장음표시 사용
631쪽
s; s DE DORICA, AE L. IONICA, Lib. IV. op. XXXIV.
Hermon sive Hermonax in glossiis Creticis, ut idem refert Athenaeus. Non omittenda hic ubi de Doride Dialecto agimus, Nophonis Alexan-Hini scripta, quem sub Augusto Imperatore & ante vixisse Suidas testatur. , Gi -Αλκμνι , -
cisci Cretentis filii, recentioris licet Scriptoris Lexicon Pindaricums HanOV. I6O8. s. δι Lexicon Doricum in Theocritum , Moschum, Bionem, ibid. I6O3. 8.XV. Idem Dryphon concinnaverat etiam- ιο-2-εκὶων βια ζ, teste Sulla, quibus septem libris plurima vocabula exposita ab illo fuisse non dubitamus, quod etiam integris veterum scriptis deperditis obiter in Elymologis' suo latino secit eruditissimus Vossius, ad quem ita scribebat Salmasius Id.
August. A. I 629. p. II. Epistola V. AMFo, te de E mologico latinosive,Bomo jam serio cogitare, quaedialectus latinam . totam antiquam , quanta es, paucis exceptis formavit. Gasdam origines per occasionem attigi in Ex ercitationibus Plinianis possem, si tecum una essem , nonnusia expedire, qua certo scio nec tibi nee aha cuiquam venire in mentem posses non quod in genio aut sagacitate magis νσleam , std quia bono quodnm fato in ea scripta Icterum incidi, quae tιoi uidere non contigit. Inter aha νιῶ so Ionii τε ιν ι Arcassii Urammatici opera, in quibus praecipue in sollonio multa reperiuntur citata testimonia Astat , Sinhonis, Corinnae , Rinthonis, Sophronis G aliorum, qui singua Eolica aut Dorica mera scripsere, ex quibus d abus Halectis non te latet constatam esse Romanam stristam loquelam.
Etymologico Magno cognoscimus, Ionicae dialecti, jus quatuor χαρνικτηρ ς innuit Herodotus lib. r. Cap. 342. voces non paucas explica-Verat in σε γνς ει Ηροδεκτου γλ ανων, quae ab Etymologici magni autore citatur in voce κώψος & σοφώς-. Ex hoc Apollonii opere velut ex arbore surculum truncatum & divulsium putabat Mausticus brevem illam collectionem τῶν Ηροδοτέαν λε αν. quae ex Goldasti eodice recentioribusHerodoti editionibus praefigitur. Eastat & Lerico a Ionicum Pom, editum Hanoviae I 6os. 8. Supra quoque ex Suida
Dionysius Halicarnasseus lib. I Antiquit. Rom, Adde Thomam Gotaveriam Cap. I. de stylo N. T. dc Colomesiuni ad Quintiliani lib. I. Cap. p. ao . seqq. Opusculor. I h. Rucdum in vita Plutiachi cap. I pag. u.
