De epistula pseudaristotelica peri basileias commentatio [microform]

21쪽

- 24 legum civitatum et curas converterint in accelerandis voluptatibus libidinibusque et civitatis regimen neglexerint, Cuius UeStigia manent in terra per omne aevum. Tuarum vero rerum eXitum sore PrΟSperum Spero teque operam Collocaturum in acquirendis illis moribus apud Graecos laudatis, praesertim cum egregie cum tua indole consentiant. Studeas ergo, ut acquiras memoriam, quae non Xtinguatur, eo, quod in hominum animis deponas amorem, quo facinorum tuorum memoria asservetur et nobilitentur laudabilia tua studia in aeternum, nec non Veneratio memoriae tuae et utilitas praestantis tui regiminis. Ac salus ad te et supra tel

ADNOTATIONES CRITICAE.

Continuo commentario quominus instruam orationem Supraeditam. sunt, quae prohibeant, imprimis Causae duae, altera, quod, cum de codicis Vaticani scriptura non Semper ati ConStet, saepenumero in cassum diSSereremus, altera Vero, quod, quid

ego de locis, qui dubitationi obnoxii sunt. iudicem, sam sX versione quam vel inde apparet, quod eiusmodi locos vocalibus instruxi Contra laus inutile fore arbitror Me necessitudine, quae intercedat inter hancce epistulam et illos Fili istianos locos, paucis disserere. Qua in quaestione ad meliorem comparationem illos ipsos locos adferre liceat; est vero primus hic

εο l, It Quos si cum epistulae locis huc pertinentibus Comparamus primum sugere non poteSt neque ordinem neque sormam sentientiarum esse prorsus eundem atque in epistulae conteXtu, quin interdum totas sententias ommissas esse. Sic

in primo loco enuntiatum illiid quod cum O, incipit, usque ad se lal, desiderari videmus. Eiusmodi desectus sive

singulorum verborum sive notarum sententiarum etiam intra secundum locum eXtant, quo tamen enumerare ProPter ordinem plane disturbatum omitto. Praeterea vero, ni salior, Pro

rarioribus verbis, quae in epistula exhibentur. in thristianis

22쪽

- 26 locis magis usitata posita sunt seX. r. in initio ML is probo is, in loco Secundo pro B sollicitare , t contristare, pro 'ad Cupiditas diadi malum ementadionem vero, quam in initio epistulae e Fihristo arcessivi, oia pro etiam Si defendere non dubito quod non solum SenSu postulatur Uerum etiam, uti videre licet aliquatenus litterarum similitudine probatur. Quae cum ita sint, Concedendum puto, non e aliquo libro sed ex memoria illo locos ab auctore Fihristi adlatos esse. Sed sicut iam in praelatione memora imus, Xhibetur in eodem thristi capite etiam tertius quidam locus, qui huic eidem epistulae attribuitur, in ea vero nusquam reperitur. Legitur

o cu-Il in I, elo I via , h. e. obsistite inimicis cum placabilitate, iis, qui SeSe Xcusare volunt, Cum enia, Confitentibus cum benignitate, impudentibus cum Ontradictione, Superbiscum dolo, invidis cum instigatione, temerariis Cum Clementia, acribus Cum gravitate, malum inserre Studentibus cum Contemptione, iracundis cum Cautione in rebus dubiis caute agite, in manifestis acriter, obscura perscrutamini Cum regibus ero Si Commercium obis est, Servate secretorum fidem, agite Probe, laudibus extollite, Consuetudinem eorum Consectamini; olunt enim sese et laudari et hominibus tamquam Servi uti. Huiusce loci indolem ab epistulae sorma valde iscrepare, qui eSt, quin primo obtutu animadvertat. Etenim Cum epistula ad unum data sit unumque alloquatur, hoc loco Plure Petuntur. Sed ne conditio quidem eorum, qui in utroque Scripto appellantur, Si eadem Epistulam enim ad regem Alexandrum datam vel esse Vel fingi, ex titulo apparet loco contra thristiano reges non appellari, vel inde Colligi licet quo in extrema eius parte legimus: cum regibus vero si vobis commercium S cet. nUtrum vero subditi universi an magistratus tantum eo adeantur, Sat tuto diiudicari non posse arbitror Hoc tamen intelligimus,

nihil esse huic loco cum epistula a nobis edita adeo, ut etiamsi insuisset in conteXtu epistulae, nihilo minus nobi eiciendus suerit. Quomodo vero in illo tenore collocari potuerit, facile intelligemus, si respiciamus cum hic tum illic de vita publica praecepta dari meminerimusque, quod iam ante ProbaVimuS,

auctorem hosce locos e memoria attuliSSe. Superest, it sententias Consideremus eas, qua 'b AD

