장음표시 사용
11쪽
Ἐξηγητο ἐξ EDπατριδων χειροτον του ὁ ο o di uoυ διωβiου. Est alius theatri Bacchici titulus, de cuius temp0re idem statuendum est qu0d de priore theatri titulo n. 6). Hic titulus num in l0cum antiqu0rum eraS0rum SubStitutus Sit, am- ambiguum est V. C. Dittenberge in praefati0ne ad h0s theatri titul0s conscripta l. S.).14 Is III 2, 1335. Est titulus sepulcralis:
De iuris sacri interpretibus Atticis
Nomina R0manam p0st Hadrianum aetatem indicant. Ἀρ- curatius aetas definiri nequit. Ad Eupatridarum interpretum genus etiam ii exegetae pertinent, qui c0gn0mine n0 distinet reperiuntur:
Τ0epffer Att. Gen. p. 73 dicit litterarum larmam talem esse, ut titulus primo a Chr. saecul ineunti tribuendus sit. Atque revera p0ll0nius quidam Agenoris filius recurrit in pythaistarum catal0ges' et eundem Apoll0nium n0s hic habere propter temporis congruentiam veri est simillimum. 0rtasse hic Ap0llonius idem est atque Ἀπολλωνιος δεαρνευς συγγραφευς', quem librum περ εορτων ScripsisSe Scimus D. d. vellers HS I p. 12). Utrumque eundem esse putat irchner l. s.), neque iniuria nam interpretes talia scripsisse saepius
12쪽
Κλεοκρατείας της οἰνοφέλου Ἀφιδνaio θυγατρος. Ρ. Foucari les graniis mysteres i Eletuis p. 82 titulum initi primi a Chr. saeculi tribuit atque Medeum n0Strum eundem esse arbitratur atque alterum Medeum c0mmemoratum apud Plui. vii decem r. p. 43 B: αυτης ὁ και At σύνορου ηδειος, ὁ καὶ ξηγητης ζ υμολπιδον γενύιιενος' τουτου ὁ καὶ Τιμοθέας τῆς Γλαυκου graidες modύμει καὶ M θειος, o την ἱεροσυνην Ποσειδωνος φεχθεως εἶχε, καὶ Φιλιππη τις ερύσατο της Ἀθηνας στερον Medeus, qui apud Plutarchum prim l0c affertur, cum n0Stro non OBVenit, cum Sit LySandri,n0ster vero Medei filius. Sed ne de altero quidem, ut Foucari Vult, c0gitari potest, cum apud Plutarchum tantum sit Sacerd0s Neptuni,n0 interpres. Neque cum P. F0ucar h0 mendum vel omis-Si0nem Script0ris esse statuemus, Si qu0d praeterea hac degente traditur, a Vero non abh0rrere cognoVerimus' atque si
plures n0tos esse Mede0s meminerimus Recte mihi T0eptar l. s. p. 6 et Κirchner l. s. 10100 iudicare videntur, quin0strum Medeum paulo p0Steri0rem lutarchimedeis Sumunt. Qu0 confirmatur et litterarum Drma lapidis, de beretis die deuiliehen Indisten de Miserteit an sis trist et tempore in titulo ipso indicat επὶ ἱερεia Κλεοκρατείας nam hanc Reerdotem initi aetatis imperat0riae vixisse probabile est; IGII 232 in imperat0riae aetatis titulo eius nomen comme
De iuris sacri interpretibus uidis
cum alio in titulo Buli de Corr. Heli. XIX 1895 130 in eiusdem
familiae appareat D. Iunius quidam, qui ἱεροφύντου munere fungitur, qu0d eum Eumolpidam esse probat. Nomina Romanam aetatem indicant .