632쪽
rius iterum locus erit inter Medica Lexica dicendi de glossariis in Hippocratem, quem similiter ut Democritum & Herodotum Ionica se dialecto usum suisse constat. Nunc tantummodo notare liceat voces Democrito peculiariter usurpatas dici a Suida in
XVII. De Alexodrina dialecto septem libros scripserat Irenaeus Gh e eamque cum Attica comearaverat, atye ab eadem non pauca accepit Ieouenderat,ut autor est idem Suidas. od Ire- .naei opus intercidisse merito dolet Johannes Crojus Cap. XXXIII. Ο servationum in N. T. ubi de eadem dialecto pluribus disserit. Dem trium quoque Ixionem etε laudat Athenaeus. Cum i vero Maccabaeorum temporibus & post Iudaei complures ut in alius AEgypti locis ita potissimum Alexandriae versati fuerint, ex quibus nihil celebrius est Philone, cujus scripta eximia etiamnum hodie m i . nibus terimus, hine factum est, ut nonnulli docti viri Hellenistii eum quoddam genus loquendi Iudaeis per graecas provincias dispersisi proprium eommenti, iciemque esse putantes scribendi genus, quod ut in LXX. interpretibus & novi foederis libris occurrit, male hoc cons funderent cnm dialecto Alexandrina. Qua ratione Christianus Γι- tanus cum Matthiae Pasoris clavem N. T. vocibus in LXX. interpretum versione Obviis auctam Franequerat Iuci daret, in praefatione assirma'
i vit se plenum Lexicon Heneni ficum se Alexandrinum studiosis exhiberini Ac licet diversum plane scribendi genus est, quo utitur Philo, ne de aliis τοῖς ἔ& vetustioribus Scriptoribus Alexandrinis dicam, & quoi utuntur Scriptores Novi foederis vel septuaginta intemretes, tamen ' i voces Alexandrinas in illis notarunt Sadmasius, Heinnus, Grotius &r alii viri eruditi. Conssilendus inprimis Humfredus Hody in libr. Mi ' de Bibliis Originalibns, Cap. 4. cujus Antiquitatibus Alexandrinis ta intercessisse dolendum est. . .i XVIII. Apionem etε macis citat Athenaeus Ilibro XVa Ab eodem memorantur γλ ω - Neoptolemum εντως, - laudatum reperias ab Achille Tatio in Isagoge ad Mai tum. Phrygiam vero linguam Graecae propaginem sive dialectumi fuisse ostendit Theodorus Ryckius Dissertat. qua AEneae in Italiam adi , ventum adversus Cluverium & Bochartum confirmat, Capite ultimo
633쪽
p. s. 466. etsi multa Phn gum vocabuIa ex Palaestina desivnta este .stendit B liartus i HieroZoic. lib. a p. 36. p. & in libro quo AEneam in Italiam unouam venisse pernegavit. Moschi quoque γη - λ - νλεξεων adducit Allienarus. - Arcadisi quasdam &vas voces colligit Maussacus in dissertatione , quam Harpocrationi praefixit vir doctissimus. XIX. Plurium diale torum rationem explicatam dederant pra QT TIphonem 3c TNodorum quarum jam g. 2. memini, 'armeno, Rhodius , MMDζων quo idem Athenaeus usus est, & apo
sonius Grammaticus, ονο-των καὶα memoratus Suidae,
Dionysiur Iambus iterum citatus ab Athenaeo. Exstat &hodie libellus utilis αετων I. εκὶα-ν των παρμύλη- Θεήσων is diauctis a Corintho decerptis, in quo bene multae phrates multaque vocabula dialectis singulis Atticae, Doricae, Ionicae & Aiolicae propria exponuntur. In praelatione ait CORINTmu seu potius GEU GIUS, sive Gregorius, Pardus cognomine, Corinthi Metropolita, cu-- Grammatica quaedam opuscula manu exarata occurrunt in Biblis
indobonens. Vide Allatium libro de Georgiis pag. 4I6 & Γυριο-
.em Grammaticum Ac Iohannem Philoponum aliosque complures in hoc
