장음표시 사용
2쪽
IMI nunc fieri frequentius videmus, praesertim ab iis, qui puerili aetate imbuti nonnullis opinionibus
cum ad multam aetatem adoleverunt, eas sibi evelli nulla ratione sinunt quam ut argumentis omnisus, quae contrara sint, raritionem scutum veluti
quoddam opponunt nec opponunt solum , sed eam urgere quam maxime solent, atque exclamare Traditionem intactam servari Traditionem everti non oportere Adversarios vero suo Sciolorum , Criticorum si superis placet, Haereticorum nomine traducunt. Atque hi quidem toti sunt in Traditionis vi, auctoritate exaggeranda . An vero, ubi volunt vera extet Tryditio , an sit illa potius populi rumor quidam , sit vulgi opinios viai exorta ; de hoc nihil omnino laborant. Atqui illud
erat, de quo quaerendum prudentibus ostisque hominibus videbatur. Nos de hoc argumento omnium , ut credimus , utilissimo atque ad Historiam praecipue Ecclesiasticam necessario, quantum
brevis exercitatio patitur, agemu2.
II. Et primδ, quod a nemine factum video, placet Traditionem in duo veluti genera partiri quorum primum voces , loquendi modum , alterum res ipsa complectatur . Extat enim Traditio quaedam, quae circa voces versatur, quas longus Ecclesialticorum Scriptorum usus praescripsit, beluti probam , signatamque monetam adhiberi quasi expendi in Theologico sermone iustis . Exemplum sit in voce λογΘ ad secundam SS. Trbnitatis Personam significandam . Displicuit vox illa Origeni , noluitque inter alias potissimum usurpari s Comm. in Ioann. tom.z. Origenian pag. I9. h. Nihilominus est omnium Christianorum , a
que Ecclesiae usu consecrata , ut Graecam eam vocem Marius Vi- Aorinus Latinus scriptor retinere voluerit . Latinam Sermo adhibuit Tertullianus , Cyprianus, Lactantius multo vero frequen-
3쪽
tiores alii Verbum, qui ita etiam legerim apud Ioannem; quos
diligenter recensuit Sabatier. Quamvis ergo Erasmus rectius , aptικ Graecam vocem , sermonis voce exprimi quam Verbi dicat , eam lue reposuerit in altera editione . . idque vulgo Huter Oxi faciant in Versione , vel Paraphra sua unius,in re melius, Beza , Castelli, Hammondus c. lateque de ea disputet in Onomalol Messiae Glastius aliquam tamen hic traditionem agnoscimus , probamusque Petavium dicentem lib.6 de Trinit. cop. l. i. 3. Tametsi sermonis vocabulum ab nonnullis Patribus tributum it Filio, o tamen tempore nonnis temere , atque
etiam ridicule aut onatur alteri, quod oe mulio u statius es , ex al,quo seculis iam solum in Ecclesia retraetur ad
Agi seo in Filii personam longe est aptius
IlI. raeter solitarias voce eadem extat Traditio de nonnullis dicendi modis, imo similia quaedam sunt antiquitate ipsa praescripta ad Fidei Mysteria explicanda . Ut in eadem re consiliamus ad Filii processionem a Patre is distinctionem Personae , sive unitatem Naturae exponendam usi sunt veteres similitudine Luminis de lumine, quod non primum Nicaena Fidei formula usurpavit, Patres, quos Petavius protulit Clib. s. apa sed inerat ant, quioribus Fidei formulis , ut patet ex ea, quam Esebius in Comcilio Nicaeno exhibuit apud Socratem Olib. I. cap. 8 amrmatque
ea tradere , qui acceperat tunc , cum baptiuitus est in m ω λαμία ομνε . Aliud exemplum veteres ii turparunt Verbi u-xnani . Cum vero duplex Verbum sit οδιο θετον , sive internum
quod mente concipimus is Ῥαφορμον molatum a nobis quae veteres etiam distinxere his nominibus, ut liquet ex Plutarcho in lib. in μαλιςα plerique alterum hoc adhibere maluerunt, vel solum bel cum altero conjunctum Improbavit quidem hoc simile Irenaeus Gib.et cap.28 γ, eoque in rem suam si Haeretici praesertim Samosaten apud Ephiphanium s aeres63. -3. sed valuit praescriptio Catholicorum illa: iraque postea etiam
