장음표시 사용
11쪽
progrediantur, sed ut hinc eos amor diuini Numinis, indospes felicitatis aeternae consequendae exstimulet denique viam contemplationis, siue unionis, in qua filialem timorem nunquam aliquis deponat, nec spem, qua ducuntur filii Dei, abiiciat licet homines hoc in statu dum sunt, nullo vel ex
metu vel ex spe emolumento adductici sed puri amoris exercitio tranquillissimo,Deo uniantur. Ista omnia ut adhuc euar. i. dant clariora, lubet ea, quae in limine statim sui operis de diversis amoris gradibus praemittit Auctor, breuissimis recensere. Primo enim homines dari, inquit, qui Deum amare profiteantur, quem tamen non ament, sed bona varia ab istodistincta, quae, adiuina potentia dependentia, confidant se a Numinis benignitate esse impetraturos tali amore Iudaeos carnales Deum memorat complexos fuisse, legis praecepta propterea obseruantes, ut benignis coeli influxibus, .uberi
ex terra rerum prouentu fruerentur sed hunc amore
prorsus censet seruilem, quippe qui non in Deum, sed in seipsum desinat ' Deinde Deum amari posse, ut medium saltem se reddendi felicem ut Deus beatitatis humanae habeatur in strumentum, qui ad se ceu finem ultimum reseratur hunc amorem pure esse mercenarium inde eundem amorem concupiscentiae nominat. Huic succedere amorem spei,cum Deum aliquis incipit amare propter ipsum Deum sed ita tamen, ut suae quoque rationem habeat felicitatis ita ut magis adipiscendae suae felicitatis caussa, quam Dei, amore diuino inflammetur. Sublimiorem adhuc esse amoris gradum, quando aliquis Deum amat tam cupide, tam caste Memendate, ut omnem ei suam selicitatem postponat non quidem, quod suo non hic quoque prospiciat commodo Ged quod amorem
tuae se licitatis, amori, quo Deum amat, sincere atque reueren
tu subiiciat qui amor longe sit persectior, quam illi, quos
recensuimus hactenus descripsimus, amoris gradus, sua ta'
12쪽
me illum adhuc impersectione laborare unde istum demum
esse amorem purum atquet perse imum docet-, quando Deum ament piae Christianorum animae, nulla propriae utilitatis exinde ad se rediturae aut felicitatis spe adducti. Huc sererespiciunt omnia,quae in toto hoc Archiepiscopi libro habentur: qui sanetam perspicue eoque linguae nitore perscriptus est, ut sitne nausea omni euoluatur, ab iis praesertim, qui libris, rebus profundis resertissimis, capiuntur . Nunc si placet videbimus, quem euentum habuerit viri eruditissimi labor, quam varie ab hominum iudiciis fuerit exceptus. Ita tim acvltimam libro consignato imposuisset manum, ad eundem
in linguam Latinam conuertendum curasin cogitationes suas conuertebat istum tamen, ut erat Gallico idiomate concinnatus, ad Pontificem Romanum cum litteris obseruantiae
suae obsequiique plenissimis deserendum curabat, summa cum animi submissione supremi post Christum iudicis, qua
falsa persuasione tenetur iudicium expetiturus. Gratissimum fuisse munus, Innocenti XII, rerum nunc domino, litterae I
ipsitus ad Archiepiscopum testantur, quibus gratias pro mi ad se munere ipsi agit, quibusque significat,&pergratam sibi accidisse missam ad so Archiepiscopi epistolam, & se in praeclara opinione, quam de elo, quo flagret ipse in adimplendis
sui muneris partibus, gessisset, haud leuiter fuisse confirmatum. Quis vero non existimasset, reliquos, qui Romano Pontifici seruitio addicti parent, ordinis sacri homines, Patris sanoctissimi secuturos fuisse sententiam Sed omnia alia expertus Cameracensis est . Statim enim postquam in Gallia haec mysticarum rerum explicatio disseminari legi aut de coepisset, insurrexerunt in ipsum Praesules tres, in magno dignitatis fastigio constituti, nec minoris in ecclesia Gallicana auctoritatis, Ludovicus nempe Antonius de Noailles, Archiepiscopus Parisiensis; Iacobus Benignus Bossuetus, Episcopus Melden-