Tere elaborasse, at neminem satis expolirisse, quae ad sin ius diat os pertinerent. Hic Corinthus levimina & talia conjectura a qui- λωί- habetur autor poematis, quod fertur sub nomine Coista urnai sive tauinti Calabri. Caet m liber ille de dialectis Graece ais Aldo e litus tum in κέ- άμε Θ , tum ad calcem Lexici Assitani: latine exhibetur ab Henrico Stepilano , Tomo IV. Thesauri Graecae linguae, & a Iohanne Scapula ad calcem Lerici: graece quoque & latine subjeim est Grammaticae Constantini Lascaris ab Aldo Pauli fiatio ex is, Venet. is 18. g. Ibidem habes etiam ii Ilum de dialectis, decerptum ex technicis IOHANNIS PHILOPONI, sed in hoc ratio potius inflectendi demutandi voces singulis dialectis prcstria quam voces ipia iisdem familiares exponuntur, quod etiam iis fragmento sive excerptis ex Pistarchi de vita Homeri Eustathis quaedam editi nes male tribuum V πεοῦ των παρ εχ λμων intellectam ve-1m. Recentiores de dialectis Graecorum Scriptores , Martinum R undum, Erasmum Schmidium aliosque referre silersedeo:
634쪽
σια Athenaeo memoratae & Eustathio ad Odyss. ψα quo in opere denominibus nationi unicuique peculiaribus egerat. Hujus operis partem fuisse librum, quem Suidas Callimacho tribuit Θ-ν , reete suspicatur Rich. Bentlejus in Gallimachi stamentis a fcuratissime di eliis & collectis e. 3i . Idem ni talor recte addidisset
da meminit, ejusdem operis partem fuisse, quae verisimillima Meur' 'sii conjectura est in notis ad Helladii Chrestomathiam p. 77. Porro
β'ν ἐς ονομασωκ scripserat etiam Hinias Delius, laudatus autori in liorum ad Apollonii Argonauticon librum III. His adde Helianis A ριπιτι ς-ν - πολ- , quas laudat Athenaeus libro XI. & Zenori ἐλεξεις εΘ νικας , quarum mentio apud Galenum in glossis Hippocrateis voce ac Interdum & barbarae voces occurrunt in Graecorum iniptis, quas ex Phoenicum, Sytharum, vel aliarum gentium lingua petitas referunt. Tales hinc inde explicantur in glose sario Heschra. E recentioribus vir doctissimus, SamueI Bocharius in suo Chanaan vocabula apud veteres obvia diligentissime pre sequitur. Voces Scythicas nonnullas exposuit Boxhornius & Rudbra ius,
Egyptiacas Mrcherus , & in dissertatione de Criticis mustius collegit. Idem Maus acus discas quoque eodem loco attingit, de quibus cc sulendi insuper Henricus Valesius ad Ammianum, Erechiel Spanhemius epistola advehsius historiam Criticam V. T. Richardi Simonis, Levinus Narne us ad proverbia Persica p. i. Bristantus de regno. Persarum p. 349. sed prae caeteris elegantissimi ingenii vir & exquiitae eruditionis Adrianus Relandus Parti 1 miscellanearum Dissertationum & Guillelmus B tonus Anglus, qui ad calcem historiae Graecae linguae Lond. Anno i6s7. g. editam, subjecit λωλα linguae Persicae, quam quidem vir ille doctus ex lingua Graeca deducere conatur. Sed forte magis linguae Persicae cum nostra Germanica quam cum Graeca convenit ut ostensum fuit Iusto Lipsio Cent. 3. ad Belzas Epist. M. Boxhornio in Differt. ad Blancardum, quae adsecta est Q. Curtio editionis Blancardi,& Andreae Muliero Greissent, agio apud V. C. Ludol-ph Κusterum sive Neocorum in Bibl. novorum librorum A 1697. p.
6 i. seq. quamvis viro summo Samueli Bocharto libr. i. Plaaleg. cap. x s. p. 9, incredibile videtur,in tanta locorum intercapedine linguam PGlicam cum Germanica commune aliquid habere. Integrum quo- que . Disit iroo by COOste
635쪽
s o GR. & GERM. LINGUAR. CONVENIENTIA. L. N. c. XXXV.
