장음표시 사용
221쪽
alia est ab ipso genere, ergo aliqluid concipis itimo quod est persectibile, adeo que in potentia. Λbst haec phantasia. DEus se ipso per suam substantiam differt ab omnibus aliis. Nihil habet commune. DEus est suum esse & hihil aliud est suum esse. Opponis , tamen ipsa existentia creata est suum esse. Diceres aliquid, si existentia creata esset..creata existentia non est, sed est id, quo aliud est Hinc quid aliud inferas, quam Deum esse ens s
sistissimum, penitus in corporeum, extra omnem
compositionem , actum purissimum sine omni potentialitate.
FortE suspicabitiir aliquis; esto DEu s sit elis simplex ; potexit tamen ut pars venire in composi-
tionem cum alio : nam esse partem compositi. non
excludit simplicio alem entis. Imo. testes. Thoma j ip. q, a. a. 4. persona Dei Filii venit in compositionem , icum humana natura. Sed & hoc implicat, si intel- .ligas D Eubi posse esse alicujus compositi verant i partem. Nam prima caussa essiciens quae semper i est actu . non potest esse pars sui effectus. Noli imaterialis, quia hic est iii potentia. Non formalis, quia alioquin esset caussa sui ipsius, in latitum enim formalis pars ut sic est, in quantum compositum est caussae alitem essicienti primae competit prim deme. M. non per aliud. Deinde compissitum foret per- fectius D Eo , quia omne compositum e t persedius isuis partibus seorsum sumptis. S. Thrimas in s. p.
aicit compositionem personae Divinae cum humana natura non eme per modum partium, uihic loquimur , sed per modum numeri: ait enim personata
Christi dici eo impositam , in quantum subsistit in
duabus naturis, quarum neutra ad alteram compa
ratur ut pars. Et licat persona divina perficiat humanam naturam ut quoddam formale , tamen hoc non tuaestat permodum verae partis, de cujus natura est honstituere totum se perfectius. Haec
222쪽
quoque omnem distinctionem sorinalem Scotisticam in Deo inter egontiam dc attributa div na , & attria, butorum inter se. . Profecto simplicissimum non est. quod ex pluribi sol maliter distinctis est. Tu dicis sapientiam Dei, non esse ipsam Dei essentiam formaliter, sed tantum esse realiter&identice eandem quod dicere debes. An non hoc dicendo componis essentiam Dei , cum formalitate sapientiae Dei r Ergo non ita est simplicissimus , quin adhuc possit dari simplicius. Ipsa formalitas sapicntiae Dei non est
ens rationis , quia secundum te inest Deo ante ope ationem rationis, ergo aliquid a parte rei, adeoque vel ipsa Dei essentia, vel aliud ab essentia. Respon- 'des more consueto , esse ipsam essentiam realiter, non formaliter, & putas te solide respondere. Sedi petis principium. Si enim ipsi formalitas sapienti se
realiter est idem cum essentia divina , per quid differt formaliter 8 Si dicis per ipsaria formalitatem, contra est, quod sormalitas realiter sit eadem cuni ipsa. ubi autem est eadem re ipsa formalitas , Mi- que illa erunt stat maliter cade n 8 Al o si in idem secundum idcio est formaliter idem . de non idem, nemine cogitante. Eodem modo licet discurrete de aliis attributis. Ergo quidquid distinctionis extra personarum Trinitatem in Deo inveneris , adscribe soli rationi nostrae, Jc iiDphrfecto modo concipiendi. Si Deum possemus concipere persecte , ut est in se, i statim intelligeremus , ipsuria formaliter esse suam
essentam, sapientiam, bonitatem, intellectum, Ze voluntaterri, &c. dc inter haec nullam pruisus esse differentiam , sed qnia imo conceptu non possumus alia unum, alia trinum, ex quo solo prove ait o nuis distinctio inter Dei
223쪽
DEUS EST SIMPLICITER PERFECTISSIMI sis optimus. D. Thom.