13쪽
sis, variis aduersus ecclesiam Protestantium molitionibus i gentem a nudium amam adeptus 3 Paulus denique de God et Episcopus Carnotensis qui edita Declaratione prolixiori
libellum Fenelonii vehementer perstringunt, variorum qu Detiamtio F grauissimorum errorum postulant atque inter alia haec docentris ν' e δρε esse intolerabilia, quod si Archiepiscopi dogmata sectemur, omnis spes theologica, cum extra gratiae statum, tum inter perfectos in ipso gratiae stam, tollatur: eo quod ante iustificationem amore spei ita dicat amari Deum, ut in eo amore amor sui, proprii nempe commodi siue propriae felicitatis,tanquam praecipuum incitamentum dominetur , ipsique, qui ex diuinae gloriae studio existit, impulsui praeualeat unde prona consecutione et sciatur, spem non theologicam virtutem esse, sed vitium. Post iustiticationem vero, in statu perfecto, siue moris puri, eam spem ab ipso induci, quae, cum quidem itinanimo animum tamen non moueat, quippe in quo amor sit purus, cui nihil vel timoris vel spei ob rationes proprias sit admixtum animaque nunquam utilitatis propriae intuitu ad ODficii sui obseruationem excitetur Vnde illud eos inprimis male habere videtur, quod instat hoc perfecto, nullo tar mercenario utilitatis propriae desiderio, ex mente Cameracensis, homo teneatur. Mictiad multa esse in articulis Praesulis, quae infamia Molinosii, &, qui ab eo originem ducunt, Quietistarum condemnata iam pridem dogmata prae se ferant, quale sit, quod actum coliti uirum, omnibus Scripturis Patriabusque inauditum,absurdissimumque errorem a Quietistis in statum persectionis inuectum, sub nomine placidae cuiusdam Meteqtu bilis uniformitatis,denuo lectoribus suis propinauerit ; quodque orationem quietis' ipsam contemplationem in purissimo amore, qui non modo per se iustificet atque purificet, verum etiam consummet&perficiat, consistere statuat.
Nec substitit intra declarationis nudae teraninos contradiceim
14쪽
di in prae luimus studium ; sed grauissimas praeterea ad Calliae Regeria detulerunt querelas, pessimum aientes esse hunc librum periculosi mimumque id quod tum Episcoporum tum
Doctorum unanimi sententia confirmetur. Quibus ille commotus, non liberorum untaxat regiorum, quorum aetata ad
pietatem atque honestatis studium formandae ipse pratpositus erat, curam ei&inspectionem ademit; sed scriptis quoque ad p Papam litteris litem hanc eidem de nunclauit, pet: itque , ut controuersiae, contendentium ardore latius sese indies diffundenti, iudicio suo atque censura quam celerrime finem imponat. Quid Papa Rem decem examinatoribus accurato Gιινιι μ'
studio pensitandam committit qui tamen, quod mirum est, se in duas aequales partes discinduntur sententiis. quinque ex his et ue
omnia libri capita, etiam illa, quibus teterrima haereseos nota ab accusatoribus Viri illustri imi impingitur silo calculo adprobantibus , quae reliqui quinque summopere improbant, veluti capitales errores reiiciunt Quid multa oportet summum ecclesiae caput decem illis arbitris duos adiunger alios, viros eruditione praestantissimos, Cardinalitia quoque purpura effulgentes, Norisium ac Ferrarium lac bese sustentans, futurum escte, ut doctrina& prudentia virorum istorum tanti momenti negotium iuxta Scripturam,scilicet,Conciliorum canones, latrum doctrinam componat Equidem qui Cameracensis partibus sunt addictiores, non verentur adsereres quod examinatores in partes abierint diuersas, id non a materiae quae facillime expediri possit, dissicilitate esse sed ab aduersariorum, quos habeat infestissimos reus, exam natores suffragii fauoris prensatione licita suos facientium, solertia. Protrahitur inde actio, nec, si quae sit ratio agendi, consideramus, tam cito ad finem perduci poterit Con μναν, , gregantur Cardinales qui sanctum, quod dicunt, flatum . qui
