장음표시 사용
11쪽
vocalium mutati ilus uiui ut causam intelligere nun quam nobis fuisset conceSSum.
habemus sententiam quam proposuit Leo Meyer' Secuti, qui vero ad eam conprobandam cauSa non adfert, iteram gradationem non magis in cognatis linguis latina et gothica quam in graeca prorSUS invaluisse neque in verborum flexione et formatione eandem vim exercuiSSe atque au-
Viri docti aliter huc do re Sentiunt. Boppy quae sua sit hac de quaestione Sententia non diserte explanavit, concedit vero in lingui Occidentalibus perpauca tantum SuporeSSe exempli quae Oeale praebeantvriddhitaS.Christ A alteram gradationem XStare quidem, Sed a gu- natione Severe distingui non posse putat, uni diphthongia longa vocali incipientes partim ulteram litteram abiecerint, partim in dialectis tantum inveniantur. Schleicher' vero id potissinium urgens, quod o litteram pondere Superet, inter diphthongo es, div et ι, ν eandem rationem intercedere contendit, quam habeant indicuugunatae e et o cum riddhitis ni et v. Idem On- parato cum litteris valere. Graviores Vocale cum in
perfecto praecipue occurrerent, etiam antiquissimis temporibus, cum gentes occidentale ab aSiatici nondum discussissent, Sed in eadem patria coniunctae habitarent, hoc tempusvriddhitionem vocalium OStulaSSe. Adsentitur chleiulier quod attinet ad linguam Othicam rein ' litteris , Ri, a cum e u), ei, tu eandem Sserationem atque Superlativo cum conparativo, ilia ex genuinis ridilhitis, e primitivis unati eSSe prosecta haS. Equidem vero ut Statuam riddhitionem ungerit tantum inveniri conpluribus adducor argumentiS. Primum ipsa lingua indica demonstrat vocalis riddilitas aliquanto poS gunata jSSe orta cum porraro illi utatur. Nam in coniugatione quae propria huiuS Oculium mutationis os materia, ridilhitio nisi in radicibu quae vocalibus sunt terminatae non adhibetur, qua vero Leo Meyer non SSe primitiva putat, Sed ex genuinis in a et a desinentibus correpta ).
Quae sententia Si rectu Se habet, diphthongi ui et auvulgatis nituntur legibus neu quidquam liabent insoliti.
At ut concederemus antiquissimam linguam in logei municam vocalibus riddhitis esse usam et praecipue atque Severissime ad persectum formandum ea RdSciViSS profecto mirum SSet, Si lingua SanScrita, quae Ono grave et aspero amet et prae ceteri religi0Sissime a vocalium
mutatione adhibeat, eam legem, Si antiquitu valuisset,pOStea prorSu neglexisset Et anserit quidem alteragradatio in verbis derivatis potissimum Occurrit, quae primigeniis iam unatis descendunt. Neque vero quae adsert Schleicher persecta graeca
dubi se est situm, quod varieta quaedam Sonorum GraeciS sit gratissima. X dorica enim participii forma ερριπεια δ)recte concluditur aliud perfectum ερρηγα, praeSertim cum Dores constanter in ei γνυμι indeque derivati V Servent.
12쪽
lationi assimilationi in odo,d deberi videtur, quod periectas αν )Ι, κα et δὲ da nimis invenuSte ac moleSte cedant. Quod si vero Schleichor in universum cia a litteram pondere Superare docet, aperte refutatur quod exstant etiam1ormae nonnullae, ii quibus vocalis ι gravioris S momenti. Si enim λυσσω timorem iniicio conparas cum πιώσσον timeo , i graViu PSSe concede8, quod amplificatione vocalis
radicalis notio verbi intransitiva transit in transitivam ),
tua de re consera placere cum Eacare , aciSci Cum pacare. Quodammodo quoque huc pertinent verba nocere et necare, quorum hoc quod Si Significationem respicis, Si fortius, e illud levius O praebui, unde colliga etiam e interdum plus ponderi liabere quam .
