장음표시 사용
11쪽
quidem ex B 3 sed quae iistque versum efficiunt neque Sententiae apta sunt. contra apud Iustinum in B omnia optime procedunt, quibus Clemens v. Α 9-10 male intrusit propter B 8 quos postea ne v. B 3 quidem in auxilium vocato cum B 7 sqq. consarcire potuit rem ita turbari sensit Theod0- retus qui v. Α 9 καὶ dii κατ' 'Aibnv temptavit, deinde ἐτε- pav bt οσε pinu. καὶ μετ' OλiΥ μη div πλαυηθης - δε ro-της, o m. reli.). restat A in quo iterum non nimis dissentiunt Σοφοκλης - τpαTuidia); tamen recte Clemeus Α 9-10 expulit in quibus alterius eclogae rudera latere videntur), quamquam cum in B transferret confusionem adauxit. idem in v. A 5 ructius tradit nonnulla iniersuisse cum in Iustino duorum versuum reliquiae in versum qui videtur eoaluerint. contra in C in . egregie lapsus est Clemens cum soni. καi Ebpinibης) ex apologiae verbis αφ0ovOV pioυμηκος biboecii προς κpisi v versus edolaret δς Toiς ci; apT6vουσi arpo I piov l μηκος bidui si is c. deus), quae Eusebius deinceps emendare conatuS est . . arpo ς μηκος piov l bid Gi. - fragmenti H quem auctorem esse seriptor voluerit haud certum est; ego Iustinum sequor quem cum in aliis rebustum in auctorum nominibus fide digniorem cognovimus cf. etiam Strom. p. 728 Δisyiλος - Μεvuvdpος εv Δiφiλ Ῥ seu' A piλ si ap. Iust. mon. 5 S. P. 126). caput ad illustrandam falsarii apologetici operam etiam insignius. in fragm. C ita exorditur ut proponat ipsius Euripidis dictum clarissimum, quo Chrysippus uti solebat ad demonStrandum multa Tot I etro inTaiς δεξiU0ς εlpri 00cii καὶ πεpi 0εQv, quod tamen praeter Sextum et Stobaeum nemo unquam attulit nisi Iustinus et qui eundem auctorem sequitur Clemens. tune pergit admirabundus: opu0' 6Ioi vo-Mirετ' Oυκ εivat θεου κτλ. et versibus haud ita male saetis Suam sententiam apponit. falsarii id est, verum qui fecit non Iudaeus suit Peripateticus, sed scriptor quidam apologetieus cui praesto erant et obversabatitur antiquae illae disputationes theologicae, in quibus inde a Chrysippo poetarum testimonia sollemnem locum habebant: talia autem ab apologet a Clemente multo antiquiore agglutinata es8e probabile non QSt. simile quid accidisse videtur in Dagm. B cuius versus priores v. 1-2. 4-7ὶ cur in suspicionem vocemus non video. atque fragm. A quod sermonem sapit oraculorum Sibyllinorum facile persentiscimus opponi notissimis tragicorum do deo effatis velut Eur. 1 P. 286 Iust. mon. 5 s. p. 125)φησiv Tiς εivat δητ' ἐυ ου paviis θεους Ουκ εiGiV, Obκ εto', εi etiς θυ0pin v θέλεivi l Tvi παλαiiD MOpος iv xpn00ai λοΥM.