cor stituunt, bis singulis hebdomadibus, die Lunae atque Mer-π ω
15쪽
curii,audiuntque una vice unum vel duos examinatores Iouis vero die iidem Cardinales coram Papa se sistunt, in quo conventu duo semper examinatores ea referunt, quae diebus aliis coram Cardinalibus iam dixerant prolixius. Vbi quidem tam NM p ἔ-6 lento gradu progressus datur, ut mense Iunio huius anni nondum deprima propositione satis dixerint,quum tamen detriginta pluribus expromenda ipsorum it ententia. Sed Romae non tantum a viris doctussimis supra caussa hac disceptatur; sed aliis quoque in regnis rerum diuinarum doctores in partes venerunt. Vt enim ex relationibus publicis accepimus Die t. hactenus, in Academia Salmanticensi, quae in Hispania flo. ret, instituta congregatione, theologi decreuerunt non esse stimόν. i a reprobanda opinioneS Archiepiscopi laude dignissimas, scripta huius argumenti non statim esse exsecratione deuo- venda lin hanc vero,additur,sententiam ipsos iudicasse de hac controuersii propterea, ut ulciscerentur affectus suos erga Sorbonam, librum Mariae de Agreda haud ita pridem inepte condemnantem quanquam alii compertum esse velint, diversum ab hoc iudicium ex collegio isto prodiisse. Non minus&Lutetiae Pariliorum celebratissima illa Sorbona velitationibus istis permista fuit. Quum enim Fenelonius in urbe Roma diuulgari per suos curauisset, doctores Sorbonicos, nisi Regis obstaret, quae metuenda ipsas sit, auctoritas, in Archiepiscopi sententiam per omnia esse discessionem tacturos Papa Romanus articulos illos, qui liti praebent materiam, 'uos adnumerum duodecimum constrinxerat ante, Parisios misit, vi Doctores illi, fama eruditionis celeberrimi animi sui senas circa eosdem exponerent quorum quidem plures quam centum ipsos veluti erroneos obelo confixerunt, damnandosque esse censoria sententia iudicarunt. Haec&alia dum aguntur& in Gallia,&Romae, locorum alibi, non defuit sibi prosecto Archiepiscopus, quamque semel tuendam suscepit
16쪽
INAUGURALIS II caussam, eius strenuum defensorem se porro praestitit statuit
enim ac tres illi in Gallia praesules Declarationem contra eundem ediderant, ille emussia in publicum Pastorali Instructione, Quae obiiciuntur,non artificiose tantum diluit, sed&mentem Riam circa ea, quae dubitationis quidpiam habere videri possunt, plenius explicat. Hoc in libello simia viroraim praestantissimorum suam in rem allegat auctoritates, tam Patrum, qui primis ecclesiae seculis fioruerunt laude pietatis illustres,quam theologorum quoque mysticorum,qui superioribus temporibus theologiam hanc magna nominis sui celebritate excoluerunt. Factum hinc est, quod fieri eiusmodi occasionibus adlo-let ut libris vltro citroque editis,magna animorum acerbitate dimicaretur,Meldensi praesertim episcopo meracensemi senso admodum animo oppugnante;cuiuς hunc tamen ictuso
fortiter adhuc sustinuis Mec minori dexteritate atque prςlentia animi adgrestarem suum ab inferendis sibi vuIneribus depuliue,adparet. qui cconquerendi ansam se sepe habere claim-tat,quod Bossueti scripta,in se contorta, publice inuens som- vitis prostare permitterentur, sua exaduerso simul ac lucem adspexinent, crudeliter stipprimantur: iniquissima agendi ration qua populo, harum rerum intelligenti omnis de quaestione serendae sententiae occasio subripiatur, occupatis contra se variis criminationibus hominum animis LMnullo liba relicto medio, quo suam innocentiam, refutatis aduersiariorum suorum accusationibus, ad liquidum deducere possit.