Quod denique ad diphthongos o et ou attinet negari nequit iis plus ponderi esse attribuendum quam litteris Met v et ob id ipsum fortasse ad persectum formandum adscitas, quod tempus propter reduplicationem et gravem
v0calem copulativam α maius habet Ondu quam praeSenS. Praeterea vero est tenendum Graeco copia vocalium elegantissime SSe usos ad tempora distinguenda. Ut enim in declinatione ποδος, που δες, ποδας dicunt, cum Indi unam tantum eiusdem vocabuli Ormam ada gen. gl. pndRS, DOm. l. adaS, Cc. l. adaS excoluerint, ita etiam in
peresse gradationem concludi poteSt, qua Severe Servata Graeci ipsos Indo Superent. Equidem hoc potissimum nitor argumento Omnibus linguis SSe proprium ut sonos Studeant mitigare Quo lingua est antiquior, eo minus reiicit et respuit litteras et litterarum connexione grave et duras. Vocalis , quae toto ore aperto editur, ut clare et acute pronuntietur.
plus virium opus St, quam ad molle litteras e et O promendas requiritur. Quod pulchre intellegitur duplice via qua ad vocales augenda ingressus Sunt linguae an scritae occidentales. Dum illius enim proprium St, ut Ocalem genuinam a servet integram et ad numeriam litterarum augendum duplicem adhibeat gradationem, hae rem qua mplificatio ipsa efficitur, vocalem a dico, attenuant, quo VR-dunt diphthongi multo molliore ac SuavioreS. Quodammodo ipsa lingua anscrita huic mori ' indulget, cumvriddhitione exorta ubi unet i et u a persaepe non amplificet. Quam rem Graeci magis reddiderunt perSpicuam, quod correptum gravioribu vocalibu et O ppo
Suerunt, quod o quamquam revera exis S attenuatum, tamen pondere genuin α non cedit. Simile quid othico exstat ubi inter primigenium a et i inde prosectum eadem intercedit ratio quam habet cum aut . Apud Gothos cum a in breve o non sit attenuatum, genuina diphthongia et ait non sunt mutatae, Sed integrae SerVatae, non ero ex rid illitis ui et u per correptionem natae. Cur ero
sibimet ipsi praefigi non potuerit, id quod docet rein ' ad
conprobandam Suam Sententiam, non intellego. Denique mihi quidem pro proposita Sententia facere videtur, quod vocales vriddhitae non Semper mechanico Ortae sunt modo, sed etiam nonnunquam Symbolica praedita notione. Ita participium tavya eum significat qui laudandus est, stavya aucta verbi vi qui prorsus est laudandus. Sonorum autem mutationes quae Symbolica induta sunt viet notione, non sunt primitivae, Sed posteriore aetate actae. Iunationem vero mechanicis tantum quibus Soni sunt subiecti legibus niti, licet adversantibus Pollio' et Curtio' ), claro demonstravit opp)), cui dstipulatur . . Iumboldi' nisi quod vocalium gradationi, quae in Verborum intensivorum occurrit sormatione symbolicam attribuit vim.
Cf. Curtius . c. p. 367 sq. BOp l. c. III. p. 365 A.' Cf. l. c. p. II. R CL tymolog. Orschungen ed. II. Tom. II. s. p. 667 sq. M CL empora und Modi p. 8. Cf. l. c. I. p. 197. I l. . t 8.'ὶ s. l. c. p. LXV.
13쪽
Neque vero quae supra attulimus exempla, quorum OUR-
les vera ridilhitione niti dicebantur, tum certa sunt, ut aliam explicationem non admittant. Quod ad πλώω eo attinet, quorum ti Schleiciter ' ex genuino ω reStare putat, res ita quoque expediri potest, ut propter excisum digamma o Sit productum, quae est Curtii μὶ sententia. Duζώννυμι ρώννυμι aliam proposuit doctrinam ulli '), quocum faciunt enfey' et Sonne ), o R. dyti, ru Sru pergunationem ei fluxim dyaW- as, raW- RS, quae V XtruSO in dyos, ros lως, ω abierint, unde graeca in Ortalia σννμι ζωνννμι ρυ σννμι ρώννν M. Idem de forma homerica πύλ, ε valet, Cuiu rectiuS cum Sonne ' antiquo quod postea est exstrusum deberi Statuas, quam ex riddhilo ηι redundare, id quod antea ο- cui Schleicher'. Fortasse vero x huius formae, DiSi Pror-5us artificiosa ea est et quaesita, contractione duorum ε St
Quod denique ad iphthongum civ attinet, utrum Sit gu- nata an riddhita difficillimum est diiudicatu Nam neque grammatici de discrimine in pronuntiando facto prout huius diphthongi breve erat aut longum quidquam tradiderunt neque ex ionicis η et an certum quid colligi poteSt, cum
Iones, ceterarum dialectorum constanter per νὶ aut v reddant etymologicam vocalis a quantitatem non reSpicienteS. Quare . . longum vocabuli νανς, ναος '), attici νηος pariter digammati postea eiecto deberi potest atque x formae πολ ες XStruSO . Certa igitur documenta et vestigia riddhitionis neque graece neque gothice exstant Nata esse nobis Tinc gradatio apud Indos videtur, cum a cognati gentibu SeS Segregassent et in terram, quam OStea obtinuerunt, bIiSSent.