σκεψασθε b' αυτὰ κτλ.singula percensere supersedeo neque tempus tero in emendandis e. g. v. B 3 ubi pro u)ς facile scripseris sit στ' vel καὶ) aut A 10 ubi cod. F secutus est lectionem Clementis, qui ipse οσεβ v sumpsit ex B 6 quem omittit, cs. i. p. 192ὶ quem fortasse ne auctor quidem versum esse voluit cf. Cin. et cap. 4 Philem. v. 17). hoc addo: quod genuina partim insunt partim respiciuntur neque libero pede falsarius procedit, non inventoris ea sunt ludibundi sed qui certis usitatisque exemplis insistit illos secutus qui deum esse aut
affirmantes aut negantes clarissimas poetarum sententias dudum excerptas in quaestionem vocare solebant; qui falsorum originem ab iis repetunt qui Graecos sua a barbaris surripuisse demonstrare conati sint, scriptoris propositum
non Satis perspexerunt. - ad Clementem quomodo praestantiora nonnulla pervenerint scf. Schitrer l. l. p. 810βρὶ ex prOX imo capite ultro apparebit
12쪽
Υpuφε i. atque alterius eglogae initium eX superiore repetitum est et utraque in eundem versum exit. priora autem
modo cum Clemente sustuleris ineptos V. 11-14J quos monarchiae auctor invita Minerva inculcavit. neque minus ab illis disserunt v. 17 sqq. insulsi et ex variis pannis aegre consuti cf. v. 17 ος quod versum excedit) prioribusque adstructi repetito v. 24 v. 16), qui tamen in altera Clumentis ecloga item contaminati leguntur atque apud Iustinum . itaque in illis Clementem genuina servavisse putabimus cum in reliquis eum cum Iustino consentire aut etiam recentiore forma uti cognoverimus Τ atque ego quid huic rei obstet non video. nimirum Clemens in capite illo strom. 5, 14 cum ficticiis his carminibus plurima exhibet quae neminimam quidem moveant Suspicionem quaeque eX antiquo gnomologiorum de deo capite per Saeculorum seriem propagata sunt; eadem autom falsario Iustiniano materiam dedisse unde nova effingerot iam satis superque declaratum est. itaque quae Clemens ex diversis sontibus sumpserit infra peculiari quaestione discernenda erunt, interim singulari eius beneficio contigit ut et antiquam eclogam habeamus et recentem, et quomodo genuinis alia a falsario Iustiniano adsuta sint perspicere liestat. nam Clemens postquam priorem eclogam ex Optimo sonte descripsit cum in altero fonte similem eclogam reperiret, ne priora iterum exararet sive ut alterum fragmentum quod cum illo coaluisse videbatur sesterneret, novam eclogam constituit initio
quantum fieri potuit resarto: vribi pελ6vης ex v. 15 et ib*lλτατε extra versum ipse addidit, επιθυμhσης ποτῆ exv. 15, θλλοτpίας ex pessimo V. 11, 6 Tas ex v. 16, iam v. 17 monstrum quod erat effugit sed inconsulto ipso bi-κaior I cpyou; transposuit - quae multo labore ad normam
uλλorpiuς ποτέ iam Euseb.); neque iam ex Clementina recensione Iustini versus conflatos esse quisquam arbitrabitur. simul exemplo discimus qua ratione Clemens in accommodandis variis sontibus usus sit; summopere igitur cavendum est ne temere uni sonti aut falsario omnia tribuamus quae eum dubiis a Clemente coniuncta videmus. sed quod gravissimum est Clementis ope Menandri fragmentum v. 1 - 10. 15- 16) recuperavimus et fortasse unum ex iis quae respexit Iustinus al)Ol. I S. p. 141); reliqua quae Philemonis esse dicuntur abstergenda sunt et in spuriis relinquenda. Iustinus autem quod in nomine poetae salsus est fortasse Pamphili persona quae utriusque erat in errorem inductus est; nisi iudicaro mavis eum, quo minus vulgare testimonium videretur, in fine operis nomen Phili monis simpliciter Menandri loco substituisse. quid vero interpolatione spectaverit aut quomodo rem egerit, postquam antiquum Menandri si agmentum quo fundamento usus est secrevimus, etiam clarius
patet quam supra in sententia Euripidis . ut initio capitis id ipsum fere proponit quod poetae verbis continetur, ita eclogae sententiam non immutat, sed nOVis exemplis augetatque exornat, Simplicitate magis quam inventione laudabilis cs. v. 19 τi v I iv opo0υτα vυκτα καὶ Tnv 'μεpav aut ingenuam v. 16 - 24 repetitionem o Iap 0εος βλέπε i σε πλησίου irapi v), ut hominem videas a Clementis πολυπραΥ- voci 6vri aut ab 'Aristobuli' q. v. ingenio quam diversissimum.
