장음표시 사용
201쪽
D ECCL ET ORATOR. AEMIGIOS CAP. I DE ECCLESIIS
In qua re illud eat observandum, ex iure communi hodiem non posse parochias saeculares conferri Regularibus, sine indulto apostolico, vel speciali, vel generali, quale, V. g. conceditur quandoque in dispersione ; aut
sine privilegio speciali, quale habent Canonici Praemon
Speciale horum privilegium BENEDICTUS XIV.
Oneroso 1 sept. 75o Bullarium Bened. t. 3, p. ovi, his verbis concessit et confirmavit e Canonicis regularibus qui nunc in eodem ordine Praemonstratensi expresse professi sunt et in posterum etiam in eo professionem emittent, ut ipsi ex nunc et perpetuis futuris temporibus, absque ulla oppositione et contradictione, quascumque parochiales ecclesias, etiam saeculares, illarumque perpetuas vicarias clericis seu Presbiteris saecularibu conferri et assignari solitas, si tamen iis et eorum cuilibet canonice conferantur, aut ipsi eligantur, praesententur vel alias assumantur ad illas, absque dispem satione apostolica consequi et in iis quavis auctoritate
institui, illasque recipere et quoad vixerint retinere libere
et licite possint, et valeant apostolica auctoritate praedicta, tenore earundem praesentium, ex integro perpetuo concedimus et indulgemu η.
4. Atque haec quidem de ecclesiis regularibus. Iam
quaeritur utrum necne haec transferri possint in Congregationes religiosas virorum clericorum. Dum scriptae sunt leges de ecclesiis monasteriorum, Instituta ista ignorabantur et proinde in iure praetermittebantur. Porro, ut omnibus constat, sunt istis Institutis suae simplices ecclesiae, sive coniunctae conventui, Sive ab eo separatae. Nullae autem sunt, quod Sciamus, Parochiales ecclesiae pleno vel semipleno iure talibus domibus unitae quod regimen a praesenti disciplina satis ducimus alienum. Ut vero reliogiosis istis ecclesia saecularis committatur, id eo facilius continget, quod munere parochiali non videntur hactenus prohiberi Animadvertendum est religiosos istos votorum simplicium ad corpus cleri saecularis adscribi' ita ut eorum
Cis apud BrZARRI. Coueotanea, quae passim Prolata sunt in Causa Congregationis Presbyterorum saecviarium super priVilegio P. 706, S. edit. ).
202쪽
ecclesiae genere dicendae sint saeculares, potius quam regulares Perspicuitatis gratia ecclesias istas dicemus religiosaS. ARTICULUS II quot variis modis seelasia sat regularis
I. . A prima sua origine ecclesia potuit ad religiosos pertinuisse a Ipsa aediscatione, ut est ecclesia qua monasterium veluti perficitur et absolviturri vel quae religiosorum sumptibus in loco etiam separato vel distante legitime erigitur b Ipsa sundatione, si conditor ecclesiae eam, in fundationis limine, a regularibus vel a religiosis haberi
De legitima porro erectione vel fundatione agemus
2. Religiosa fieri potest praescriptione e si bona fide et animo domini regulares vel religiosi ecclesiam possederint per tempus quod, ut existimant doctoreS, esse debet quadraginta annorum, immo immemoriale, nisi praeterea iustus adsit titulus L3. Unione seu incorporatione facta monasteris. Cum de parochiali ecclesia agitur, nemo praeter S. Pontificem, talem ecclesiam monasterio coniungere potest 'Alias vero ecclesias monasterio unire Episcopus non prohibetur. Verum requiritur a Iusta causa. Haec est necessitaS, vel evidens utilitas, quae in valde conveniens cultus augmentum ferme recidet .