Harum omnium rerum licet ignarus non it pastor iste uniue salis, cunis erat ante omnia ossicii, id prouidentissime curare, ne respublica christiana detrimenti quidpiam acciperet passus tamen hactenus est, lente, ut diximus, admodii in proc dere examinandi libri laborem ut necdum, quem exitum ti
bitura sit controuersia, quidque de Archiepiscopi opinionibus sit statuendum, orbi constare queat. Quamuis qui in aula Ro-
17쪽
mana versantur Regis Galliae ministri non desinunt licitissi. me sanctissimum Patrem sui nomine Regis admonere, adiunctis exqui litissimis etiam precibus, ut demum prolata sententia litem difficillimam' pro ea, qua pollet, auctoritate gratia que diuinitus concessa, vel tandem dirimas; non obscuris in Meldensem sociosque studiis, odioque in Cameracensem manifesto. In contrariam interim partem eruntur hinc indo hominum iudicia, quorum multi Archiepiscopi partes amplexi, rem pietatis ab eodem strenue agi laudabilique conatu prouehi contendunt. Plurimi autem, & fortasse maior pars, auerso ab hoc genere theologiae animo crassilli mos errores a Viro sub imagine eminentioris sanctitatis inuehi, xipsum,qui eiectus iam diu sit ex ecclesiae pomoeriis, Quieti simum intempestiuo ardore reuocari, vociferantur. Habetis Auditores honoratissimi, breuissimis ea, quae tanto strepitu, tanta animorum commotione omniumque expectatione, in ecclesia Romana circa theologiam musticam, ab Arctaiepiscopo Cameracensi noua veste indutam. eiusque aduersariis, aguntur.
Nunc requiretis fortasse a me, ut quid de tota hac controuerasia censendum esse nobis videatur, ea expromamus iudicii aequitate, ea animi moderatione, quam deo et extra partium studia positus ad sententiam iuste serendam adferre. Agedum ergo dicemus,si ita vultis, Auditores,quantum possumus, ea tamen oris libertate, qua animi sensa explicare in ea semper licuit Ecclesia, quae non opinionibus tominum, sed immotis oraculorum diuinorum fundamentis, suam se superstruere fidem,&praesertim conscientiae libertate illibata audere gloriatur. Vbi tamen neutiquam negamus, arduum esse opus,magnisque dissiculiatibus circumseptum,nec minori periculo, ut&fallamur ipsi, aliis aderrandum praebeamus occasionem, expositum suam in controuersiis, quae ineruditorum gente saepillime seruenter agitantur, interponere sen
18쪽
INAUGURALIS.tentiam. Profecto nisi quis aduersantium partium probe ingenium perspectum habeat, noueritque, quae sint illa, quibus impulsit adferalia bella accedant, quidque animo versent, vix poterit de unaquaque parte recte arbitrari. Nam hic videas non aliter rem geri, quam in bellis, quibus in orbe, qui regnis administrandis praesedi sunt, colliduntur quorum longe alii
saepe sitim praetextus, cur ad arma prouolauerint, Omniaqu sanguilae, caede ciuinis misceant, quam verae caus ae atque principia. Enim vero latent omnino in animis quoque eruinditorum , ω, quid dissimulemus Gillorum etiam, qui sacris
functionibus distinentur, assectiones admodum noxiae atque turpes, quas abesse sene a man metissimis animis oporteret, quae tamen quum excitantur paululum,dici non potest,quanta cum vehementia inquantas turbas erumpant. Tales sunt, cupido immoderata conciliandat sibi in orbe uniuerso famae, imprudens rerum novandarum studium, intempestiua curiolitas , inuidentia erga alios, quos supra se eminere atque aesti mari cernunt, ferox contradicendi libido, inclemens omnia in sequiorem sensum rapiendi pruritas, pertinax, quod semel arreptum est temere, defendendi ardor, odium, quo erga eos seruntur, quos suis haminibus obstruere vident, mitigari nescium, turpissimus non de veritate, sed de victoria, contendendi conatus, male consultus in rem Dei eius, quae sunt
pestes reliquae, magna pernicie mortalium genus inuoluei tes Piod si ergo penitius haberemus introspectum, quinam sint habitus animorum in illis, qui nune in aciem progressi tanta Linuadendi Drepellendi aduersarii alacritate concurrunt, non dubium est equidem, quin de tota re dexteritate circumspectione longe rimatori possit pronunciari. Quod quun negatum nobis sit, fingamus utramque partem id quod agit, bono instituto,&animo nonnisi ad optima quaeque pro per