dabat, v. 17 qui voce δ ζ 0Xtra versum sita deformatus videbatur emendare conatus est; nisi septenarium versum admisissset, dignus suit qui in criticorum nostrorum numerum
reciperetur. eadem igitur res est quam in Orphicis s. p. liii invenimus: codex F a. 1870 incendio consumptus quem IIarnach die Ueberli 0serung der grideli. Apologeton. Texteu. Untersu ch. 1, 1, 83. 89 immeritis laudibus Oxtulit) cum
in reliquis pessimae sit nota '. ubi novis lectionibus praestare vid0batur ex Clemente interpolatus et in ' monarchia' quidem - ne dicam de codicis Argentoratensis corpore librorum Iustinianorum - omni auctoritate destitutus est
13쪽
cf. Stob. ecl. 1, 50, 20 ex. - excerptum ad cap. 4 minus recte pertinore videtur. tamen lacuna ut voluerunt statuenda non est. eXemplum enim est quo comprobatur dei naturam comprehendi non posse, eadem autem sententia suberat eclogis Aoschyli et Philemonis cap. 2 s. p. 148sqq. itaque Platonicum excerptum ad idem caput seu gnomologii seu commentationis redit quo vetera de deo ac dei natura incomprehensibili vanisque hominum du deo opinionibus testimonia collecta erant, unde 'monarchiae' auctor materiam sumpsit ad nova et graviora testimonia perficienda. accedit quod in cap. 5 quod sequitur similia continuantur, pergit enim scf. s. p. 123): πεpl bt et v b0κουυT V arapti Tisi μετεχεivTO0 aTiOυ καὶ τελείου ovoματος κτλ. cs. s. cap. 3 v. B10 p. 188 οὐ τούvoμα φοβεpou Ουb' θυ ouo uouila' εT J, i. e. cum Sint
qui videantur habere notionem dei, tamen futtiles esse has vulgi de deo opiniones Menander aliique poetae ipsi declarant; ac Menandri cu lεpεiq locus cap. b s. p. 124) haudita longe abest a Philemonis sive potius Menandri fragmento cap. 4. quid igitur 3 his rebus ego inducor ut existimem 'monarchiae' eapp. 2-4 et cap. 5 antiquitas cohaerere. at supra diximus es p. 5 gnomologii caput esse eorum quae adhuc tractavimus omnium antiquissimum et integerrimum atque separavimus a capp. 2-4 quae salsario cuidam Christiano Clsem sente Alexandrino paullulum vetustiori adsignanda esse videntur. qua re ne omnia quae
adhuc disputavimus turbari et confutari videantur, paullo altius in totius libelli naturam inquiramus necesse est. atque primum quidem ea quae Capp. 2-1 leguntur non solum falsa esse Sed ad unum auctorem redire eodemque Consilio inventa et Composita eSSO apparet. ipse quid sibi proposuerit libelli scriptor declarat, qui exordio profitetur humanam naturam initio quidem Cognitionem veritatis cultumque unius dei accepiSSe; quae cum postea per popul Arem ConSUetudinem obscurata sint, hominis philanthropi vel philothei esse veritatem resuscitare. ho C autem Sct Per SOCUtUrUm CSSe non oratione ornata, Sed cirroh ε iEεi Tri
litterarum deducta sit iam omnibus pro stet; eXempla igitur Se Sumpturum eX scriptorum) libris omnibus notis et vulgaribus: ita qui pro vera religione idolatriam praeceperunt ελεγχθησOVTui υΠO T V Πu9' αυ-TOis Π0iηT V Kcii μελOTporep V. quibu8 Verbis gno mologiae poeticae historia tam egregie depingitur ut clarius quae adhuc diximus illustrari non possint. libros itaque adiit quibus poetarum de deo eXcerpta collecta Continebantur - fuit autem gnomologiae antiquissimae peculiare et primarium Caput Πεpi 0ε VCf. S. P. 8 Sqq. - iPSOS poetas non iam evolvit; eo enim iam res pervenit ut quorum opera ait Omnes quotquot movebantur quaestiones eXCerpta et OXCu Ssa
videbantur, ipsi neglegerentur et oblivione paullatim Obruerentur. Singulare igitur poetarum studium quod in reliquis quoque apologetis notavimus unde originem duxerit ea de re ambigi omnino non potest: Stoicorum est neque Peripateticis aut Iudaeis hic locus. tamen ut Christianae religionis praecepta ex Solis
Graecorum poetis illustrarentur et Confirmarentur
alluci enim in toto libello nil agitur - hoc neque ante apologetas fieri potuit neque multo post illorum
tempora. nam 'monarchiae' auctor cuius aetatem
iam quo act fieri potest exploremus oportet, quantum ab apologetis quos tamen sequitur distet et illos eX edat vix est quod multis verbis eXplicem. Velut Theophilus et ipse poetarum exemplis sollemnibus et in theologica ut breviter dicam quaestione decantatis non contentia S gnomologium adhibuit, verum ita ut Πως
