장음표시 사용
1쪽
aS partis the Foundations of estern Civiligation preservation projeci'
Reproductions may noti made Without permission hom
2쪽
copy orde is, in iis tuosement fulsi liment of the ordorinoulo involvo violationis the copyrisnt lain.
3쪽
4쪽
Restrictions On se: Master Negative
COLUMBI UNIVERSIT LIBRARIES PRESERVATION DEPARTMENT BIBLIO GRAPHIC MICROOPORM ARGET
Origina Materia a Filinem Existin Bibliograplii Record
5쪽
si illisi sis si si si illis illis si is sis sit si siliis si sis illis illis si si si si fissis
6쪽
SERENISSIMI AC POTENTISSIMI PRINCIPIS
QUORUM LAETITIAM ORATIO A PROFESSORE PUBLICO ORDINARIO
JIE XXVII MENSIS IANUARII ANNI MDCCCLXXXXV
HECTOR ET CONSISTORIUM LCADEMICUM
INESTIFO BRUNS DE XENOPHONTIS AGESILAI CAPITE UNDECIMO. KILIAE.
7쪽
otum est acerbissime hodie iudicari saepenumero de Xenophontis scriptis haud
aucti quae quia parum placere videntur urbanitati huius saeculi atque elegantiae aut omnino non esse Xenophontis proclamant critici aut e parte saltem interpolatorum raude misere esse depravata. Ouod satum Agesilai quoque laudationem non effugisse commode cognoscet siquis doctae disputationis, quam anno I 883 de Agesilao conscripsit M. I vers. perlegerit caput prius, ubi virorum doctorum de Xenophonte Agesilao iudicia enumerantur.
Unde perspicitur originis Xenophonteae inter recentiores qui aCCuratius rem traCtaVere,eXtitisse perpaucos defensores, plerosque totum libellum pseudepigraphum Censere et vel eos, qui minus severe iudicaverint, eo tamen consentire, ut Caput undeCimum damnandum esse Censeant, quod aut a Xenophonte scriptum aut si ab eo editum esse negant. Atque nolo equidem hoc loco singulorum criticorum iudicia reCensere neque enim
mihi proposui ut totam Agesilai laudationem pertractarem. Sed hoc velim absolvere quod mihi negleXisse videntur viri docti, ut accuratius conclamatum illud caput extremum linterpreter unde spero etiam de reliquis il)elli partibus aliquantulum ore ut lueremur.
Atque primum caput undecimum vel ei qui a Xenophonte Criptum SSe Concedunt rudem esse atque indigestam molem quasi uno ore declamant. Audias Hellandium spraes p. XX): nullum in hoc capite apparet esse ordinem nullam sententiarum Convenientiam et rei ten bachium praes. d. p. male inter se cohaerere hae omnia et Perperam esse ordinata facile intelligitur. a genus vero diss. Bern. 863 vel . sutorem' increpat eum, qui stulte hoc caput compilaverit. Similiter Ter et pius diss. Muensi. J873 alii. Juod si verum esset, res esset sane mirifica. Talis enim est sententiarum in cap. XI collectarum Xpolitio, qualem in hypomnematis sive in schedis privato usui destinatis nemo adhibet. Itaque ipsa hac subtilitate atque industria, qua singula limaverit, cogimur ut intentius quaeramus, nonne aliquod lateat etiam in compositione illarum sententiarum scriptoris consilium. Ouod consilium ut commodius demonstrare possim legentibus. verba ipsa proponam
in eas p. te discripta, in quas ipse Xenophon mihi videtur hoc de Agesilai moribus iudicium
8쪽
τῆ έαντον αρετῆ ἀν πῆσαν τὴν γῆν κτησάμενος, τῆ, δε βασιλικῶν τανῆ ἐν τῆ πατρίδι υχων. Primam partem mecum circumscribendam esse vix negabitur Nam enuntiata l-Vet apte et arte inter se cohaerere patet. itaque agit Xenophon in prima parte de Agesilao pie deos colente. Accedit autem ei etiam VI sententia, licet deorum non faciat mentionem. Nam ne videatur Agesilaus vituperari verbo ὀκνῶν V consentaneum erat addere .vel adverSa
9쪽
