장음표시 사용
11쪽
lum fere philosophiae loeum, qui non latinis litteris illia Stratus pat0rset, reliquit ), nihilominuS tamen ille non perseetam quandam artis disciplinam condidit neque hoc in eoia Se ribendis dialogis philosophi eis
secutus e St eon Silium, Sed praeclariSSima quaeque praeeepta Sapientiae et ad mores Conformand OS Vitamque melius instituendam Salu berrima, romani Sermoni S Splendore eXplanata eX umbra quasi in
solem atque pulverem pro dueenda Sibi SumpSit proposuitque. Hi ne Graecorum Vestigiis insistens in ipsi S philosophiae mysteriis nihil
novi invenit, sed retraetavit ea, quae erunt in promptu iamque re elusa quaeque civibus Sui S utili SSima fore arbitrabatur. In quo QOm- modo utilitateque eum Cieero omnem Cogitationem mentemque figeret et JOearet, Sequi eum neeeSSe erat muXimum partem eam philo Sophiam, quae mera Vitae Sapientia est; itaque mores illo in philosophia et vitae bene agendae rationem ma Xime Curni. At praeoepta ad moreS temperandoS moderandOSque et Poete
vivendi rationem Spectantiu non tantum in Academiae dis ei plina, quam Cieero imprimis omnium prositetur, Sed etiam in aliis philosophicis scholis erant eXimia. Quin imo haec philo Sophiae pars vel gravissime aesturatis Simeque apud Stoicos traetabatur Colobaturque ita, ut physica atque logien Seu dialectiva δ) longe essent prae illa inferiora. Proinde HX Stoicorum philosophion diseiplina permulta decreta .sua seeit Cistero et quidem ma Xime ea, quae ab illis mandata erant praeclare Seriptis de morali doetrina, de legis natura, de eo formanda republica, breVi, quae ad di Seiplinam pertinebant ethioam.
Hane igitur Stoicorum philo Sophiam moralem, quae inter OmneS Omnium haeresium doetrinas iure praestantissima Censeri debet, et quae in illa eXpreSSae erant sententias eXeelsissimas nobilissimasque Cie oro inter eiVeS SUOS divulgare ne propagare studet. Nam tametsi haud raro Stoicorum philosophiam Vehementer aggreditur eamque perStringit, tamen Universo de eadem magnisaee Sentit et non tam illorum dogmata, quam quibuS ea QOnsirmare Satagebant urgumenta, longiSsime non-ΠUnquam RreeSSita, reprehendit. EX hae Cieeronis philosophandi ratione, quod nullius philosophiene Aeetae auctoritate adstrietus prineipum philosophorum Sententia S in utramque partem veri reperiendi Causa disserendo eXaminat eXeutitque et ponderatis rei momentis rationibusque comparatis veritatem vel Summam probabilitatem ampleetendam eSSe CenSet, Sequitur, eum omnium sere graeeorum philo- Sophorum decretis perveStigatis ae perseruta tiS Optima quaeque maximeque probabilia in suum usum eonvertit atque eadem Saepe aeriter constanterque defendit. Hue Stoi eorum praeeipue referenda SUnt
dogmata moralia, quae Cicero ceteris philosophiae eorum doetrinis atque adeo euique reliquarum Seholarum morali philosophiae longe anteponit quibuSque praeconium tantum tribuit, ut, quod ad hane philosophiae partem attinet, ille prorsus StoieuS QSSe Videntur. LUCU-ientissime hoe apparet ex iis libris, quibus moralem philoSOphiam
j Quam Cicero rationem disserendi vocat. de iat. I. I. de finib. III. Ι2. I.