que opus de linguae Persicae ac Germanicae assinitate molitus fuerat Iohannes Elichmannus teste Salmasio pag. Io8. epist. & in praefat. ad Arabicam Paraphrasin Tabulae Cebetis & carminum aureorum Pythagorae. Verum naec quidem tacite conciliari inter se possint, si vel Germanica lingua e Graeca ceperit Originem, ut visum Michaeli Neandro,Mmegsero,MatthiaeBrendello,ac nuper admodum Georgio Christophoro peukero , Iosepho Mariae Bellino, & Iohanni Petro Eri- eo: vel Graeci plura acceperint i Germanis, uti placet Gompio Becano de Vander Mylio in syntagmate de lingua Belgica. Vide etiam Boxhornii dissertationem de singuae Graecae, Romanae & Germanicae Symphonia, & Mericum Casaubonum libro de quatuor linguis, ubi Anglicam veterem sive Saxonicam linguae Graecae traducem esse contendit p. 18'. seqq. Quibus adde, quod in Annalibus Frisiorum Ae plurimis Chronicorum Scriptoribus traditur, Saxones primum dictos Macedones, & militasse Alexandro Magno, & eo mortuo venis se in Germaniam. Verum haec credat qui volet, nos ad alia pergi
De LEXICIS BIBLICIS, & Glossario
Lexiea Biblica Philonis , origenis, Eusebii, Cyrilli &e. I. Hesychii Alex. Glossitium. 2 Eius editiones. ibid. Hesycnius ille diversus ab Hesychio Milesio. 3.Plura de illo utilissato glossographo,eiusque usu multiplici di desectibus. 4.r. 6. editiones promissae& viro rum doctorum in eo emendando industria. 7.la. viti Pergeri castigationes Ac notae erudita: MSS. ibid. Index scriptorum ab Hesychio allegatorum conci anatus a Iohanne Pri-caeo , aliquot locis auctior. 8.Ι
Duplicis grneris Lexica Biblica reperio , aut enim nomina
propria Hebraicave interpretantur , aut verborum Graecorum sed obscurorum vel peculiari ratione acceptorum sensum exponunt. Inter prioris generis Dictionaria nihil olim fuit celebrius libro Hebraicorum nominum PHILONIS Iudaei,
636쪽
nullo autoris nomine Graece superest in variis Bibliothecis & inscribi
ἔμφερομ ενων U τ οιχῶον. Latine sed plurimum mutatus & interpolatus jam pridem & frequentissime excussis suit inter opera S. Hieronymi, qui in praelatione ita scribit: , νis disiertissimus Iudaeorum, Origenis
quoque testimonio comprobatur edidise librum Hebraicorum nominum, eoruminque etymologiam juxta ordFnem literarum e latere copuiasse. uui cum vulgo habeatur a Graecis, s bibliothecas orbis implet erit , studii mihi suis in Latinam eum linguam vertere. Herum tam dissona inter se exemplaria reperi, cΥ confusum ordinem, ut tacere melius judicaverim , quam reprehensione quid dignum scribere. Itaque hortatu fratrum Lupuli cae Valeriani , qui me putant aliquid in Hebraea lingua notitia profecisse, commoIus , singula per ordianem scripturarum volumina percurri , ct vetus ad cium nova cura infaurans fecisse me reor , quod a Gracis quoque appetendum sit. Neque vero