Useibia in componendis celeberrimis philosophi apophthegmatibus ex hoc fonte hauserit ciunt vero hae sed Mulier pag. 73

Quae etsi plerumque Cum tectus Scriptura accurate Congruunt, tamen in iis quoque videre licet, quomodo Compilator ProbXiOreSepistulae explicationes cies breves adstrictasque Sententiarum formas redegerit. Nihilominus in hac quoque forma ad emendandum textum aliquantum asserunt Sic legimus in epistula

is Hi Xtat, quae et SenS et tenore Commendatur Ceterum hasce quoque sententias ex memoria auctoris hic compositas

CSSe Uel propterea mihi probatur, quod Ib. I

non an fronte omnium sententiarum sed Secundae tantum et quartae collocatum video, quo fit, ut Ceterae alicunde arcessitae esse videri OSSint.

23쪽

QUAESTIONES.

In fronte quaestiunculae, quam de epistula supra edita instituturi sumus, monere liceat, quod iam inde eX Benile sagacissimis quaestionibus quasi te apud philologos Xtitit, omnes epistulas, quae X antiquitate nobis prodantur, ducenda esse Spurias, done Certi rationibus Contrarium Comprobatum Sit. Hoc si tenemus, via, quam ingrediamur in hiSce quaestionibus,

aliquatenus determinata St. Erunt enim primo nobis seligendae ratione eae, quae titulo, quo Aristoteles Surpatur auctor, Sus-fragari, rurSUS eae, quae restagari videntur, ut ita accurata comparatione facta efficiamus id, quod de auctore epistulae nobis iudicandum sit, Quod si eum esse alium atque Aristotelem comparatio ostenderit, de tempore quoque inquirendum St, quo conscripta sit epistula ita quidem, ut eorum quoque librorum rationem habeamus, qui vel eundem vel similem titulum prae se ferant. PoStremo reliquum erit, ut, quoad fieri poterit, de satoquoque indagemuS, quod habuerit epistula inde a conscriptione usque ad id tempus, quo in arabicam linguam translata sit. Sed priusquam hanc dispositionem ipsam aggrediamur, Paucade alia re dicenda sunt, quam adhuc tacite SuPPOSuimus. Quaerat enim quispiam, quonam iure Statuamus han epistulam Uersionem e graeca lingua iactam, quidnam impediat, quominus ab ipsis Arabibus Conscripta esse possit. Nam quod in graecis et latinis auctoribus animadvertere licet et epistulas et alia scripta in salsa nomina ab iis ficta esse, id apud arabicos quoque SuUenisSe inter omne ConStat. Quare cetera, quae in Promptu Sunt, Xempla afferre omittens satis habe in memoriam revocare, quod nuper vir doctissimuS R. Forster, in argutissima uade Secreto Secretorum commentatione recte enucleasse mihi

videtur, scriptum illud nescio a quo salsario consectum ab ipso

auctore ita editum esse, ut versionem operis Aristotelici id esse simularet Sed quominus idem dema epistula statuamus, Obstat disertum versionis testimonium Ibn edimi, thristi auctoris, cum citaturus quosdam epistulae locos dicit: 'Atque ei Aristoteli)as evin Alexandrum nonnullam sunt MPiStulae, quarum numero hae est. Dei adlatis, quae voluit, in hunc modum pergit Et haec est oratio summa eloquentia et Sententiarum multitudines conspicua in versione X altera lingua in alteram facta qualis vero debet esse in ipsius auctori sermone. - Cui testimonio eo magis fides habenda est, quod ille Uir iam Ceteroquin in litteris facile aequalium doctissimus paulo post id tempus viXit, quo omnino Aristotelis scripta in arabicam linguam

verti Coepta erant.