12쪽
compleXuS eSi quOSque ipSe recenSitos pleroSque ' iterum it0rumque leg0ndos commendat Mareo filio suo δ) distenS Quam ob rem magno opere te hortor, mi Cicero, Ut non Solum oratione S me RS, Sed hos etiam do philosophia libros, qui iam illis fere Se aequarunt, Studi OSe lega Sc. Praecipua autem Seripta phil OSophica Cieeronis haec sunt: de republica libri SeX, quoS tum Serip Sit, eum gubernaeula roi publieae tenebat, quod opus publiei iuri S seeit anno ab v. e. 703. antequam in Ciliciam digressus QSt. HortenSiuS, quo libro Cistero, ut maXime potuit, ad philosophiae Studium Cohortatu S HSt. ΗOe Opus intereidisse magno opere est dolendum, quippe quod aditum ad Cetera omnia Soripta philosophica aperiret. Quattuor Academi eiS libriS OStondit, quod genu Sphilosophiae minime adroganS maXimeque et ConStans et elegan Sarbitraretur. ΕX hoe opere, quod Cicero primum duobus libris eo n- sesterat, po Stea denuo retractatum in quattuor libros 0Xtenderat atqueBnno u. e. 709 edidernt, ad nostram Servati sunt aetatum libri tantum duo, qui Sunt, Secundia S priori S et liber primus posterioris editionis. Quaestionem de sinibu S bonorum et malorum, quod fundamentum esset philoSophiae, quinque libri S eodem anno pertraetavit, ut quid a quoque et quid Contra quemque philosophum diuersetur, intellegi posset. Totidem subsecuti libri Tu Seu lanarum disputationum res ad
ile contemnenda morte, Seeundia S de tolerando dolore, de aegritudine lenisenda tortius, quartus de reliquiS animi perturbationibus, quintus eum loeum CompleXUS e St, qui totam philo Sophiam maximo illustrat; docet senim ad beate vivendum Virtutem Se ip Sa esse Contentam. Quibus seditis tros libri persecti Sunt de natura deorum, in quibuSomnis eius loel quaestio Continetur. Quae ut plane esset eumulateque perseeta, de divinatione ingreSSUS QSt Seribere eamque materiam duobus libris confoeit; quibuS po Stquam librum de salo adiunxit, totilitate quaestioni abunde satissaetum esse Censuit. Interiit libor do luctu minuendo seu de eonsolatione, quem Cicero eo Consilio oonfeeit, ut quem e filiae obitu anno P09 ab v. e. peroipiebat dolorem levaret Solatiumque a philosophia peteret. Interiectus est deinde liber, quem ad suum Attioum de Seneetute misit. Cum autem nulla vitae pars neque publici S neque privatiS neque forensibus neque domestieis in rebus, neque Si nobiSeum agamuS quid, neque Si elam altero ContrahamuS, Vneare Osset O pOSSil, in eoque et colendo Sita vitae Sit honestas Omnis et neglegendo turpitudo, ideo quae de Ossetis tradenda et praecipienda existimavit, tribus conflauit libris ad Marcum filium missis. Proponuntur his libris a Cicerone et eXponuntur iuris naturalis et oivilis praecepta, in quibus ille uti omnino in iis, quae ad philosophiam referuntur moralem, StoieOS potiSSimum Sequitur, non Ut interpreS, Sed, ut ipse ait, o fontibus eorum iudieio
arbitrioque Suo quantum quoque modo Videretur haurien S. Pendere eum itaque eX Ore Stoi eorum totum doetrinamque eorum, quae ad mores pertinet, Summo studi0 ampleeti, iam manifeStum
13쪽
est. At ludulentissimum teStimonium, quantae admirationi moralia Stoidorum prineipia Cieeroni fuerint, ea re S Vel imprimis imp0rlit, quod etiam dogmata eorum; quae hominum Captum eXoedere et ad incredibilem admirationem elata eSSe Viderentur. defendenda et vera ea esse demonstrandum Sibi probandumque Sumeret. Prooemium libelli, qui ParadoXa Stoieorum inseribitur, nobisaeeuratius intuentibuS pro certo ponendum e SSe Videtur, eum ante obitum Catonis Utieensis Conlaetum eSSe. Mortem sibi autem Cato conscivit anno 46 ante Ch. et quidem paulo post quam Pompeiania Caesare devieti Sunt quam vietoriam de adversis sibi partibus Caesar mense Aprili eiuS anni reporta Vit. Ergo ante quam nuntius de Catonis d000ssu Romam adferretur, libellum hune a Cieerone eo