eos aliquotiens tamen ad veritatem pervenis SQ doceret, et partem tantum disputationis his rebus impendit. contra scriptor 'monarchiae' postquam poetis a superioribus tantum spatii et auctoritati S conceSSum est, his solis studet et id unum operam dat ut demonstret poetas quidquid minus recte docuerint tamen SummZm Veritatis tenuisse, et pro eclogis totiens repetitis et in varias partes prolatis nOVA OXempla proponit quibus omnis dubitatio tollatur. dixerat Theo-
- idem Iustinus q. s. noster perficit no quo Solum Seligit quae cum fide Christiana consentire victebantur sed ipsos poetas facit tamquam Palinodiam pro SSos. ne multa ut alia Seponam quae de poetarum studiis apud Christianos scriptores infra colligenda erunt , ex his rebus iam satis comparet 'monarchiam' non multum abesse a Theophilo. quid quod ipsa rerum dispositio ex apologetis sumpta OSty conseras velim
14쪽
e. g. Athenagoram qui declaraturus s suppl. 4) ori
Christianos credero statuit, deinde c. 12) cleo totius vitae rationem reddendam et sc. t 3) Tnv ευσεβε iav
ordine 'monarchiae' Scriptor procedit. etenim Primo loco Cap. 2 poetarum πεpi 0ε00 To0MOVOU Voces componit: Aeschyli qui post multa secundum vulgi opinionem dicta semel tamen veritatem edixerit, Sophoclis qui clarius etiam unum esse deum et mundi Creatorem pronuntiarit, Philemonis qui cum et ipse multus fuerit in prisciS opinionibuS exponendis tamen a veri Cognitione alienus non fuerit, Orphei qui se ipse retractaverit, Pythagorae . qua in re Primum notandus est poetarum delectus; pro Euripide et Menandro, Homero Hesiodoque novi nu CtoreS Pro ducuntur, qui quidem in antiquis Collectionibus aut disputationibus non defuerunt, Sed principem locum
non obtinebant. Versus autem etsi maximam partem ficti sunt, tamen ad Sollemnium eclogarum OXemplum
sunt Compositi. Certe in Aeschyli et Sophoclis verbis scriptor eum ipsum imitatur quem procul habuit, Euripidem Cuiu S celeberrima eSt η TpuI Whia φυσioλOTo0σα Clem. Str. 5 p. 667i, nam Paullatim etiam physicis quaeStionibus omnibus poetarum sententiae adhibitae erant; nisi forte ante oculos habuit simile quid huic Aeschyli s r. 70 ap. Philocl. piet. p. 22 et Clem. Str. 59. 718, locum Sollemnem Significant verba Clementis
quae noSter repudiavit, quorum Sententiam SutS Verbis eXPrimere et e Xornare non dubitavit. quae antiqua in illis eclogis insint non diiudico, auctori S Sontentiam quam toto libello et maxime capite 5 Persequitur Sapit eorum quae Aeschylo tribuit e Xordium
Ουκ oi 70a b' αυTov scf. etiam S. P. I 68j. iam vero Philemonis cum Og regium dictum adesset quamvis breve adscripsit neque novi quidquam addidit: 0ε OV bε ΠOiOV, εiΠε x Ol, VOMiciTε OV Tov Πώv0' op VTa RuUTOM OUx Ose μεVOV. quae genuina esse Clemens quoquo teStis est pro tr. p. 59ὶ cum sumpserit e fonte qui a Iustiniano diversus est ut mox videbimus; quae si derivata sunt eX gnomologii capite de deo incomprehensibili scs. Stob. ecl. 2 Cap. 1, atque eiuSdem generis Sunt quae Clemens in Strom. V Persequitur), in Cap. 4 Platonis similem
Sententiam occurrere non mirabimur. Sequitur Orphei palinodia non nimis bene ConteXta, in quam Si fragmenta antiquiora recepta sunt Consulto auctor ea Se-
εΠ' ΟυpαVOV εGTη9iκTut κTλ.) haec autem fragmenta quae de dei 'monarchia' componuntur omnia ita comparata sunt ut videamus certo Consilio Singulorum Poetarum cle Certa re eclogas Singulas atque omni ex Parte absolutas ab uno auctore esSe Consectas; et profecto unum exemplum bene luculentum reliqua
Omnia aequiperabat sui Q. g. Theophilus S. p. 132 S. 2una Sophoclis ecloga nisus poetaS Se Cum iPSOS PU-gnare Solero Conclamavit). quae si ita Sunt, nullaCau Sa eSi Cur Suspicemur plura quam Singula haeceXempla ficta esse et plures salsarii vel salsariorum latus fortasse aptio alios scriptores velut Clementem latere qui illorum compositionibus decepti sint. deinde Πε9i Kpi Te ς iterum testibus utitur Sophocle et Philemone. atque in illo rursus statim a Princi Pio Cum gravitate quadam ut quidquid Sophocles alitercli Xerit hac una ecloga CorreCtum et retraCtatum Videatur Sententiam proponite GTui Tu9, ε Tui Kεiuo O ui V V χ9OVOς KTλ. in Philomone autem iterum ex iiS quae Prae Sto erunt aptum CXemplum deprompsit, Cui tamen nonnulla de Suo adiecit. atque hoc Postquam peregit cum in sontis eodem Capite unde Philemonem sumpsit Euripidis Sententiam gemellam reperiret Oi εi Gυ T0υς 0civov-
non potuit quin hanc pioque at poneret Suis observationibus instructam bpa0' 6 30i voluiΞεT' Ουκ εivcii 0 ε OV κτλ.) - haec autem Euripidis sententia ubi legebatur 3 ea ipsa est ecloga quae testo Sexto Empirico qui cum Stobaeo solus versus tradidit C s. S.
