Quae ratio sit Ciceronis Paradoxis stoicorum cum Horatii stoicismo satiris epistulisque eius contento.

21쪽

eps pri coepisse et primum in rebUS ii S, quae dieerentur bonae, Con- essisS ut haberentur aestimabileS et ad naturam neeommodulae, ateri quo coepisse Sapienti, hoe QSt Summe beato, Commodi US eSSe, Si a quoque haberet. Quae eum ita Sint, sinem bonorum, OStendit de- nique Cicero, Stoici S ita mutandum eSSe. Ut Coneedunt, POSSO quandum seri nee essionem Seu inerementum. Inde apparet, plueitum illud Stoieorum: in quo virtus Sit, ei nihil deesse ad beate vivendum, a Cicerono ita oppugnari, ut Stoici fateri cogantur, Si beate vivendum sit, Statum eum, ubi ad virtutem alia, quae diCuntur bona, vel, ut illi S plaeet; σιροηγμενα neceSSerint, eSSe praeserendum illi, ubi sola virtus obtinent. Iam quod ad tortium illud plaeitum attinet: οτι iba ga αμαρτη-ματα καὶ τα κατορθωμαeta, ') Cicero Catonem mirabile hoe ita sustentantem ne tuentem eXhibet δ), ut dicat, non lioere Stoleis di 0re, alium alio eSSO Sapientiorem, itemque alium magis alio vel peceare vel recte 13 Cere, qui ereSeere sinem bonorum non putent. Negare enim illos nee Virtute S nee vitin ere Seere poSSe, et Si utrumque eorum sundi quodammodo et quasi dilutari arbitrentur. Hoe idem apertissime contenditur alio loeo, ubi legimuS illa quae prosunt aut quae noeent, aut bona sunt aut mala, quae Sint paria neeeSSe eSi δ). Neque alienum ab hoe asserto illud o ipsum bonum non ReeeSSione neque Cro Scendo aut eum ceteriS Comparando, Sed propria vi sua et sentimus et appellamus bonum δ). Hisce Ciceronem Strenue adversantem reperimuS eum demonStret nullam suisse causam neque Zenoni neque Stoleis Omnino, Cur diSoederent a veteribus philoSOphis; etenim quae 9SSerant, omnium in Sipientiam, iniustitiam, alia vitia Similia eSSe, Omniaque pecenta paria,eOSque, qui natura doctrinaque longe ad virtutem proce S Si Ssent, ni Si

eam plane eon Seeuti eSSent, Summe eSSe mi SerOS, neque inter eorum vitam et improbissimos quicquam omnino intereSSe, hune Videlicet non esse correctionem ullam philosophiae VeteriS aut emendationem, quippe quae ne aditum quidem ullum habere possit in urbem. in forum, in curiamq). Planis verbis reicit lineo eadem Cieero alio quoque loco, ubi profitetur minus probari illa Stoi QOrmo: OmneS, qui

fOS, recte saeta omnia aequalia, Omnia peccata paria. Quae quidem, ait, magnitiee primo diei videri verum tamen SenSum euiusque et naturn m rerum atque ipSam veritatem Clamare quodammodo, non DOSSe adduci, ut inter eaS re S, qua S Zeno eXaequaret, nihil intereSSetβ). uibus omnibus loeis Ciuero docere atque evineere Studet, alienum hoe esse a natura humana SenSuque communi, Ut QOnee intus Stoleis, aut reos e saeta omnia aut pestenta paria eSSe pOSSe.