Quia Cicero libellum hune in opere, quod inseribitur , de divinatione 4, ubi Seripta Sua philoSophie a restenSet ), non eXhibet, et alio loco hane Stoieorum παραβοξ0λογίαν irridet atque oppugnat, eXSti- ierunt, qui disterent, Optaseulum hoe non tam inter philosophie a quam potius inter rhetorie a Seripta ponendum eSSe, quippe quod Cieeroni
magis eloquentiae o Stentandae quam erudiendi leoloris Causa aut Qui quam persuadendi eonfestium eSSel. Nobi S tamen, antequam nOStrum de hae quasestione iudieiuni proferamUS, imprimis ConSiderandum est, quid liber hie contineat, quove ordine Seriptor rem traefRVerit. Principio ostendit Ciuero omnes homines bona eXpetere eaqueavere, Sed quae ab iiS eXpeterentur Re deSiderarentur, non eSSe Vora bona. Etenim magnae peeunine, mRgnisi a testia, OpeS et imperi R, Voluptates denique in rebus bonis aut eXpetendiS non Sunt ponenda, Cum omnes his eo rebus abundantes Semper maiora et plura hient neque Sitis eorum unquam eXSalietur. Cupiditas enim plura hab0ndi deseriteOS nunquam. Sed Continuo eadem exerueiantur ). Praeterea alii quoque morSUS 'liete eos privant, SempiternUS Videlistet metuS ea, quae 908Sident, amittendi. Proinde si haee Omnia non tantum neminem beare pOSSunt. Sed etiam Causa damni infortuniique eVadunt, Sequitur. in bonis eadem nequaquam e Sse ponenda. Ceterum reS Vernei- ter bonae quom eireumfundunt. eum bonum est ieere debent. Cum tamen pleroSque his praesumptis bonis eireumfusos malo S atque imprOb OS e8Se VideamuS, e Contrario multos probOS bonOSque noVerimuS,
quibuS haec eadem desint. apparet. illas res boni in se habere nihil. Bonum igitur id solum habendum esse, quod sit reetum et honeStum et eum virtute aretissime coniunctum: sic bene beateque vivere nihil aliud sest nisi honeste et recto vivere. Stat ergo ParadoXOn: δτι ιιύνον
At qui honestate est praeditus, Certe idem. pOStquam Semel ad eam animum induae erit, et voluptates et divitias et honores et imperia re8puet, quippe quae omnia prae illo bono contemnenda ei vide
14쪽
vitia Dorro noverit. Cui autem nihil eSt eum Vitii S commune, nihil ei sessu debebit eum steteri S quoque mali S unimi. Unde Sequebat Ur, Ut eum, mi illo vero bono, id e Si virtute e SSet praeditUS, Solum pronuntiaret inlicem Demonstrat igitur Cicero Sedundo ParadoXO ΘXPonendo in quo virtus sit, ei nihil deeSSe ad beate Vivendum, sτι Γλυταρκ/VS τὶ Gρετ y προς VireS tantuS eSSe, ut ud Summam fili ditatem evehat illum, qui eum redeptuS Sit. Etenim quu00unque homInem beatum reddere ν0SSunt, haec ille tum pos Sidet; quae dum Sint elu S modi ut nulla vi eripi nut Ruferri queant, nunquam a S, qui Virtutem POSSedit, beatia Se8Se deSinit. Imo ne tum quidem, cum rebUS 3dVerSIS Undique serietura ut 0090riS cruciatibuS Vexubitur, infelicem Se profitebitur nut pro infelice haberi poterit. Quam ab rem, ut vi in Improbi et Stulti et inerti S
more que laudandi sunt , eiuS Vita quoque laudandre est SI autem
laudanda etiam exoptanda et appetenda. Quam qui 'SSeUULUS OSt, IS laudabilis et florens et beatus haberi debet. Itaque qui Virtute prReditus est sei ad beate vivendum nihil deesse manifestum e St. Η00 bonum, quod tantum taleque e St, Ut homo eodem eXOrnutu S, in quacunque vitae e0ndidione p0SitUS felix ex relint, ne a mittatura fulle Perpetuo SerVetur, 'nXie e St UuVendum. Cum autem Soli S ped- statis felicitas haec, qu e in virtute ni Sa e St, remIt I POSSIt, do Intur Cicero, ut ab iis abstraheret utque prorSUA Bb Sterreret, demon S re
Elementis philos. Stoicae morat. CAP. I 29, p. 77.