Sed redimus ad propositum. Cuius undamentum ita rectissime conici arbitror, si primo de argumento epiStulae totaque eius indole sustus diSSeramuS. Exorsus 4 collaudatione aerum ab AleXandro proSpere gestarum summo me claudio inisectum AESS: Profitetur auctor, quod audierit, regem civitates, qua bellis modo Consecti sibi

subegerit. bonis legibus ornare cim animo habere. Esse hoc

munus laudabile, e quo laus et iam cum apud aequales tum apud posteros sequatur Neque rationem habeat re eorum hominum, qui non opus esse principibus nisi bellorum temporibus opinentur. Multo magis in pace et otio desiderari et leges et disciplinam. Etenim Cum aliae nationes quamvis Sollicitatae continuis bellis non solum diuturnitatem habuerint, verum etiam assecuti sint gloriam maXimam, alia ob ipsam Pacem et Segne otium in voluptates prolapsas miSere Xtinctas esse. Sed nihil prodesse solas leges, nisi simul adsit rector vel princeps, qui earum observationem praestet. Munc ero principem non poSSeunum alterumve esse sed solum Virum, qui et Consilio et manu sortis sit. Quas sententias postquam Xempli undique adlatiSillustravit et confirmavit. 49Sam regnandi artem Xplicat, 'taquidem, ut primum universos principes, dein AleXandrum solum respiciat. Summam principis legem esse debere subditorum salutem. Haec ver, cum non solum prosperitate Conditionis sed etiam pulchritudine morum contineatur, hasce dua re ut

24쪽

QUAESTIONES.

In ronte quaestiunculae, quana de epistula supra edita instituturi sumus, monere liceat, quod iam inde X Benile sagacissimis quaestionibus quasi te apud philologos eXtitit, omnes epiStulas, quae X antiquitate nobis prodantur, ducendas esse spurias, done Certis rationibus Contrarium Comprobatum sit. Hoc si tenemus, via, quam ingrediamur in hisce quaestionibus, aliquatenus determinata est. Erunt enim primo nobis seligendae

rationes eae, quae titulo, quo AriStoteles usurpatur auctor, SULfragari, rurSUS eae, quae refragari Videntur, ut ita accurata comparatione acta efficiamus id, quod de auctore epistulae nobis iudicandum sit, Quod si eum esse alium atque Aristotelem comparatio Stenderit, de tempore quoque inquirendum St, quo conscripta sit epistula ita quidem, ut eorum quoque librorum rationem habeamus, qui vel eundem vel similem titulum prae se ferant. POStremo reliquum erit, ut, quoad fieri poterit de satoquoque indagemuS, quod habuerit epistula inde a conscriptione usque ad id tempus, quo in arabicam linguam translata sit. Sed priusquam hanc dispositionem ipsam aggrediamur, Paucade alia re dicenda sunt, quam adhuc tacite Supposuimus. Quaerat enim quispiam, quonam iure statuamus han epiStulam Versionem e graeca lingua iactam, quidnam impediat, quominus ab ipsis Arabibus conscripta esse possit. Nam quod in graecis et latinis auctoribus animadvertere licet et epistulas et alia scripta in salsa nomina ab iis ficta esse, id apud arabico quoque SuUenisse inter omnes Constat. Quare Cetera, quae in Promptu Sunt, Xempla afferre omittens Satis habeo in memoriam revocare, quod nuper vir doctiSsimus, . Forster, in argutissima sua de Secreto Secretorum commentatione recte enucle se mihi videtur, scriptum illud nescio a quo salsario Consectum ab ipso

auctore ita editum esse, ut versionem operis Aristotelici id esse simularet. Sed quominus idem de hac epistula statuamus, obsint disertum versionis testimonium Ibn edimi, thristi auctoris, cum citaturus quosdam epistulae locos dicit Atque ei Aristoteli)a, eum Alexandrum nonnullae sunt epistulae, e quarum numero haec est. Dei adlatis, quae voluit, in hunc modum pergit Et haec est oratio summa eloquentia et sententiarum multitudines conspicua in versione ex altera lingua in alteram facta qualis vero debet esse in ipsius auctori sermone. Cui testimonio eo magis fides habenda est, quod ille vir iam Ceteroquin in litteris facile aequalium doctissimus paulo post id tempus vixit, quo omnino Aristotelis scripta in arabicam linguam

verti coepta erant.

