De augmenti apud Homerum usu. Dissertatio inauguralis [microform], quam ... scripsit Guilelmus Beck ..

11쪽

eadem condiciones sunt praeterquam quod augment carent eNempli

vox enclitica vel particula generis supra commemorati, et ea in quibus vocabulo enclitico mesis praeverbii et verbi efficitur lex.

Primum igitur olligantri in narratione Iliadis iudicativa augmento Syllabico et temporali praedita temp0rum praeteritorum V Erborun simplicium. luibus su esedit lina ex oeulis supra itatis, dein d his opponantur vi rba eiusdem e0ndicionis quae carΡnt augmento Syllabie Vel temporali. Antequar autem in rem ipsum intramus nonnulla dicesnda

sunt ite ratione quam secuti hane colle ti0nsem Composuinius. Prinnim patet propriam argum sentationis vim non habere nisi ea serba qua duas prRHteritorum Ormn possident unam au2'mento Ru tam aliseram se Orbntam. Itaque Excludere obsemus omnia illa praeterita fluorum unam tantum Ormam CarminRHomeri a praestant aut augmento Syllabie ie. g. εοχε vel tΘmpQ-rali his , VP inStruetam aut augmento nrsent seni R OnS mn incipi sentsem κῆδεχο vel a vocali asύβησε .Eadem de caus neglegere cogimur noriSto gnomicos et imperspeta iterativa, illos ideo quod a poeta legitime augmento syllabi eo ornari solent ei. Ρlati. The augment in Homer. J0urnalos Philolog XIX. 1891 pag. 21 sq. . liaee ideo liuod i lege

quam Sequuntur augmento carent Buti mania, Ausiiihi liche prach lebre des riechischen I, p. 380 sq. . Hi sunt loci huc remittendii noriStorum nomicorum, in narratione I 270 l 9θησί, τε Mois

seribendi sint. Τum secerni liortet nonnullo locos quorum lecti ineerta est siuod antiqui Scriptione luam V0camus continua usi accentus et spiritus non adhibebant. Ut exemplum afferam, Versum qui

sest D 22: l. veterses scripserunt ET A POL EAUPO E ita

12쪽

i I regiti, Classica uuarterly II. 1908. pag. 44 1s . . Ab ea deni Ponsideratione pr0ieetus iudicavi de confirmandi locis qui sunt 192. lib. 124. Alii causa de re metrica Sumpti Vetnmul

tiliseia o quae originem ducit ab antiqua dialectilineoli a Stirpis Vticali lii Syllabica in vocalem desinentis non ponatur nisi inarsi omnium sedum vel in thesi primi pedis iam Aristophauis

13쪽

Τ Hano Ormam se alias Rimile in imper Petis immersa, suos hoc tε myu actinnis modo melius respouiter mihi I idsetur luam Oristus. Naepe vicina tempora praeterita. tuae luin uni aut alteri illorum temporum attribuenda sint, mi'm , dubitat, ' adiuvaut nos in discrimine litterim pii do vid postprin

17쪽

Homerus non sibi finxit verbum ompositum επιγώα ω, itaque a pro adverbio habere debemus. Einsdem generis Anni 2 529 et AI 439.

18쪽

ecta simplicia, quae continuo sequitur vox uelitica vel particula in indicativo temporum praeterit0rum p0Sita

tota Ilias

2131

aug. temp.

sine augmento

vocali Inc.

21311121211112122211341112211 21

511122116 19 L 25

121714

S 121128 141

10418 28 512216163015 2514 2439 26 166 13 19 14 311T

222211231321

Ex his, si uniVersam proportionem multitudini locorum consideraverimus, Statim colligere possumuS, formas non augmentat multo minus crebro inveniri in orationibus quam in narrationibus. vel ut aliter dicam augmentum multo saepius occurrere in orationibus. ΤΠiu qui est λίθει μῖν etc. - υμ ε μὲν etc., aequationibus inter Se comparatis. numerum ter maioren

λὶ κτο sest oristus medii athematiens perti non ad praesens activi

19쪽

11235

3251

--, si

tot Ilia

28 10112 11

l aestim0Di0rum Stendit in orationibus quam idem typu in narrationibus 9, 3 . robabile est hanc rem p0Sitam 8Se in eo quod narratione quidem genere dicendi magis archaico Sunt et multo p0tius propensae ad viam dictionis traditae atque usitatae ingrediendam orati0nes autem Serm0ni cotidiano temporum quibus auctore carminum Homericorum luerunt pr0pius accedunt, qui sermo iam longius progesserat ad illum aetatis classicae m0rem usurpandi augmentum ad Xprimendum tempus praeteritum Omnibus in iudieativis imperiecti et 0risti et plusquamperfecti. Hac quaestione res iam diutius nota denuo confirmatur. OD- rudus Och. De augmento apud Homerum omisso, Brunsvici 1868, proportionem omnium formarum augmento inStructarum et eoearentium quae continentur duodecim partibus selectis Liadis et Odysseae A 1 246 A 1-33b, 329-497, ε, 1-32i, o Di constituerat p. 27 in narrationibus 7 10 in orationibus cita vel ut Monro in Gramma of the omericdialeet' 1891 numeros pauli Varians indieat in narrationibus 5 G, in orationibus 10 G. Putaverit quisquam hunc rerum Statum clariu exponi p0SSein s0lis vetustioribus partibus Iliadis at Videbimus numeros inter Se collat0S, non mutari. reWit secutus Vulgarem de his rebus opini0nem aliis de causis natam hos libros indieat a recentioribus poetis composit0S alteram partem libri L - 484 sqq. quam parten in posterum appellabimuS , et D i om-put semus horum librorum narrationi exempla:

reeentior

20쪽

i Praeterita ornata augment syllabico et temporali praeterita augmento orbata a consona es a vocali ineipientia

In orationibus ilia dis recentioris numeri hune in moduini se absent

Ilias recentior

2154 Τypus int εν etc. - olare uis etc. typu τίλε in etc. - 3ινυε εν etc. es ra: - 1: A. Qua ration intellegi licet in Iliadis restentioribus carminibus nullam differsentiam mention dignam apparerρ: Re igitur re1 per temporis intervallum quod est inter compositionem partiumvptuMtiorum Iliadis set partium posentiorum. Vi mutabRntur. Νuno delati Sumus ad alteram commentationis DOStra pnrioni. Meminimus DreWittium sententiae suae adminiculum petivisse ex iis Verbi compo Sitis, quae continuo equitur vox nolitica vel particula et ex iis quae me si vocabuli, nolit isti selparticulae dividuntur. Quae re quomodo Θ habeant nunc nobis est Videndum se in partibus narrantibus et in orationibus. Τypum priorem quem Verbi επιτι μι μὲν etc. Significabo. rara exempla porrecturum SSe iam nune SuSpi andum est respondet enim exiguus numeru loe0rum carminum Homericorum. iiiii praebent partistulam δε positam tertio in loco enuntiati post Substantivum Vel pronomen. Iuod a praep08itione pendet: quos