Augustinus saepius eo usus est . Ita licet altera Luminis similitudine Hieracles abusus fuerit , ut ex Hilario cognoscimus G b. 6. de Trinit. num. Ia. , non propterea ab Ecclefia deserta est , imo in Symbolo consecrata . Contra accidisse videtur alteri simili ad explicandam unionem naturarum in Christo videlicet animae,
earnis, quae unum hominem efformant. Nam ante Euthychianam labem in Fidei ipsis formulis invenitur; postea vero vix apud alium occurrit, quam Vigilium apsensem , qui non breviter eam proponit, sed fuse eam explicat, atque defendit. Itaque nos antiquius Eutychiana haeresi auguramur esse Symbolum
4쪽
him , quod Athanasii nomine circumsertur , ubi ea similitudo
IV. Hae voces , hi loquendi modi animadvertendi omnino sunt, quod in Mysterii Fidei nostrae explicandis, praelertim Trinitatis, Incarnationis, iis maxime uti debeamus, quos Ecclesiasticorum scriptorum , atque Ecclesiae usus nobis consignavit; ut non solum ea proponamus, quae ab Ecclesia edocti sumus sed eo etiam modo, qui nobis est traditus. Sed sunt, qui hic Platonismum obtruduntu voluntque Patres, cum Platonis scholae addicti essent, Christiana dogmata, Philosophico , idest Platonico pallio obduxisse , verbisque solemnibus Academiae uti maluisse. Si de meris nominibus quaestio esset, nec res tantae, quanta sunt hujusmodi Catholica dogmata , explicarentur; si hic ut
diximus , ad rem ipsam nomina, c voces non pertinerent cavendi tantopere hi non essent, qui hoc obtrudunt, Sociniani prinsertim homines. Sed ferendi non sunt cum hac veluti machina traditionem, qua opprimuntur, declinare, sive abolere curant. Nonii sumus, qui Platonem adeo displicuisse Patribus velimus, ut contendit Baltus nec cum eo Philolophiam omnes relegamus a veteribus Christianis, non electicam potius concedimus. Sed id omnino volumus, quod Mysteria Trinitatis in Incarnationis pertinet, prim bis rei ipsius , sive dogmatis, verborum praeeipuorum , quibus proponenda sunt, extare Traditionem ; secun-d etsi in Platonis libris , quaedam adumbratio videatur esse Mysterii Trinitatis eam tamen, si non alia omnino res est , ut nonnulli censent, saltem mancam esse , atque a christiana ubium aberrantem quae vero Platonici exactius postea protulerunt, eos , adulta, propagata Christianomi Religione, ex nostris libris mutuatos . Patres Anteni carni , qui non ita exactius loqui videntur, nequaquam a Platonicorum schola Verbi illam πομελε i ad Mundi conditionem extulere Bullus, quem reliqui ferme Theologi sequi solent, non aeternam Verbi generationem , sed temporariam manifestationem extemam eos intellexisse existimavit. Clarissimi Balterinii Zenonem tant post eadem repetentem , de Decreto loqui existimarunt , quod Deus habuit de Mundo condendo . Nos quibus postrema haec interpretatio paulo subtilior , clongius accersita videtur , primam ulli explicationem ita duci mus temperandam , ut nonnihil hic habeat loci verborum prae scriptio de qua loquimur illa nimirum , quam sacrae littςrae cum de Sapientia , Verboque Dei loquerentur induxerunt Pro
aa. I. et . Gen. I. Joan. I. c. Hoc modo desen
stimui uirinum , Athenagoram, Tatianum, Theophilum
5쪽