p. 8) in Chrysippi capite Trepi 0 ε V principe inter
omnes loco Collocata Crat . incliclem igitur oliam
15쪽
cetera derivata sunt sive integra recepit sive ad illorum CXempla nova in novum usum fingero maluit. 'ia re Simul eXPlicatur quomodo factum sit ut praeter consuetudinem semel Euripides admitteretur. nam ut erat novarum rerum Cupictus nΟViS quoque Au Ctoribus studuit atque quod Menandri et Euripidis nomina in his rebus vulgaria et usque repetita cliligenter praeteriit, id ipsum vetusti sontis quem sequitur indicium est etiam insignius. iam Euripidis loco eum
Aeschylum aut Sophoclem posuiSSe non mirabimur, sect cur Menandrum Philemoni cessisse putabimus Θnonne Aristophanem eXSpectaverimus etsi ille Menandri et aequalis fuit et aemulus 3 verum hoc quoque mihi aetatis vestigium esse videtur. nam Philemo quem praeter gnomologos EX veteribus pauCi lectitaverunt Sed postea 'consensu omnium meruit credi
tunc in cap. 4 Πεpi 0υσiviv) in Philemonis quidem
nomine videtur salsus esse, sed pro fundamento novae eclogae genuino fragmento usus est quo cl singulari modo item Clemens servavit str. 5 p. 720 cum duplicem excerpti sormam adhiberet, et antiquam eX optimo sonte quem in Strom. V Sequi Solebat Sumptam et adulterinam ex Iustiniana Compositione depromptam quam illi admiscuit. denique Platonem huc quidem non quadrare, Sed cum testimonium sit de incognita dei natura hoc quoquo eXemplo fontem unde omnia hausta sunt significari iam Supra monuimus. ita omnia optime inter Se consentiunt neque video quid difficultatis relictum sit. quod Si vera Sunt quae diximus, salsarium tenemus, quid voluerit Compertum habemuS, quibus au Xilii S u Sus, quo S auctoreSSecutus Sit, quo sere tempore vi Xerit Scimus Aristobulum' illum esse sive Eusebianum Sive Veterem Peripateticum credant qui vulgaria dediscere neSciunt. id enim iamiam clemonstratum eSSe opinor ipSum monarchiaci' auctorem cuius eximiam in describendo gnomologio antiquissimo virtutem atque fidem Oxperti SumuS S. P. 123 Sqq.), Priora haec CXempla non ita ut nunc leguntur falsa aut ad litamentis mutationibusque deformata Clementis more modoque ex diversis turbidisque sontibus conquisivisse et descripsisSe,
pia fraude aequaliter omnia ad singula apologiarum capita con Cisse et acCommodavi SSe, ipsum esse non salsum Sed salsarium salsariorumque principem antiquissimum. ac salsarium unum fuisse cum aliis etiam eclogarum similitudo ostendit. nam non Solum numerorum Cui-
clam aequalitati operam dedit, sed in singulis quoquo eiusdem hominis naturam atques ingenium facile
eiu Silem Sunt generis. ea quoque documento Sunt haud multo plura a falsario procreata, sed haec ita ut nunc Collecta seruntur ab eodem homine una edita CSSe. Ceterum in Singulis cmiclem verbis et Structura multa insunt quae in LXX virorum VerSione reCurrant nonnulla collegit Boeckli Graec. tragoed. PrinCip. p. i53 sqq.) - neque id mirum mehercule in scriptore Christiano, sed neque auctor id agit ut Grae-COrum poetarum Cum Sacris libris similitudinem detegat neque unquam tacita fraude Certum locum illorum versibus inclusit. Clemens demum nequedum in protreptico Sed in stromate v in his quoque similitudinum quae videbantur facile admonitus memorias biblicas repperit quarum similitudo tam exilis est ut mirer talibus viros doctos cle lusos eSSO; ne repetam Clementis cum 'monarchiam' ipsam usurpaverit, inha C re nullam CSSe auctoritatem. lenique universa et eclogarum et totius libelli natura adeo incompta, Sententiae obscuraci, in OmnibuS Sermo barbaruS et Contortus, verba inCon Cinna, verSUS ClaudicanteS, ut unum
16쪽
omnia prodant auctorem Theophili aetate non indignum. at quae illi Saeculo facile condonaveris, talia
