De guna et vriddhi in Graecorum coniugatione [microform]. Dissertatio...quam...defendet scriptor Carolus Brüll..

21쪽

Iam vero ad classem II. ' traiiseamus, qua antiquiSStina declinandi ratio si servata. Terminati0ne enim perSODR-rum sine ullius suffixi aut vocalis opera nuda adfiguntur radici. In Singi praes par vocalis radicali et accentu Otatur et gunatur in ceteris vero numeri et ulna. ubi tenor in terminationes cadit, manet Simplex aut etiam corripitur. Graeca verba mutatione vocalium radicalium religiose indicis reSpondent, disserunt vero, si prosodiae respectum habes, quae ut alias hic quoque est mutata postquam vocalium systema firme erat expressum et excultum. Sic verbi εἰμι in singulari accentus ex analogia ceterorum numerorum Stpositus, ex analogia singularis in duali et plurali verbi εἶ tui. Ad vocalium vero naturam mutandam haec inc0ncinnitas nihil valuit. Accentum vero in duali et plurali antiquitus in terminationes cecidisse ex eo quoque adparet, quod San Serite VO-calis radicalis nonnullorum verborum, ut mas aSmi), iSh-vas ςasma), quas vacini illi in numeris prorsu opprimitur, quod fieri non potuisset, si tenore suisset in Structa. In graeco hu εσι re accentum prius in alteram syllabam eSSe tranSpositum, quam in v si ex eo intellegitur, qu id illius verbi genuinum est attenuatum, uiu autem amplificatum Si Servatum. Radicum in 'x exeuntium fluxione lingua graeca ipsam

3 De verbis quae secundum hanc declinantur classem agunt Boppl. c. I. P. I 3-2l9. Scri gramm. P. 249-258. Schleicher . c. P. 767. y Bop mammaticos indicos secutus a lingua in dogermanica radices verborum in breve a desinentes prorsus abiudicat, qua in re adsentientem habet Pollium Elymol. Orschun II. b. I. P. I. q. , cf. OP l. c. I. p. 90 230. Vocalem a ii igitur verborum hami, adhami νημί. τίθημι non unatione ortam, sed genuinam esse putat. Quam vero sententiam iure refellere

studuerunt Schleielier Κultu's citrag. II. 92. et Leo MeyersVerglchd Gramm. I. p. 337. , quibus adsentitur Curtius Er-lliuirg. p. II 63. Si ergo in coin mentatione de radicibus quae in a desinunt loquor, eas in breve a exire intellego.

San Scritam antiquitate superat, cum indica verba illa usitatam vocalium mutationem non in se recipiant, Sed amplificatum Singulari u in ceteris quoque numeri SerVent, quamquam prosodia a vulgata sege non disserunt. Simile quid in oristis udam, aliis Occurrit. Verbi est αι cete), cum neque anScrite neque graece vocalis radicalis usitatam subeat mutationem , iam antiquiS-Simis temporibus diphthongus ει o quoni odo sit orta in Oblivionem venisse videtur. Si vero anscrite in praeterito huius verbi augmcnto omisso accentus in syllabam cadit radicalem, cum potius terminationes eo instrui debeant, inde non natum e SSe puto, quia eadem prosodiae inconcinnitas in alii quoque verbi Occurrit, quorum vero Ocale Sunt attenuatae ). Quod vero verbi λ μαι η Semper Servatur, eum radi SO-nlitras aS), exciso I deberi videtur.

Ulassis III. y ab II. e potissimum differt, quod terminationes non nudii et simplici, sed reduplicatae adfiguntur radici, quae, quΗmquam in ingui par gunatur, tamen Rret Rccentu, quo syllaba praefixa in Struitur. Haec Vero prOSO-diae ratio antiquitus non aluit. Primitiva reduplicandi rati seu erat, ut tota radix ibimet ipsi praefigoretur. Si in radicibus vocale et D eirant, in sylliuba reduplicativa servabantur integrae Iladicate vero hic an Scrite liquoties, Semper graece corripitur in i, qua de re es. ιγν μι, σι μι σι σινὶμ ιὶ διδωμι, ὴμ synyami), πιπιω, irio cum indici lyarmi, istis hami, ultrami. Sin antiquissimis iam temporibus syunba praefixa tenore fuisset in Structa, vocalis eiusdem non potuisset corripi et attenuari.