15쪽
lue enim se Sudat, illlS deSudat, neque tamen lineo sussieiunt ut misero quoniam CupiditateS, qui Sunt domini eiu S Severi SSimi, nunquam Sedari
dies plura habendi cupiditate autem qua nulla p08S08i0, nulla vi S auri et argenti aestimanduUS . Solu8 S plenS praeditus Sit, apparet, solum sup 0ntum veru ci
16쪽
0Xhibueritque, ea non OSSe ita iuXta Se poSita, ut traetatio eoru1 atque explieatio omni intorna earent ConneXione atque itinetur . Quinimo, ut modo Sub Obtutu poSuimus, aliud paradOXon eX alio deducitur aliud ab alio oXcipitur, SubleVatur, parteSque praecedenti S ab eo, quod SubSequitur, Oeeupantur adeo, ut alia Sententia eum alia n0Xa sit omnia autem Sint inter Se apta et apprime eo Venientia. Quibus brevi in eo spectu positis iam quaeStio oritur, Utrum libollus hic in numero Seriptorum philoSophi eorum, Ut Vulgo putant, an vero rhetori eorum Sit reserendus. Quae res ut rite diiudieetur, nobis, missis Ceteri S OmnibuS. quue Contra dieuntur Vel diei pOSSunt, quaerendum esse videtur imprimi S, quid sibi pertraetandum Sumpserit Cistero quidve consilii ceperit, quum libellum hune SeripturuS QSSel.
, Ego tibi sBrute)4, dicit ille, milla ipsa; quase ViX in gymnaSit S et in otio Stoici probant, ludens Conioei in Communes loeos. Quae quia 'Sunt admirabilia oontraque opinionem Omnium - ab ipsis etiam παρcldoξα appellantur - temptare volui, possentne proferri in lueem et ita diei, si probarentur; an alia quaedam eSSet erudita, alia popul3ris oratio, eoque hos loeos Seripsi libentius, quod mihi ista παρcldoia qua 2 appellant maXime videntur esse Soerati ea longeque verissima i) 33m eX hi S Certe evenit, materiam, quam sibi pertraetandam jSumpserit Cicero, esse Sine dubio philosophi eae indolis eamque ex ' intima Stoi eorum Cellula protractam, euius radioses in Soeration dO0- trina reperiuntur os obvia stant. Quali vero forma haeo Stoi eorum austera Communemque intelleotum fugientia praecepta propo Suerit,haee HSt alia qua eStio CohaerenS Cum eo Silio ipso, quo duetus ad lOp Seulum hoe auetor Se Contulit. Erat autem Cisteroni propositum, haeo philosophiae moralis dogmata sublimia et a stommuni Sensu ho- sminum abhorrentia e Stoi0Orυm penu protrahere, ut adhibita orationis j facilitato ea oommendaret atque ostenderet, poSSe illa ad vitam Oommunem BCCommodari atque eorum Saltem propria fieri, qui animis ingeniisque aliquanto politiores altiora peterent et arreptis Salutaribus prae oeptis fel ieeS evadere studerent. Quae Stoi eorum dogmata igitur non videantur primo Obtutu adeunda aut imitanda, ea nihil ultra
hominum nullarum eorumque captum Continere demo Strat. Veritat0S0nim his pra0oeptis et institutis Stoicae philosophiae ComprehenSal
corrupta sit ut vitiis libidinibusque obfuseatu proprias vel maXime ita, ut euique intellegentia mentis Sonsuque voritatis praedito fauile Sinti agno Seendu atque probanda. Etenim quod bonum est et 0XeellenS let admiratione dignum, quodque hominem liborum et bonum et pers0cturr let sui iuris efficit adeo, ut nequo cuiquam subditus neque libidinibus obnoxii A neque Cupiditatibus addictus sit, hoc Certe ad hominemipertinet. Namque id eSt humanae naturae proprium, ut in dies per- 'fectior evadat et eXeultis Omnibus animi montisque viribus sublimis lseratur atque stetera naturae animalia longe plurimum Superet. Quod consilium Si nobis ante oeulos propOS uerimuS, fieri non
17쪽
oterit; quin intellegamus atque ingenue fateamur, perS RSUm habuisse Cieeronem, Se illud nunquam fuisse asseeuturum nisi adhibitis iis dictionis Sermonisque Ornamenti S, quibuS reS etiam graVeS atque austerae captu redderentur faeilioreS et ad popularem Aonsum si demque eonformatae evaderent. Itaque Si deel amatori S ritu singula ha00