alia fuit ratio mirificae illius exemplarium libri Philonis discrepantiae, quam quod in omnium manu cum esset, quilibet sibi putaret integrum pro libitu illud interpolare, addere ac demere , quodcunque visum fuisset. Et quoniam Origenes, uti versionis septuaginta interpretum, ita hujus quoque Philoniani operis, recensendi curam in se suscererat, praeterea, quod Philo in nominibus V. T. hoc Origenes, teste eodem Hieronymo, in nominibus N. T. fecerat, suum que laborem Philoniano subnexuerat, hinc factum, ut in quibusdam codicibus integrum Origeni Alexandrino tribueretur, cujus utpote a multis damnato nomini quidam deinde nomen Cyrilli uidem Alexandrini sudstituerunt. Quod admodum moleste seri vir doetiis Isa cus Vossius Cap. XVI. libri de Sibyllinis oraculis : Libelus Hieronymide explicatione nominum Hebraicorum ά Judaeis concinnatos fuisse extra δε-bium est. In multis etiamnum bibliothecis graece supersunt, s constat Ortagenem eos suis inseruisse operibus. In Lexieo necdum eatto , quod Cyrillo triabuitur, in codice M S. Bibl. Bremensis εις - απορουμενας αγ-ς ad calcem subjunguntur 1sa Hebraica expostriones. Atintamen Lexicon isud non est Gristi, sed Origenis, sise potius Iudaeorum a quibus Origenes accepit. In νeteri meo Ebro, eraso Origenis nomine, Cyrillo adscribitur , quod ipsum qtioque in aliis fastum fuisse observavimus exemplaribus. Et sane nescio, quo fato contigerit, ut tam multa Origenis opera praeis posteνo tanti viri odio attributa 't 0rillo, homini neque doctrina neque proobitato alteri comparando. Caeterum origenis ἐραην- των ίλοωι- ον
637쪽
EDITIONES. m. IV. Cap. XXXV. 343 l. ex Aldi osticina luci publicae exposita est, quam mox Florentina
anni is χα & anno post Hagenoensis utraque in fol. excepit. Arrique hae omnes Basileensem Lexici He chlani εκδitiris anteverterunt, ut
falsus fuerit Voetius, cum in Bibliotneca Studiosi Theologiae p. 373. solam editionem Hesychii Basileensem exstare credidit. Deniquo Patrum nostrorum aetate Hesychius elegantissime Lugduni Batavorum Λnno MDCLXVIII. in to. est tyyis exscriptus, cui nortatu & adminiculis viri insignis Emerici Bigotii, curante & digerente Cornelio Schreveli6 , Adriani Iunii, Iosephi Scaligeri, Claud. Salmasii, Iac. PalmeriiGrentemeniti Godis Sopingit,Francisci Guieti & Jo. Cocceji, Joh Frid.Gronovit, Tan. Fabri & aliorum doctorum hominum emendationes singulis subjectae paginis accessere. III. De auctore quis qualisve fuerit, solliciti animadvertimus Adrianum Iunium in adagio βεβὰως ex loco Eustathii ex Herodiano citantis , quae in Hesiychio nostro leguntur, male colligere vel suspicari Herodiani esse Lexicon istus, quod nos Hes elui appellamus. Sed Hesychius ipse in praelatione se passim vestigia legere Herodiani testatur. Caeterum non in veteribus tantum Lexici de quo sermo nobis est,editionibus praefixa esse Suidae verba,quibus de Hesychio Milesio agit, sed idem quocue in Schrevellana accidisse video, perinde ac si Hesychio Lexici Authori aliquid cum Milesio illo
commune esset. QDd merito mirum alicui videriqueat,etsi Schreve- Iio sorte non est imputandum , quem ante absolutam editionem vita excessisse accepimus. At enim Autorem Lexici non Milesium hominem sed Alexandrinum Gramm alicum, codex Bardelloni manu exaratus appellat , ut hunc quaerentibus de illo ne cogitandum quiadem esse & qui utrumque confundit, si non toto coelo, certe totis regionibus aberrare videatur. Quod monere susque deque habuissem, nisi viderem, viros doctos aliquando isthoc errore imprudentes
abripi, ex quibus unum jam liceat adducere Martinum Hankiunta, ut pag. I s. eximii operis de Byaantinis scriptoribus inter judiciatae Hebchio Milesio,doctissimi Grammatici encomtum reposuit,quod
Lexicographo nostro tribuerat vir acutus Richardus Montacutius.
