장음표시 사용
2쪽
JURE ACCRESCENDI INTER VER BIS CONJUNCTOS.
od ni sentia, qui vix primoribus quod
ajunt labris sus Romanum degustavi,&perpaucos annos in hoc nostro Trajectino Athenaeo juri operam navavi, de Jure accrescendi, materia dissicillima rapinosissima, verba facere, hanc cathedram in hac doctissima virorum corona publice conscendere non erubescam , mihi forte sinistra quo in lucem natura extulit, vitio vertent. Sed o tempora o mores num moliari, num audere aliquid, num virium studiorumq; periculum facere dedecet An non, ipQ vate Sulmonensi teste, in magnis voluisse sat est 3 nonne conatus laus erit, si deficiant vires 8 His male- feriatorum igitur ineptiis missis spretisque rem ipsam aggrediemur, lauca de iure accrelaendi
3쪽
inter eos, qui tantum verbis conjuncti hiat, disseremus. Antequam vero rem ipsam explicare incipiamus, videndum primo occurrit, quid sit lus accre sicendi. illud igitur, sic definitur. Th. II. Ius accrestendi est jus, quo ejusdem rei vel haereditatis porti deficiens accrescit alteri, qui siuam partem agnOVit. 3. δ.s IK. DJ de C. Unde pallem facere, est cessare ius accrescendi, partem autem non facere, locum esse uri accrescendi, quo non pars, sed solidum alteri acquiritur.
Th. III. Fundamentum luris accrescendi in legatis esse coniunctionem constat, quae triplex esse dicitur realis verbalis mixta l. I st de VS.L.D. J. de leg. 3. Nec dubitatur, an inter re verbiS, aut re sola conjunctOS haheat locum ius accrescendi per d. f. s. L. ou. f. o. eqq. . a caduc soblend. c. uni Th. IV. Sed anceps valde iisputata acerrime quaestio est, an inter verbis, non reconiunctos ut cum duobus res aequis partibus legatur, ius accrescendi obtineat Quod communiter D D. Schola a stir
4쪽
it. Sed nec contrariae sententiae egregiis doctis simique desunt patroni, a quibus defendituri inter quos Goveanum tract de jure accrest. n. ac Cum jacium et . Ov3 Mottomannum 6. OUIa Amton. Fabrum 6 Conject. I. nominam . Liceat in tantad tantorum virorum lite, Pace eorum,&salVo Omnium judicio statuere, neu . tram sententiam simpliciter admitti posse, aut legibus componendis sussicere. Nec moveti quod Hahujus ad Mefitit de us r. accres asserat, communem sententiam in praxi servari nam nec de illa constat, egomet vidi intra anni spatium in Geldria tribus sententiis in contradictorio judicio contrarium decisum fuisse. Nec vero nunc propositum est communiorem sententiam plane improbare, sed intra limites suos coercere, atque ostendere, quod licet inter verbis conjune hos, si soli sint, jus accrescendi locum non habeat, secus tamen sit, si praeterea alii quaeque in rem conjun- citi sint. . I. Primum itaque statuimus, inter los conjunctos verbis non esse jus accrescendi, idque nis rationibus defendimus . i. Testatoris tacita Vo- 3 luntas,
5쪽
luntas, unde jus accrescendi nascitur, ex eo insertur, quod dum fundum in Elidum duobus legavit, utrosque in hoc fundo haeredi omnibusque aliis praetulerit, eosque ratione hujus fundi magis dilexerit, quam reliquos omnes. Q. L. un. . ILiri vero non omnes C decacto . his enim dum bus hanc rem legavit, aliis nullo modo i Unde sequitur, quod illos in toto hoc fundo potiores esse voluerit haerede inanibus aliis, inter se autem pares, adeoque concurse fundum dividi id vero dici nequit, quando cuique partem tantum legat, hac formula Primo secundo fundum
aquis partibus do lego quibus verbis cum primo
tantum pars fundi relicta sit, in hac duntaxat parte haeredi aliis practatus est, non vero in parte secundi, quae non ipsi magis quam haeredi aliisve, sed soli secundo relicta est. Non possunt igitur primus vel secundus in toto fundo a testatore haeredi praelati videri, quibus expresse par tantum
relicta est. et Conjunctionem mere verbalem non susticere juri accrescendi evidenter hoc exemplo ostenditur Primo e secundo singulos fer-
mos do lego Hic verbis conjunctos elle certum est, quia una tantum oratione duobus servi leg.ui sunt, Ic tamen nullum ibi est jus accrescendi per
6쪽
LIuspen. eleg. L Nec veros quicquam in
terest, an Teitator dixerit, Primosfecundo jundum aequis partibus do τ' an ista Primo secundo fundi aequas partes do lego; nam idem