PE sectum est quodlibet in suo genere, teste Aristotele, s. Methaphys quod in nullo deficit. Ergo simpliciter erit perfectissimum . ita ut persedi ius nihil cogitari possit , quod habet , quidquid perfectionis in quovis genere reperiri potest. Taliter persectissimum agnoscimus Deum. Jam diximus , in D Eo nihil potentialitatis est, alioquin esset perfectibilis ab alio , & eo ipso non
eisset D Eus , aut primum principium omni centis. Ergo quoad omnia est penitus actu , adeoque in nullo deficit. Oportet autem omnium ierum etiam possibilium perfectiones in D Eo tanquam in prima caussa prae existere e n enim exita caussa effectus , quem caussa in se non continet. Perfectiones ex S. Anselmo drstinguunt Theologi in simpliciter talor, in Iecun dum quid tales. Priores vocant , quae sunt in unoquoque meliores ipsae, . quam non ipsae , id est ,, quae in suo formali conceptu nihil dicant impersectionis. Posteriores vo- lcant , quae nCn in unoquoque sunt meliores ipsae, quam non ipsae; id est, quaesor maliter non habentur sine impei sectione , dc excludunt persectiones se nobiliores. utraque sunt in D Eo , priores formaliter, posteriores eminenter : Sic DEus formaliter
est Spiritus, jubstantia , sapiens, bonus, justus, quidquid nihil im i sectionis dicit Forma i et ait reus. iluam calidus, coloratus. &c. esse nequit , nil in his imp uitatur aliquid imper
fectionis , materi latis, & lenitalitatis haec tamen opoliet ut emit Iter sit , ipso tanquam cauisi continentur. Vnde perfectio
224쪽
hii ast xtra D Euri sunt vitae expertia , in D Eo ipta vita sint, juxta illud Joan. i. quo actum eu, mi se
Et quid inde consequens est, nisi DEu M, sicut sinpliciter in omni genere entis est persectissimus,
ita simpliciter esse optimum Z Bonitas enim sequitur perfectionem. Bonum est quod omnia appetunt; persectionem autem omnia appetunt , ct imper- sectionem fugiunt. Qui ergo simpliciter persectis- simus , simpliciter est optimus. Et hoc competie D Eo per sualia essentiam , nec potest communi a re alteri a se . Caetera extra Deum sunt limitatae naturae in certo genere entis, sicia tergo illis summa perfectio in omni genere entis non potest competere, ita nec summa bonitas Hoc sensu dixit Christus Luc. I 8. nemo bonus, nisi solin Dere , scilicet peressentiam : aliae vero creaturae de sutacti per pa ticipationem , nam qui ingratia DEI sunt, ex , illius amore qui consistit in observatione man- datorum DBI , ob quem nimirum starn me amatum studemus de conamur illa observare ) di- vinae sunt consortes naturae , juxta definitionem
grati ae ab Apostolo Paulo traditam. Vide fusi is infra f. DEUS EsT INFINITUS, VIRTUTE, LOCO;
ergo in nullo limitatus est. Quod declaratur, ita est in uno genere , ut non sit in altero. Ianus est supra omne geniis. Deinde quidquid limitatur, habet esse receptum ab alio; Daus est suum esse , ergo sine limite , adeoque infinitus iiii esse lido. Quidquid ergo virtutis ac perscctionis concipere poteris, hoc ipsum est D Eus, de amplius.