Sed redimus ad propositum. Cuius undamentum ita rectissime conici arbitror, si primo de argumento epistulae totaque eius indole sustus disSeramUS. Exorsus collaudatione aerum ab AleXandro prospere gestarum summo Ἀε gaudio ruffectum AESS: Profitetur auctor, quod audierit, regem civitates, quas bellis modo consectis sibi

subegerit, ionis legibus ornare in animo habere. Esse hoc

munus laudabile, e quo laus et fama cum apud aequales tum apud posteros sequatur Neque rationem habeat re eorum hominum, qui non opus esse principibus nisi bellorum temporibus opinentur. Nullo magis in pace et otio desiderari et leges et disciplinam. Etenim cum aliae nationes quamvis sollicitatae continuis bellis non solum diuturnitatem habuerint, verum etiam assecuti sint gloriam maximam, alia ob ipsam pacem et Segne otium in voluptates prolapsas misere extinctas esse. Sed nihil prodesse solas leges, nisi simul adsit rector vel princeps, qui

earum observationem praestet. Hunc vero principem non posse unum alterumve esse sed solum virum, qui et consilio et manu

sortis sit. Quas sententias postquam exemplis undique adlatis illustravis et confirmavit. ipsam regnandi artem Xplicat, 'taquidem, ut primum universos principes, dein Alexandrum solum respiciat. Summam principis legem esse debere subditorum salutem. Haec vero cum non solum Prosperitate ConditioniS sed etiam pulchritudine morum contineatur, hasce duas res ut

25쪽

efferat, id agat princeps quam maXime. Ipse bonorum morum eXemplum proponat subditis, quod imitentur. Liberaliter agat in eos Xpetatque auctoritatem non e metu sed egregiis laci noribus Amorem populi et admirationem sibi acquirere studeat, quippe quae maXime regni diuturnitatem praestent. Quare a tyrannorum dominatione prorSu abhorreat, Cum hi Sint, qui non solum in subditorum odium incurrant, verum etiam totam rempublicam perdant. Nobilibu praecipue Parcat aveatque, quippe qui dignitatis iniuriam aegrius erant, quam opum et corporum. Cautus sit in accipiendi Consiliis, Cum plerique non illud consilium dent, quod revera prosit, Sed quod ipsi aptum

esse videatur. Omnino SSe regum conditionem Cum subditorum Coniunctam adeo, ut bonus re deperditam quoque Civitatem Sublevet et Corrigat, sub malo principe ne optima quidem et praestantissima gen florere OSSit. Quare si hae praecepta re diligenter Nequatur, non Solum amorem et venerationem aequalium verum etiam amam et gloriam eum consecuturum apud OSteros ampliSSimam. Hoc sere est totius orationis argumentum. Quam si in universum ConSideramus, Concedendum puto non eiusmodi esSedispositionem, qualem fortasse Xpectaveris. Sententias enim videmus nullis altioribus Causis inter Se connecti, non X CSeoriri et crescere sed proliX tantum componi, ut Sine ullo ensus detrimento locum alius cum alia permutare possis. Sed hoc fortasse minus mirabimur, si meminerimus non ubeSSelibrum, qui stricte argumentando et ratiocinando scientiae alicuius terminos definire velit se quasi oΥo συμβουλευτιΚΟV, quo id imprimis agat auctor, ut praecepta Sua quam maXime penitus insidant. Si intelligemus, quare crebris hisce repititionibus utatur auctor, quibus eaedem sententiae e diversissimis Partibus pertentantur. Ceterum, si quis totum in epistula dicendi genus siccius et ieiunius idcircoque a Graecorum scribendi consuetudine nimis adhorrens existimaverit, Comminisci liceat, interprete arabicos et syriacos in transferendis libris graecis cum omnino nomina propria ut nullius momenti omisisse tum Xempla, quibus et Aristoteles et posteriores auctores ad illustrandas orationes uberrime uterentur, ita vertisse, ut auctorum nomina