fortuna suisse eum hilarem secunda tranquillum. Cuius enuntiati si cui alterum membrum videtur abundare, is reputet per totam hanc expositionem legem sibi imposuisse Xenophontem, ut singula axiomata in binRS parte secaret. Etiam alterius partis VII-XVI membra non casu coaluisse, sed ratione Composita esse ei non erit dubium, qui in omnibus de eadem re agi animum adverterit. Nam ubique eXponitur quomodo Agesilaus hominibus, quibuscum vi Xit, et usus sit et quomodo de eis iudicaverit. Haec enim dicit Xenophon amicorum avebat non potentissimis, sed osticiosissimo cuique, oderat ingratos, iustos ditiores reddebat. Cum omnis generis hominibus commercium habebat, sed bonis tantum lamiliariter utebatur. Alios vituperantibus aures praebebat, non solum, ut de eis doceretur, quos improbassent sed quo vituperantium mores melius cognosceret. Laudabat eos qui se ab amicis alli passi erant, hostes ut astutia superemus postulans Amabat libere pronuntiantes quid sentirent, Calumniatores magis quam lares detestans. Privatis si quid deliquerant lenis erat, severus contra magistratu PeCCanteS. Nonne haec omnia ad unum aperte finem directa sunt Argumento autem differt extrema sententia XVI, quam tamen huic parti addere non dubitavi. Cohaeret enim cum XV, ut cum quinta seXta. am quia Xenophon de discrimine dixerat quod inter regnantes et privatos intercederet, proclive erat addere: a principatu abesse debere levitatem, sed virtute eum oportere munitum esse . Poterat autem utramque sententiam, et VI et XVI, particula γαρ inducere,
quod quominus saceret impeditus est dicendi genere, quo usus est, aequabili, de quo postea disputabitur. Sequitur inde a XVII tertia pars, quae ipsa bipertita est et finitur post XXV.
In cuius initio hoc positum est, continuo studuisse Agesilaum, ut animi documenta relinqueret ea ductum opinione has una reliquias ipsius esse. Atque opiniones Continentur etiam XIX XXII, in quibus hac leguntur neminem nisi peracta vita elicem posse praedicari putabat, atque in hac potissimum opinione pietas regis posita erat Graviu Censebat eos peccare qui bonum noverint, quam qui ignoraverint. Gloriam non amabat nisi eam, quam laboribus ipse sibi paraverat. Cum paucis opinabatur veram voluptatem in laborum perpessione inesse. Et ne XVII quidem dissert. am etsi χρῆσίλαι verbum actionis est, tamen hoc loco non singula acta respiciuntur, sed explicatur consuetudo hominis, qui putabat sibi, ut regi, in administranda re familiari non solum iustitia sed liberalitate uten
ltaque ut altera pars capitis Agesilai de hominibus iudicia eorumque usum comprehendit, ita tertiae prior particula XVII XXII)philosophiam eius legesque continet, quibus se ipse constrinxerit. Aptissime autem, postquam diXit quid de virtute censuerit, secunda particula XXIII-XXV pergit explicare, quomodo ad vitam eam applicuerit. Neque Cur hac de re brevior fuerit, causa latebit observantes in omni hac disputatione hanc legem sequi Xenophontem, ne exempla e historia ducta admisceat. Mores enim quam brevissime describit, non narrat. Duare, Cum homines Virtutem qua praediti sunt diversa ratione ad vitam atque,
officia adplicare possint, Agesilaum Xenophon hoc loco in universum tantum praedicat sortitudinem periculis non quaerendis sed prudenter evitandis, sapientiam autem non philosophorum more declamando, sed rebus gerendis exhibuisse XXIIIJ. Praeterea hoc addit: Ouidquid agebat rex, id ita persequebatur, ut erga amicos mitissimus esset, Cum metueretur ab inimicis, et, dum omnes molestias ipse suscipit sociorum commodo religiosissime prospiceret in
XXIVi-α) portunae beneficia modeste serebat neque in periculis animum despondebat