chenum in Zenonem etiam Veronensem , asserimusque eos Aria. ni sive etiam Socinianis nullo pacto favere. V. Transeo ad res ipsas , de quibus extare Traditionem nemo Catholicorum negat . Traditionem vero hanc triplicem faciunt Divinam , Apostolicam , cclesiasticam . Nos haec genera omnia omittimus, quae sunt Theologorum sermonibus trita nec ita propitis historiam spectant . Aliam Traditionem quamdam , quam P, iam vocavit, in historiam inducendam esse , pugnavit Honoratus a Si Mari , gloriatus in ea , mirum quantum inesse lubsidii ad diffsciliores quaestiones enodanda , . historiae Ecclesiasticae sinus explicandos. Sed vereor ut tantum , quantum ipse voluit praesidii in ea reperiri possit muspicor etiam illius , quam Traditionis nomine describit, nullum esse usiim. Atque ille quidem ubi fuse probare conatiis est toto primo tom. imperfectam adhuc esse Criticae artem , imo vitios, imam , si principia spectentur ab ejus Magistris constituta quod ancipiti, incertoque fundamento nitantur ubi etiam addidit errorum quam plurimorum originem a Criticis ipsis esse repetendam , quod contraria saepe respondeant, idem probare modo , modo improbare videantur his incommodis omnibus Traditionibus istis suis mederi se posse putat. Itaque reliquis operis sui partibus is regulas discernendi veras a falsis traditionibus ponit, .exempla quaedam , quibus regulas explicer, producit. Nihil hic attinet ut de prima , aut postrema ejus operis parte dicam . Et si, quod primam pertinet , diffiteri non possum , probare me nequaquam posse , quod tam saepe , tam acriter lummos homines traducat. Et similia quidem ple facere videtur, atque is, qui in magnifica , regiaque domo aranearum telam, quae in angulis delitescant f nec vero fieri aliter in magna domo potest David pervelliget, inventisque gaudeat, exultet.
Ita in magno ille monti opere ceterorum pugnam aliquam verborum , sive sententiarum aliquot invenire, non magnum fuit; cum contra praVlara , egregiaque esse quam plurima , omnes qui
illud legerunt agnoscant, & fateantur Quid Τ quod cum in postrema parte depromit ipse sua , atque ad exempla Traditionis
producenda descendit , vel ea plerumque stabili , quae erant antea sapientiorum consensu aliis argumentis firmata , vel incerta, ut erant, relinquit ut hic valeat Terentianum illud in Horm. i. a. s. q. v. I9.
Incertior sum multo quam dudum: Interpres ejus latinus proferri aliquod exemplorum huiusmodi postulat . Ego unum prostram ex Id. s. Usen. I. art. 3. ubi contendit
6쪽
tendit extare raditionem antiquissimam de eo, quod si Christurmortuus , cum annum ageret aetatis trigesimum concluditque productis 3 . vel 38. Ecclesiasticis Scriptoribus , inveniri et . aut et s. qui hoc positiυ dicant . Nam si eorum singuli examinentur nulli ferme praue Origenem , Philastrium, Clementem Alexandrinum ' fortasse Africanum invenientur , qui hoc assirment Qiu quidem etiam ideo illud posuerunt, quod annum unum durasse Christi praedicationem arbitrati sunt, juxta Isaiae illud it praedicarem annum placabilem Domino. At Honoratus, sive imprudentia, sive ut hoc quoquo modo essiceret quod volebat, non id solitari proposuit , sed duobus aliis conjunxit , de quibus ingens extat testium numerus obiisse nimirum Christum anno Tiberii xv. duobus Geminis Consulibus . Merito ergo aut hominis fidem , aut diligentiam desideres , nihilque essici ab eo putes . VI. Ad ius ipsas Traditione vento , quas idem Aurior discernendas docet a falsis, sive vulgi erroribus. At qua id ratione facit 3 Primo regulam illam exagitat, qua ad expurgandam a fabulis historiam Ecclesiasticam Critici utuntur Non tis admiratendum factum biso eum, quod ab Auctoribus ejusdem , aut femaene ejusdem temporis non confirmetur . Deinde loco pronunciati hujus suas ipse depromit regulas. Primo id queror invidiose propositum illum Canonem . Confitetur ibidem ipse , atque alibi tom. I. disset. p. a. art. 3 p.ra 9. tempus illud quod hic irim aut
Ierme idem dicirur, adducentos, aut etiam trecentos annos extendi.