Denique alius titulus asserendus est, in qu si 0 Εu-m0lpidarum interpretes ipsi, at ius interpretandi huic genti
n0 SeX, Sed Septem litteras evanuisse concedunt. Foucari
autem aliud verbum restituit i ση rri σω νται Buli de Corr. Beli. IV 1880 239), qu0d si l0eum haberet, Sententiam paulum
mutaret. Sed si simillima aliorum l0e0rum verba c0mparRVerimus' dubium n0n erit, quin β γωνιa Scribendum Sit. Η0 decret Atheniensium civitas non S0lum S00i0S, Sed omnes Graecos adh0rtatur, ut deabus Eleusiniis frumenti primitias offerant. De aetate huius tituli viri d0cti inter se diSSentiunt, nisi quod scriptura et litterarum Drmis titulum antiquiorem esse ann0 403 et 0steri0rem ann0 446 probatur. Cum omnes olim titulum paulo ante bellum el0p0nnesiacum incisum esse arbitrarentur, primus A. Κ0erte p0st bellum Archidamicum decretum h0 esse contendit atque accuratius
13쪽
De iuris sacri interpretibus Atticis
anno 1 titulum attribuit L Cui sententiae oblocutus est I. H. L ii 4 is , cui n0vissimus edit0 L. Ti et e massentitur 'Hic rursus n0vam tituli statuit aetatem l. s.); ann enim 423 Athenienses haec anxisse persuasum ei est. Titulum ante bellum Pel0p0nnesiacum poni n0 posse eiusdem decreti altero exempl0 in arce coll0gat c0nfirmatur' cuius scripturam p0steriorem aetatem indicare Ad Wilhelm unus peritissimus lapidum Atticorum dicit i. s. p. 15). Tum autem melius placetiae facta hanc legem r0gatam esse, quae Alfred Κ0erte est sententia, quam intra breve indutiarum a. 423 spatium. Sed utut res se habet in n0stra quaesti0ne Satis est scire belli Pel0p0nnesiaci temp0ribus decretum h0e SSe. III Cerycum interpretes, etsi 0 distincte ita nominantur, inveniuntur his in titulis:
Ἐρεχθεως Ποσειθον ος Foueari Buli de Corr. Hel Q. f. titulum Saeculi p. Chr. secundi esse iudicat. Claudius Dem0stratus, qui hic β γ τγὶς ιυστηρi 0 V0catur, Melitensis est atque ad eam familiam pertinet, cuius et alii viri in titulis reperiuntur' Cuius familiae n0nnulli daduehi fuerunt' qua ex re familiam hanc ad Cerycum gentem pertinere cognoscimus; nam sola haec gens ius habuit hoc munere fungendi.
Mitteti de areh. Inst. Athen XXI 1896 32 sqq.
V. stemma familiae I III 1, 676.
14쪽
De iuris sacri interpretibus Atticis
ann 418 titulum attribuit L Cui sententiae oblocutus est I. H. L iis Lus' cui n0vissimus edit0 L. Ti et e massentitur 'Hic rursus novam tituli statuit aetatem l. s.); ann enim 423 Athenienses haec sanxisse persuasum ei est. Titulum ante bellum Pel0ponnesiacum poni n0 posse eiusdem decreti altero exemplo in arce c0ll0cato confirmatur , cuius scripturam p0steriorem aetatem indicare Ad Wilhelm, unus peritissimus lapidum Attic0rum dicit i. s. p. 15). Tum autem melius placet pae facta hanc legem r0gatam esse, quae Alfredi 0erte est sententia, quam intra breve indutiarum a. 423 Spatium. Sed utut res se habet, in n0stra quaesti0ne Satis est scire belli Pel0p0nnesiaci temp0ribus decretum h00 SSe. IIL Cerycum interpretes, etsi 0 distincte ita n0minantur, inveniuntur his in titulis:
Ἐρεχθεως Ποσειθων ος F0ueari Buli de Corr. Heli. l. s. titulum saeculi p. Chr. secundi esse iudicat. Claudius Demostratus, qui hic β γ τλος ιυστηρίων V0catur, Melitensis est atque ad eam familiam pertinet, cuius et alii viri in titulis reperiuntur' Cuius familiae n0nnulli daduehi fuerunt' qua ex re familiam hanc ad Cerycum gentem pertinere cognoscimus; nam sola haec gens ius habuit hoc munere fungendi.
Mitteti de areh. Inst. Athen XXI 1896 320 sqq.
v. Sehoemann-Lipsium Griech Alt. II p. 389 adn. 2. Lege Gr. saerae p. 21. Fragmentum ed. Ad Wilhelm, Jahresheste des osterr arch. Inst.
VI 1903 10sqq. I IIII, 676 678 680 1283. v. stemma familiae I III 1, 676.
15쪽
Do gentilicio interpretum munere
Quanta fuerit singularum gentium apud Graec0 cum publico de0rum cultu c0gnatio, notum est. Quam ob rem his gentibus 80lis saepissime ministri qu0que sumebantur ill0rum de0rum, quos praecipue gentes illae c0lebant. Exegetae qu0que nostri, qui si non ipsi sacerdotes, at illis proximi sunt, gentilicio munere funguntur. Qu0 Plutarctius n0bis testatur qui den0bilium privilegiis in universum haec dicit Thes. 25): G-
scit. Θησευς καὶ νομων διθασκύλους ἐναι καὶ Giων καὶ ἱερωνεζηγVτύς. tque re Vera omnia interpretum Attic0rum quae norimus genera ad certas gentes pertinere et in harum maxime Sacri Versari probari p0test. Et ipsa e0rum appellati talis est, ut gentilicium 0rtum Statim c0gn0ScaS apparent εζηγηταιεξ υι ιολπιδον atque I ED πατριδον .