225쪽
Recta ergb pronunciavit Regius psaltes e magnus Dominus se magnitudinis θω non est finis. Psalma 4 . Non magnus mole quantitatis , sed virtute essentiae. Sed sorte , qui a nullo intra se limitari potest, limitabitur ab aliquo externo Videtur ergo con- eludi loco. sed quis locus eum concludat, quem coeli coelorum capere non possunt 3. Reg. 8. 3 Immensus est , non ergo locus illum capi . Hic plurimi Recentiores , ut Deum ostendant immen- sum lingunt eum esse praesentena infinito spatio imaginario extra coelum ; sed vere fingunt. Id quod non est, fingunt esse. Extra coelum nihil est, dc tamen ibi imaginantur spatium infiditum. Di - cunt etsi nihil sit p siti iam , tamen esse aliquid negati uni. Pro secto nesciunt, quid dicant. Si aliquid negativam est , ergo non eas, a que adeo inihil. Tainen inquiunt , caecitas & tenebrius uni aliquid negativum , & non omnino nihil Respondemus, cile aliquid ratione subjecti. quod
con notant, non ratione negationis. Sed nec hoc
modo spatium imaginarium est aliquid. Ostende subjectum reale. Dicunt 7 ibi esse veram distantiam & capacitarem rec piendi corpora Prosecto non ibi . sed in ipsorum phantasia sunt. Distantia rion est , ubi quantum non est; quantum non est sine reali co pore. Capacitas haec non potest
fundati nisi in quanto. Subtrahe tuam im aginationem, & extra coeb in invenies purum putum nihil.
Dicere iam DEu M inest ii Ioelio , est dicere DruM nulli bi est . Nam alicubi esse, ess&ipsu in esse, diali quid juxta se babere , teste Aristotele. Audi Patres. Tertuli. l. s. contra Prax. s. ad quaestii nem, tibi Drus ante mundum conditum erat, respondet :anta omnia DEUS erat solua , qui sibi mundus, ct latus is omnia. s. August. in Psilm. 121 Anteruam DEUS faceret Gaelum o Terram sebi hali-
226쪽
habita*at 3 Apud se habitabat, O apud se D Z Vs/Π. Cur non dixit eum habitasse in spatio isti ima inario ' Recte proinde stultum dicavit
S. Bonaventura , opinari DEuri esse in nihilo. Collige ex communi versu, ubi DEus ante mun-
Dic ubi tune esset. cum pratir eum ni i 3Tunc, ubi nunc, in se, quoniam sibi A si ii ipse.
DEu hi igitur immensum cogita , non quia occupat immensum spatium , sed quia Dullum potest dari tam magnum , quin majus adhuc sua virtute im-lere possit. Hoc sensu coeli coelorum ipsum non capiunt. Et coelo excelsior est , non actu sed virtute. DEus tantum ibi actu est , ubi creatura est. Sed in hoc virtus ejus non limitatur, quin possit esse in infinitis locis . si creaturae ibi esserit. Et ex hoc immensus est. Eodem modo .dic , non ertinere ad immensitarem D E r , ut sit in vacuo. i daretur , quia vacuum ratione spatij aeque ni ilest , atque spatium imaginarium extra mundum. Sed incredibile videtur Tanneto d. i. qu. - . dub. q. D Euri intra vacuum nullo modo existere , sed prorsas excludi ab illo i patio. Quaeso quomodo existat intra, si nullum est intra Saltem, inquis, ibi est in se. Sed quid est hoc dicere : existit ibi in se Z Semper existit in se ; eo ipso tamen non existit ibi, ubi nulla res est. Existere alicubi, non est quomodocunque cxistere, sed existere cum alio, seu habete praesentiam ad aliud. Pίaesentia D Er: ad creaturas dicit relationem non in D Eo , sed in creaturis realiter existentem , & sinitur cum cre turis. Et hac ratione D E ii S a vacuo excluditur, quia creatura non est, quod non imperfectionis, set persectionis est, & nihilominus ii, que est, quia in
227쪽
sed in hoc multi offendunt ; unde probetur.