Uum adgrediar, num certum quid rimarium statui poSsit nec ne cui unati debeatur, disquirere et investigare, multa et diversa virorum doctorum Sententiae Sunt respiciendae, qui vero P 0calium ea praecipue amplificatione qua in iugii thitidisca occurrit diSseruerunt. Et primus quidem mihi adserendus est ac Urim in ') vocalium mutationes, quas verba germanica primitiva Star-hun subeant, in dynamica et symbolica vi SSe itas, ut et tempora et persecti reduplicati numeri inter e distingue
Uriminio primus os adversatus oppy), qui hiudiscam des0nutionem Abhuit artissime cohaerere contendit cum indica unatione et mechanico ortam SSe modo. Quodsi vero terminationibus personarum eam mutationem vocalium deberi putat, id potissimum obstat, quod ante unam eandemque terminationem alia verba unantur, alia incrementa non accipiunt aut etiam vocalem radiculem attenuant conseras odii a-mi, ub0dha-m cum uda-nii, Liuda-m, ueΥΛ-mi, Rςucya-m. Accedit quod, quamquam per se elucet si radicis fini additis gravibus sus fixis pondus nimium in modum eS adgravatum, mediam vocabuli partem attenuari et corripi, prorsus intellegi nequit unde suffixis levioris momentica sit vis ut vocales radicule augeantur. filiam proposuit sententium Holigmann quam ex parietantum quod attinet ad praeteritum germanicum amplius extendit et defendit Pauli '), unationem Sequente a effici Simulque autem cohaerere cum proSodia. In univerSum O-
14쪽
ealium mutationes quas Grimm vocat blaut et Unilaut non habere quo disserant. Sane con Stat SaepiSSitne vocalem syllabae alterius in praecedentem transilire, sed ea tantum rutione ut post eam quae in syllaba autecedente exhibetur locum obtineat, non vero ut in unatione illi praefigatur. Unam tantum rem quae a Grim mi adpellatur recliungi su reSpectu mu
sitam docuit Curtius ). Accedit quod quamquam ex IoltZmunnii Sententia curvocalis radicalis augeatur aut maneat integra, explicari O-test, non vero liquet quam ob causam nonnullis in verbis prorSu corripiatur et opprimatur ut ii jami, vicami, jiryami, quorum radices sunt lira j, Jac, ar.
Tertium ut recte se habeat liae Sententia, StatuRmuSoportet aut terminationum formam antiquissimam bis incepiSSe aut omnibus rudicibus, priusquam terminationeSeSsent additae, vocalem a cuius quae fuerit vis non liquet, esse adfixam Sequitur ut I et VI verborum indicorum coniugationes secundum oppium, quae anScrite et in Ognatis linguis graeca et latina latissime patent, antiquissimae et primigeniae flectendi rationis praebeant nobi adspectum, unde II exciso illo a sit orta Talis autem Sententia nullam prae se fert veri speciem et omni caret analogia, cum Otius in omnibus linguis larina et formandi rationes primitivae Semper interierint et cesserint recentioribus. Alteram vero indicam coniugationem primordiis linguae multo ditiorem fuisse ex moristis quoque nonnullis iure concluditur. Praeterea, Si ΙΙ0ligmannium sequeris, etiam nomina quae sine ullius suffixi opera e nuda radice Ormata vocale praebeant unatas, ut sit ianus, vae, graeca νανς, ῶφ, ε ρ doricum χ ρ), itinum os, cum ensey et Meyero' non primitiva esse putes oportet, Sed ex plenioribus Stirpibus littera a terminatis mutilata. Cur ergo . . propter lati-
num navis graecum ναν mutilatum esse ducas, non intellego cum potius graeca forma mihi genuina esse videatur,. quae ex . nu Snu gunatione Si prosecta Latinum navis vero ex salsa analogia adiectivorum ut levis, gravis, tenuis, brevis, quae antea in-us desinentia secundum V declinationem proprie flectenda erant, i adsumpsit Latini enim omnia nomina e nuda radice Ormata in vocalem desinsentia reddiderunt.
Alias dubitationes quae mihi in perpendenda IIcligmanniissententia exortae sunt, loci aptioribus adseram.