Primo Eupatridas omnino nobilium ordinem signiscare putabatur; ita O. Muelleret Chr. Petersen rem nostram tractaverunt. Sed Wilamowitzio
duce Herm. XXII 1887 121 primus Toepffer ibid. p. 479 sqq. rem
aliter se habere aperte demonstravit ipsorum exegetarum n0mine testimonio usus. Nam si ξζγνῖται ἐξ Eυμολπιδων et υπατριδῶν una leg Intur, gentes hae sunt. Et habemus etiam Polem0nis testimonium qui verba faciens de Semnarum sacris in Hesychidarum gente ferendis hoc addit: τ δὲ των Eυπατριδῶν γενος ου μετεχει τῆς θυσίας ταυτη, Militer FH III i. 131 D. 49 - geh0l. 80ph. Oed Col. 489) Praeter haec damowitz l. s. h0cm0nuit, si alibi de munere, quo nobiles soli iunguntur, verba fierent, αρχhν ἀριστίνδην αἱρετεῖν illud dici, non: Mi
Sed non ubique Eupatridae gens sunt; invenimus etiam locos, quibus ordo totus significari videtur Toepiter i. s. asser Xen0ph sympos VIII 40, ubi Ceryces
De iuris aeri interpretibus Atticis
Et ipsi πυθοχρηστοι, qu0s e certa gente n0 Sumiante putabant Viri d0cti, gentilicio munere funguntur. Hoc nunc Delphicis titulis repertis negari n0n 0test. Si enim ζηγητχης ὁ πυ θ' o χρηστος ξ Ευ πατριδον perspicuis dicitur Verbis, dubium esse n0n potest, qui ex Eupatridarum gente sit ille interpres. Sed solum in imperatoriae aetatis titulis πυθοχρηστους ita dici verum est in titulis pri0rum aetatum legitur nihil nisi πυθοχρηστος ξ γ της ' Sed hac de re mirari non possumus; nam his in titulis etiam apud alterum interpretem desunt verba i πατριδων, ut alia fuisse antea dicendi ratio videatur. Atque etiam tum temporis τυ χρηστους β γητύς X Eupatridarum gente fuisse dem0nstrari potest. Nam φελας Ἀβρωνος qui est πυθοχρηστος ξηγητx ς ε et Καλλέας Ἀβρωνος et Καλλέας Eυκτηs ιονος εξηγηταὶ π eto di μου πιθεστα uiso eiusdem
familiae et Eupatridarum gentis sunt. Vide titulum 13 b apud G. 0lin iam supra p. 3 allatum, ubi inter pythaistas ἐξ
Paulo aliter res se habet in theatri Bacchidi titulis , ubio πυθόχρηστος ξηγητης B0 ε πατριδον appellatur, quamquam alter hac appellati0ne distinguitur. Atque ante h0s Delphicos titulos repertos nemo erat, quin inde concluderet τον πυθοχρηστον ζ γη . e certa Attica gente non sumi. Nunc autem illis titulis mai0rem fidem habere n0 dubito. Quae cum ita sint, duo tantum Attic0rum interpretum genera Statuenda sunt, Eumolpidarum et Eupatridarum interpretes. Et horum quidem alterum genus et πυθοχρηστους et ceteros εξ υ πατριδον interpretes complectitur Nam qu0d uterque ex eadem gente
inter ευπατρiδας enumerantur. Huius m0di etiam vocis usus apud Plutarchum Thes. 25 v. supra p. 12 videtur esse; sed omnibus aliis qui ad 0stram rem spectant locis gens intellegenda est. Titulos illos . apud G. 0liu l. s. Supra tit. Ira . . ' Supra tit. I 1 et 2 p. 3. Supra tit. Ira in epheborum catal0go. o. supra tit. I 1 et 2. ' Supra I 6 et 13 p. 5 6. Ceryeum interpretes, de quibus in fine pusculi plura dicenda erunt, hic omittamus, eum dubia res sit.
16쪽
0rtus est, mihi artam eorum c0gnationem pr0bare Videtur, atque aliis qu0que de causis illos c0gnati0res esse quam ut duo diversa ill0rum genera statuamus, postea VidebimuS.