cuiquam Ptolemaeorum aevo proferre et tamquam genuina ClariSSimorum poetarum fragmenta venditare licuisse quis etiam Credere perseverabit Θiam vero ut ad 'monarchiae' caput 5 redeamus, quod primo obtutu a Capp. 2-4 Plane alienum videbatur Cum excerptis constet antiquissimis de quorum siclo dubitari omnino nequeat, quodque Supra SePRIZ-vimus ac separandum fuit ne Certa incertis turbarentur quae ratio inter duas partes intersit rectius iudicari poterit. atque priora minime quae Videbantur eXcerpta Consu Sa et unctique arrepta e SSO cognOVi-muS, immo ab uno auctore Scripta qui antiquissimo et praeStantissimo gnomologii capite suo quidem modo utebatur; qui longe plura in illo fonte adfuisse ipse indicat cum propter multa quae Poetae minia S recte de deo dixerint se pauca quidem Sed maXime probabilia eorundem dicta propositurum et illis oppositurum OSSe profiteatur: τῖματος μευ Iup Ai Jχυλ0ς TRV Ti u καθ' αUTOV λOT V συυTGEiu εκθε is Rcii Thu
rrεpi TJ V OUT V TV σε i - μα9TUpησε i dε μOl Rui 'O9ψε Usi . . με TuVO Uu. aderant igitur et serebantur multae eiusmodi poetarum sententiae: item quae Se Cuntur eXOmpla ita proseruntur ut Cum Cura in lagata et ex multis Selecta vi leantur: κcii Πεpi To0 dε 6Ti
GTησαὶ ε xvi ' icui Π9 Tou Tε Σοφοκλε a KTλ. atque in fonte quem adiit intor poetas, ut ex singulari clelectus ratione apparebat, non solum Primarium locum tenebant Menander et Euripides, sed in fragmentis antiqui S quae integra novis eclogis intexuit unum inest quo ipsum Chrysippum ut exemplo sollemni prae Ceteris usum esse eX Se X to Empirico nudi Uimus. iam vides sontem quidem priorum capitum a capite 5 non ita longe distare. nam et eadem de re ibi agitur et auctoreS prodeunt Soli Menandor atque Eurit, illos, et
cum tam eXquisitum caput sit ut a vulgo aut magno Scriptorum numero Prorsus ignorari videatur, Praeclarissima insunt ipsius Chrysippi exempla vehit Euripi dis stagmenta duo s. p. l25J tuae item Coniuncta ex Chrysippi libris Πεpi 0εMV servavit Plutarchus sci
bus s. p. 126 T) quae non minus certo Chrysippo
danda Sunt quorumque unum a Sexto Empirico eodem loco assertur quo - Sed Sextum evolvas s. p. 8ll03: qui cum gnomologiae poeticae usum ευ Toiς Πεpi0ε V percenSet, ut Specimen exemplorum probabilium
huic SeXtus ut exemplum Contrarium eiusdem 'scae
quos idem Iustinus inter vanas clo deo opiniones Cap. 5 s. p. 127 insigni loco rettulit. cohaerent igitur antiquitus Capp. 2-4 et cap. 5 et ita cohaerent ut eiusdem vetusti capitis Πεpi 0 ε V Iustinus alteram partem integram excerpSerit cap. 5), ex altera suis inventis cap. 2-4) materiam petiverit et sua arte testimonia
Singula quomodo velut sponte a prioribus act cap. 5PraeCurrant supra adnotavimus cf. p. l93 . etenim postquam Summa totius argumenti capita novis et omni ex parte perfectis eclogis absolvit, paullulum resedit et cum illis satis cautum videretur cetera ut erant adicere non dubitavis. iam in cap. 3 Euripidem admiserat et ecloga o quae praesto erant tam probabilos vi do-bantur ut paucis clo suo additis reciperet - in Platonis vorbis additamento opus non erat. Sed quod ipse fecerat ut remotis et emendatis vulgaribus opinionibus propria sive arte sive fraude testimonia recta et utilia redderet, id ipsum ab eisdem poetis comprobari videbatur, cum ipsi communes de divino numine notiones impugnarent et illuderent. ita postquam ea quoque asserre coepit, integrum sere caput uno tenore descripsit neque iam verbum addidit aut mutavit, quamquam quae secuntur maXimam partem ipsas vulgi opiniones eXprimunt quas antea res ellero omni opera studuit; ut ipse sensit cum ad tertiam Me nundri eclogam quae in alphabolica serie ultro occurre
17쪽
c. 1, et propriis inventis ita opposita sunt ut iure mireris 'monarchia ' defensorem adeo sibi indulsisse
ut omnia sedulo transcriberet. quo fit ut eX tremo
capite si iam totus sit in adversarii partibus gerendis et moneat ne Toυς uv09MΠΟΠa0εiς Tiv ολ V bεσΠΟ- τας habeamus, id quod solitis de deorum flagitiis illustrat exemplis sitem Theophilus CL S. P. 1453. ita Di fallor et Singulorum capitum et totius libelli
compositio ac natura eXpli Catur atque unum omnium eSSe auctorem evincitur. Cui iudicio graviSSimum argu mentum accedit ex Clemente. is enim ut capp. 2-4 instromate V copiose usu S est, Cap. 5 quoque non ignoravit siquidem p. 728 Diphilo tribuit quae in Iustino s. p. 1263 lemmate singulariter Corrupto inscribebantur Vcvcivbpoς ευ Δi piλω. at si plura non adsunt