Aliter illa de quaestione iudicavit illi. v. Humboldi
antiquitus duas verborum sectendorum rationes exstitisse quarum unam constanter Vocalium unationem postulasse, alteram ea non mutasse, sed integras esse uitam. Quam nunc exstare coniugationem, eam non primitiVam esse, sedo confusis illis duabus prosectam. Quam ad sententiam proponendam commotus 8Se milii vir doctissimus videtur
cum certam quandam cauSam cur Oeale gunatae essent inveniri non OSSe putaret.
Hanc vero primus investigavit et invenit ensey , cui adstipulantur Leo Meyer ' et Christ ), totam vocalium mutationem, quae in coniugatione occurrit, prorSus e prosodia pendere. Cui sententiae, quae quod ad linguam litudiscam attinet novis argumentis conprobata est a Greinio ), ut ad- Sentiamur, Statuamus oportet quam nunc in lingua graeca
invenimus accentus rationem, eam non primigeniam esse sed
licet adversante oppio ' recentioribus deberi legibus Pro hac opinione id potissimum dicit, quod aliter prorsus non
liquet cur in φαιιεν, ἐσιων accentus contra Sitatam normam Sit mutatus.
In universum duae illae coniugationes primariae, quas Bop sanscrite discernit, si accentum respicis, ita inter se
15쪽
disserunt, ut una quae classes I, IV VI, X 0ntinet nunquam terminationes personaruna accentu instruat, fere Sem per perpaucis exceptis orini altera. Et praet0 class0AIII et IV et imperfecta' severissime unatio in prosodia os sita. Si enim accentus in syllaba radicali est positus, vocalis eiusdem unatur, nunquam attenuatur; sin cadit in alteram, aut manet integra aut etiam corripitur. Praeteienverba quoque quae Secundum coniugationem X flectuntur, nobis adversantur, quorum vero Syllabam radicalem antiquitus tenore instructam fuisse ipse opp conc0dit. Cum vero ea verba non a nudis radicibus descendant '), sed a nominibus inde ortis, in nostra commentatione Xeludemus. Alia vero quaestio multo difficilior oritur cuinam piaccentus mutati debeatur, cur aliis in classibus in radicem ipsam cadat, aliis in suffixa radicibus addita aut torminationes. Iota res in vi et notione horum sustiX0rum verstitur. Sanscrite praeter II et III. classes, in quibus adisti sine ullius vocalis aut suffixi opera terminationes adsiguntur, radices inter et terminationes vocalis a ut syllabae quaedam a na, nu intruduntur. Quod ad syllabas a nasali incipientes attinet, Lepsius')st Curtius ' docent intrusis asalibu verba simili modo au-gori et amplificari atque unatione vocalium aut reduplicatione. Mihi vero magis adridet doctrina quam proposuerunt Diops ' se Schleicher 7), syllabas illa veras sse radi- es se verbis adfixas, ut a Perta quadam vi ac notione induerent. Conprobatur laec Sententia eo potissimum argu mento, quod syllabae istae in praeS. et impi . Sing. Par. tenore sunt instructae et gunatae, quod Perte mirum Ossset, si nunquam quid SignificRssent.
3 Accentus rationem illarum sormarum non primigeniam Ῥμηθinfra demonstrabimus.
Similis controversia de vocali a quae in I et VI classe radicibus adtigitur, inter viros doctos exorta est. Et ottium quidem qui symbolicam notionem et vim huic a attribuit' iure refutavit Curtius Τ). Quam vero ipse explicationem proposuit Butimannum secutus, hoc a ad pronuntiationem tantum commodiorem reddendam esse intrusum, vereor ne recte se habeat. Constat enim quo antiquior sit lingua eo minus eam abhorrere a duris consonarum connexionibus.
Et in graecae quidem linguae posteriore aetate multo latius vocales copulativae invaluerunt quam primordiis. Accedit quod prorsus incredibile est, id quod iam opp) Curtio obiecit, gravissimam ipsam vocalem electam esse ad tam leves et inanes partes explendas. Maxime vero labefactatur Curtii sententia quod in hymnis edicis etiam verba in vocalem desinentia illo a instruuntur velut da-at, pa-anti. Mihi quidem verisimillimum videtur hoc a idem esse atque suffixum a quod in nominum formatione saepissime occurrit; 40dham proprie igitur significat der Uisse teli'). Si coniugationum . et VI. utra sit antiquior quaeris, mihi VI prior exstitisse videtur quod primitivam prosodiae rationem servavit Antiquissimis temporibus eam etiam sanserite multo latius patuisse et ex oristis nonnullis concludi potest et sex linguis cognatis graeca, latina, Othica, quarum permagna Verborum pars Secundum hanc classem flectitur. Userto mori illi sonorum mitigandorum debetur, quod eae linguae hanc flectendi rationem prae ceteris adamaverunt
Antiquissima prosodiae ratio mihi talis suisse videtur, ut, si radici terminationes personarum sine ullius suffixi opera adfig0rentur, radix, si suffixa infigerentur, haec accentu instruerentur et unarentur. Turbatum est hoc prosodias Systema cum radix nimis gravibu adgravaretur terminationibus, quae ut in duali, hirali, medio tenorem attrahersent.