dogmata tractat et omni orationis habilitato stiliquo fauilitate usus Hadsem proponit, facit ille hoc non ea mente, ut eXemplum proponat artis de olamatoriae, sed ut arte dicendi adhibitu ea philosophiau
praecepta Suscipienda et imitanda Commendaret atque ineulearet, quibus instructi homines eXornatique vitam beatum et udVerSus omnes prouellas turbinesque miSerurum rerum tutatam agere pOSSent. Cuius Severationi ut si dem impetret, multa affert eXempla 0X historia genti S romanae vitaque Singulorum virorum petita. Quin etiam, quod imprimi S est ObSerVandum, eX Se ipSO eXemplum Sumit atque evineere Studet, Se Se, quamViS Varii S rerum pro Celli S agitaretur, adversariorum acerbitatibus cederet, vim euiu Sque generis pateretur, tamen mediis in perieulis ipsis neque animum demi Sisse neque ullam iniurium Reeepisse aut quidquam suorum amiSiSSe. IpSam quoque fortunum, me
hereule, nihil sibi, ait, nocere potuisse, eum illis ipsis sapientiae Stoi eae praeeeptiS munitu S corroboratu Sque Subiei ei tiequiret. Itaque ut ad eum, quem Sibi propOSuit finem perveniret, non potuit, quin uteretur forma oratoria et dicendi genere facili atqu0
Perpensa igitur rei materia formaque, neminem insitias iturum putamus, agi hic de philosophiae Stoicae dogmatibus; et quidem reconditis illis et primo obtutu parum ComprehendendiS, quae tamen a natura humana non eSSe aliena a Cieerone evineitur. Hine quod ad formam attinet dietionisque speciem, libellus hic rhetoricae est indolis, quum vero nativuS siniS eiuSdem Componendi materiesque ipsa ad philosophiae partem eamque moralem reVOeari debent, eum procul omni dubio philosophi eis Ciceroni S Seriptis adnumerabimus. Qua de causa non 8SSentiemur Wyttent, uehio a SSeveranti Igitur Cicero hunc libellum maiori rhetorico libro, de Claris oratoribus, ad eundem Brutum Scripto, brevi temporis intervallo subleuit, ut iterum rhetoricum et ad eloquuntiae institutionem reserendum 4. Pugnat praeterea haee sententia viri eruditissimi cum alia in Scholis obvia ubi legimus , Ε Ciceronianis libris hic unus omnium brevissimus
idemque qua Si Sapientiae eloquentiaeque delibatus flos est: quippe illud in eo agitur, ut philosophiae moralis decreta maXime Sublimia
18쪽
garet, Clodii nequitiam avaritiam CraSSi, ut improbitati S OX empla, dosori boret, ita tamen, ut non tam philoSOphi parteS ageret, quam
rhetoriS Rrgumenta afferret, quibuS non de ratione veritateque deere torum illorum ieel OreS Convineeret, quippe quorum infirmitatem aliis locis demonstravisset, Sed Stoi eis nimirum eXemplum 0Xhiberet probandi ea, quae ipSe eX animi Sententia reprobaret δ). Qua opinione haud Seio an nulla Sit perversior. Etenim ita nobis eadem Sonare videtur: Fuisse Cloeroni propositum et vilia aliorum reprehendere et Sui temporis mores castigaro et Clodii nequilium avaritiam Crassi, ut improbitatis sexempla deseribere niso illis dogmatibus ex infimo Stoi eorum penu deprompti S, qua se dogmata universis illis vitiis maXimo quidem essent Contraria, Cieeroni ip Silamen minime probRndR. uod per Se iam absurdum ipsa re prorsu S redarguitur. Etenim latere in hae ParadoXorum Stoieorum eXOrnatione lusum aliquem aut irrisionem, aut aliud Cieeronem Sensisse in paradOXis hi See irae tandis eXplieandi Sque, aliud SeripSiSSe, ne non potiuS Sineere Rique sex animi sui Sententia linee nobis Reeuratius perpendenda pereipiendaque Commenda S Se atque tradidisse, non est Cogitandum. Manifestum hoc fit salis superque eX anXietate quadam ipsius, qua Sollieitatu SVeretur, ne Cui non eX suomet ipsiuS Sensu deprompta lineo videatur oratio: dieturum Se tamen, ait, quod Sentiat et dieturum brevius, quam tanta reS POSCeretq).