negligentes Nempla ipsa ad summam tantum redderent'. Cuius rei vestigia in hac quoque epistula agnoscere mihi videor. amsi lego in ea ut imiteris consilium illius), qui dicit Profecto lperpetratio Cet. et Paulo post Scia quoque, quod de homine quodam narratur, cui alter ConSilium dabat ei. , in graeca epistula pro illius et quodam et alter nomina propria fuisse prorsus persuasum mihi habeo. Attamen naturalis quidam orationi decurSus non omnino desideratur, Si respicimus, primo, quocirca legibus et disciplina, dein, quare Principe opus Sit, Stendi, OStremo vero huius principis mores et sacta, qualia esse debeant, XpitCari. Nimirum ultima haec pars ceteris amplitudine longe Praestat, utpote qua proprium auctori Consilium Versetur. Singulas vero sententia si Contemplamur, nullam Puto esse

eiusmodi. quam Cum aliqua probabilitate Aristoteli abiudices. Multa contra reperies, quae cum huius philosophi sententiis egregie consentiunt. Enuntiatum enim illud, quod in epistula exhibetur uesse regnum in liberos viros melius dominatione in

Porro, si comparatur necessitudo, qua coniunguntur Patre Cum filiis, cum necessitudine ea, quae intercedit inter reges et Subditos, legimusne eandem sententiam in eodem Aristotelis capite hq τ id τεκέω θ'x' paciλiΚη RursuS, quae Xtat in epistula, distinctio cuiusvis rei in duas actioneS, praeparationem et Surpationem, nonne idem discrimen, ποιησEας et π9ctgEcog multis quoque Aristotelicis locis Xhibetur in priora illa, quae attulimus, fortasse rudi Communiorix senSus idcircoque muS

Hoe in iis potissimum libris observari licet, qui et graece et versione asservata sunt. Conser sis, in hac re Themisti orationem πεμ φιλίας, ubi legimus sed Dindor 264c περὶ της gygoo τρατείας in versione ero syriaca Sachau inedita syriaca pro Xerxis nomine rex Persarum exhibetur; et in eadem oratione 263a legitur: τῶ Θε6Υvido stπouostru , Παομους εἰ prioεiς, Πολυπαῖδ', v6μας ταiyoo moetoo h χαλεπoi πραΥμαo ΥιVo-μEvoος. in versione syriaca asi vero dictum est ab eo, quod interpretatum sic legitur): Videmus haud facile esse verum amorem reperu In rebus

asperis. .

26쪽

Possunt ortasse alia quoque huius mutuae rationi testimonia enumerari, quae tamen ut minori momenti omitto, praesertim

cum iam causis modo adlatis Aristotele ingenii proprietatem in hac epistula satis evidenter ostendisse mihi videar. Ses quamvis haec omnia epistulae titulum commendare

videantur, tamen e altera parte obstant cauSae graviSSimae, quae, quominu Stagiritam Statuamu auctorem, omnino impediunt.

Quarum prima est temporum ratio. Sicut enim X initio epistulae, simodo recte istum locum intelligo, apparet, Scriptam eam iacit auctor eo tempore, quo AleXander domito sere toto orbe terrarum Babylone iii morbum inciderat. πιπι quo Paulo POS deceSSit. Sed nonne verisimilius videtur esse Aristotelem, Si hanc orationem Conscripsisset, iam post primos belli annos subactis iam tunc innumerabilibus gentibus, quarum regimen AleXandro curae SSedebebat, talia regendi praecepta ad regem daturum, non ero finem belli expectaturum fuisse. Equidem sacere non OSSum, quin hanc temporis rationem ab auctore, cui vita actaque regiSusque ad mortem nota essent, de industria inductam esse arbitrer. Quod si concedimus, accedit altera res, quae mihi prorSu evincere videtur. hanc epistulam ab Aristotele non Conscriptam eSSe. Constat inim inter omnes philosophum inde ec iniustisSima Callisthenis morte in simultate fuisse cum rege, quae Sque ad Alexandri mortem non remiserit Hoc sero respicien quiSputaverit ad tantam adulationem eum processiSSe, ut etiam POStillud acinus ad regem epistulam dederit, qua iustitiam eius et clementiam summis claudibus efferret Sed irationis quoque

quaedam proprietates reprobare titulum mihi videntur, etsi non infitior omnes rationes ex scribendi genere desumpta sere Semper habere aliquid incerti et ambigui, praesertim cum e VerSione tantum concludendum nobis sit. Attamen initium epistulae Si diligenter considero, multo id artificiosius quam pro hoc PhilO- Sopho conStructum esse minusque momenti habere iudicaverim.