16쪽
Quare et accentus respectu alteram coniugationem primariam antiquiorem esse putamuS. Quanam vero re nitatur quod . VI et IV. classes p6stea hanc prosodiam neglexerint, certam causam adferr0 nequeo. x parte quidem certe in eo haec inconcinnitas est posita quod alia lex invaluit, Secundum quam a ante primas terminationes personarum augebatur ludami ludumas, ludaras; hodhumi, odhumas, odiiuvas . In universum huius a et suffixi a quae fuerit vis prius quam ceterorum suffixorum videtur in oblivionem veniSSe. Restat denique ut moneamus neque anserit neque in cognatis linguis graeca, latina gothica radicem si in duas exit consonantes unare licere. Nam O graeci δεδορκα an magis amplificatione nititur quam n othici a thali, immo, Si accuratius rem perpendis, graecum attenuationem quandam S paSsum, cum ex genuin a sit prosectum. Qua lege aperte demonstratur unatione vocalium linguam id Spectasse ut gravior quaedam fieret pars verbi neve Ondere reliquarum Opprimeretur. Simile quid in verbis othicis occurrit, quae Peundum I. classem coniugationis II flectuntur. Si enim vocalis radicalis longa est sive natura sive positione j ante terminationes abri incipientes in i transit, in vero brevis Si plus ponderis et praesidii opus est ut radix servetur integra, quare j consonae naturam servat, ut in nariis, a illi, quae conferas cum Oheis, Olieitti, armeis, tarmeith. andem legem in declinatione quoque observatam esse invenie Siconpares adis cum airdeis. De graeca lingua praeterea tenendum est, cum antiqui8sima prosodiae ratio interiisset, vocalium unationem aliis in sormis ut in perfecto latius esse progreSSam quam SanSerite, aliis prorsus evanuisse. Sic in νεαο, Lω, εο e. e. ac centui non ea sui vis, ut genuinam amplificationem Servaret, quam exhibent vero sutura ενσω, πλευσομαι, ρευσο-ttat, eum diphthongus Sequente consona Sit munita. Etiam sequentis suffixi vocalis ad gunationem servandam aliquid attulisse videtur, Si conparas forma τρωπtico, suo
quod is non sexstat, tamen sex apolico πολεω iure concliti litur. Omnia apo ni iti orba derivata gravior se prse-hon vocatos quam Simplici: TOε Πυλ, ρεχω, ' ιω, στρεgcs, πει ιαι, ιελλω. Quod vero in aliis 3 aliis re occurrit, in eo videtur mihi esse situm , quod illa per terminationem graViorem-αω, O leViorem Ἀω haec Sunt deriVata, quamquam restia i huic sento utine non ODVenit. Iam vero ad ipsam graecam coniugationem me OnVertant, qua in contemplanda dux mihi erit lingua anseritu. Inveniemus in universum graeca verba easdem vocalium mu tationes subire atque indica. Quam rem cum anserit artissime cum prosodia colinerere demonstremus, Summo iure concludi potest eandem aceptatus rationem antiquitus graece quoque et in seleris linguis cognatis valuisse.
17쪽
In classe . 3 verborum indicorun vocalis radicalis et gunatii et tenor notatur neque Ver unquam corripitur. Graece huc perti non primum verba quae in praesente diphthongo αι, ει , αν εν, D e radicalici aut v ortas praebent, ut ιθω, λειπω, Dco, τε vχω, orro '), quibuScum conferus othicam VII. et ΙX classem coniugationis potio
Deinde adserenda sunt verba quorum in syllaba radicali nut 1 reperitur, cum eae Oeale non propter OnSOnam excisam ex genuin ι aut v productione suppletoria sint ortae, sed ex unatis, αι et v αν profectae, ut τριβω, θλίβω, euroa. Aliquoties diphthongi quoque sunt servatae. Sic vulgatum κω per εἴκω ' dialecti doricae, quae Omnino formos praebet antiquiores, eodem modo explicatur quo boeoticum υν ' solito εἶμι. Diphthongi ει iam primis temporibus a Sequente ι videtur attractum esse, cum iam apud antiquos Graecos ει et ι permutenturq). it in oeo-
CL op l. o. I. p. 20l. II. 349. Scr. Gramm. p. 244. Schleicheri. P. P. 76 sq. 778 sq. Curtius Gilech Gramna. p. 98 . 248. Erlaut. . 7. Quod ad coli iugationem Othicam attinet secutus sum Grimmii distributionsem qualis exstet in om. I. ed. II. et II libri qui inscribitur Deutsche Grammatik. M CL Ahrens . c. II. P. 345. DCL Ahrens . c. I. p. 189. ' CL Ahrens . . I. P. 7.