b Prius facta diligens causae exploratio, ita ut nullus iuris sui accipiat detrimentum et audiantur ii omnes
o Consensum capituli ecclesiae cathedralis nisi
Cis. SCHMALEGRURBAR, in I. 3. t. 5 n. 15-18. Ubi tamen ecclesia redeat ad primaevum statum saecviaris vel regularis, ipse addit sussicere etiam sine titulo quadragenariam praeSCristionem. C. Tridentinum S. XXV, C. 13, REL; VAN DE BURGHT, De ecclesiis n. 45O. Quare, si quorum ius ob unionem periclitetur, v. g. patronorum, debent hi unionem assensu Suo Proham. Ibidem, . 453 55. C. Tridentinum, s. XXI, C. , De Ref. s. XXIV C. 15 de Ref
203쪽
DE CCL ET ORATOR. RELIG. CAPUT I DE ECCLESIIS O
tamen necessitas exquirendi suffragia capituli sit consuetudine sublata. 4. Transformatione ecclesiae saecularis in reSularem. Hanc, ubi tamen non agatur de ecclesia parocmali, essicere potest Episcopus. In dioecesibus ubi viget lex scripta qua capitulum est in gravioribus interroganaum negotiis, oportet ut capitulum ecclesiae cathedralis transformationi
Dices iuri uniendi et transformandi ecclesias obesse Extravagantem Ambitiosae, qua bona ecclesiastica alienari vetantur sine apostolico beneplacito. Ut enim loquitur . Tua 8, De his quae fiunt a Praelato, etc. III, o), e Concessiones ecclesiarum perpetuas ad alienationes non est dubium pertinere. η Verum, in hoc alienationum genere, satis convenit inter scriptoreS, alienationes esse episcopis permissas, dummodo Superioris iuris sollemnitates observent; in his autem Sollemnitatibus, beneplacitum non continetur . IL Elegans iam superest quaestio, utrum necne, facta parOeciae regularis divisione, altera quae exsurgit
parochia et dicitur filialis sit ipso iure, vel esse possit
regulariS.Μemoramus in primis tunc tantum ab episcopo dividi POSSe parochiam, quando, sine divisione, obligationibus quae ecclesiae coniunguntur satisfieri nequiret, ut i, propter loci distantiam, populus aegre se in ecclesiam
parochialem conferre posset . Praeterea res ista ex iis est quae ex iure Saltem scripto,
sim deliberandae cum capitulo, et parochus id est habitualis, si parochia pertinet ad collegium ecclesiae dividendae est vocandus, et audiendi sunt alii quorum
interest, ut, V. g. patroni M.
Vacante parochia, Episcopus defensorem parochiae constituere debet , qui pro rectore est audiendus. Divisio enim parochiae per se est odiosa, nec facile admittitur si Rectores fuerint inviti. CD PALLOTTINI,
Cis. AN DE BURGI . De ecclesiis n. 475. Cis. AN DE BURGae n. 4 et Citan DR LUCA, De alien diSC. I; n. 44 De canonicis, clisC. 34 n. Annotatiqnes ad Conc Trident, cliSC. 8 n. a. Cis. SCHMALEGRURBER, in 1. ΙIi t. 5 n. o5, et C. Trident. S. XXI, C. 4. Rei. CD. AN DE BURGT, De Golesiis n. 67. Id indixeCte eruitur ex C. Si una a Clem. De rebus eccι non alienandis
204쪽
Cosiectio, etc. v. Ecclesia parochiasis 8 3 n. 1, 52. Nihilo minus, non infirmatur divisio, iustam ob causam facta, quamvis parochus non fuerit vocatus' et a decreto Episcopi non licet nisi in devolutivo, ut aiunt, appellare, ita ut interea omnes suo sortiatur effectus . Age vero, in primis constat ab episcopis etiam reginiares paroecias, invito monasterio, dividi posse, dummodo legitima subsit causa, et sorma legalis servetur. Etenim Concilium Tridentinum, s. XXI, c. 4 Ref., facta prius Episcopo potestate agendi etiam tamquam sedis Apostolicae delegato , concedit ut parochias etiam exemptas dividere possit.
Atque haec interpretatio C. Tridentini pluribus
S. Sedia actis firmata est, et FAGNANI testatur ita esse a Sanctissimo declaratum; RICHTER reser responsum S. Congr. Conc. 6 mari. 1743 in Brixinen.; expresse id docet Conat Romanos Ponti cui adhaeret Conc. plenarium Americae latinae n. 299. Ita ceterum docent FAGNANI, in Decretales 3 BOUIX, De Parocho'; AN DE BURGT, De Ecclesiis ' nec quemquam scriptorem repperimus qui dissentiat. Immo, cum in paroeciae regularis divisione Episcopus non possit uti nisi delegata potestate, non de et tunc votum Capituli exquirereo et appellatio in devolutissa S. Sedem est deferenda Cis. FAGNAN vel BOUlx huel AN DE BURG λ . Excipiendae tamen sunt istae ecclesiae in quibus ipsi Regularium Superiores iurisdictionem episcopalem et temporalem in parochos et parochianos se habere demonstrant. Huiusmodi enim ecclesiae non tantum,
Cis dissert in ACTA S. SEDis t. xi 186 3, p. 396 et causam deci Sam 9 Rii 877. ACTA S. SEDIS. t. io si 87 ὶ P. ω-a7a. Ita etiam SAGΜULLER Lehrbuch des hath. ischenrechis, s 67, P. 35. C. Romanos Pontifera, 11 15 Cis. Da Religiosis t. a P. 24 . Delegationem istam eompetere Episcopis etiam in ista parte capiti 4 declaratum est a S. Congregatione Cis. FAGNANI, in c. Ad mini-iom. ο
III, 8) n. 46 55. 4 Inc. Ad audientiam III 48ὶ n. 43. Canones et Decreta C. Trid in C. s. XXI. Cis A. VERMERRACH De Religiosis t. a P. 24 n. s.