ex gr. id, quod et Aristoteles et auctor epistulae iovαμxla liberae

reipublicae Praeserunt. .

Multo magis rhetorem redolere videtur, quos totum studium in eiusmodi sermonis artificiis Cosso Sse notisSimum St. Quae cum ita sint, nonne necessario adducimur, ut epistulam salso magnum Stagiritae nomen prae se erre, contra ab aliquo rhetore conscriptam esse statuamus, qui vel omnino philosophia peripatetica imbutus fuerit vel ad conficiendum opus scripta Ariςtotelis de hac re tractantia Xcusserit. Quod Vero nomen auctoris fuerit, vi erui posse arbitror, praesertim cum titulum nulla negligentia vel ignorantia epistulae inditum', sed eam iam in Aristotelis nomen compositam et editan eSSe tota eius natura et indoles evincat. Hoc vero de origine epistulae eXplorato videamu iam, num

de tempore conscriptionis aliquid certi efferre possimus Qua in re valde gauderemus, si ipsa epistula ansas nobis daret, Xuuibus tempus cum aliqua probabilitate definiri posset Sed

quoniam hoc argumenti proprietate negatur, Circumspiciendum

est num aliunde possimus afferre argumenta, quae definiendi temporis facultatem nobi praebeant. Ac quid est aptius quam ut primo ipsius Aristotelis scripta respiciamus ea, quibus de eadem materia igitur Qua quidem in re etsi vehementer querendum est, quod illa ipsa miserabili quodam temporis in- selicitate prorsus perierunt tamen Xigua quoque fragmenta Per occasionem tantum ab aliis auctoribus recepta in nostram quaentionem suffectura spero. legimus apud Strabonem I, pag. 66 verba haec Eni τελε δ το sino xvii ατος DK παivEoa. O 'Epatood vhς τους ix δiaipodvτας rauso si v vdpoenaev

Hoc ex gr. de Porphyrii libro περὶ x B evenisse videmus, qui ab Arat,ibus, quibus Aristoteles sere auctor graecus καH gox' esset, theo-

hanc epistulam iudicat, persequi in animo non habeo, quippe qui tam

rationibus eam confirmaverit.

27쪽

batur.

Aliter vero Rosius et Bernaysius . viri de restituendis philosophi scriptis meritissimi, de hacce re iudicare videntur

quorum alter e epistula quadam Aristotelica, e dialogo alter illos locos desumptos esse arbitratur CauSae Uero, quae utrum Ue impulerint, in aperto iacent. Bernaysius enim, ut ad eius pinionem primum nos Convertamus, librorum indicibus videtur adductus esse, ut dialogum hisce locis subesse poneret. Exhibetur

enim in indice a Diogene Laertio tradito sub num. I titulus quidam πεμ βασιλεiας praecedentibus sequentibusque aliis

secundum librorum numerum Compositis, e quorum sorma

libros, qui indicentur, dialogos suisse recte forsitan Conicias. Tamen, quod de aliquot scriptis constet, id omnibus vindicare nullo modo licere arbitror. Etenim, si in vita Aristot Marc. s.