tica quidem dialecto sero constantera loco soliti, occurrit, qua in re consentit cum lingia a gothica, cuius ei enim non diphthongum osse, sed producti tantum partibus fungi demonstravit op '). isdem mutationibus, qua antiquum αι graece subiit, Othicum a syllabae reduplicativa est adiectum, qua de re L huthul cum thiudisco ethali, quod per thali hiult, hiel in nostrum transiit hieli. Quod ad D attinet graece quidem non XStant exempla, quibus demonstretur eodem modo quo αι, ν αν0ffluxisse latina autem lingua formas antiquiores velut douco servavit Τ). In ipsa vero lingua anserita huius mutationis unum quidem certum exemplum reperitur liliami ')conparatum cum graeco κευθω, quod primitivam gunationem est tuitum. Etiam Othice in duobus orbis ustulian et Vulano occurrit '). Et corroptum n et graeco et utino )invenitur, inprimis si verba in i su desinunt scis λυα c. goth. lauri an at reluo), quo est factum, ut ab iis quae Secundum VI. et chassem declinantur non disserant. deinde Verbi θεω νεω κλύω, ρεω, si Valet, quorum et radicat in digamma mutatum decursu temporis Si eiectum. Genuinam autem diphthongum, quae in ceteris dialectis insuturo tantum set oristo adparet, Aeoles servarunt etiam in praesente secundum grammaticos, quos adsertolirens . c. I. p. 37. Et antiquissima quoque diphthongi forma vverbo avo est servata quos in Alcaei fragmentis occurritq). Utrum ver In digamma, id quod contendunt hi sens )
18쪽
est, cum ain anserit radix hau inveniatur. Reliquorum vero verborum radices in ii desinunt. Huc quoque proprie reterenda sunt verba, quae Omnia tempora et modos sormant ex radicibus unatis , quarum VOeales genuinae nunquan in coniugatione quidem inveniuntur, Velut γενω, δενιο, λείχω, at duco, fido ). a inconstantia sine dubio in eo sita est quod causa cur vocalis Sit unata non amplius Ontiebatur. Si in radice vocalis a est, graece aut gunatur et quidem, Si excipis τρυγγω, Semper νὶ dorice, evadit aut servatur in togra ' aut transit in o. orba quae has vocales in praesente xhibent corto ex analogia huius indicae quam tract&mus lassona sunt declinata P syllabam radientem notarunt necentia Gothico his verbis respondent qua a riminio in class. I. et VII nusseruntur. Groinio, qui Verborum aran, shalti an a radicato non primitivum osse, sed X u e cor-rseptum contendit non adsentior. Quod enim verborum, quae in praesent vocali in i exhibent in syllaba radicali classes X-XII. eo Grinam), in perfeci. gl n radiente non augetur, videtur mihi obori mori illi omnibus linguis proprio, ut Ono graves o duros mitigoni Sic intor nim et nam quod attinet ad vocalium pondus eadem ratio intoreP-dit atque ara inter et for Praeterea Consors graeca δεδορκα δώροιια δερκω, ρει ob cum τεθηλα θύλλω). Eadem nititur re quod sanserit radicale n non glanatur,
sed integrum servatur. Unum tantum veri, una unatum servavit ramam i, quod productione ortum SSe non recte docet opp Grade vero multo saepius a, Occurrit, quod
corto in tenuitat et levitate huius litterae est poSitum, qua P. ut contractionis legibus demonstratur '), non plus liabot pon
deris quam O. Cf. Curtius Tempora u. Mocli P. d.
Quibuscum verbis Othio AEnno secundum Crimmii lassos II. III. IV. VI. Pelia Illur.' Non restio Curtius i. o. v alia quaes in syllaba radicali u in obent cum iis, qua Hibi laborat, Constulit.
Et accentu quoque respectu religi0SiSSime haec verba graeca indici respondent.