205쪽
expressa definitione C. Tridentini' visitatione episcopali
Sunt exemptae, verum etiam, ut pronuntiat BENEDICTUS
XIV , . abstinere omnino debet Episcopus tam a visitatione quam ab alio quocumque iurisdictionis actu in huiusmodi Parochos et Parochianos. Ambigat quispiam utrum necne eadem exceptio transferenda sit in illas ecclesias monasteriorum quas Tridentinum Concilium eodem loco ideo a visitatione episcopali fecit immunes quia sedes ordinariae principales sunt Capitum ordinum vel Abbatum generalium.
Quam porro exiensionem negandam esse arbitramur.
Etenim facultas vi cuius Episcopus regularium paroecias dividere permittitur minime cohaeret cum ipsius iure regulares paroecias visitandi. Prior Episcopo conceditur C. Tridentini s XXI, c. 4 de Ref., altera assirmaturs XXV De Remi et on prior in ipso est tamquam in Apostolicae Sedis delegato, altera ad ordinariam eius adscribitur potestatem . Quare ut rursus habet BENEDICTUS XIV, in dicta Const. Firmandis , exemptio a visitatione minime aufert piscopo iurisdictionem in parochianos, vel ius instandi apud Superiorem Gener tem ut parochus quem Episcopus noverit male admini
trantem ab animarum cura remoVeatur.
Ν. B. Ex cap. 5 De religiosis domibus III, 36),
potest Episcopus ecclesiam regularem, a reguIaribus
nimis neglectam ad saecularem reducere condicionem. Verum monet WERNZ. . . n. 26o, not. 22, post
DE ANGELIS, in l. 3, t. 36 n. 5, negotia huiusmodi esse hodie S. Sedi reservata. Postquam itaque legitime facta suerit huiusmodi divisio ecclesiae regularis, putaverit quispiam ex divisione
oriundas esse partes homogeneas, ita ut etiam nova ecclesia futura sit ipso iure regularis. Id tamen minime constat. E contrario. Cum sileant iura et nova ecclesia vivere incipiat vita propria restat ut hic valeant principia generalia iuris, quae iubent beneficia esse saecularia et liberae collationis, nisi ratio contraria demonstretur. Atque hoc modo controversiam solvit C. Romanos Pontifces de divisione Missionum regularium cin
206쪽
Anglia nie, in dicta causa Brixinen quaestio ista est disputata Controversia enim inter Episcopum et monasterium non erat de opportunitate parochiam dividendi, sed de iuridica futurae paroeciae ratione. In hanc saltem ius patronatus pro se vindicabant regulares Episcopus, contra, plura Xempla afferebat erectionis alterius pa-roeciae per divisionem paroeciae etiam proprie et plene regularis, sine ulio Regularium iure in novam paroeciam. In quam sententiam concessit S. Congregatio iudicando liberae coliationis esse vicariam exoriam ex divisione ecclesiae coniunctae monasterii Si vero instituendi vicarii dos, quae in dicta cauSaaliunde sumebatur, constituta esset ex bonis monasterii Seu antiquae paroeciae, monasterio iunctae, tunc ius patronatus et proinde ius praesentandi vicarium non esset monasterio denegandum. D. AGNAΝI, BOUIX, et
N. B. Deinceps hoc titulo, quasdam quaestiones Solvere cogitamus quas et factae interrogationes et exortae controversiae demonstrarint esse OnortunaS.