quod DEus ubique sit : VasqueZ d. 28. num. II vult hoc efiicaciter probari ea infinitate D L i it essendo. Sed contra. DEus suit infinitus in e sendo , quando nulli bi suit. DEus non sismi evfuit ubique , quia non semper fuerunt creaturae, quarum intuitu dicitur ubique , di tamen semper fuit infinitus in essendo. Eo dcria inodo quorundam probatio: non est bona : DEus est immensus, ergo est ubique. Ab aeterno suit immensus , dctamen ab aeterno non fuit ubique. Immensum esse. non est, ubique esse, sed posse ubique esse. Crea- turis sit D Eus praesens in tempore , quando. inci- piunt esse. Nostro iudicio hoc omnium optim Crrobat s. Thomas qu. 8. a. i. ex intima Opera- eione Dri in omnes creatu ias. Dicendum, ita luit quod DEUS ea in omnibu/ riam , nou quidem sicut
pars essentia. , ver sicut accidens , sed sicut agens ades ei, in quod agit. Oportet Epim omne agens conjungi ei, in quod immediate agit , sua virtute iliud contingere. Cum aurem DEVS sit ipsum esse per essentiam . . oportet quod esse creatum si Dppritis Use ο 0M . Hunc autem essectum caussa: DEUS
in rebu3 non solum , quan o primo esse incipiunt, sed
quam diu in osse conservantur ; sicut lumen caussatur in aere a seis . quamdiu aer illuminatias manet. Γuamdiu igitur res habet esse, tauet diu oportet, quodi
DEVS a sit ei secundum modum , quo Vse habet. Eoo autem eriῖ iEud, quod ea magiis intimum cuilibet, cor quod profundito omnibus inest , cum sit formale ' Hespectu omnium , qua in re sunt. Vnde oportet quod DE VS sis in omnibu3 rebus, O, intime. Vasqueκ
d. 28. nu. i3. negat, hac ratione s. Thomam aliquid efficaciter probare. Sed Gebuisset advertere, Sacram S cxipturam quoque & Patres , ex operatione divi- na in creatu is probare DEt praesentiam in omnibus.
Fifimisero pennas mens diluculo, o habitavero in
228쪽
sae νεmu maris , etenim illuc manus tua deducet me. Psal. i 38. Non abes ab unoquoque nostrum in ipso enim vivimu , movemur, 'mus. Act. II.
Super quod ait S. Ambrosius : DEVS unm semper
ubique totus eH. omnia vivificans, movens, bernans. Ecce cur DEus sit omnibus praesens, refertur in ipsam actionem D E i in res. Et merito rcesset enim D Ei conservatio , iam non erit amplius res, nec illi DEus praesens. Non prius est, Deum esse praesentem rei, quam in illam operetur, sed prior est operatio, & relatio praesentiae consequitur ut effectus. sicut corporalia sunt in loco per contactum quantitatis formalis , ita spiritualia, cujusmodi est Deus, sunt in loco per cotactum quantitatis spiritualis, qui est ipsa operatio in rem. Opponit Vasque Z. Sicut Sol illuminat ibi, ubi non est ejus substantia, sic Deus posset in aliquo particulari loco manere, M virtus ejus continuo quodam esse is co Atingi , ialias immensitati ejus id non repugnaret. Respondetur non essis paritatem. Victus Solis , quae est lumen, potest esse, ubi sol non est; at irtus Dei non potest esse, ubi Deus non est. Certe haec virtus
non erit creata , alias indiget et virtute alia conservante,&haec iterum alia, de sic in infinitum. Ergo erit in Oxa , ad Eque Deus. Vides Vrgo Deum non posse agere in aliquid , nisii sit uti immediate praesens. Ergo negabimus Deo , inquis , quod cieaturae coacedimus ' omnino negamus , quia impersectionis est , agere aliquid :bi, ubi non et t. Hoc inde provenit, quia aliquid non est ipsa virtus foendi, sed costitur distincta virtute agere. Deus est ipsa virtus agendi, nec potest suam divinam uniu-
Recte igitur S. Gregorius dixit, Deum elle ubi-Que per es sentiam , prae se ut iam, & potentiam , dcuuidem per potentiam, quia omnia suavis tu eg 1-
cinat, per praestatiam, quia omni R HI pitassem
229쪽
intuetur conspectu , per essentiam , quia per sub tantiam suam vi immediatae operationis omnibus rebus adest. Unde error est quorundam dicentium. DEuM habere subit.intiam suam tantum praesentem coelo, &e arteris adesi e per solam potentiam.
