De augmenti apud Homerum usu. Dissertatio inauguralis [microform], quam ... scripsit Guilelmus Beck ..

21쪽

79 2 l. πεοτονήχησε δε βένη. Priusquam adeamus ad exempla typi επὶ μεν τίθημι - τίθημι μεν at etc. congerenda, fusius diSserere opus est de instituenda hac collectione. Praemittendum est numquam cum Verbi comp0ni praepositiones quasdam, in quorum numero Sunt alia, νza, dyχι διαμ- ΠεPες, canto, κύς, ἰθυς, μισθε, πύλιν, πύθοιθε, προσθε Spurias appellare p0SSumus has praepositi0nes huc omnino n0 SpectanteS. Qu0d attinet ad veras praepositiones, quaS praeVerbi Vocamura caute ac prudenter processuri tenere debemuS, tum tantum de c0m-p0sitione agi, cum verbum Vere comp0Situm reapS de Homero p-pr0batur quod nisi fieri p0test, praepositi0nem tamquam adverbium agnoscere cogimur. 0 quod idem verbum simplex invenitur cum alia praepositione compositum et simili significatione praeditum,u0 non m0veri licet, ut verbum aliquod pro composito habeamus: exempli gratia c0mpositum quod est εχτίθημι non obvenit in Homeri carminibuS, quamquam tu Semel reperia εντίθημι. Neque magis eo quod exstat aliud verbum implex cum eadem praep0Sitione compositum et simili vi ornatum, ullum m0mentum asserri potest ad Statuendum verbum c0mpositum quamvis Homerus praebeat vocem κατεσθίω, in L 317 li υτα επεὶ aτὰ τεκνα φάγε στρου-

in HomeriSche uterSuchungen et meis-Ηenige in commentari Iliadis interdum verbum comp0situm ab Homero n0 USUrpatum Statuerunt ideo, quod verbum simple perraro invenitur itaque Secundum ill0rum Virorum Sententiam n0n SSeverari poteSt, Verbum c0mp0Situm a p0eta i0rmari non potuiSSe. X.

ουν δ' Ωκε πύντ μεμυκεν et alias. Qua de re decessi ab illis viris doctissimis nee recepi locos citat0s et Similes, quod re in ambiguo haeret. Porro Si en Su Verborum et regulae artis grammaticae et 00nsuetudo Serm0nis Homerici nobis permittunt, ut putemuScaSum aliquem a praep0Siti0ne SuSpensum esse, exiStimandum est ea Sum reVera de praepositi0ne pendere; si mesin his locis assumere ViS, ala Sa peculiare asserre debes. Genuinae enim illae praep08itiones n0 longius a casu Suo abesse p0SSunt Separantur ab eo plerumque particuli aut enclitici pr0n0minibus personalibus aut particulis una cum encliticis pr0nominibus personalibus aut genetivis attributivis. Nersus qualis ξ 342 l nuch δε με ύκος dii κακον βύλον ἀγδεο et ῖν non ad hanc collectionem pertinent, quia optime interpretari p08Sumu pronomen με tamquam ab μφὶ pendenS. Item res se habet Gib: 'l, περ δ' ἄλλων has γενεsoa , qui locus ita eXplicandus est, ut lico arctius se c0niungat cum περὶ Et in II 396, 2 181, 420 1 μφὶ δε οἱ βρύχε τευχε ποικίia aλκω, 544 1 μφ δε οἱ νατος χυτο sissetosametsi animum inducere non p0teram, ut AmeiS-ΗentZ Sequerer, qui ἀμφὶ putant SSe adverbium purum et o dativum ethicum contra ego due voculamia pendere de praep0Siti0ne μφὶ ideoque h0 loc0s huc non esse revocandos et II 414 580 1 μφὶ δε ιιν aτος χυτο θυμο-oaiozῆς . - Ormulam quae eSt ilia τ' o οἱ φυ χειρι Z 253406, E 232. 384 432, reieci ratus oeulam οἱ optime

ad εν revocari et χειρί haberi pro dativo aut instrumentali, sicut interpretatur meis-ΗentZ vide notam a m 410 Iyl. καὶ ν