Aristotelis, qui serebantur, librorum fragmenta coli. Rose, Lipsiae I886. pag. 4o et I S. Die Dialoge de Aristoteles o Bernays, pag. 53-56 et 34.

enumerari hic liber nisi simplici illo titulo πεμ βασιλεὶας, non video. Sed ut largiamur quoque, quod Concedendum minime puto, significari hoc titulo dialogum, nihilominus Bernaysii illa

Sententia reicienda est. Hesychii enim index ex eodem Andronici Rhodii catalogo derivatus bis hunc eundem titulum enumerat, quam rem ita declarari posse opinor ut alterum indicare dialogum statuamus, quo de regiminis indole et natura disSerat auctor, alterum 6ΥΟ συμ βουλEUriK6U AEX quo loco SuPra adlatos deprompto esse crediderim. Quod Si conceditur, mireri fortasse, quod in duobus indicibus Diogenis et Ptolemaei semel tantum enumeratus sit titulus. Quod vero equidem de industria secisse illos auctores arbitratus sim, quoniam libri fortasse iam amissis tituli nihil inter se differrent. Sed apud alios quoque auctoreS si circumspicimus, Sententiam noStram egregiis testimonii confirmari videmus. Quid enim aliud vult intellegi nisi tale scriptum Cicero, si scribit ad Attic. 2, 4 α συμβουλευτικ6v ad Caesarem)Saepe conor, nihil reperio et quidem mecum habeo et Apio-τOrEλους et Eoasiluro QTpo AλEgavdpou sed quid simile ZIlli et quae ipsis honesta essent, scribebant, et grata AleXandro. Ecquid tu eiusmodi reperis Zi , et idem ad Att. I 3, 28 se in mentem nihil venit: nam quae sunt ad AleXandrum hominum

eloquentium et doctorum suasiones, vides, quibus in rebuS UerSentur adulescentem incensum Cupiditate VeriSSimae gloriae, CuPien

o πως Et βασιλEUEiV. AC suisse λοὶ O συμβουλEDetiK6V, qui si non ab Aristotele ConScriptus attamen sub nomine eius Circumlatus sit, Rosius quoque Profitetur ita quidem, ut locos illos, qui apud Strabonem

et Plutarchum CXtent, secernendos ab ha oratione et epistulae cuidam tribuendos censeat adductus, ni fallor, Uerbo, quo SUS

28쪽

est Strabo, si rEGrαI Koroe Quod quidem verbum, cur non de aliis quoque scriptis, quae ad aliquem mittantur, sed de iis solum, quas proprie epistulas vocamus, adhiberi potuerit, me non intelligere confiteor Verumtamen, etiamsi Aristotelem epistula ad Alexandrum dat, eandem rem tetigiSSe StatuamuS quam oratione illa sustus persecutus sit, qui PutaVerit, auCtore POSte oriores in asserendis locis orationi per totam antiquitatem Celeberrimae praetulisse epistulam, quae, quod omnibus aetatibus de omnium auctorum epistulis observari licet, Perpauci tantum nota esset Duo vero scripta Aristotelem Con ScriPSiSSe, quae eandem rem eadem cum ubertate tractarent, nemo, FPmor, arbitratus sit. Hoc si tenemus, definiendi temporis, Post quod Conscriptio orationis in iobis editae statuenda est, acultatem nacti sumus. Etenim, cum usque ad Plutarchi aetatem genuinam Aristotelis orationem notam suisse viderimus, neceSSe St, Ut aliquanto denui post nescio quo modo eam lieriisse in eiuSque

esse statuamus. Mo si quis ita institutum esse Contenderit, ut auctor titulum, qui indicibus repi βασιλEiag Ahibetur conficiendo opere accurate respeXerit, mom valde me habebit refragantem Nam fallor an est revera amplitudo spiStulae tanta, quantam Graeci libri nomine significare solebant Obiter tantum diverim mentionem quoque delatorum, quae extet in epistula ad illud tempus, quod hisce argumentationibus eXtulimus, melius se accommodare, quam si ortaqse de AleXandrina, quae dicitur, aetate CogitaUeriS. Porro si recte de Aristotelis in hac re scripti iudicavinaus, cluas insuper rationes nacti sumus, quibus noStrum de origine epistulae iudicium, quod prima huius commentationis parte nobis emn Ximus, etiam magis confirmatur. Quarum altera ad argu mentum epistulae pertinet Aristotelem enim in suo libro aliter