Ita prosecto habet illemnitus in epise ad Lam : Si nullis rationibus confirmata prodantur , quae ante annos ducentor, aut trecentos evenerunt, Mem ipse derogamus, pr.esertim Graecis crispioribus , qui, ut Iudaei, ad excogitandas ct hauriendas fabulas mirifce facti sunt i): ubi animadvertere licet de Graecis eum nominatim loqui, quod sint fabulis addicti. Secundδ addi etiam cautionem, s ea proferantur , quae nullis sint rationibus confirmata.
Simili pacto Mabillonius cie sudii monasticis pari. a. cap. 8. tum neque auctores equales, nec alii unius, aut duorum Iaeculo, amintervallo bis succedentes de re aliqua loquuti sunt de qua recentior aliquis nullam ductus auctoritate tesimonium dicit, nihil ipsis deferendum es et . Ergo ipse quoque vult ut nulla ductus au- ctoriis
7쪽
ctoritate id aufitor recentior dicat. De hac re sustus prae ceteris qui de vi argumenti negativi disseruit uberrime Launojus, quantumque id valeat ac saepius a P. Qvetustis Scriptoribus sudipatum sit, quamplurimis adductis exemplis ottendit sunt ergo ibliu hac verba tona. a. pari. I. per pag. 3. Cum nullus omnino
Scriptor equalis vel suppar, nullum prorsus traditionis monumea- twn aequule , vel suppar alicui facto , quod memoria dignam fuit praesa testimonium , tune ex eo flentio , quod ducentorum plus minus annorum simari potes, escax depromitur argumentum. Idemque in animadverson Iecunda contra Thiersium queritur , illum dissimulasse quousque auctorum supparium aetatem extendere Ex eodem praeterea haurias, quantopere hoc argumentum adhibuerint preter veteres, etiam recentiores prudentissimi viri, praesertim vero Baronius, apud quem certissimam regula est, qua injecta in historiarum Fabulas exscindat Quod a recentiori auctore profertur , contemsuturi. Deinde hoc ab Honorato ipso peto : Cum pias traditiones inducere in historiam vult, quid Traditionis nom, ne intelligat 3 An quod voci huic subjectum esse debet, an quod omnino est alienum 3 Si Traditionem intelligit, id nimirum debet
significari, quod constat ab antiquioribus per manus traditum, pervenisse ad recentiores ergo testimonia extare debent , quibus cssiciatur, non nunc primum , aut heri in ora hominum fuisse inductum. Nec vero is ego sum , ut omnino necessario illud requiridaeam ad quamcumque Traditionem, ut dimanationis ejus, sive propagarionis testimonia scripta extent praesertim cum nec SynMboli, quod scripto olim non consignabatur , nec acrorum librorum adentitatis seriptum testimonium requiri possit. Video &arenaeum Traditionis vindicem ex Episcoporum successiones, Tradisionis testi, monium repetere lib. 3. ea s. Sed utcumque sit de Divinis, cApoltolicis traditionibus, in quibus ille universalis is perpetuus consensus ita disertus , expressiasque esse potuit, ut scripta testimonia non desiderarentura in Historicis traditionibus id requiri omnino videtur quo stilicet constet, ea per manus ab uno alteri
fuisse tradita, de aureis aurem per continuam narrationem, aut famam communem esse deposita praeserim cum inciderint aliquando tempora saeculo nimirum III. Wra. in quibus fabulosae quaevis narrationes certatim ab hominibus proferrentur; sive eorum saeculorum vitio, idest ignorantia ; sive quod objectis ab Icω
noctastis sacris monumentis, ea instaurare quoquo pacto vellent. Si hoc est, jam ad Traditionem requiritur, ut vera sit, illa virorum eruditorum regula , ut antiquorum factorum antiqui sint testes:
aliter qui discerni possit a populi rumore recens inducto, nunquam
8쪽
probabis. Vidit, id opinor, Honoratus itaque hujusmodi testimo,