Sed hi qu0que gentium interpretes ut et plurimi alii gentium sacerdotes n0 in gente 80la Versati sunt, sed publica usi sunt auctoritate, atque tantum in numero publicorum
magistratuum habendi sunt, quantum gentium illarum sacra ipsa cum re publica c0haerent. Interpretes Eupatridarum publica auct0ritate fuisse optime Drtasse dem0nstrant tituli in sellis theatri Bacchici inscripti. Ibi enim magistratuum s0lum sellae reperiuntur, inter quas sacerd0tum tituli sunt plurimi Atque si hic legimus πυθοχρη στου β γ etos tit. Ira et Ii V του ἐξ ἰ-
πατριθον χειροτον Pro in zo diisιου δια io stit. I 13), dubium esse n0wp0test quin publici fuerint magistratus. Et iam de Eumolpidarum interpretibus habemus testim0nium, qu0d 0 qu0que rei publicae officia praestitisse aperte nobis demonstrat. Sthonorum decretum qu η ovir καὶ sio Medeum o νεξ γητλὶ ἐκ του δεους του ustoλπιδ υν deabus leusiniis δινε- θ καν pr0pter pietatem erga deas et mei facta περ τηνεξηγησιν των ἱερων καὶ πατρι υν tit. II ). Atque tamen interpretum munus non tantum ha be id uis est, quantum e gentium illarum auctoritate Drtasse c0ncludas. Qu0 mihi Vel inde elucere videtur, qu0d nimis rara sunt de eis apud scriptores testim0nia, qu0 argumentum ex silenti petitum hic afferre n0 dubito, cum Si interpretes mai0re auct0ritate fuissent, c0mplurie certe Scriptore e0Sc0mmem0rarent neque Arist0teles in libro de Atheniensium republica script e0s silenti praetermisisset. Nisi titul0s haberemus, fieri n0n posset, ut certi aliquid de e0rum munere Statueremus. Nam e Scriptorum rara commem0ratione nihil hauriri p0test nisi quas res interpretati Sint, atque lexic0graph0rum gl0ssae incerti0ra testim0nia sunt.
De iuris aeri interpretibus Atticis
De Eupatrictarum interpretibus
Eupatridarum gentem, quam ab Oreste riginem ducere
R. Hirge dem0nstravit suus Rhen. XLIII 1888 631 sqq.),
Apollinis in cultu maxime versatam esse c0mpluribu pr0batur testim0niis' De gentis interpretibus h0 idem statui p0teSt. Πυθοχρηστου ir Pro B0men ipsum n0.d0stet eum cum Pythico raculo arte c0haerere. Atque revera ill0s interpretes paene ubique reperimus inter duces e0rum, qui ad p0llinis 0raculum ab Atheniensium republica mittebantur, ut de0
sacrificia offerrent . Quam ob rem ut 0 statim addamus, Sententia e0rum qui πυθοχρηστους et πυθαἶστύς e0sdem esse putaVerunt ' retinerin0 potest videmus enim e titulis Delphicis πυθοχρηστους inter
Una cum his πυθοχρηστοις exegetis etiam ξπηγαὶ ἐζ
v. oepiter Ait Gen. p. 175 sq. Haec theoria appellata est πυθαῖς imperat0rum autem temporibus δωδεκ ς. Legati ipsi sunt πυθαῖοταί antiqui0ribus temp0ribus forma πυθιασται reperitur IV. G. Colla l. s. p. 14 adn. J. Cum ante pauc0s 0sst 0 8atis obscura esset haec institutio v. . oepiter, Herm. XXIII
phicis multo melius rem novimus, v. quae Colin hac de re disputavit in libro saepius laudato. Bouehe-Leelere Histo ire de a divinatio=ι Paris 1879 II p. 212. Antequam noti fuerunt illi tituli, ad hane illum virum doetum venire potuisse sententiam facile intellegitur, si utr0sque in Apollinis cultu Versat0s esse re-e0rdamur atque πυθαιστά et ipsos pr0digia et auspicia interpretat0s esse Strabone comperimus I 2, 11).
17쪽
πατριδον gro os di suo καθεσταφιένοι in illis Delphicis legati0nibus inveniuntur, atque Vel inde elucet hunc alterum interpretem ab altero non tam diversum esse quam antea putabant viri d0cti. Nam utrumque interpretem in Ap0llinis cultu versatum esse ex illis titulis c0gn0scimus, in quibus fere ubique una commemorantur In pollinis religione u patridarum interpretum originem ponendam esse alia testim0nia de-m0nstrant. Prima exegetici muneris c0mmemorati in theniensium litteris exstat in eschyli Eumenidibus v. 609ed. ell), ubi poeta Ap0llinem ipSum exegetae munere fungentem fecit Orestes ipse a de hoc petit:
Atque h0 idem dilucide ex lat0 ne c0gn0scitur, qui in Rep. IV p. 27 C Pythicum deum πατριον ἐξ iri Petro appellat . . Oυθε χρ Gouεθα ε M. γ τῆ α τω πατρι ia). Apoli ergo ipse primus huius gentis interpres fuit. Sed etiam quare ab hoc deo derivatum sit h0 munus, adhue perspiei 0test. Summum Eu- patridarum interpretum officium fuisse expiati0nem et lustrati0nem supplicum postea Videbimus. Ap0llinis autem in religione ortum esse hunc expiati0nis et lustrati0nis m0rem virid0et h0die persuasum habent V. . oepster Att. Gen. p. 259 adn. 2 et Seh0emann-Lipsium Grieth ait. IL p. 362). Nam Ap0d est deus purus, cuius h0mines et ips0s puros esse maxime interest Wilam0Wit Aesch. Choephoren Berol. 1896 p. 17). Hac qu0que de causa Apollo in Aeschyli Eumen. Orestem expiandum curat. Quam ob rem oepffer putat hanc Orestis expiati0nem pro exempl0 fuisse, qu pr0lat Eupatridae Suum expiandi ius comprobaverint'