in Clemente, nonne ipse testis est diversaS OSSe partes Θ quod ne putes memineris velim totius capitis 5 suttilia poetarum de deo dicta nil habere quod cum
Clementis stromate v - quo poetarum Cum Sapientia barbara consensum persequitur cui optime se praebebant Capp. 2-4 - Comparari possit praeter ipsum quod in usum convertit Menandri seu Diphili
in protreptico quidem p. 64 5 eum nostri libelli domo narchia capitis 5 epitomen inseruisse ostendimus S. P. 129. quam si hic illic nostro Iustino uberiorem esse dixi lapsus sum. nam non solum Antisthenes verum etiam Homerici loci secludendi erant cum respondeant non cap. 5 sed cap. 6, ibi autem prorsus
κτλ. Z 132-4 cf. s. p. 129 j. iam Vero non Cap. 5tantum et cap. 6) Clemens usurpavit et in epitomen redegit, Sed priora quoque iterum quamvis brevissime excerpSit. nam p. 63 post alia quae POStea cum Strom. V Conserenda erunt pergit: b d ε To0 To piλλου Σο-
sisse videantur similia esse dicit s. p. 129ὶ τοῖς χύυ-pχυς βύσεως pubi Ξεiv pincoμεVOiς - putaveris his verbis ipsam falsarii operam depingi qui id egit ut poetarum dictis fundamentum subiceret quo nisa stare et testium spectatorum munere fungi POSSent. itaque Constat non solum Capp. 2-4 quibus pseud- epigrapha continentur, Sed etiam cap. 5 Cui inest gno mologicorum excerptorum quotquot aetatem tulerunt longe antiquissimum et praestantissimum ab uno eodemque auctore prosecta Sive potius ex uno sonte limpidissimo vario modo derivata e SSe. atque haec quantum conferant ad gnomologiae Graecae historiam describendam et illustrandam apparet - neque solum Aristobulorum gratia in quaestionem descendi et tantum spatii in eXaminandis salsariorum operibus ConSumpsi . quamquam hiS quoque quaestionibus nunc demum inclamentum firmum Paratum CSt, nam quae gnomologiorum ope de falsorum origine clemonstrare contigit, ea tam certa sunt ut coniecturis quibus adeo viri docti indulserunt non iam opus sit. Sed quoniam singularem 'monarchiae' virtutem cognovimus, de libelli historia quae restant paucis ConSidoremus.
ut Clemens ita iam ante Clementem 'Hecataeus ' monarchia' usus est qui sc s. p. 179) ex cap. 2 Sophoclis et Orphei fragmenta excerpsit, Aeschyli rationem habuit. num etiam alia inde deprompserit diiudicari nequit. Hecataeum' rursus secutus est Aristobulus' qui quo lsciamus Orphicum tantum carmen in usum Suum Con-
Vertit . uterquo porro habet quae cum ' monarchiae 'propo Sito apte Conserantur. verum quod gravius est, etiam in recentioribus his interpolationibus vetusta subsunt quae nonnisi gnomologiorum historia atquo USU CXPlicantur. nam quod S. P. 163 sq. Aristobulum
- nisi sorte ex Clemente Alexandrino locum accepit s. l. l.) - et ipse Scriptoris alicuius CXCerptum gnO-13ε
18쪽
κτλ. cf. etiam Eur. fr. 835 ap. Iust. mon. 3 S. p. 188 Stob. ecl. 1, 3, 15' p. 51 et Sextum Emp. Chrysippi adeo vetusta eXempla per philosophorum disputationes propapata et Servata Sunt. ad ultimam quaestionem accedimus quae CSt de monarchiae' auctore. atque libellum Clemente et Hecataeo' qui Clementem aetate antecedit priorem esse vidimus, Theophilo cognitum fuisSe non minus Certum Videtur quamquam praeter Orphici carminis descriptionem nihil receperit. nam OrphicoS VerSu Sidem composuit qui cetera consecit, scilicet ipse 'monarchiae' auctor, ita enim omnia inter se aequalia Sunt et cohaerent atque Scriptoris propositum tam perSpicuum e St, ut il)Sum falsarium teneamus neque PSeud epigraphorum quidquain aliunde acti CCtum OSSe probabile sit. Theophilus autem quod plura non adscrii sit sed novum quoddam florilegium CXCerpere maluit, ipse novis quas indagavit poetarum sententiis monarchiae' auctorem aemulari videtur; qui quam consimili sint inter se natura et compoSitione manifestum est cf. etiam Sibyll. fr. 3, 29 ap. Theoph. 2, 36
Cum Iust. mon. C. 4 AL). denique Si universam apologiarum historiam consideraveris scs. Athenag. s. p. l 95)et quomodo in aestimandis et pro serendis poetarum dictis Paullatim processerint tecum reputaveris, vi X dubium erit quin inter ultima apologetarum opera librum
recte CollocemuS et C. a. J80 SCriptum e Sse Coniecerimus. - restat ut cle 'Iustini' nomine videamus.