22쪽

Attamen de umes agitur, si alia Vocum genera atque illa quae commemoravi intercedunt inter praepositionem et caSum. rmesis igitur exstat primum 1 . si verbum equitur luidem praeliositionsem, sed antecedit casum, . . I 29 30 3 - ἐκ δ οβρι-ειον Ἀγχος εοπύοar Ἀτεθνοιο Contra . . in 452 j is νιημm πομπους κε γε κήτεσιν mesin Statui non licet sed potius εν est plenum ad Verbium. cum verbum compositum ἐλλέyo, non modo non Ι 0mericum, Sed ne graecum luidem est Deinde 2; si praepositio subsequitur Verbum. at non continuo praecedit casum e g. δ 198 2yl βδεδειν δ' πο Ἀκου asε P. Ium 3 . si vocum genera hoc m0d inter se excipiunt praepositio JaSus verbum, et quidem ita ut inter praepositionem et casum una plureSV V0ce eXStent, illarum una tantum esse potest enclitica vel particula. i. g. in I 150 l a /φὶ assηκτον νεφελ ν

nisi mesin statuere voluisset Denique 43, si hic est ordo partium orationis, caesu - praep0Siti - Verbum. Ita ut a Su et praepoSiti segregentur aliis Vocibus atque particulis vel encliticis pron0minibus personalibuS, . . in Φ 112 Hποτε νοῦ και μελ

M9ε ε θυι- ε 3 ira coniungendum Si εκ tamquam praeVerbium cum ληται. Immo haec species Iocorum 110 est huius disputationis partis oluod praeverbium et verbum imple n0 Seiunguntur particula vel voee enclitica nil nisi encliticum pronomen personale vel partieula separat casum et praep0Sitionem anastrophe praep0sitionis potest statui. de certa verbi compositi0ne cogitandum non est; ita res se iubet II 3 il μῖν δ' D 40 aσιν storῆες IIaνaχa ν antiqui ipsi interpretantes distrahebantur in contrarias sententias cf. soliolia Sine ulla autem dubitatione l0cos qualis L 739 1 ιν εθι i iv Πύντὶ φοβο --

rim . aere prior pars linguae desecatur et a linguae radice separatur in ιό l . An una cum et με efficere Verbum compOSitum, quod idem Sit ac peraecare' demon Strari non poteSt. Certo

γέμε nita χαλκαν et Τ 26 i l h a da orchuaχον clauso Taμε νηλέι χαλκο se, cuni non id agatur, ut gula e collo exSecetur, Sint persecatur tantum gula ideo ut sanguis hostia ab immolantibus excipi 0SSit. s 'eterum quidam sunt loci, in ivibus alii rationibus moti perVenimu ad agnoscendum Verbum compositum mes divisum

Sensus et constructio interdum nobi monStrant. Verbum implexima cum adverbio Xplicanti non Sufficere. πο τ σχετο , pro

habita in l0eis modo citatis vocem περ ut adverbium interpretari Iu)SSumu idem Valen ac Supra modum', Vehementer' dativi illorum locorum quasi dativi ethici sunt explicandi. Cum ero Merba simplicia dico et δείδ o numquam inveniantur coniuncta cum

dativo perSonae Ol0, Sed Semper una cum περ eodem VerSU Ontineantur adducti Sumus, ut XiStimemus aliquam rationem esse

23쪽

apparet quam ut adverbium abnuere poSSimuS: enuntiati praecedentibus altitudinis et latitudinis dimensi0nes significantur 362 l αἰγλη δ' οὐρανον iae, Hasse δὲ arsis περὶ oc 0 aiγcos