I interruption novietatus ob unius dia absentiam
I. Quaestioni occaaio. Egregia ephemeris AMI DUCLERGE, de cuius auctoritate quidpiam detrahere nolimus, bis, 13 tulit et 2 novembri 19o5 assertum istud propugnavit generale Statim ac novicius vel per unam tantum noctem, etiam necessitate compulSuS, Xtra noviciatu domum versatus sit, ita interrumpitur novi-ciaius, ut vel denuo sit inchoandus, vel postulanda sit S. Sedis dispenSatio. Proposita tamen argumenta visum est hic aequa librare lance, ne, quod timemus, plurium animi articulo isto parum utiliter Ommoveantur. II. Propoait ara menta in AMI DU CLERGq. -
207쪽
1. In primis moralistarum auctoritatem in hac re declinare frustra conantur, cum moralis quaestio ossicior iam superiori et religiosorum ex canonico votorum valore prorsu pendeat.
2. Sed nituntur potissimum S. Congregationis iuris-
prudentia ex hac, sic aiunt, non autem e privatis sententiis valor actuum est eruendus.
R. Partialem sane haec continent veritatem; partialem tamen et prudenter accipiendam Genuinus enim iurium fons imprimis est ipsa lex, a qua fieri potest ut sententia deflectat, sicut probant concessa audientiae novae et reformationes iurisprudentiae. Tunc ergo sententiae fere legibus assimulantur cum de stilo curiae salis constiterit. Praeterea, fons iuris canonici est etiam rationabilis consuetudo, quae ab ipso legislatore ignorari potest. Ecstatim conclamandum est, iuris prudentiam S. Congrega tionis ita se habere. Namque aliud profecto sunt responsa quae suffragiis Cardinalium sunt ala aliud sanationes ad cautelam quae opus quandoque sunt Secretariae. Sic itaque dici debuit a Valor actus est in primis ex lege eruendus. - Ad dubiam legem interpretandam potissimum valent authenticae competentis Congregationis declarationes ; dein constans Congregationum iurisprudentia. Age porro, in re praesenti haec sunt ob qervanda. a De competentia S. Congregationis. Cum agitur de ordinibus regularibus, annus noviciatus ad valorem requiritur lege ridentina. s. XXV, c. 15 De Regularibus Norunt autem omnes, authenticam declarationem decretorum Tridentinorum reservari S. Congregationi quae ab ista interpretatione nomen est sortita, id est
S. Congregationi Cardinalium S. Concilii Tridentini
inierpretum, Seu brevius, . Congregationi Concilii. Haec autem non semel declaravit noviciatum non interrumpi commoratione novicii extra claustra, cum licentia Praelati proprii. In opere De Religiosis t. 2, 35. 36, quattuor attulimus senteritias iudiciales, quarum una etiam stipata est clausula et amplius, quod unanimem prodit Cardinalium con SenSUm. Ex parte autem contraria, nulla affertur decisio S. Congregationis Episcoporum et Regularium, sed animadversiones factae cum geretur de approbandis Institutis noVis, et concesSae sanationes. Verum quis ignorat sanationes saepe dari ad cautelam et Sine vera neceSSi-
208쪽
tates Animadversiones autem ad Instituta iam appr0bata per se non Spectant. 3. Tertio suo argumento scriptor ephemeridis AMI DUCI ERGst, ut plurimorum infringat prudentum auctoritatem, contendit praeferendos esse scriptores qui ad S. Congregationem aliquo modo pertineant cum ipsi possint melius penetrare . Congregationis usus et
Nonne statim perspicitur haec nimis generaliter esse posita Sed ne in aliquam incurramus invidiam, plura quae dici ossint hic silentio praetermittimus.
Satis erit respondere ad hominem. Notissimus est Romanus professor iuris canonici, WE Z idemque ad potissimas Congregationes pertinet, non qualicumque titulo, sed ut Consultor summae famae. Ipse autem quid de severiore habet sententia, quid de placitis NERVEGNA. in cuius verba volunt ut iuremus . Quae eruegna tradit de vera interruptione noviciatus... continent doctrinam ex iure communi nimis rigidam atque erroneam. Ius Decretalium, . 3, p. 676. nota 59. Locum assu'limus integrum, in opere De Religiosis t. 2, p. 137 . Conaeuato. i. Seclusa speciali Constitutionum sanctione, re tantum ambigi potest pro iis Institutis in quibus noviciatus extra domum S. Sed designatam fieri nequit Cis tunc quae satis fuse disseruimus, De Religiosis, . . p. 36, 372. Si vero, Secundum approbatas Constitutiones, domus noviciatus non est specialiter designanda, tunc ne specie tenus quidem argumentum habetur pro Seve riore sententia. Quocirca in usu benigniore tuto perseve rari poterit. Quamquam Superioribus videtur Cavendum
ut ob graves tantum causas et ad breve omnino tempus, commorationes extra claustra permittant.