quod sal Sum esse apparot, Sed antiquitus libello inscriptum fuisse testis ost Eusebius qui his t. cccl. 4, i 8)argumentum nostri opusculi tam bene describit ut Harnachium Texte v. Untersu ch. I, 1, 154 CL Dogmenges Ch. 1, 46 Gesch. d. alichristi. Litt. I, 101 in eacte re aliter sentire mireris. ita enim dicit: Rui Πupa
et pro sanis de monarchia eclogis Composuis Se, Sed auctorem dei monarchiam non solum ex sacris libris
ut par erat neque iam exemplis indigebat) sed etiam ex Graecis scriptoribus Colligi et comprobari posse
demonstraviSSe. igitur non tam argumentum quam
propositum libelli Eusebius describit; quod si ita est,
Cui opusculo magis Conveniat quam nOStro neScio. verum non Solum antiquum, sed si quid video ab ipso scriptore Iustini nomen impositum est. atque nomen
quidem antiquitus inscriptum erat nequo id celari auctor voluit CL C. 1 εT dε . . *lλοθε tu Tu TV uri
proprium nomen operis fronti praefigore Θ - aut quis unquam 'Aristobulum' salsarium quem omnes dicunt Verum nomen prodidisse credidit Θ - immo qui pri-SCorum poetarum Verba invenit, nomen quoque finxit et venerandi scriptoris probatique auctoris personam induit. sed nonne vides ipsius Iustini verbis quae Supra p. t 41 rettulimus sapol. 1, 20) hominem ductum Qt tamquam invitatum esse ut Menandri et aliorum testimonia ex gnomologio quod digito Iustinus mon- Straverat protraheret, εκ T V 7rusi KOivin bεbομεν VTpula; urviu ut ipse ait 3 quamquam quantum res interim mutatae Sint ipsa verba cleclarant. quodsi idem ille qui Iustinus videri voluit libellum concinnavit et quo facilius rem persua teret ipse vetu Sta fragmenta CX parte ficticiis versibus contaminavit et prol OSito ac Commodavit, ne id quidem relinquitur ut salsarii cuius clam Alexanctrini aut Iudaei miseram Opellam Cum simi, liciter descripsisse et Iustini nomen inscripsisse
Conicias. quis enim Propter tabulam vetuState Consecratam ad IVOlemaeorum tempora rursus ita relabetur, ut Iudaeum talem libellum composuisse credat in quo Sacrarum rerum ne tenuissimum quidem inest
19쪽
indicium, aut quo tandem consilio Graecum scriptorem talia condidisse putabimus Θ an quae apud scriptores Christianos leguntur de deo uno et falsis poetarum praesertim de deo opinionibus earumque allegorica interpretatione, Iudaeorum esse existimant et quid
Stoici in his rebus praestiterint ignorant cf. p. 143sqq.)ὸ
verum ne iusto videar severior, 'eine farbiose Compilation ' libellum nostrum appellat Harnach s Texteu. Unt. l. l.), Cuius auctor gnomologii caput cla deo compilavit quod ad Chrysippum redire interim exploravimus. attamen eX ipso hoc libello sive potius ex iis quae temeraria fraude interpolatores postea inde effecerunt Clemens et 'Aristobulus', argumenta petunt et colores quibus Iudaismi Hellenici historiam describere solent. immo nisi in salsorum origine explicanda toto caelo erravimus, caput de fictis Graecorum poetarum de deo) sententiis ab Alexandrinis studiis ad
apologetarum historiam transferendum erit et Iustin-buch ' nuncupandum quod nunc in omnium ore est Aristobulbuch ' - sed cum 'Aristobulo' qui Kakistobulus' plerisque evasit poStea nobis rem fore