Ejusdem est erroris quod Guil. Budaeus in libro de asse & post eum. Georgius Agricola in opere de mensuris & ponderibus He*chium Lexicographum Anastant Imperatoristempore vixisse dicit,cum de H
638쪽
stellio Milesio id Suidas affirmasset. Nec ex alio sonte est , quod ad annum Christi soo. refertur Hesychius in censura celebrium Auctorum ante paucos annos edita a Baronetto Anglo Thoma Pom Blounti IU. Ecquis vero Alexandrinus Hesychius ille fuerit , quando vixerit , quae munera gesserit, nemo forte est hodie , qui noς certo docere possit. Eouidem Christianis sacris initiatum fuisse tam est cetatissimum,quam falsum est, quod assi at Suidas, Hesychium Milesium a Christi nomine alienum ruisse. Nam & Milesium istum, qui illustris etiam compellatione celebrari meruit, fuisse Cluistianum , ex nomine Iohannis, quo filium ejus gavisum esse Photius eod. XLIX. auctor eli,& ex aliis argumentis a Meursio Hankioque productis fat. le constat, neque firmum est, quod pro contraria sententia rati nis loco Suidas adlicit, οῖ --σώ--ν-, cum ipsius quoque Christi, honorificam, ubi de Sibylla agit, mentionem faciat. Longe autem est liquidius, Lexicographum Hesychium non accenseri debere paganis, usque adeo ut hunc non minus* quam Suidam Monachos fuisset conjecerit Erasmus Chiliad. centur. 6. ada Ac Suidam quidem Monachum appellavit etiam Scaliger ad Va ronem , & Adrianus Bailletus in doctorumjudiciis Gallice editis T.3. mg. ias. Et Iohannes Bona Cardinalis in notitia auctorum , quibus in Pselmodia sua usus est, Suidam Monachum Bygantinum dicere non dubitat, secutus, ni fallor, Demsterum in Λntiqv. Rom. etsi, quo V teriautore hoc asseratur, incassum sollicitus sit elegantissimus Mena-gius cap. LXXVII. Antibailleth Hesychium autem, qui excepto Erasmo Monachum vocaverit, hactenus quidem potui reperire nemines. Christianum tamen esse , plurimi jam animadverterunt & a gumentis non inficiandis ostendit Gaubonus ad Athenaeum , lib. Lc. p. ut Schrevelli praefationem silentio praeteream. Infinita sunt non tantum Novi foederis sed & LXX. Interpretum loca, quae illustrate plicatque Hesychius, Aquilam quoque - τους τεν- M
vis εν--memorat. Praeter Patriarcharum, Prophetarumqu
δe Apostolorum , CHRISTI denique ipsius nomina, aliquot etiam Philoniae nominum Hebraicorum etymologiae ut Abelis, Λbdiae,
639쪽
Abraami, Adami, Amosi, Danielis&c. apud eundem occurrunt, de quibus confer, si placet Joh. Marcianaeum ad S. Hieronymi librum de . nominibus Hebraicis T. Σ. f. 9o. seqq. & Richardi Simonis epistolas Criticas, Basileae excuses, pag. Ipi. seqq. Spiritus Saneti meminit Hesychius his verbis: Πακος - ό πα- α ivi g. 6 1 ubi verba αaripi. O praemittenda int, & deinde conjunctura legendum ἡ πνευμαὶος ἁγίου ἄτὶ- ενεργεια, respicitur autem locus IV. Reg II, Iq. in editione septuaginta interpretum, ad quam emendandam illustrandamque porro quantum auxilii afferre Hesychius valeat, docere harum literarum studiosos vir summum Johannes Pearlonius potest, cujus luculenta exstat editioni septuaginta interpretum Londinensi, Cantabrigiensi, & novimimae Amstedodamenti ac Lipsienfi praefixa, quamvis nomen ejus primis tantummodo literis lublignatis innui praefatio. Docere idem possunt Iohannes Drusius, Isaaeus Vossius, Bochartus, & nuper Lambertus Bosius, pluresque alii eruditissimi &sacrarum litetarum studiosissimi viri , Johannes denique fricarus &Henricus Hammondus, qui etiam, quam utiliter Hesychius ad illustrandum Novum Foedus adhiberi possit, post Danielem Heliasium in