elum ct terram ego impleo ; ait D us Jere. 23.
pr ente potentia, ait S. Aug T. civit. SO. non absenre. νatura. D E ii s ergo ubique est , non quasi loco concludatur, sed quia ipse concludit omnia. u. de non proprie est in loco , quia loco non continetur, sed est ibi tauquam locum continens, de sua immen- . state, qua potest adhue esse in locis infinitis, omnia loca in infinitum excedens , quod non conceditur alteri creaturae. Sed sorte inveniemus terminum D Eo in tempo- re 3 cum enim tempus non semper fueri r , utique aliquo tempore DFus includitur. Verum D Eo nihil. ecum tempore. AE ternus est, extra omne tempus est. Tempus est numerus motu; secundum prius & posterius . in D Eo nullus motus, nulla prioritas.
Immutabilis est , semper eo sena modo se habens DEUS ct non mutor. Malach. 3. Alud quem ij
non e Z transmutatio , nec vicissitudinis obumbratio. Jucob. I. DEus ergo nullo potest tempore concludi. Quod in tempore est, mutabile est, quod mutabile,
in potentia ; DEus est puri simus actus , quiti unquam coepit, sed semper fuit, Sest, & erit idem . . AE ternitas sola est mensura durationis 4ivinae , quae definitur : inici minabilis vitae tota simul & persecta possessio. Nihil hic prius&posterius. ut in tempore. Hinc facile perspicies, cur nonpositi esse, nisi unus Drus. Quia infinitum esse secundum virtutem, locum , & tempus, imo secundum omnes persectiones cogitabiles, non cadit, in plures. Si enim essent plures Dii , lam eo ipso uni deesset, quod haberet alter, alioquin ab illo non. distingueretur. DE
230쪽
DEVs OCVLIS INVISIBILIS, INTEL, i ctu incomprehensibilu , ore ineffabilis , potest
tamen ab intesiectu creato videri,
ut in se e i. D. Thom. Cuzi corporei, & intellectus dicunt ut videre:
su objecta. Oculi non possimi serti extra corporea; proinde implicat Deum v. deri oculis corporeis . cuni sit merus spiritus. Negare Deum posse ab tutelicitii creato videri, ut in se est, haeresis est, contra illud S.JOan. i. c. 3. Vid bim meum, sicuti ei Z Sed & ratio naturalis id demonstrat, quidquid neget
Tanne rus cum multis d. a. q. 6. diab. l. Ineri homini naturale est erium cognosc radi caul sem, inquit S. D q. I 2. a. l. cum intueri r cium, o ex hoc admiratio in hominibiti consurgit. Ex naturali desidcrio videndi Creatorem , cum cernitur creatura, evidenter sequitur, ficri posse , ut videatur Creator: desiderium enim hoc non est inane , nec nititur falsii imaginatione, sed clara creaturarum visione. Non
proptet ea visio Dei erit homini naturalis ; nam desiderium solum demonstrat, Deum elle visibilem ;ut tum viribus naturae vel gratiae sit visibilis, non demonstrat, Sed duo modo Drus est visibilis , ut in se est Grandis quaestio. Hic multa Doctoium distidia. Placet quod. pronunciat S. Thomas a. t. Drcere D um per bimilitudinem miriri, eII dicere divinam enitam non videri. Loquitur de similitudine ex parte obiecti. Noster enim intellectus , cum rem ipsam sibi conjunge te non potest , fit unum cum suaditudine rei, & sic eam cognoscit.)Huiusmodi militudo est triplex. Objecti a , quando res in
ua imagine, alia cognitione cogo ita videtur. Impressa, quae non cognoscitur , tamen ab objecto mittitur