Indulta ista fuisse saepe saltem ad cautelam data putat D. BOUDINHON, Canoniste contemporain, Isos, P. 56o.
209쪽
LITTERAE 18 MALI 19o AB SUPERIORISSAS SORORUM
Μolio Reverenda adre, Da qualine anno si sono moltiplicate in Roma te opere di comunita religiose lamminili, con grande antamio delle anime, esuiluppo molleplice della cristiana carita. Di questo fatis consolantissimo obbiam rendere graetimes Signore, che non manca di soccorrere la sua Chies commerat propo gionati alle necessith nuove dei tempi; ma a nostro dovere di vig1lare attentamente in quanto ali altivita di queste Congregazioni si viene attuando, alIo scopo di accrescerne gli effetii benefici, e tenerlontani quegli abusi che uno gelo, a volt poco illuminato ioco prudente, polrebbe introdurre. Un punio tra gli attrita richiamato la nostra attenetione e quella attres de Santo Padre, efferabitudine invalsa in parecchie comunit cli spitare, per u temposivi men iungo, elle loro casepersone estranee. Questo latio innesabile non si puo sempreaiustin re condo spirito delia carit cristiana, la quale si esercita con
Haec ita latine reddimus. Admotum Reverenda ater, Ah aliquot annis muItiplicata sunt in Urhe opera familiarum religi saxum muIiebris sexus, quod valde proficit animis, et plura christianae caritati delit incrementa.
De qua laetissima re gratias agem dehemus Domino, qui ad novas temporum necessitates ac inmodatis meliis Ecclesiae suae opitulari non omittit ad ossicium autem nostrum pertinet ut sollicite attendamus ad quaecumque Congregationes istae susCipiant opera, quo magi eorum in escant effectus salutares, procul autem arceantur improbandi usus quia zelo interdum parum erudito et parum prudenti proficisci possunt. Inter alia observanda, illud tam nos quam S. Pontificem facit sollicitos, quod in nonnullis'familiis mos inolevit extraneas personas, Per musve minua amplum temporis spatium excipiendi hospitio. Quae res explorato spiritu christianae caritatis semper excusari nequit, Cum haec, Gaudium
miuetv nequis usus minus probandus in lascat.
sarsonae extraneae, i que non res ex caritate.
210쪽
sacrifigio e disinteresse e non deve ridurre mal una casa religiosa ad una specie di albergo. Per VViare a questo pericolo, i Santo adre a venulomella determinaetione di dare gli ordini seguenti, che ci aMettiam di municare a ostra maternith I Massolutamente vietato di ospitare in case religiose di suore uomini se lari; a Sarebbe desiderabile che emmeno agit ecclesiastici lasse offerta spitalita elle case suddelte potendo essi usustuire dicollegiis comunita religius maschili che abbondano in Roma; 30 Si permette unicamente di rice ere signore e signorine che, troVandos sole, amano una vita ritirata che dissicilmente polreb-bero condurre altrove.
Nesia certegeta che tali ordini de S. Padre aranno subito e conia mamiore saltegeta adempiti, a benediciam di uore et Signore. Dalla Nostra Residenga, illa mamio I9O5.
Frater Bonaventura Marrani, Procurator Generalis totius ordinis Fratrum inorum, se ad pedes Sanctitatis Tuae humillime provolvit, enixe implorans sequentes seculiates in favorem Religiosorum qui in regularibus psiusmet ordinis Provinciis apud Americam latinam in sacro Praedicationum et Missionum exercitiorumque spiritualium ministerio salubriter occupantur; nempe: I. Ut in fine Missionum Crucem sollemniter benedicere valeant ac erigere, cum Indulgentia Plenaria, etiam defunctis applicabili, in
propria impendendo, gratuitam praestet operam et numquam religiosam domum deversorii similem aliquo modo facere debeat. Ut a periculo isto Caveatur Beatissimus Pater consilium cepit haec statuendi, quae inCunCtanterium Maternitate Vestra Communico. I. Absolute vetantur in religiosis sororum clomihus hospitio recipi viri saeCulares. a. Optandum fuerit ne vel ecclesiasticis viris in dictis omibus hospitium offeratur. Cum possint ipsi frui multis collegiis vel virorum coenobiis quae in Urbe exstant. 3. Copia tantum fit ut mulieres et puellae almit tu quae solae cum sint, vitam amant tranquillam, quam dissiculter alibi agere possint. Ex aeuibus nostris, 18 maii Isos.