suis commentariis egregie ottenderunt. Atque utinam vel Pearsonio vel Pricaeo, quorum uterque Hesychii εκδοσιν molitus est, tam insignem laborem tamque utilem in literarum, sacrarum prete sertim, b num absolvere licuisset. V. Haec pridem cogitanti mihi in mentem venit, an sorte Hesychius Alexandrinus, cujus editio Graeca veteris instrumenti Hier nymo aliisque celebratur, quique tertio post Christum natum seculo floruit, pro primo ac praecipuo autore huius Lexici liabondus esset. Atque hanc suspicionem meam tum in distertatione de numero septuagenario g. X d. tum in dissertatione , quam A. t 689. de Lexicis Graecis edidi admodum adolescens, publice prodidi ; quam ita vO-Jui intellectam, ut a posteriore manu non pauca illi acccsil se simul exillimarem, qualia sutat Diodori Tarsensis, Cyrilli, Ambrosii&Epiphanii mentio, item barbara quaedam & alia quae manifesto, po-
seriorem aetatem innuunt. Cujus generis additiones accession c ue, tum commune Lexicorum fatum, tum illud ina .is credit, fles reddi ecbominibus minus pertinacibus, quod glossirium Hesychii liuncatum
640쪽
r 6 GLOSSARII HESYCHIANI Lib. IV. Cap. XXXV.
maleque habitum etiam omnium confessione est eruditorum. Ac fi Stephanus Lemonius, vir eruditissimus in notis ad varia sacra pag. 367. non dubitavit affirmare, Origenis Lexicon lat e tab isto Hesychiano , nescio, magisne sit credibile quod a nobis affirmarum el Helychii Lexicon in Hesychi Lexico reperiri. Quamviς itaque me nota iugit, a Grotio ad Gen. XXVI, 33. Stephanum Byzantinum Hesychio Lexicographo tanquam antiquiorem p poni, & virum clarissimum ilhesmum Ernestum Tentetelium του Part. a Diss seleel. p. IV. eundem Hesychium seculo sexto putare recentiorem: qui proinde in dialogis suis menstruis A. i 689. pag 12 a. immanem Chron lagicum errorem commisisse me, totisque adeo seculis aberrasse olim pronunciavit, nullum tamen hic seculo sexto juniorem Hesyctium, demonstrare potuit, cui illud glossarium proba olli opinibite, nedum geria sententia tribuatur. Itaque necdum' conjecturae me meae poenitet. Moneo etiam in illa sententia confirmatum iri, sui cum Hesychii glossario diligenter contulerit lectiones MSti codicis Alexandrini septuaginta interpretum', quas Angli ediderunt, sive quae illum ex aste exprimit, editionem Clarissimi Grabit. In isto quippe codi. ee Alexandrino referri εκδοσιν graecae versionis Hesychianam Ilaaco Vossio, Exechieli Spanhemio, aliisque viris doctis: observatum. Nec miretur aliquis, ad tertium a Christo nato seculum a me glos strii huius primum autorem reduci, cum vir praestantissimus Thomas Hyde libro secundo de ludis Orientalium. p im. ambiguus haereat , utrum Pollucem Helachius, an Hesychium Julius Pollux se- secundi a Christo nato seculi Grammaticus exscripserit. VI. . Non autem ad illust aridos LXX. Interpres tantum, Novi-.que Instrumenti libros utilissimus est Hesychius, sed & omni generi graecorum autorum , Poetarum potissimum perdiscendo mirifice facit , unde ad intelligendos Poetas inque his Principem inprimis Homerum recte Hesychii glossarium, commendavit Ludovicus Vives iii aureo opere de tradendis disciplinis. Etiam ad Hippocratem inter- .pretandum maximo adjumento, fore Hesycilii Lexicon Scaligero visum est . Nec fugit inursium ratio , Graecarum literarum , si quis alius, callentissimum, cum Lexicon istud eruditionis ρenu pronunciavit Libr. r. Misceli. Laconi . cap. XIII. Et quis Omnia eriditorum hominum encomta atque laudes , quibus Hesychium nostrunt