υπο σαεροπῆς , et quidem latitud exprimitur adverbio. Indo Sequitur v0cem πο 0ppositam regionibus antea allatis ρ0dem modo tamquam adverbium Sumendam SSe. In P 709 lira, δ' 'Oδυοευς π ολυμητις νέGraro, Goδε M30M praeVerbium P verbi compositi di istar iiihil repraesentat nisi r0petitionem prioris ostis δε enuntiatum inaugurantis quam Vocem, nisi SSet repetita, in initio versus tmesi disiunctam esse Sumere liceret. Quae cum ita sint puto n0s vocem illam optime pro adverbio habere. Praeterea per se intellegitur locos quales f 53 1' l. πεοὶ μεν πολεμN νψ saτερος so Vel o 281 Iyl res γα δολοεντο rδευκτο abiecto eSSe, quoniam res non cum Verbo coniungendum est sed adiectivi saτερος Vol δολόενra Vim auget. Locativis qui sunt raoa et sma utitur quidem Homerus tamquam praepositionibus ante caSum ab ei pendentem e. g. '824 llis δε ελειa ενaιον na ποδ νελτον Ἱδος, Γ 359 l ἀντικρυς δε raoa ian sην διήμησε χιτων εγχος At non e haere cum Η0ssmanno Homeriscli Untersuchungen, 22 9 conicilicet, ra9a et reta cum Verbi ipSi quoque comp0Bi40SSe nam coniungente praeVerbium cum Verbo simplici ad formandum Verbum comp0Situm egredimur Sum praep0Sitionalem et praecipimus Sermonis progressum. Itaque in I 233 et X 605 nonimesin. Sed usum adverbialem Statu0.

Nunc tandem ad collectionem testimoniorum typi επὶ uis

τιθηαι - ίογὶμ μεν επι te ipSam accedam quatenil narrationibus continentur.

in Verba composita ἐγκε ίνω et λαγειρω A 42 in numero exemploruitiorationis non praesto sunt apud Homerum, at hic non possumus lacere, quili sumamus compositionem propter significationem ioncisam, tuae aeqΠat

25쪽

' Cuni Verbum simplex πείθοι semper Cum accusatiVO Onaim genetivum nius loci aliquo modo eum δια cohaerere colligendum est. Suniat quisquam a 'του proxime pendere de δια et αυτου δόντων formare figura iii illam quam vocamus σχῆμα καθ' ειον καὶ μεθος verisimilius ante ni mihi videtur δώτων suspensum esse de verbo c0mp0sit c ια-πει2εν et αυτου 88Hgenetivum poSSessiVum ad δοντων pertinentem, praesertim eum sch0lias taHeodem modo interpretentur locum διέπειρε των δοντέον--ου ' Ἀττικως. y Iu IJSTl τοι non de a pendere manifestum est, nam nervi non separantur de corpore, sed pereiduntur. οι est genetivus possessivus ad νενο ria pertinens; οἶξεν Ur Verbum compositum, cuius praeverbium verbo simplici postpositum Ρ8t.No

' Ηοssmanu, omeriscli Untersuchungen, b, putat 'hi pro adverbio habendum Sse, cum αμφιδε restia τινί, 0n inveniatur, sed simplex modo verbum cum dativo coniungatur. Hoe argumentum non firmum existimo. nam licet conicere hanc constructionem ortam esse ab his locutionibus mixtis: ενννει τινί τι et ἀμφώννυμί τινα ra cf. 0 368is i aDrci 'ia χλaῖν νος χιτων e

26쪽

-1 S

27쪽

' Prii tui adspectu lector cri Miderit voculam οἱ acinae positione artio 'pemlere di res ita se habet. Scribsere non possumus οἱ τ' Myοί, quam te eti0nsem cod se A suli 'ο αφεται και et Herodianus e0mmemorant, ideo quod particular ε li 0 loco intellegi non potest. Legendunt igitur erit οἱ ravo αμ ae cum Lud Ichio editor Aristarchum se ut 0. At Contra hanc Isectionem dicendum estv0cem rurος hoc sol loco apud Hom0rum investimari 08qe cum pei -

typus ἐπι- typus Iritypus ἐπι-

tota Ilias

2361 Erg typUS metio is ι μεν ἐπὶ thi riδιγι ι α α 23 il ras . 1 Colicedatur in rationibus numero minores SSE URBI Ut On- .s lusione Summae gravitatis ex iis deduci possint. Si iluis comparaverit has relationes intellegset Statuendam esse in orationibus progressionem typi tui est ἐπι- rioni O si εν M 2,6ὶ, i. e. lii qu0que es pag. 19 orationes Sta tum recentiorem linguae praebere quae magis magisque id tendebat, ut prae verbium arcte coniungeretur cum verbo et Verba ea formarentur quae Vere OmpOSit BSSent. Ne hi quidem in vetustioribus Iliadis partibus relatio coni- mutatur C0mputemu numero librorum secentiorum:

multis arminum Homeri toruin loci appareat. Itaque praeter Scribere arcuset separare ab hac voce particulam Tum autem οἱ non iam pro dativo haberi licet a rasa pendente. Sed pro pronomine relativo, quod est subiectum enuntiati relativi / τ αγοί sollicet inra . Hae ratione Ameis et Henige ii si isto lue locum interpretari videntur. Inde se 1 RitUr, ut Nyit Eum αενει 'ro, '

et l

28쪽

Narratio Oratione S

Nune tandem ad eam rem processimus qua sententia re-witii initio huius disputationis exposita diiudicabitur. Utriun

erg typus δείλι vis ita se habet ad typum metίδη/ia is etc. ad 9 vel ut 2 ad 3. In orationibus simili ratione typus Di ει iis te se habet ad typum πιτίθημ sia etc. ut 2,6 3.

Hac re satis veri simile factum esse arbitror, pr30Verbi iniet augmentum in usu Homerie in universum inter Se respondero qua re id onfirmatur quod re viti doeuit.

Nihilominus nondum supremum iudicium tacere praeStat nan hac collectione non omnia exempla tmeseos congesta sunt, Sed irtestes desunt, in quibus inter prae verbium et verbum non particula vel enclitica sed una pluresve aliae voce intercedunt. Proinde nobis propoSitum est, hos loco conquirere ut tum demum rationem progressus praeverbii et augmenti diiudi semus. Si inter praepositionem et verbum simplex obvenit substantivum, quod a praepositione SuSpensum SSe Xistimari O te St, prRestate arbitror credere, nomen re Vera e praep0Sitione pendere illos oeos disiunxi, ex gr. A 55 lliso γὰρ επι φοεοὶ iri κε m. ubi nobis int0grum si coniungere ni eum θῆκε at non minuS bene cum φοεσί iusdem generis locorum sunt Λ 46 l τύ - με περὶ fot ιεοκετο Πιος tosi poteSi quidem Valere sι nisi germanice ring herum immergen '. ii tieisten HerZpnμ. sed i Petiluoque conecti πιο - εοκετο er urde O mir Seh geeliri immergenμ. Item V 20 πεοι κῆρι χολωδη et V 430 πιο κῆρ φλ)se. Praeterea huc specta P 22:llibuis is ors)i sol mois Μνει βλεμεa νει. - Onnulli locis discrepo de hac re eum Ampis-Ηenige, velut in 1 222 llo δ' χυτις κωδε ρυμ 3 P. A. -Η iungit ar eum δον, eg Rutem Simplicior modo umeris mihi videor, net τρυμ esse locutionem praepositionalem fef. Z 136: Do F ύλος cara κυ ua . Porro in E 2 3 4 τον ,

29쪽

sonale non eneliticum inter praepositionem et casum habet locunt, mihi persuasi praepositi0nem ἐπ a τεῖνε ε L 219 et praepositionem πο a roυ Κ 224 Separari illi Vocabulo es hie vocubuli O de sillo auctor noti0ne oppositas ruxtaponere Voluit, illam rem et poetae et liedestris Sermonis scriptores artis periti vatile amant. Ofiman autem opinatur priore loe dativunt τοι Vὼν si pendere de Πει9ηθῆ vat. 0niungit ἐπι - ἐλθόντε tamquam1 rbum Comp0Situm abS0lute Surpatum, quocum conectit priorem Voculam ob v pSam quoque ut alterum ova colligat tim Dyλη- ιγληνat. At alia qu0que apud Homerum a b SuSpenSa sunt SubStantiVa, quibus non personae significantur. In fi 224 Host- mann mirum in modum P0 em rot habet pro adverbi et gene-

Ceterum in hac tuoque dissertationis parte valet id quod in p. 25 Sq. disputatum est. Exempla tmeseos, quae e SenSU Vel

30쪽

i r itur interpreti mesis ἐξ se ij quamquam Verbum compOSitunt ipsum frustra apud Homerum quaeres. Item in QT5- P 63:j γῆ 'ξ υ ν' ξε agn0Scimus prae Verbium S. Unde conscitur, ut in L 161. quo l0co genetivus plane deest, eadem