22쪽

Accedit quod ipsa genuina pr080dia in nonnulli verbis indicis ut biblini mi, ultomi, aliis est servata ). Antiquitus igitur syllaba radicalis accentu erat praedita,

quo factum St, ut praecedentis Syllabae vocali attenuaretur. DecurS temporis in prima syllaba tenor est positus, cuius ver ad vocalem mutandam nil valuit, si excipis radices ij vij, visit. Mutata igitur est prosodia, cum br-mae firme erant expressae. In ipsa illa accentu mutatione consistit, quod verba tishthami, i glirami, pixam in

I. abierunt classem. andem ob causam vocalis radicalis in graecis πιπτυ3, γιγνω est oppreSSa, quae e genuini πι- πετωμι, Ityενωlu Secundum classem VI declinatis videntur prosecta SSP. In ceteris numeris syllaba radiculis tenoris Si expers, quocum arti SSi me cohaeret, quod nunquam admittitur gu-

natio, Sed vocalis radicali aut manet simplex aut etiam attenuationem patitur. Brevi 0culi radicis et attenuata Sythiba praesaeae aperte demonStratur antiquitus graece quoque accentui eandem

suisse Sedem atque an Serite.

Restat ut de formis ien rimi, eurimi, eveShmi diSSeramus, quae et in radice et in reduplicatione praebent vocale gunatas ). aut primi temporibus, Cum auSa lanuli O-ni etiam Sentiebatur, accentus ab altora in primam transiit

Syllabam, quare huius quoque i S amplificatum. Quicum

Christ '), qui alias verborum intensivorum Orni RS, quarum syllaba reduplicativa aucta est naSali , vehit καγχὰζω, δαμ- βαίνω, τονθορυζω, in conparationem vocat antiquo duplicem eSSe ingreSSOS viam lutat, mi Syllabis reduplicativis

maius et gravius indorent pondus, aliis enim addidisse na- Salses, aliis Oentem .

Adversari vero videtur mihi huic xplicationi quod omni

caro analogi , cum muline praeter has XStent formal, in quas ad pondus syli abae augondum Oenti l Sit intrusa. Quomodo nil tam inauditam nugondi viam pervonserunt γ

i tonsem diqhthongi ilia cit, ι, ει VaSerunt, Suadente etiam lingua anserita '), in qua verbi inten Sivi Syllaba pra 'fixa ost naphlicata. Repetenda eniim Sunt amitλλω ), uati iam, κοικυλλω, cotera n Verbi Simplicibia uinclitoa, μιι Kω, κι- κυλλω, quorum in Syllaba r duplicativa genuinum ci in ι stationuatum. Ut pro in persecto , Sic in praesent i sorosoliti in ea sylllaba rogiant. Aucta et amplificata orbi visyliaba reduplicativa et tenorem attraxit et glanation om admisit. Quod vero simplicia ilia tistricia, tutilio interiorunt, ne ostendtiris, quia pi saepe formae gonuina et antiqua nr contioribus inde ortis opprimuntur praeSertim cum Onnuliorum verborum ipsa vis intensiva venerit in oblivionom. Sintili modo genuina 1 3M G1M, UPr su unde, quae Oeantur

Do παιπάλDis monendum est etiam Sul)stantiva παιπάλη et πασπάλη inveniri, quorum Oe consonam initialem R. pal servavit. Quodsi vero 'urtius Grund Zo . p. 260 in παιπάλη ι eadem ration Oloco genuiniis esse contendit utque in tus falli virum doctissimum puto. In iis enim Propter excisum o Vel Otiu tu εnsu ,ε tu , ει ii consonsalionis causa ι est Ortum, cum ab Oolibus Reeundum morem antiquum tu i sit productum, in ca ceteris Graecis Ea vero explicati in παιπάλ, non quadrat cum non constat a propter excisum consonam produci in ι. Quare formae Potius sunt separandae et παιπάλ, aut ex salsa nalogia formata aut derivata a Verbo nam. U.υν.

23쪽

aorista secunda ἔθην, ων , ἔστην deScendunt, vulgatis τι θν 1 ι, GrUυ, δωμι ceSSerunt et evanuerunt. Si littera otis in radice Xstant, diphthongus αι per assimilationem quam vocant regressivam tran Sit in ει et ι ). Non recte autem tetricli verba in syllaba roduplicativa οι et ει Xhibentia cum alii sιοριινρω, γογγυζα confunden Suocalem propterea Sse adscitam mihi contender videtur.

quod lingua amet syllabae praefixae aliquid ponderis demere. At in his orbis intensivi vocalis pondus non minuitur, immo uugetur et amplificatur. In verbis κηκιω et κωκνυ lingua indulsit dissimilationi, cum loco formarum

qua eXSpectaveris κικιω et κικi ω, quae parum belle ac venuste accedant ad aures, OSuerit κεκιω et κοκνω, unde gunatione profectae Sunt illae κν κιω et κωκυω.