est, fundum aequis partibus, 'aequas fundi partes habere. At vero hi non magis in eundem fundum concurrunt, quam ac stator dixisset, Primo partem fundi do lego. Per laudatam L. I f pen. 4. Ad tus accrescendi inprimis requiritur, ut solidum duobus residium fuerit, nec partes, nisi concursu fiant. Ita Celsus ait in L.3.pr. J de usust accres Toties Ius accrescendi est, quoties in duobus qui in solidum habuerunt, concursu invisus est 'Atqui sola oratione conjunctis partes tantum non solidum relictum est, his verbis; aquis partibus do ogo. Non itaque inter eos jus accrescendi esse potest. Et cum ς Celsus uri accrescendi locum non dederit, nisi concursu demum partes fiant, quod Iulianus ita definit in L. i. s.fJeod dici omnino de conjunctione verbali non potest, concursi demum legatariorum partes fieri, quas testator ante concursumam expresserat. 6. Neque vero ea est natura ju- is accrescendi, ut plus legatarius accipiat, quam
si initio ipsi relictum fuit, seu ut, cum testator
7쪽
tantum partem fundi manifeste dederit, ipse intum consequatur; sed haec, ne deficiente Collegatario id solidum ei auferatur, quod testator dederat, descui solus collegatarii concursus tantum partem detrahere poterat. 7. Est aptissimus textus in L dies.st .ae her ins mi haec affertur di- spositio Titius hare so Cajus Maerivim ex aquis partibus haeredes sunto: in qua etsi Ca-jus oc Mevius Syllaba, i. e. verbis coniuncti sunt, tamen quoad las accrestendi non magis inter quam cum Titio conjuniti censentur, qui nec re nec verbis conjunctus est, indeque postio deficiens, nulla conjunctionis ratione habita, omnibus haeredibus ex aequq accrescit, cum tamen in haereditate propter individuam si ii naturam longe major conjunctio sit, quam in rebus legatis ita ergo hoc Ct interpretati sunt, ut testator non in eandem rem conjugere, sed celerius loqui voluisse videretur d. l. . quod utique destatio ac natura usiusque sermonis evincit. 8. Et quid evidentius Celso, qui in L. So.ssa deleg.s discrussime negat, his verbis, aequis part duae Mugλςonjunctim lagatum videri 2 Sic enim inquit Guyunssim
Iegari hoc est tota legata singi lis data esse par
te autem concurseuseri. At sola oratione con
8쪽
junctis non sim tota legata singulis data, sed
parte tantum, ut ex formula, aequis partibus, constat. Non ergo inter eos jus coniunctionis seu accrescendi elle potest, Unde p. nec in I. I deleg nec in L. un s. m. s II. C. de cad tollhi tamen prolixe de coniunctistra flatur, nisi duplicis tantum,in nulla hujus conjunctionis fit mentio. o. Textus in hanc rem expressus quoque est in Laous Meg. a. ubi quod servo communi legatum, altero Dominorum omittente ideo non accrestere alteri dicitur, quia non con- Iunctimse partes legata essent. Et tamen fuit ibi tantum una oratio, citc Conjunctio verbalis; ie quidem partium expressio, ut in mmula, omis partiti f. n. Hoc indubitato evincit L pen.f. de usust accr. ubi expresse dicitur . si apιis portionibus duobus ejusdem rei usse legatus si, inter eosJus accrescendi nouesse. Idque tam certo Papinianus posuit 4enuit, ut eo tanquam certa ratione uteretur adprobandum, quod, si singulis ab haeredibus Gjusdem rei fructus legetur, illi separati videantur, quia perinde esset, ac si aequis portionibus legatus fuisset, indeque concludit, cessare jus accroscendi. d. l. pen Lust. f. eod.
9쪽
Nec reiponderi cuna Donello potest accipiendum id esse non de portionibus rei, cdha rcdum nam&textus repugnat, cujus verba
sunt is quis portionib-0usdem reifructus
duobus legatus ac conita . conjunctos eoi verbis fuisse M tamen rimulae divis in hquod luna quaerimus. ilia dicta L. f. a Uiem x tum ratio redditur, cur illi duo legata tu non videantur se conjuncti. Denique ia in terminis Paulus in L. 8, deleg x rem totam ita decidit Conjuncti midentur verbis non etiamre, Titio . Se io fundum aequis parti xdo ego crvoniam semper partes habent legatarii in semper partes, esuo nunquam solidum. Quod manifeltius est, quam ut evitari hac ratione possit, quod id dicatur com ratione re&verbis conjunetorum: nam hoc posito, Ves magi in Ie patet inter ve bis conjundios non esse jus accrescendi, cum
10쪽
re verbis conjuncti non semper habeant partes, sed concursu demum, verbis conjuncti vero semper ergo dc quando non concurrunt. Et hi duo tantum sunt casus, quae invicem Opponuntur, quod verbi conjuncti aut concursu tantum partes habeant, ut reliqui coniuncti, aut licet non concurrant; si illud, nec reliquis conjunctis opponuntur, nec verum est, quod dicitur in . L. δ' semper partes habere. Sibota cessat jus acciescendi, quod demum locum trahet, quando non concurrit alter, sed deficit suntque verba Cti tam generalia ciam manufesta, ut divinantes responsiones contra hunc textum admitti nequeant. Th. IX. ol Nulla autem re magis confirmabitur hoc j in quam si apparuerit, alteram communi rem opinionem suo sensic intra cancellos Uxi uos veram esse, neque sic explicatam cum