Duniquo setiam illud est respiciendum, deerota lineo, quod iam supra observavimus β), Cieeroni videri Sostration longeque verissima. Cui tuo autem paulo diligentius Ciceronis Seripta pervolventi philosophica neque ad Sensum illorum hebeti manifestum Sit oportet, eum in cui Hris quidem disciplinis philosophi eis sequi doctrinam Academicorum, at in morali philoSophiae parte artius ad Stoicos se applieare., Insolitum igitur verborum usum , dieit Morgen Sterni US prorSUS RSSentiente Mosero'), sin hoc libello a Stolois mutuatus est: Sententiam,
' Paradoxe d. Stollier. Stutigari 1864. S. 3. i Non recte tamen hoc dictum, quasi tantum k. 18. ParadOXa CommemorentUr, quum eadem identidem et III. et IV. libro exhibeantur et appugnentur. Quod tamen mOX uberius
19쪽
s i quis recte intelliger0t, demon Strabat, a Socratis praeeeptis nihil. modum differre. Videbat rei publieae prostereS peSSimo eXemplo
praeire civibus, pro veris boni S ei laudabilibuS eu Seetantes, quae ut sunt splendida aspeetu, ita a merito eXpetendiS animum RVOeant. Eam ob eausam in eos Suaque tempora invehitur . EX hisce ovique praepoStera opinatione non dueto apparere putamus, Cloeronem ParadoXa Stoi eorum libello. de quo disserimus, serio bonaque si de tracta S SQ atque omni eura et Cogitatione an id incubuisse, ut alii S quoque perSUnderet, hae e eadem Communia e S SepoSSe omnibus, quod et longe eSSent veri SSima et a natura humana
sibi Cicuro 30mper fuerit eademque omni tempore de Stoi eorum pla- Citi S, praeeipue ii S, quorum Veritatem iustamque ration0m in libello
Paradoxorum tum fortiter et lueuisenter vindieare Studet, Sen Serit, an inveniantur in Seripti S eiuS Complura, unde probatum e SSe Videntur, eum non Semper iam Strenuum suis Se Stoi eorum deerelorum propugnatorem ob Stinatumque vindieem, imo plerumque iis etiam proeη- citer adversatum eSSo. Atque rem ita Se habere ut demon Stremus,
Conferamus lissent, ne nimis longa evadat disquisitio, imprimi S Omnium ea, quae de Finib. lib. III. et IV. proponuntur, itemque ea, quae moratione pro Murena habita reperimUS. Ad singula igitur παρ id οξα respieientes eXhibebimus Confere-mUSque ea, quae Cieero Contra Stoi eorum doetrinam atque lineo ipsa eorum decreta protulit, quae Singulari libello, eodem, de quo Sermonem instituimuS, tanta eum eloquentia et dioendi Copia eXOrnRVerni et commendaverni. Ae primum quidem, quod ad illud uti inset Para dOXOD: μι μονον go καλον αγαθον ) Cicero Catonem, perseetum illum
Stoi eum, quem sibi ait videri latine docere philosophiam loqui eique
quitur, OmneS SapienteS Semper selieiter, absolute, fortunate Vivere nulla re impediri, nulla prohiberi. nulla egere. Quod autem Continet non magi S eam di Seiplinam, de qua loquor, quam vitam fortunaSquen08fra S, id est ut, quod honestum Sit, id solum bonum iudieemus . Confirmatur hoo idem a Catone libri seiusdem eapito subsequenti δ)argumentis brevibus quidem illis, Sed neutis itaque gravibuS, ut nullo negotio ei adstipulemur. Contra hane sententiam Stoicorum pugnat Cloero vehementer obiciens ε), Stoicos summum bonum in honestate Sola ponenteS rem