22쪽

giis eum multu alia tum hoo quoque Stoicorum ortum osse stult

insanos eSSe. Pari modo etiam alterum RSSerium Stoi eorum, quod lib0llo ParadoXorum sub senilem insoriptione atque illud superius a Cicerone oXplieatum probatumque vidimu S, videli Cet Solum Sapientem eSSe ei Veni, omneS Stulto S autem eSSe eXuleSi), retunditur utque reprobatur, quippe quod eodem argumentorum defeetu laborot ) Ν0que aliter verSatur in Sententia ParadOXO Comprehen Sa quinto οτι μονος ὁ σοφος ελευθερος, καὶ πας αφρων βουλος. Etenim eum SapientiS perSOnam magni siste efferenS Cato. reete Sapientem, Rit. Solum liberum eSSe, nee dominationi Cuiusquam parentem nee Oboedientem cupiditati δ), Cicero hoo aeque atque illa , Supra Commemornin reSpuitq), quamVi S rem longi VS nee persequutur nee eXplieet. α Longum CSi

enim , inquit, ad Omnia reSpondere, quae a te Catone) diota Sunt β) Placitum Stoi eorum: 0τι μονος ὁ σοφος πλουσι ος, profitetur Cato RSSeverans'), reetiuS Sapientem appellari divitem, quam Crassum, qui niSi eguiSSet, nunquam Eupheuton nulla belli causa transire voluisset. Reote enim eius Omnia dici, qui Selat uti solus omnibus. Quod Cicero Se oonsentire posse negat atque toti huie loco ita oecurrit. Ut primo M. Pisonem, familiarem suum, et multa alia Stoicorum et imprimi S Opinionem eorum, quam de divitiis prae se ferebant, eludentem sauia ty), duinde ipso diunt Nam eX eiSilem Verborum praeStigii S et rogna nata vobis sunt et imperia et divitiae et tantae quidem, Ut Omnia, quae ubique sint, Sapientis QSSe dientis α'). His alii Sque multis longioro formone Oollatis dis 'eptatisque finem facit Cicero colloquii cum Catono do finibus bonorum et malorum inStituti, quo eum ita Sermoeinans contendebat, ut universam ab illo eXplieatam Stoi eorum doetrinam refellere studeret eique ad VerSaretur. Nunc in orationem pro Murena voeuratius inquirentes deprome-mUS ea, quae eum nil doetrinam Stoicum omnino, tum praecipue ad haec ipSa, de quibus agimus paradoxi S, referri poSSunt. Huc pertinent imprimiS Omnium capita eius Orationis tria, quae Sunto undetrieeSimum, triceSimum et trieesimum primum. Ac primum quidem Omnibus virtutibus, quibuS Catonem eXOrnatum eSSe praedient Cieero, uestessisse, ait, ii Oetrinam non moderatam nee mitem, Sed, ut sibi videatur, paulo a Speriorem et duriorem quam veritatem et naturam pati'). Deinde, quod praecipue ObSerVRVeriS,

exhibet idem, quae bona essent in M. Catone divina et egregia, haec

'i orat P. Murena, 20, 6O.

23쪽

eSSe propria, quae requirerentur, id e St, quRe QSSent. reprehen Menda, ea omnia non eSSe u natura, Verum a mugi Stro quodam, Zertione, qui huius modi Sententiarum et praeeeptoriam Ruetor evaserit