so, agere ' Vt igitur ad rem ipsam accedamus Paulo propius,
19쪽
tradit liber iste noua quadam ratione theologiam mysticam. Quo in loco ne exspecletis a me, Auditores, ut quid sit illeologia haec longa oratione explanatius vobis edisseram; nam id paulo altius nos proueheret,&a viris omnium partium prie. stantissimis iamdudum fusissime est praestitum. Porro quo in censu ea sit habenda' exterminandane sit ex limitibus christianae reipublicae, an colenda sit atque in deliciis habenda saepe quidem disquisiitum fuisse meminimus. Nos id quidem videmus, neque Lutherum nostrum, virum sine controversia sanctissimis diuini Spiritus muneribus copiosea profluenter exornatum, neque alios, qui ipsum insecuti sunt postea, theologos, pietatis studio feruentiores, adeo huius generis theologiam voluisse proscriptam, Ut potius eandem ad sanitatem reuocatam, quae sub horridis antea Vocabulis tantum non laborabat, piis animabus de salute sua soli citius satagentibus solerter commendauerint quippe quae iugem poeni. tentiam, rerum sub adspectum cadentium caducarumque fastidium , ardens e contrario rerum coelestium desiderium, peccatorumque fugam, summopere inculcat, inordinatas animi concitationes iactationesque mentis incitatas supprimere subinde docet. . Ac mihi quidem scripta euoluenti illorum hominum, qui suos inter magno seruntur encomto, Tau-leri, Susionis, Iohannis a Cruce, heresiae, Francisci Salesii, Bonae, aliorumque, non dissiteor equidem, multa occurrere, tum quae intelligentia mea non percipio, tum quae mihi non videntur esse consentanea, tum quae verbis obscurioribus sensu vero destitutis dicuntur, tum quae plane a saniori doctrinae forma abeunt nec tamen id quoque negari ulla rati
ne posse video, adesse in eiusmodi auctoribus plurima, quae quanti uis sint pretii, nec absque insigni christianae religionis detrimento queant reiici adeo neque improbanda sit eorum opera, nec frustra ea, qui,quum saniori theologia sub-
20쪽
INAUGURALIS. IIam iam sunt, huius argumenti libros euoluunt quamuis dissimulandum sit minime, ea omnia, quae amysticis traduntur, religionis capita, in theologi , quae in nostra viget ecclesia , tradi aeque accurate posse .proponi Archiepiscopus igitur noster, ut eo se referat oratio unde paululum discessit, in eorum voluit esse numero, qui in theologia mystica illustranda operam suam collocare e re esse censuerunt. Nec videtur sane ad sustinendam eiusmodi personam paruirta esse idoneus, utpote in Scriptoribus, vetustioribus non minusquam recentioribus. quod requirebatur in illo, qui operam hanc suscipere audebat, versatissimus. Ad eruditionem istam
eximiam adiunxit praeterea modestiam, veritatisque iacis studium plane singulare. Vt enim ex literis eius ad amicum .io. adparet, animo docili atque submista petit ab omnibus, ut, si in aliquo errore haereat, is ipsi perspicue demonstretur si males explicauerit,pati se posse affirmans,ut in melius reformentur. quibus minus recte fuerit usus, loquendi formulae. Quod si res indigere videatur ulteriori explicatione, profitetur, ad hanc magna animi promtitudine addendam, studium se velle adhibere. Si vero Papa librum suum sit condemnaturus, primum se fore, qui ipsum condemnet, eiusque lectione interdicat
omnibus suae curae subiectis; hocce tantummodo a Pontifice Romano flagitaturum , ut loca adnotet ipsa, quae sua censura notaturus est ii vero Papa hanc doctrinam non sit condemnaturus, suo se silentio conaturum esse dicit, fratrum sibi infestiorum animos, eaque sibi imputantium dogmata, quae non minus ipse exhorrescat, lenire atque placare. Qui ita adfectus est animo, veritatem certe quaerere, non hominum plausus captare videtur. Iam de libro quoque ipso . eius argumento, si iudicare maxime velimus, crunt ante omnia in uniuersunt taquaedam obseruanda , quae nisi attenderimus , aequum iudicium de auctoris alicuius opere nulla ferre ratione possumus. C Li-