dum noverat, ill0 ἐξ υπατοιδῶν ἐξ γ τάς cum Iovis acris e0haerere pu- taVit, nulla causa nisus nisi quod, cum πυθοχρζστοι Apollinis, ἐξηγηταὶ ἐξ Ευμιολπιδῶν Cereris sint in officio, h0 ἐζ υπατριδῶν interpretes ad Iovem referendos esse arbitratus est, ut hoc modo interpretes haberemus illorum trium deorum, qui praeter alios in iure iurando ab Atheniensibus invocati
De iuris aeri interpretibus Atticis
Munus tale, qu0 a deis ipsis originem ducit, antiquissimum esse apparet, neque dubitari p0test, quin a primis tem-p0ribus in gente ipsa hi interpretes fuerint, etiamsi non statim publica usi sint auct0ritate. Atque tamen certa huius rei testim0nia de ei quidem temp0ribus, quibus Atheniensium civitas maxime florebat, n0bis desunt. Etiamsi apud Plat0nem', Isaeum , Dem0Sthenem εξηγητα c0mmem0rantur, tamen his c0gnomen n0 additur, ut illis l0cis pro testim0niis uti nondum p0ssimus. Certi demum Eupatridarum interpretum testes sunt Romanae aetatis tituli. Atque hic demum de e0rum
munere tantum comperimuS, Ut paulo accuratius quomodo institutum sit hoc munus perSpicere p0SSimuS. Du ibi Eupatridarum interpretes nobis Oeeurrunt, οἱ πυθύ- χρηστοι εξ ED1πατριδων et Οἱ υπ0 zo di μου καθεσταφιενοι. Utrumque ex Eupatridarum gente esse ob eamque rem in Ap0llinis cultu versari dictum iam est. Quae autem inter eos est differentia Host ipsum e0rum n0men accuratius nobis legentibus indicare p0test. Ut ab alter interprete X0rdiamur, hic est X ab εsTasi ενος υπὸ του diisωυ, Vel ut accuratius in theatri titulo dicitur χειροτον τος Petro του dris ιου. Ab univerS igitur p0pul h. e. in c0nti0ne eligitur manibus elatis β.Qu autem m0d πυθοχρηστος interpres instituitur Si titulum 13 a apud G. 0lin v. Supra I 1), ut optimo exempl0 utar, inspicimus, ubi in utriusque interpretis n0mine desunt verba ἐξ υπατριθων, atque si ibi legimus: lilyrio ς ὁ πυ
χρi Go et Statim p0St: ξηγητης ὁ Π του dios ιου καθεστα Γιενος, e0s ipso n0mine discerni apparet. Atque ex eius larma ipsa elucet ὁ πυθοχρηστος et ὁ α του ὁ μου καθεσταμένος Verba opp0Sita eSSe, ut hac quoque in re sensus differentia esse debeat h. e. in electionis ratione'. Qu0modo autem πυθοχρηστος
των υπατριδων angelaisipsi inben, um da erbliche Vorrech de Megeselegendarise tu motiviere ι. Euthyphr. 4 et compluries in legg. V. infra p. 26 Sqq. Περὶ του ἐρωνος κληρου M. y r. XLVII 68 69. Alia huius verbi forma legitur Colin tit. 60 ἐξηγητζς κεχειροτονζμενος. Solo in titulo I 14 deest illud appositum, qu0 dicat quomodo institutus sit ille interpres Sed hoc incuria factum esse rediderim.
Quam ob rem nomina quae adhue in usu erant, ἐξηγητ ς πυθοχρηστος et ἐξήγητης ἐξ υπατριδων non quadrare manifestum est, cum hac in re Religionageschichttiche Versucheis. Vorarbellen IV. 24
18쪽
ἐξηγγ' eligatur,40 qu0que mihi n0men eius ipsum indicare
videtur. Nam πυθοχρηστος est a Pythic Ap0lline designatus. Haec singularis certe in Atheniensium re publica eligendi ratio est neque similia habemus Xempla, praeterquam qu0d, ut Foucar animadvertit Les grand mystieres Phlausis l. s.), Clisthenis aetate tribuum singularum πωνυuους eodem m0do elec-t0s esse apud Arist0t ' o. πολ 21 traditur' Sed de singulari hac electionis rati0ne dubitare non possumus, Si interpretes ill0 maxime Delphie 0raculo officia praestitisse meminerimus. Quae si in anim tenemus, ad aliud nunc testim0nium accedere p0SSumus, qu0d recte eXplicatum etiam prioribus temporibus h0s duo Eupatridarum interpretes eodem m0d0 institutos fuisse mihi pr0bare videtur Plat in legibus VIT59 D de interpretibus verba facit, atque accuratiSsime e0rum electionis m0dum praescribit. I 0eus hic est:
Sensum h0rum Verb0rum bScurum Sse Statim c0gn0- scimus atque Viri docti de eis interpretandis inter Se non consentiunt. Altera virorum doct0rum parsim nes interpretes
novem electis a Delphico de designari explicavit
inter se non disserant. alter potius dicendus est ἐξηγητη δ rro του ὁ μου
Toῖς δε ξηγητὰς τρὶς φερετωσαν, quod Hermann et Schan restituerunt pro tradito τρεῖς V. edd.), scribendum esse apparet, eum τρεῖ Π0n quadret ad sequentia Verba: αἱ τετταρες φυλαὶ τετταρας.