In hisse VI.' Sustixum a accentu in Struitur, qu sit, ut vocales radicate i et u gradationem tu e non recipiant, ni uci corripiatur. In cenSum horum verborum reserenda Sunt graeca in
Sythiba radicati cxhibentia, cuius loco gothico i occurrit in Grimini class. X XII. Cum in graecis et latinis radicibus
se SaepiSsime inveniatur, Statuamus neceSSe S apud gente Occidentales, eum Sese egregasSentis cognati aSiaticis, hunc declinandi rationem praevaluiSSe, quo St tactum, ut radicule a corriperetur et in graecoitalica quidem lingua in e quod gothico amplius est attenuatum luci. In γλίχομαι In χω radiculeo integrum et simplex Si SeIVatum. Omnia haec verba antiquitus ex analogia SanScritae claS-sis VI accentum in Susfixo a posuerunt:
gramnanticis iudicis huic classi attribuuntur Verba nonnullii, quorum ante conSonam inalem naSalis S intrusa, cum vocale radicales gradationem non admittant, ut iunj.cumi, Sit cumi, krintum 1 . R. muc, Sic kari Graece unum tantuni certum XStat exemplum σφιγγω, Cuiu ι non Stamplificatum. Curtio' qui haec verba a ceteris prorsus Separanda esse putat et I potius claSSi propter incrementu, fluae radice acceperint, adScribenda propter causa Supra ')commemorata non adSentior. Supersunt iliae naSales ex
genuinis Syllabis, quae radicibu Sunt adfixae ut verba certa quadam vi ac notione induerent. Postea naSale vocalibus terminationum amissis in radice transilierunt et tam firmo
19쪽
consonis radicum finalibus sese adglutinarunt ut novae quasi
evaderent radiceS. Dubitare vero Ossi utrum Secundum VI an I. verba
illa tum pami, munjcami, quibu resp0ndent latina, tango, findo rumpo, sint flectenda. Nam quod vocalis radicalis
non est gunata nilii dicit, cum, Si in duas radix exit consonas, in universum gradati non udmittatur Magis vero pro
illa sententia facit quod R. art syllaba a attenuatur, krintami, krintati.
Propositae sententiae, unationem nocentu effici, adver- Santur Verba quae Secundum an scri tam classem IV. declinantur ). Quamquam enim vocali radicalis tenor instruitur, tamen non modo non unatur, Sed etiam interdum corripitur. Qui Hottgmannium sequutitur Semivocalem y ObStare docent, ne unati admittatur. Quae vero Sententia ut rectes habeat, in universum littera id essectum reddat necessu est, quod vero Secus est. Participiorum enim ut pass. et nominum, quae formantur Sustixo a radice et accentu instruuntur et unationem admittunt, ut Sepy R. Ship,
quae nunc in iis verbis conspicitur prosodiae ratio, hanc non primitivam esse putat, Sed recentiore aetate suctam ι studio deberi inter imauepadam et passivum liorum Verborum distinguendi. Intiquitus cum suffixi a vi et notio
sqntiebatur, sine dubio suffixum tenore notabatur, quo est factum, ut vocales radicate i et u manerent simplices, interdum etiam corriperetur. Conprobatur haec opinio formis nonnullis, quarum vocalis radicali ante Sequen y prorsus est oppressa, ut dyati, quod nunquam fieri potuisset, si radix fuisset tenore munita in . Postea propter propositam illam causam prosodia est mutata, quae Vero ad 0ealem radicalem augendam nihil amplius valuit. Quod vero praecipue in passivo primitiva
accentus rati est SerVata, non St cur mireris, cum tota passivi vis suffixo a contineatur Graeci hanc flectendi rationem prae ceteri amarunt et excoluerunt. Huc primum sunt referenda Verba quorum cino aut transgressum in temporibus tantum specialibus reperitur, ut δαιομαι ἐδασὰρ rix), 09M aeol. φν vi reSpond. Set biiugami
yami, μηνίει ι radici S adgliutinatum et in ceteris quoquo temporibus Occurrit. I ifficiliora explicatu sunt verba δαίω δεδα μενοc, δε- δηαλ καίω καυμα), κλαίω κλαυσομαι), quorum Christi
ex genuino F emanasse putat. Cui si adsentimur, attribuamus oportet ea verba aut I. classi aut VI., prout radices δυ, v κλυ aut ab , καF, ab proponimus. Adversatusos Christio Curtius '), verba illa an Scritae classi IV. esse vindicanda ). Cum vero unatio hic non admittatur, radices verborum antiquitus in, F exiisse putemus Decesse est, quarum finale digamma ante consonam St XtruSum, transiit in v ante ceteras con Sona καυσω, καvσθην). Ne classi X ea adscribamus, obStat quod ι in praesente tantum et inperfecto occurrit. Idem de πνείω, πλείω alet, nisi potius in falsa analogia ι situm esse putamuS'). Verba δοκεω, γαμε υ, ωθε o, quae Christ propter vocales
20쪽
gun ὀιtu per Suffixum lya esse Ormiit Ct ili dicis, quae Secundum ClaSSem X declinantur, respondero putat Τὸ huc CSSe referenda aperte demonstravit Curtius i), cui de On-
nullis quidem adsentitur op q).