Sapientem gratia nunquam mOVeri, nunquam Cui USquam delieto ignoscere neminem miserieordem es Se nisi Stultum et levem; viri non esse neque eXora Di neque pineari; Sol OS SapientiS esse, Si distortissimi sint, formo Sos, Si mendiois Simi, di ViteS, Si SerVitutem Serviunt, regeS DOS Butem, qui SapienteS non SumVS, fugiti VOS, HXules, hoStjS, insanos denique: Omnia pestenta eSSe paria, Omne deli etiam Seelus QSSe nefarium, Deo minus delinquere eum, qui gallum gallinaeeum; eum OBUS non fuerit, quum eum, qui patrem StasimenVerit: Sapientem nihil opinari nullius r0i paenitere, nulla in re fulli, Sententium mutare nunquum. v I Ree arripuisse Catonem, pergit idem, auetoribu S eruditissimis inductum neque disputandi onusa, ut alios, Sed ita vivendi'. . Quae si diligenter consideraverimuS et eum iis, quae eX Cutonis Sention di 8080que gerendi ratione paulo pOSt ibidem afferuntur, ContulerimuS, Quique manifestum erit, Ciceroni eum universam Stoi eorum diseiplinam tum praeeipue paradOXu eorum, quRe Cum vi Commemoret, non probari, quippe quae ipSa per Se dura parumque tractabilia Asperiorem etiam durioremque moerint Catonem. Sed audiamus Cieeronem ipSum, qui ulterius apertis verbis dieit ) Nostri illi. a Platon00t Aristotele moderati homines et temperati, aiunt apud Sapientem valere aliquando gratiam: viri boni eSSe misereri, di Stineta genera esse delietorum set dispares poena S, eSSe apud hominem ConStantem igno-S00ndi loeum, ipsum sapientem Saepe aliquid opinari quod neSeiret,irn Sei nonnunquam, eXorari eundem et pineari, quod diXerit interdum, Si ita reotius Sit, mutare, de Sententia dest edere aliquando OmneSVirtutes medioeritate quadam esse moderata S . Quibus diotis Si qua fortuna, uitioit noster, ad hos magistro S Catonem eum ista natura detuli SSet, non illum quidem virum meliorem evasurum suis Se nee fortiorem nee temperatiorem - Sed paulo ad lenitatem propensiorem . iam Si omnia, quae hactenus de Stoloismo Ciceronis eum in Opere eius. quod inseribitur de FinibUS, tum in Oratione, quam pro Murena habuit, obvia HXhibuimus, eum ParadOXis Stoi eorum singulari libello ab Hodem porti aetatis ContulerimuS et alia eum aliis CompnrRVerimuS, Statuendum nimirum nobis eSSe Videtur, eundem, quod addoetrinam Stoi eum attin0t, neque Constanter neque sideliter agere. Νηmque primum in opero suo de Finibus locis Supra laudatis placita Stoi eorum et ipsa lineo Paradoxa Oppugnat atque eVertere Studet, deinde in oratione pro Murena parem aperienS de Zenonis CuiuSdam, ut ait, inventis Sententiam; multus est in ea villatione, dum philosophiae Stoleae doetrinam; quam Cato mente animoque ampleXUS erat euiuS-que Se VeriSSimus Reeuratissimusque erat Soetator, hilariter perstringit et ad doleotationum et risum eo ronae tradustit.

'in orat p. Murena, 20, 6 I, 3 3, 62.

24쪽

uae quamquam ita Se habent, Vel potius ita su hab0r0 ut 1 fur nihilominus tamen eiuri modi iudicium perinde iniquum atqupservorsum ille tantum de Cicerone faeere poteSt, qui rem leviter potu Stra S parumque Reeurate perStringe S ad Verborum angustias et ad omnes litterarum angulOS Singula reVOeat, ad illud autem, quod eaput

Etenim, quod iam Supra ObServavimuS, ) fuit Cieero, quod ad moratum philosophiae partem attinet, Stolone diseiplinae Seetator studiosissimus fautorque eius Semper eXStitit Sollertissimus. Namque illo in morali doetrina nulla firma et coniuncta naturae praecepta tradi posse statuit, ni Si aut ab iis, qui Solam, aut ab iis, qui maXime hon0statem propter se dieant eXpetendam, id est aut a Stoleis aut Acadu micis et Peripatetieis, quas tres disciplinas in moruli doetrina re eon sentire, nominibus diSerepare eX animo iudicavit Sincereque profes-

persistemus O Stendereque conubimur, nullam ObVenire en Sum, Cur Ciceronem ineonstantiae mutataeque adverSUS Stoi QOS mentis insi