De iuris sacri interpretibus Atticis
Ita Chr. Petersen probare studuit τρεὶς et εννέα c0niungenda
ratius explicaretur. Qua ex interpretatione e quaternis terni δοκιμύζονται, atque hoc te fit, ut novem sint qui Delph0smittantur. undem Sensum restituere vult 0nst. Rit ter', sed τέτταρας delendum esse putat atque scribendum Τους θεεβν γ ν τας τρεῖς φερετωσαν αἱ τετταρες φυλcii eqs. Sed utriusque viri d0cti explicati0nem nimis argutam 88 Statim apparet, in qua maxime hoc mirum tres ill0s interpretes e quaternis eligi, non ex omnibus du0decim. Multo melius mihi altera interpretati placet, quam C0nst. Rit ter eodem l0c prop0Suit. ρετ enim cum πω c0niungendum non esse diSputat, Sed duo haec esse interpretum genera. Omnin du0decim creantur, non denennae Ausscteidun der rei, die in meisten Stimmen et halten, noe neun dem Gotte tur ah prsisentieri e en Sed ut
hunc sensum reStituat, pro τρὶς φερδεωσαν . . Sτταρας Scribere Vult τρεi . . . τετρύκις. At mea Sententia hac mutati0ne0PUS OBAESt, quae palae0graphicis qu0que ex legibus difficili0rest intellectu quam altera, ubi τρίς pr τρεἷς Scribitur. Nam etiamsi τρὶς φερετωσαν eqs. legimus, du0decim fiunt. 00m0d mihi ptime Verb0rum sensus intellegi 0sse Videtur mutatione nulla facta neque arguti0re interpretati0ne adhibita. Qu0 alia re adiuvatur. Du electi0nis m0di hic a Plat0ne praeseribuntur tres interpretes a p0put Statim eliguntur, qui plurima nancti sunt suffragia tres Ver e n0Vem reliquis adeo ipso designantur. Quid autem aliud h0 est atque duo illa interpretum genera e Romanae aetatis titulis nobis n0ta, r αὶ οἱ πι του ὁ μου καθεσταμενοι et εξηγχηταὶ οἱ πυθοχρηστοι Hac re certam fieri n0stram huius l0ei interpretationem persuasum mihi St. Quaestio autem oritur, num haec eligendi ratio,
quam lato in sua quam fingit re publica instituit, re vera Athenis adhibita sit. Quae quaesti una cum alia absol-Venda eSt, num omnino, qu0d Plato in legibus de publicis tradat institutis, ad Atticas res ipsas deferri p0ssit. atque h0 certum
Philol. suppl. I 1860 158. In 0mmentario ad Platonis leges conseripto, Lips. 1896 p. 162.24-
19쪽
De iuris sacri interpretibus Atticis
est Plat0nem in legibus multo magis quam in re publiea, quae idia ex phil0s0phicis eius praeceptis c0nstructa est, Institutavere Attica secutum esse. C. r. Hermann pr0bare studuit et in multis probavit. De n0stra quaestione haec dicit p. 41): In sacerd0tibus certe, ubi pr0pius eam creati0nem)describit, nihil sancit, qu0d 0 pariter etiam apud omnes Graec0s obtinuerit μ. Sed cum G. 0li 0. s. p. 39 valde dubit0, num hae in re Plat0ni fides tribuenda sit. Primum enim ille eligendi m0dus, quem apud Plat0nem inVenimus, nimis dissicilis videtur quam qui re vera adhiberi p0ssit, neque illo
tempore quattuor tribus Sunt per quas Secundum lat0nem electio fiat. Tum alia qu0que in re ibidem commemorata Ρlat0nem ab Atticis institutis abh0rrere scimus, Sacerdote enim Attici neque qu0tannis eliguntur omnes neque annum eXageSimum superasse debent L Denique qu0d e titulis comperimus h0s interpretes ex Eupatridarum gente deSumpt08 SSe, cum electi0nis mod0, quem lato praescribit, minime p0test coniungi.Ρ0strem si nostr0s interpretes e0sdem esse atque Platonis interpretes putandum est, cur Plat eos illo n0mine, quod etitulis nobis notum est, n0 appellaVit 3 0 fortasse cuipiam dubitationem movet, praesertim cum certa alia ex lat0nis temp0ribus testim0nia n0bis desint. Atque tamen Platonis testim0nium n0n plane reiciendum esse put0. Primum enim hanc S0lam ob rem, qu0d certa ex illis tem-p0ribus testimonia nobis desunt, interpretes illos tum exstitisse minime negari potest, cum casu fortasse h0c factum sit. Immo ipsis in rebus Sacris, quae quantopere incolumes conSerVentur nemo nescit, h0 caVendum est, et si ex p0steri0ribus solum temporibus talia instituta n0bis traduntur, illa semper fere ad pri0res quoque aetates referri possunt. Itaque n0Stra qu0que in re, etiamsi lato interpretes su08 Ver nomine non appellattamen eum ill0s in anim habuisse crediderim. Fortasse non aperte ill0 80lito n0mine appellat, cum s0li sint apud eum interpretes atque e re ipsa perspicuum fuerit, qui intellegendi essent'.