niis contentus est , quae in Breviariis is Martyrologiis reperiuntur Si de antiquissimis rebus sermo sit, non satis esse hoc testimonium adducta argumenta , plurima exempla probant . Proseram unum, Eusebii Cesariensis sanctitatis. Nam in Martyrologio Uluardi ad diem dum legitur Civitate Cesariea Palutinis . Eusebii Episcopi. confessoris viri, excellentisimi ingenii , Iridiorio-grui. Ita legi in antiquissimo Hieronymiano Epternacensi ultro omnes admittunt, ut admonuit Sollerius ad sua, dum immo in aliis Hieronymianis , hunc esse intelligendum Eesebium , idem dincet , addens extra controversam es , totis septem is amplius secusis saltem ex quo bardi art)rologium in Eccles Occidentali ubique receptum es , Eusebii illius eum sincti reliquis memoriam in sacris fastis celebratam . Si ergo Traditionis idonei testes sunt Martirologia, traditio extabit de Eusebii Sanctitate , cubtuque in Ecclesia Catholica. Ego virum doctum complector, a quacumque etiam Arianismi labe historiam ejus Ecclesiasticam as-1ero esse immunem cultum tamen ab Ecclesiam catholica credere nolo nec opinor credent antiquitatis Ecclesiasticae non omnino ignari. At enim regulae sunt ab Honorato posita quibus falsae
Traditiones istae discernantur a veris . Ut usus o facta diorica,qu. proponuntur, inquit, nihil praeseserant vanum supersιtiosum,
inutile; ut nihil narrent indecorum, ridendum , improbabile , ni- ιιι etiam contineant adversus usus, s tempora , neque a virorum dignitate , persona aliena in quae contra objici possunt elidi finia possint. Sunt hae quidem ab Honorato regulae propinsitae; sed quae, si verum dicendum est , principium , ut junt,
petere omnino videntur. Nam id ipsum quaero An probabile illud st . an vero sit fabulosum an tale extet testimonium , ut eo confisus contradicere abnuentibus possim &c. Praeterea , quam
sunt hominum diversa ingenia , ut id aliis fabulo lum videatur improbabile , aperte incredibile pro quo alii jusjurandum sinum, si opus est , interponent. Id ergo quaerimus, quo uadeamur rei
veritatem omnibus , nec rem eorum mero judicio aut estimationi committamus.
VII. Nos ergo primo Traditionem admittimus, atque in ea duo praecipue consideranda esse dicimus. Prim Traditionis hujus originem ; deinde ejus ad nostram usque tempora deductionem Originem quod spectat; si aut constet , aut colligi argumentando possit , ex errore quodam esse ortam , quem continu homines alte imbiberint propagarint; non Traditionis , sed rumoris alicujus popularis loco deputandum totum illud erit. Horum errorum son i
9쪽
te aliquos , Exercitatione altera Critica aperuimus ut cum symbolica monumenta habita sunt pro hystoricis cum non satis imtellecta phrasis emphatica hutoriolam cudit&c. Huc etiam ortasse pertinet opinionis sons de anno Christi ortus, quem in vulgarem supputationem sive Dionysius exiguus, sive Panodorus induxit orta ea videtur primo , quod Christum annos triginta tres vixisse supputatores illi existimarint, deinde quod Christum eo anno mortuum existimantes, quo cum Plenilunio Feria, I. concurrebat id aiano 3 3. contigisse viderunt, nunquam vero multis ante blum annis. Atque hoc alterum de vero Osronom eo plenilunio quam si fallax argumentum, jampridem viri docti animadverterunt. Sed uberiora exempla Martyrologia subministrant. Hanc eorum esse veluti progeniem quandam, ut ex Adone suardus, atque ab his celeri sua eorum desumpserint Ad vero ex Romano Parvo quod vocant; Romanum Parvum ex historia Rufini observavit, docuitque Sollerius diligenter . Quidquid ergo Rufinus peccat, late in ceteros quoque dimanavit. Praeter Rufinum si qua antiqua Martyrum Acta ad Martyrologorum manus perUenerunt,
iis sunt illi usi praesertim Ado, Usuardus Verum in expendendis monumentis illis non nimium fuere morosi, quidquid vitii illa habebant, imprudentes admisere. Id saepius animadvertit laudatus Sollerius, ut de S. Andeolo loquens ad diem pri
mum Maii Eugium, ait, a contexit Ado ex vulgatis A iis