Nam quod ad principia ipsa et gravissima doetrina se Stolono

dogmata attinet, haec Cicero tametSi Oppugnare videtur. tamen illo non adeo vel potiuS nullatenuS rem ipSam . quam formam, id est Ar gumentandi disserendique rationem, aggreditur. Etenim rem Aea de mi eorum agenS aut OStondere Studet ), nullum suisSe clausam nequo Z0noni neque Stoi eis omnino, Cur a doctrina Aeademiae set Peripateticorum desolviSSent, aut demonStrat, illOS Sua argumentandi ratione, vidulicet spinosis conclusiunoulis et dietis ieiunis omnique oratorio ornatu destitutiS nee non eo, quod omnia, quae praeter Virtutem vidissent, abiecerint, ita CorreXiSSe philosophiam Veterem et emendavisso, ut Omnino ei aditum in urbem, in forum, in Curium omnem Subduxerint δ). Quare Cum planum fecisset atque proba SSet, et tantum ab Aen- domicis tributum esse animi virtutibus praestantiam, ut ea Stolois displicere non debuerit, et praeelare dicta eSSe omnia de prudentia de cognitione rerum, de coniunetione generi S humani, de temporantia porro, de modeStia, de magnitudine animi, de omni denique honestate ironioe exclamat: O magnam vim ingenii cauSumque iuStam, Cur nova sexistorset disciplinat Et ad Catonem ipsum Se eonvertens 4 quid, ait, si reviviscant Platonis illi et dein reps qui eorum auditores su0runt et tecum ita loquantur γα 4ΝOS eum te, M. Cato, Studiosissimum philosophiae, iusti SSimum Virum, Optimum iudicem, religiosissimum testem audiremia S, admirati Sumus, quid e SSet eur nobis Stoi eos anteferres, qui de rebus bonis et malis sentirent ea, quae ab hoc Pol0mone Zeno CognoVerat, nominibuS uterentur iis, quae prima Speeie

25쪽

a d mirutionem, re eXplieata risum mov'rent. Tu autem, si tibi illa Irobabantur, eur non propriis verbis illa tonsebas γ 'Neque etiam eX oratione pro Murena eo ueludendum eSt, Sinistre Cleuronem de Stoiuorum pluuitis iudieare aut eadem ' vilipender0. Propinat ille quidem, uti iam Supra monuimus ') Stoleum disciplinam eorumque paradOXa ridenda, at nequaquam eX animi Sententia, Sed eo tantum eon Silio, ut eau Sue Murenae, quem Beela Sante M. Catone de ambitu defendebat, Suffragaretur eamque Sublevaret. Quod Se ita fauilius consequturum OSSe Sperabat, Si iudieibuS demon StraSSet, e SSe Catonem durarum Seetae Stoleae Sententiarum et praeeeptorum, ubi nulla vitae humanae ratio haberetur et omnis deleotus diserimenqu0Omne rerum humanarum tolleretur, rigidum Seotatorem infleXibilemqu0

eustodem atque eundem Murenae ad VerSarium et nee Satorem.

Hane QSSe veram Cloeronis in oratione illa agendi rationem, ab ipSO Oratore edoeemiar qui QOndistionis, in qua tune VerSabatur eteon Silii quod persequabatur, reeordans libere fatetur, Se illo tempore loeatum esse. Dieit enim ad Catonem: α Non ego teoum iam ita toeabor, ut isdem his de rebus, cum L. Murenam te BeeuSante defende-rsem. Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae da

JuStum steteroquin atque verum iudieium de Cieeronis auetoritate, qua ad OmneS eventUS QRSU SVe SUpei Sedere pOSSemUS, HX OrntionibuSeius hauriri nequire, eX Oratione pro Cluentio perSpicuum eSt, ubi logimus , Sed errat vehementer, Si quis in OrationibuS 11OStriS, quaSin iudieiis habuimus, auetoritates nostras cola SignutRS Se bubsere Rrbitratur. Omnes enim illae orationes enia Surum et temporum Sunt, non hominum ipsorum ae patronorum δ) .