De vestigiis institutorum veterum, imprimis Attic0rum per Platonis de legibus libros indagandis 1836. Sch imann-Lipsius Griech ult. II p. 43. Sol legg. IX 865 C loco Plato interpretes accuratius gignificat app0At Platonis testim0nium n0nne ita intellegendum est, ut p0stea demum e eiu praeceptis interpretum munus institutum esse sumatur Sed Platonis in legibus verba tantum valuisse non crediderim. Πυθοχρήστους certe interpretes antiquissimos esse ex e0rum n0mine mihi lugere Videtur, atque alter0s qu0que Eupatridarum interpretes, qui a populo eliguntur, iam Plat0nis temporibus exstitisse mihi persuasum est, quamquam ill0 alteris recenti0re eSSe pr0pter electi0nis m0dum, qui n0n nisi in libera re publica adhibetur, negari non p0teSt. Ut brevi 0mprehendam, Plato duo interpretum genera instituenda esse praescribit, interpretes qui a p0pulo creentur et interpretes qui a de designentur. Atque cum eadem genera revera reperiantur p0steris temp0ribus, etiam Platonis temporibus interpretes eodem m0d institutos esse pro certo haberi p0test. Tali rati0ne Plat0nis in legibus testim0nio uti p0ssumus. Hoc solum addendum est tum qu0que interpretes ill0s ex Eupatridarum gente desumpto eSSe, cum Plat e quattu0 tribubus e0s eligi praescribat.
Sed Plato aliis quoque legum locis interpretes
eum in iis, quae illis facienda sunt Athenis, 110 credamita-t0nem quidquam mutasse. Sed hae de re p0stea Videbimus. Nunc demum quaesti0ne de lat0nis in legibus testim0nio abs0luta aliud afferri p0test testim0nium, qu0 per Se Π- certissimum mihi videtur. Est titulus I supra p. 4), de quo R. Schoeli, Herm. VI 187 1 31 sqq. accurate disputavit. Quo in titulo ii enumerantur, qui cibo in prytane per vitam donati sunt. Sed nimis est mutilatus quam ut certa restitui p0ssint e quidem l0c0, ubi interpretum menti Sit facta. Sed suo iure R. Selio et suspicatus est interpretes ibi commem0ratos esse. Nam h0s ius cibi in prytane habuisse aliis qu0que pr0batur testim0niis, de quibus p0stea plura digitis verbis oυς α δ θ εος ἀνέλη atque ita ab aliis interpretum generibus hos, qu0s Ap0sso designavit, seiungere videtur. Quam ob rem ut hoc Vitaret, miroqu0dam modo Chr. Peterse l. s. p. 160 enuntiatum construxit υς non ad ἐξηγητὰς Sed ad τούτων scit. καθαρμῶν referens. Sed hoc fieri non posse statim apparet.