Aliis in verbis, quae in con Sonam exeunt, y in radicem tranSilii ot in mutatum cum vocali radiculi coaluit in diplithongum, vehit πείρω ν δειρω, σαίρω χθαιροῖ Πεῖ ἶριιε oc, νγαριμ νος). Formae Iairoa, βαίνω, τείνω et ιι αίνω n0n ex implicibus radicibus να, βα, α, Sed X BRSali aucti gar βαν, ταν Sunt derivatae s 3663, βανίον, βαίνω). Quod vero in alii verbis genuin una silicate, Si Servatum, in ε attenuatum in aliis, non in primitiva prosodiae ratione mihi Situm esse videtur, Sed potius Sequetitiis deberi, quod nonnullarum larmarum a priuSquam transiliit, attraxit et in attenuavit. Quod ad ναίιω βαίνω attinet, tenendum est neque radice neque sormas indu derivatas XStare quae praebeant loco genuini re. Verba in a Salem desinentia, quorum in syllaba radiculi aut v Occurrunt, u κλίνον, κρίνω, i λυνα , quomodo Sint Ortae, tribus modis explicari poteS et primum quidem longas illas vocales unatione niti ideoque verba I. claSSi SSO uitribuenda' R. κλιν aucta κλείν-ω, iii - ω). Et in froa quidem ea explicatio si respicis doricum suturum cirror fiso )R. et Optime quadrat. Tum putet ortasse quispiam propter colica iis νω, κρίννω, οριν ω sis votitαιρ), quorum duplex ν Sine dubio ex xj est Ortum , Sitata κλίνω, κρίνω ex antiquioribu κλίνjω, κρίνjo effluxiSSe et ita quidem, ut OStquam in ι mututum in antecedentem syllabam sit in trusum, ex duobus illis ι contractis Sit Ortum κλίνjω κλινιω κλιι νυν κλίνυγ)
Denique vero ita res expediri potest, ut in omnibus his verbis Lab antecedent consona primum Sit attractum ῬOStea CXei Sum, quapropter Dot i e more usitato Sint productu, ut λυν Deo ex λυνυρρω ἀλον Desti; est profectum. In universum quantitatis vocalium radicalium ante terminationem Ἀω est dubia, alia dialecto praebente longas, breve alia, quare diiudicari nequit, utrum producta oculis genuinis et antiquior sit an brevis ). Denique in hanc classem reserenda sunt verba in ζω, -οσω et τω), - λλο desinentia ). Vocales radicate ι ut nunquam gradationem in Se recipiunt re et integrum manet et ii tonuntur in , qua de re s. λίσσοιιαι λί0ομαι), σχίζ0',
κνίζω κλυζω βλνζω πίσσω, βλίττω εζομαι χεζοῖ, στελλω, ἐὰσσυλ πρὰσσυλ, Ggiarioa πὰλλω, αλλο ιαι. Omnia allata verba antiquissimis temporibus Suffixum yn, non radicem ten0re notarunt, quo factum est ut radix nunquam gradationem admitteret. Cum graeci verbi quorum genuinum α in ε Si correptum, conpare gothica bilan sitan ligati, hi udisca illan,
SiZZan liggan, Werran. Praeterea huc pertinent verba quae in a desinunt et genuinum a servarunt ut aian, laian satau Grimmi classis ). Non recto Groinium ob conmie-xia Oratam causam ' illorum a radicule ex u e correptum DSSe contendisse puto ). Ex con Sensu linguae SariSerita , graecae, Othicae hoc tantum recte conchidi potest, ante Susfixum a in classe IV. unationem prorSu non CSSe d- missam radicate a vero et integrum SSe Servatum C lit-
Quod vero ad Grimini chisso in VI. attinet, ad Sentior Boppio ' vocalem radicalem a SSe quae in praeSente in loco usitatioris i sit attonituta. urbi igitur Secundu ui San Scritam cluSSum I. Sunt declinata.