Cum igitur intelluxisset porsuasumque habuisset. et Zenoni nullam fuiSSe causam Cur ab antiqua Constitutione Aeademiuorum deSeiseeret, quum horum omnia illi probata essent, et Stoleos omneS re ipSRprofecto defendere eadem, quae Aea demi eos et Peripateti QOS, Verba inuasen tenere mordieus horridioresque evadere, asperioreS, durioreS et oratione et moribus: in libello, qui ParadoXa Stolo oriam inSeribitur, eXem plum Secutus Panaetii Rhodii, qui illorum tristitiam atque a Speritatem fugienS nee a uerbitatem sententiarum nee disserendi Spinas probavit q)tentare et ipse voluit, possentne proferri in lueem et ita diei, ut probarentur. Quod eo magis Se audere posse arbitrabatur, Cum perspe-XiSSe Sibi videretur, Paradoxa haec prima Speeie admirationem. PeeXplienta ri Sum movere, id est, adeo a Communi SenSu non abhorrore, ut cuique facile apparent, ea dum et intellogi set ad vitam humanamae Commodari pOSSe.

'i orat. Pro Cluent 49. Cfr. I vhner, Cicer. in philoS. inerit. p. 76, adnot 3 PV 222 Sq. et P. 288. D. Wyttenbach, opp. Seleci. vol. II. pag. 288. Sq. A. G. Gernhard, Proteg. in Paradox. Ciceron. p. XXVII.

26쪽

Quibus si adiecerimus, Ciceronem Stoleam philo Sophiam, non quidem illam severam set tetricam diffieilemque, quali S a veteribus Stoleis instituta primitusque orta erat, Sed a Panaetio humanitatis et littorarum con- .dimentis temperatam eandemque Platoni eiS et Aristotelicis duorutis mitigatam et delenitam, in Omnibus SeriptiS Suis philosophicis plurimi

aestimaSSe nee non prae ceteriS diSeiplini S ObservaSSO Secutumque esse, denique Si apponere non negleXerimVS, quod ipSe ingenue prositetur, dum , Sequemur igitur , inquit, hoc quidem tempore et hae in quaestiorio potissimum Stoi QOS, non ut interprete S, Sed, ut Solemia S, e fontibus eorum iudicio arbitrioque nostro quantum' quoque modo videbitur hauriemus i), firmiter in illa Sententia persistemuS, quam de Ciceronis ParadoXis Stoicorum Supra tulimuS'), neque de eo, quod Super hac re universu intelleXimus, tranSVe1 Sum unguem demoveri patiemur. Proinde

uitii quam HX animi Sententia a Cieerone perseripta eSSe, et iniquucomplurium virorum doetorum iudieia, Meinersit, qui vehementer in Ciceronem invehitur, Similia eXplodemus. Hie enim perperam saeis eum Cen Set, Cieeronem interdum ab Aroesila et Carneade ad antiquioreS philosophos, qui de Veritati S inventione non plane desperavi SSent, trRDSiSSe; et Severissimo notans desultoriam illam lovitatum dieit, eum, nunquam Sibi Similem, eosdem Viros, eadem deereta, enSdem diseiplinas modo omnibus laudum titulis Ornare, modo protervu

de que Sti OnS etranges. 'est a Brutus irrit dedi a Son eurit: il est aes Seg douteuX que Brutus ruit tu aveo uti grand plaisir, α - in dubium heret e voeatur, num Scriptor Gallicus; quid Ciceroni in hisce Paradoxis Conseribendis propositum fuerit, accuratius inquisiverit; quod si Seeus suserit, tum iam dubitari nequit, quin, quid illud eSSet, non perSpe-Xerit.

Leopoli, Idibus Juliis MDCCCCI.

pag. ψ adnot. ψ linea S pro crist. legendum crit., 6 linea 8 ab imo pro extinctae , OXStinctae

I 6 adnot. 5 pro de Fin IV. tegendum de Fin. III. 16 :, sub 6ὶ cotrahatur Cum adnot. 5. v I 6 pro adnot. 7) legendum 6ὶ.

27쪽

Director.