20쪽
cenda sunt. Itaque hoc titulo, qui anno fere 430 a Chr. adscribitur, c0nfirmari p0test, qu0 Plat0nis testim0nium n0sd0cuit, etiamsi β γ μα ους ὁ 'Atmλλων με inusitata est
Quid autem amplius de exteriore huius munerisso risi e titulis erui potest 3 Atque primum de σπυθοχρ ἡ στοις eorumque numero dicendum eSt, utrum unus Sit an plures qui e0llegium faciant. Secundum Plat0nis in legibus praecepta plures certe fuerunt, atque Si 0stram l0ci interpretati0nem sequimur, tres ab Apolline Sunt designati. Qua cum re c0nvenit, qu0 et aliis ubi interpretes in lat0nis legibus c0mmem0rantur l0eis nusquam Singularis numerus reperitur. Sed hac qu0que in re Plat0nem sequi n0lim, nisi et alibi interpretes c0llegium fuisse c0nfirmatur. Theatri Bacchidi reliquiae unius tantum sellam exhibent. Sed hoc per se ipsum nullius m0menti est. Nam Drtasse si plures fuerint, princeps e0llegii s0lus in theatro sellam habuit. Verisimile autem n0n est aliam eiusdem tituli sellam casu perditam esse . Sed quid alii tituli n0 d0cent Nusquam c0mplure πυθοχργηστοι una c0mmem0rantur. 0 maxime mirum videtur in Delphicis titulis, in quibus si revera interpretes rvθοχρη στοι c0llegium erant, nihil erat, cur unum s0lum Delph0s mitterent. Ita sicloεις quoque c0mplure reperiuntur, V. c. in tit. 5 apud G. 0li l. s. Quam ob rem equidem crediderim unum Solum πυθοχρηστον interpretem h0 munere functum esse'. Sed habemus aliud testimonium, qu0 pri0ribus quidem temp0ribus Saepius allatum est, ut πυθοχρi στους c0llegium fuisse confirmaretur, Timaeum dic tu lexic ad Platonem c0BSeripto Verba ex priorum interpuncti0ne haec sunt 'Eξηγηταζ
τρεὶς iγνονται τυθόχρηστοι iIς έλει καθ' a ρε ν 'o Di δγει τινι Sed fortasse hoc explicari potest temporis differentia, et re vera apud Platonem in legg. I 865 C eandem formam legimus . . ἐξηγητάς Λαι
Gu Vischer, Elein Sehr. II 68. Idem inde quoque forsitan quispiam concludat, qu0 in omnibus fere titulis ad πυθοχρηστου nomen articulus appositus est. Sed Colin p. 148 adn. 2 recte c0gnovit in Delphicis illis titulis articulum ad arbitrium positum vel omissum esse; v. tit bi, ubi passim reperitur, eum tit. 60 omnino desit.
De iuris aeri interpretibus Attieis
ἐνισχεθεντaς καὶ οἱ εξ πουφιεν0 et πύτρια. Qui ita legebant, de πυθοχρriστ υνχ0llegi dubitare n0n 0terant. Sed Gu. V ii et ero duce Τ0 episer sensum alia gl0ssae interpuncti0ne restituit. Ita enim Verba Secernit: ξ γ ταὶ τρεἷς γίγνονται πυθοχρL. στοι eqs. Hoc rectum esse totius quoque enuntiati constructi mihi pr0bare videtur Nam pri0re ex interpuncti0ne verba καὶ
οἱ ζ1 γουφιενοι τα πατρια non apte Sunt addita, cum neSciamus, utrum haec Verba ipsa qu0que ad πυθοχρi στους pertineant tum autem melius dictum esset: καὶ iri L. γουνται τα πατρία Vε οἱ εξηγουμενοι πιι α πατρια η - an aliud significent interpretum genu - tum autem mirum eSSet, qu0d ad πυθοχρλὶστους
numerus additus est, cum hic desit. Sin autem Τ0epfferi recipimus interpretati0nem, gl0SS hae dicit tria sunt interpretum genera et πυθοχρὶ στοι et οἱ εξηγουs ιενοι Tot πύτρια h. e. Eupatridarum et um0lpidarum) Sed qu0 ad Pythic0rum interpretum numerum attinet, unum 0bstare Videtur Timaeus etsi tres fuisSe πυθοχρx στους non dicit, tamen plurali utitur numero. Sed h0 nihil valere in n0stra quaestione crediderim. Nam etiamsi unum 40lum πυθόχρὶ στον esse Iimaeus i0nign0rabat, plurali tamen numer uti p0tuit e0dem m0d0, qu0Saepius in enumerandis rebus h0 dicimus F0rtasse etiam plurali In ri τα c0mm0tus St, ut πυθοχρηστοι diceret. Aliud c0ntra singularem huius interpretis numerum teStim0
pr0S0p0graphia ipsa Hier0clem enim et Lamp0nem affert e0dem temp0re utrumque exegetam fuisse. Hac de re et de testi-m0niis fusius agemus, si de certis qui adhuc innotuerunt interpretibus Verba facienda sunt. Sed hic Satis sit dicere HieroclemeXegetam πυθόχρηστον fuisse innino n0 tradi, etsi simillim0χρηδιολόγου et Vatis functus Sit munere. Qu0 de πυθοχρr στων numero diximus, idem de altero interprete, qui a p0put ex Eupatridis eligitur, dici p0test. Nam hi qu0que in singulari numero reperiuntur in titulis Del-
v. Chr. Peterse l. s. p. 156. Quod Timaeus tria esse interpretum genera dicit, cum n08 duo tantum statuerimus, hac de re mireari n0 debemus ad gentilicium enim interpretum ortum n0 spectat neque ud Verbo eum e0mmem0rat.