tunc receptis, in quibus examinandis neutiquam scrupula ius ea in
fusos sacros retulit, quae admitti omnino non possint. Acta infune vetusisma esse, nee plane sincera , satis agnovit Hen be
nius e fi diem quoque i 6. enses eiusae adnotavit, San Et Torpetis logium ex Aestis suspectis futita excerptum atque idem ad diem ao de S. Basillae Elogio Sumpta sunt quae bi narrantur ex famin Actis , vel potius ex pio drammate nescio quo pridem exornato in bonorem P Eugeniae . Die vero tertia Iunii Henschenii verbis utens Erasmi elogio ait, praeluxisse haud dubie Am illa, quae vulgh in legendis circumferri solent, non sine ius suspicione gratuitae fritionis . Si ergo constet, aut satis probabili ratione
appareat, vitiosam esse originem inter veras Traditiones connumerari illa non potes Quo quidem loco Dillud animadvertendum est, eo cautius rem gerere oportere, qu res fuerit antiquior, chellis multo liberior adytus factus est . VIII. Preter originem Deductio Traditionis ad aetatem nostram consideranda est , quae quidem debet esse huiusmodi, ut ejus
cursus numquam interruptus appareat . Interrumpitur , Vero , non solum
10쪽
Blum, fama illa exincta , silentibusque omnibus; sed mulio magis,
si ad verius eam Scriptores excitentur, eique vehementer contradi cant. Requiritur prarierea, ut, si res magna sit maxim que nota bilis, non unius tantum , aut populi aut regionis testis extiterit, sed in alios quoque fama dimanavit . Denique ut ita non unius loci, non unius tempori homines testimonium perhibuerit , ut unus ab
alio mutuatus esse , nihil de veritate cogitans, nihil advertens dici non possit Priora illa duo ex Traditionis natura ipsa sponte fluunt. Si de historica Traditione loquamur , sum sontem ejus incorruptum esse sit in divinis Apostolicis atque Ecclesiasticis Traditionibus evenit non liqueat ut contensus ille hominum aucto ritatem , quam debet obtineatin rem conficiat, requiritur omnino hoc tertium, quod merito saepius videas desiderari. Diximus su perius de Adone suardo ceterisque Martyrologis . Atqui illud in consesse est, ab Uluardo Adonem exscribi, utrumque ver scrme ab Nothero . Itaque illud saepe dilrgens eorum examinator , peritus Judex Sollerius admonet Usaardus Notherus ex Adoniverbum de merbo plane reddiderunt ad diem Jan. Ab Adonepojitus iisdem mi verbis cruae ex eo suurdus Notherus descripse/ ad diem i. Jan. x Iam vero Usuatam bio rursus ex Adone sua fere ni a d sumpssse mani uti utelli es si utriusque verba praefatis diebus interse contuleris Notherus Ussima
Adonis erba boc die ad aricem , refert. . . Laudatiunculam, quam
ei Ad eoucinnavit noster UoGUt M. Nosse fra omn/a ex Adone desumpsiti ad diem 6 Feb. Io et . . Quod millies postea
repetit. Bene ergo idem Sollerius ad diem . Maii animadvertens, quae do is suardus de Santo Quiriaco dixere , ex Actis desumpsisse , atque ex his ceteros scribit antiaua Aota redolent,
quibus tot Martiro ouorum auctoritas non plus Ide addidit, quam
primus eorum compilator mereatur .
IX. Quod hoc postremo loco diximus tanti est , ut regulae sive indicia merito exposci posse videant tir, quibus id ipsum agnoscamus alios ab aliis nullo praevio examine fuisse exscriptos . Sit ergo Primum Si vel auctor sit hoc ingenio ut alios magis describere ductores veluti suo sequi, quam perpendere , 3 scrutari malit . Hujusmodi esse Chronicorum Scriptores, qui in antiquis rebus Eusebium saepe describunt, ab aliis animadversum est Itaque iisdem vestigiis insistentes fallunt alios saepe turpiter ipsi prolabuntur : ut Marcellinum non distinguentes a Marcello quod non modo Eusebii interpres Hieronymus facit, sed Prosper, calii nonnulli . Turpes huiusmodi lapsus in Usuardo, Sollerius alii que notarunt cum scilicet Adonem transcriberet , Adonis labem