non eX OmnibUS partibus ponderare atque unam naturae humanae partem neglegentes de Serentesque leviter nec eonvenienter naturae agere. Etenim, Si in natura nihil esset praeter rationem, sini S bonorum in una Virtute ponenduS esset, Sin eSt etiam eOrpUS, non Sunt
20쪽
omnia praeter virtutem abietenda; quin imo neglectis releutis Omnibus non hone Stis ipsa rerum illarum pulchrarum atque admi bilium sundamenta Subdueuntur. Itaque Sibi, inquit, et illos omn s
qui finem bonorum esse diXiSsent honeSte vivere, erRSSe Videri, et Stoicos, quod finem bonorum in una Virtute ponerent, illorum esSe similes. Sic aggreditur Cicero idem dogma etiam aliis compluribus locis i) atque illam Stoicorum proprium conclusionem: Quod est bonum, omne laudabile est, quod autem laudabile est, Omne est hone-Stum, bonum igitur quod eSt, honestum est, qua Cato deleetabatur quamque omnibuS probatam eSSe putat , plumbeum pugionem nuneupat eamque evertit'). Sententia Stoicorum, quae Continetur ParadOXO: δτι αυταρκνης θ αρεττὶ προς ευδωμονέανε), eXplieatur a Catone ea ratione modoque ut dicat, multo maiorem inter Stoicos et Peripateti eos rerum e S Sedi Serepantiam quam Verborum. Quippe eum Peripateti ei omnia, quae bona appellent, pertinere distant ad beate vivendum, Si oleo S non eXOmni, quod aeStimatione aliqua dignum sit, compleri vitam beatam putare. Quare Statuere eosdem: eum nulla esset tanta aestimatio, quae Virtuti anteponeretur, inque est Sola vita beata eon Staret ita, ut neque praeferenda illa eSSet, Si ad eam Commoda quaedam Corpori S Reeederent, neque etiam propter dolorem, Si qui ei forte admiseeretur, detreetanda, eum dolor in mali S non Sit habenduS, Certe rationem ipsam cogere, ut in omnibus quoque tormenti S CODServaretur vita beata sapienti, cui nihil mali posset incidere. Itaque Si reela assectio κατορθωσις, item ipsum bonum, quod poSitum Sit in eo, ut nRturae Consentiat, ereSeendi accessionem nullam habeat, hinc Stoicis non videri optabiliorem nec magis eXpetendam Vitam, Si Sit longa, quam si brevis. Sapiens non eXpectabit igitur ullum tempus aetatis, ut tum donique iudicari possit, beatu Sue fuerit, eum bonum Virum, id est virtute praseditum semper beatum esse neeeSSe Sit β).
hoe Stoiuis a Polemone, Xeno erate, magistro eiu S atque OmnibUS reliquis, qui virtutem omnibuS rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo, dignam esse virtutem gloriatione tantumque praeStare reliqui S rebus, ut diei ViX pOSSil, et beatum esse pOSSe Virtute lana praeditum, Carentem Celeris: non tamen illud eos Catoni concessuros putat, praeter virtutem nihil in bonis esse ducendum. Neque fauile, inquit, quisquam Sibi per Suaderi patietur, dolorem non esse malum, eum tamen StOiei ipsi affirment, a Sperum eSSedolere, moleStum, Odiosum, Contra naturam, disii 'ile toleratu. Quinimo Zenonem ipsum, obluit Cicero ulterius, repugnante natura Verba