Similis vocalium mutatio gotllice quaque occurrit in persecto reduplicato. Diphthongum ni enim sylhibae reduplicativae non bre-vsem ess id quod suspicatus si Pauli ), sed unatione ortam recto demonstrarunt opim' et Grein θ. Gothicum athali enim eodem modo ex antiquissimo ha-hali por ilial est ortum, atque παιπύλλω proprie παι

Boppi,' non intrusus esse ad Syllabam amplificandam, quae est Curtii sententia, sed ex consonis radicum finalibus offluxiSSP.

In classi V. ), quam inter et VIII. proprie non esse cur distinguas demonstravit oppy), radici suffixum n adtigitur, quod in Singi praes par accentu inStruitur et unatur, in ceteris vero numeris tenoris expers aut Servatur simplex aut etiam corripitur u finale amittens Graece uetum civin νυ abiit, quod inter et implex νυ eadem intercedit ratio atque anserit inter no et u Radix ipsa unationem non admittit. Vocales radi ales ι et ν manent implice8, α etiam corripitur interdum, ut strinomi R. Star Urορνυμι), tripuomi

grave minutatum Grom i sit, ιιινμι, ὁλλν M syὰννιιαι, χνυ - 1iαι, ἄρνvs αι aut etiam amplificatuin sui νυμι, i Ixum). Gunatum et u invenitur in Misi usu οἴγνν1M, ζευγννμι. Utrum vero haec inconstantia prosodiae mutationi debeatur, quae in his verbis prius sit effecta, quam in τίννιιι 1Istrvsu an quod radix duabus in fine consonis sit munita, in medio relinquam. Hoc si probamus, lingua Graeca viam iniit

prorsus contrariam et oppositam an Seritae, quae ante plenam terminationem n sappe genuinum n 0rripit, qu0dintegrum servatur in classe VIII quaSi conpensetur Xci Sum n. Quod vero attinet ad hiari μι monendum est graece in coniugatione amplificatam tantum XStare radicem δεικ. Cum autem mutationes, quas Suffixum graece Subit, indicis ad amussim respondeant, recte concludimus etiam pro- Sodiae rationem antiquitus una in eandemque suiSSe.

24쪽

Verba qua secilia duna classem IX. ' doclinantur, radici addunt sustixum iis, quod in Singi par nn gu natur, ni tonuntur in ni in ceteris una OriS. Quod attinet ad accentus rutionem et vocalium radicalium mutationes ad verba ab iis quae classis V. 0ges sequuntur non disserunt. Huc pertinent Verba graeca, quorum s dices inter o terminationes syllaba ct xi est intrusa, quae in duali set plurali attΡnuatur in are. Hanc mutationem primigeniam PSSΘ, quod iam per Se hacet, conprobatur etiam forniis nonnussis antiquissimis anseritis quas adsuri opΡ . . Radiente, graece in aut, quod multo usitatius ost in corripitur περ λ 1M, κίρνι sti, in GlM,' tri, κιδν fit , quae verba satis demonstrant antiquitus accentum in syllabam xx cecidisse, quo os ei sectum ut radix attonitation0m pateretur. Quod attinet ad uiti λημι, ιιώρxal ret, t 'Uιι ei quae P. Qpraecedente disseruimus de ζευγι vlt e. c. Praeterea huc sunt reserenda verba, quorum Suffixum xx in otia abiit, quare X analogia illorum in oxolantium declinantur, ut κύμνω, ωκνω, τε trox His Schloichor otiam

sormns Curtius ita orta esso putat, ut, cum radici, ornantivum esset adiectum, nova radix ex analogia classis VI. flecteretur. Graeci postea syllabas asales magis magiSque Xeoluerunt et multo ditiorem hanc reddiderunt lassona 0rba vero ita formata cum non sint genuina investigar ot On- Siderare, a me conSilio alienum St.

Cf. op Vergichil. Gram m. I. p. 220-22, II. P. 349 sq. Sert. Gramna. . 269 sq. Sehisticho l. c. Curtius i. o. Typis indicis in sequ0ntibus ad os intellegendas maxime nocestariis desiitutus ea quae de inporseolo, porsecio, modi PraΡ seniis persectique restant, prima occasione oblata in publicum mittam.