Atque verum est in fine primae partis VII sententiam legi, quae argumento magnopere congruit cum Xtrema tertiae XXVJ. Sed quo iure vetabimus scriptorem idem bis dicere, si repetitionis causa aperta est y Iure enim modestia atque aequanimitas regis et eo loco laudatur, ubi de pietate eius disputatur, qui humana sata ad deos immortales solebat referre, et eo, quo virtutis innatae Specimina Xponuntur. Sequitur extrema pars quarta XXVΙ-XXX). In hac enim comprehendit ea, quibus et imago Agesilai quam vividissima exsurgat in mentibus legentium et intellegatur, cur memoriam regis tanto studio coluerint aequales Ouare primum humanitatem eius quasi in ore nostro et conspectu ponit comitatem laudat non iocis simulatam, sed moribus Xpressam gravitatemque superbia carentem XXVI . Transit ad victus simplicitatem, qua is iure gloriabatur, qui, ut amicorum ortunas et rem patriae militarem augeret intentis nitebatur viribus XXVIl . Pergit secundum varias vitae vicissitudines eum depingere gravissimus erat in Certamine adversarius, sed mitis victor, paratissimus contra inimicorum insidias, sed amicorum voluntati libentissime indulgens XXVIIIJ. Ouod firmatur sequente sententia non desiit suorum res stabilire, extenuare hostium XXIXJ. Finem autem huic parti imposuit scriptor relatis aliorum de Agesilao iudiciis Familiaribus audiebat νιλοκηδεμων is qui cognatos amati, eis, quibuscum negotia ei intercedebant, προφάσιστο sis qui promissis stat neque praeteXtus quaerit), eis, quibus, ut officium Agesilao praestarent, Contigerat, μνήμων i. e. gratust, iniuriam passis ἐπίκουρoc patronus , eis qui cum illo periculum SUSCeperant, μεταθεον σωτηρ i. e. summus Xceptis dis adiutori. Videmus igitur hac via procedere Xenophontem, ut postquam prima parte de Agesilao dixit deos colente, secunda de iudicante homines, tertia de eodem virtutes sano iudicio ponderante et ad usum vitamque sincere adplicante, quarta Xponat, qualis hi vir aequalibus visus posterisque Colendus sit. Ad finem autem pervenimus atque incipit peroratio. Ouod pluribus de causis apertum est. Primum, quia tricesima sententia contra morem, quem in praecedentibus Secutus est omnibus, non bipertita est, sed in quinque partes distributa, ut vel Xterna specie hic quasi Colophona prioribus imponi eluceat. Eodem autem modo Isocrates antithesim ultimam distinxit in Euagorae capite I9 c p. 3 Deinde, quia sequentes paragraphi et argumento
XXIV aut ego non intellego aut corruptum est σωμάδωδ .
10쪽
et forma diversae sunt. Forma disserunt: nam antithesibus non utuntur. Argumento nam agitur in eis non de universa Agesilai natura atque vita, sed de animi corporisque Vigore, quo vel extrema SeneCtute Conspicuu ernt. Sed etsi differunt non aliena sunt a prioribus. Immo aptissime haec de senectute Agesilai declamatio liberius evagans velut epilogus claudit tetralogiam praecedentem secundum severioris artis leges Xpolitam. Sententiam, quam protuli, eo puto maXime confirmari quod eam si amplectimur, repetitionum vitia, quae videntur veXavisse viros doctos prorsus Xcusantur. Oua de re Conseras primum ea, quae diX p. 7 vers. 8 sq. Atque tribu prioribu partibus spero assensuros esse plerosque, dubitabunt fortasse de quarta Oua re affinitas velim examinetur, quae intercedit inter XXIV et XXVIII ' XXIX. Offenderent hae sane, si eodem consilio et in una sensu Compagine prolata essent. Contra si graviorem orationis incisionem inter XXV et XXV esse statuerimus, nihil erit quod vituperemus. Tum enim illa sententia XXIV eius partis est, in qua qualis fuerit Agesilaus adversus hostes amicosve explicatur ex ipsius de virtute opinatibus idem autem non potuit non iterum Commemorare scriptor, ubi memoriae Agesilai efficacissima repraesentaturus erat lineamenta . habes originem sententiarum XXVI ll--XXIX. Et intellegitur una, cur id, quod illo loco breviter tetigerat, hoc Xplicatius descripserit. Neque iam offendet, quod et in prima parte et in tertiae sententia IX Commemoratur pietas Agesilai. Illa enim quomodo coluerit deos Xponitur, in t autem sententia tertiae partis pietas illa ad certam refertur opinionem agitur enim hic de philosophia regis optime denique videbis, quae sit harum partium condicio, Si verba ἐχθροie ἐν δνσεξαπάτηroc φίλοιc Mot παραπεισrorατoc XXVII Conser Cum hiS καὶ rore ιΩ no.