Graecos, aliter barbaro regendo Censere Videmus, Cum in

epistula supra edita ne ullo quidem verbo liuius disserentiae

Nam Plutarcho eam ipsam praesto fuisse loci ait it Proliri elate satis probari opinor; Pseudo-Ammonius vero, utrum ipsum librum in manibus habuerit an ex indicibus tantum de eo comitererit, vix Pro certo dici Potest, cum titulum tantum inducere in suam rem satis habuerit.

mentio fiat altera vero temporis rationem tangit, quam ita inducit epistulae auctor, ut Conscriptam eam faciat nuntio morbi adlato, in quem AleXander Babylone inciderat. Sed Cum sciamus regem Paulo post X ho morbo deceSSiSSe, qui Putaverit, eum philosophi praecepta, etiamsi vivus ea accepiSSet, factis probare vel reicere potuisse, quod tamen et Strabo et Plutarchus aperte profitentur. Si iam, quod sequitur secundum propoSitum, Scripta de eadem re tractantia breviter perlustramuS, duo imprimi sunt, quae titulorum similitudine hanc eandem epistulam eXhibere videntur, utrumque hebraice in bibliotheca Vaticana asservatum necdum editum Quorum alteri est titulus: Aristotelis de administratione regni ad Alexandrum regem liber. . Hunc vero olfius Bibl. Hebr. . . pag. 22I Sic describit qui liber in graecis editionibus rustra quaerendus atque adeo Aristoteli procul dubio suppositus ex lingua latina a Jaci a ben Albatrec in arabicam, hinc vero in hebraicam a R. Jehuda At Charis conversus in B. Urbinat. p. Vatican. 4 extat Hies liber in octo tractatus divisus, traci I de generibus et varietate regnorum I de varia eorum compositione III. de ornax et administratione iustitiae IU. de oro regibus documtenentibus, scribis et aliis justitiae ministris V. de legatis et oratoribus regum. ΝΙ. de principibus, equitibu et servis VII. de bello et acie instruenda VIII de jurisprudentia et legibus simulque de lapidibus pretiosis et eorum virtutibus iisserit. Licet munes hoc olfi iudicium rectum cXistimes, licet en richii potius Sententiam Sequaris, qui hunClibrum versionem Aristotelis Politicorum statuit, hoc facile Concedes eum ab huius epistulae indole vehementer discrepare, in qua ne vestigium quidem talis divisionis appareat. Alterum inscriptum est: - Aristotelis ad Alexandrum regem de moribus rege dignis epistula.. Huius descriptionem etsi nullam repperi,

tamen Cain tuoque Sse aliam atque epistulam arabicam vel sic enuntiare non dubito. Etenim cum Aristotelis librorum versiones hebraicas e sermone inrabico dacta AEAS: SciamuS quomodo

29쪽

VIT A.

Natus sum ultus Lipperi die IX. mens. Sept. anni . . LXVI Stannalischiae, in vico Borussiae orientalis prope Gumbinnam sito, patre Christiano, agelli possessore matre Christianae gente Κlanam, quo adhuc Vivo Pi gratoque animo Colo. Elementa litterarum usque ad annum vitae tertium decimum in vici mei schola discebam, poS in gymnasium receptu Sum, quod umbinnae riderici nomine inclutum est. Vere anni LXXXVII maturitatis testimonio instructus Berotinum me Ontuli ibique per Septem deinceps semestria studiis inprimis philologicis operam dedi lingua Graecam et Latinam eodem amore Complectens a Semiticas. Prosessores audivi illustrissimos: BARTH, DEUSSEN DIEI S, DILLMANN DILTHEV DIE IERICI, ΚIRCHHOFF, OLDEΝBERG SACHAU J SCHMIDT, SCHRADER, STEINTHAL, STRACΚ, V. REITSCHKE, VAHLEN, AGΝER, ZELLER. Nercitationibus quoque per aliquot tempus

intersui philologicis et epigraphicis moderantibus AHLΕΝΟ et

ΚIRCHHOFFIO. Quibus viris omnibus ne non aliis, si qui Praeterea Studia mea ProveXerunt, gratias ago iustissimas et VeriSsimas. Insignis vero erga me sui E. SACHAVII benignitas, cuius consilia cum in studiis meis universis tum in conficiendalia Commentatione Permultum me adiuvisse sincere et libenter

fateor.