etiam hic agi de eadem re, de qua dicitur et XXIV et XXVlII . Sed leguntur haec verba in ea parte, quae est de Agesilao homines iudicante qua re hoc loco ea utitur sorma scriptor, ut ipsius Agesilai ratiocinationem exprimat. imirum erat Agesilaus ἐχ9oote θυσε απατ' roe,
Hactenus dixi de argumento, videamus nunc de sorma Ouae est Sane singularis. Constat enim caput undecimum i de epilogo non loquor e triginta periodis non coniunctis inter se ad maiores circuitus, sed adversativis plerumque particulis ita separatis, ut tamquam legis alicuius paragraphi consertae sint. Adhibuit autem has particulas: g I, VI,
VIII IX. X XI. XIII XUI, XIX, XX XXI, XXII, XXVIII, XIX, γε μην III, VII XIV,
XVIII, XX lV XXV, dia μην IV XXIII, καὶ V XIl XV XVII, XVI, καὶ riae
XXVII particula caret XXX. Γαρ autem ne in eis quidem enuntiatis legitur, quae praecedentis causam sive confirmationem continent VI, XVI, XXIX); bis tantum, sed in con- Clusione sententiarum γουν admissum est XX lI XXVI3j. Atque licet ambigere, utrum V novam periodum incipiat, an ita cum V coniungenda sint verba καὶ θαρρῶν κxL, ut ego Sensu amitate motu Veri, καὶ ὀ μεν απισε ODνταcκτὶ ad ii, καὶ σοφιαν κτλ ad XXIlI, καὶ πονοι κε L ad XXIV traxi. Deinde apparet Xcepta una sententi XX omnes periodos ita sormatas esse, ut aut duo aut bis terve duo membra per adversativas maximam partem particulas sibi opposita
contineant. Ad quod adhibuit μεν. δε II, VI, , t Ii. a XV . a XVII i. a. 3, XVIII K IX, XXV it, XXVIII, XXX, si εν non praecedente XIII on . . αλλα V, It VIII, XVI, XVIIIx XXII, XXVI i. a post comparativum I, II, V XI. XIV a XX XXIIJ XXIII . , XXIVS comparativum sequente genetivo IXa participio continetur oppositio XXIV . , XXV, XXVI3 Sola parataxis contrarium efficit XXIX.
Tres autem antitheseo sormas invenimus, quarum prima ita Comparata est, ut simplicis enuntiati ea pars, quae a verbo pendet, sive hoc sit accusativus sive infinitivus sive ipsum enuntiatum in duo membra divisa sit. Xemplo Sit VII: ora γε ιι se νώ ν v ovet Γναἐ O TMTονc αλλα orc προθi)μoταrove μύLστα ησπάζετο CL VI, VIII etc. Altera sorma duo Xiomata, quorum utrumque sui iuris est, Sibi opponit, elut V ἀλλα ιῆν καὶ ποτε εἶ τυχοίθ, v ανγρυ πω ν περε ιρόνει, αλλα θεole χαριν hi δει. Tertiae autem hoc est proprium, ut id, quod verbo regenti contrarium est, non pleno Xiomate, sed participio Contineatur rum non dicit rectorαro με ηυ φίλοιc, φοβερμαι οὐδε ἐγδε ει εχθροR, Sed πραοτατοcora et Orc yίλοι Τοῆς ἐχ γροις φοβεροίτανο ἐν XX lV . Harum autem classium eXempla aut per se posita sunt, aut Coniuncta duo triave velut
XXIII, ubi particula καὶ interposita cohaerent primae classis duo enuntiata Aut inest in priore participium a quo pendet alterum XIV). Contra ex diversis generibus sumpta et particula καὶ coniuncta habes axiomata duo XII participio utitur XV. Tria autem cohaerent XVII, primum secundae, alterum tertiumque primae classis, aut additur duobus primae classis Xemplis tertium ex tertio genere XXVI. Neque desunt Xempla, ubi e alio nuntiato suspensa sit antithesis cs. I, II). Sub finem demum quartae partis quattuor membra coniuncta sunt XXUl et XXVIlIJ,
sed ita ut bina binis respondeant denique in una Xtrema sententia, quippe quae Constet X quinque membris. neglecta est lex bipertiendi. Accuratius haec Xposui, ut eluceret non solum certo consilio studioque haud parvo haec omnia ad aequabilitatem esse redacta, sed etiam ho curasse scriptorem, ne singula nimis inter se congruentia taedium moverent. Certam igitur hoc capite agnoscimus artem, quae aptissima videbatur scriptori, qua praestantis viri ipsum ingenium ita pingeret, ut singulorum actorum narrationem omitteret.