장음표시 사용
11쪽
conuexam radicis partem excipiendam valdopere aptum est e vel leuissimus aspectus docet. Nam latus communiter in usum vocatus uncus Fig. VII.) vicinum interdum, immo semper sere septum inter radices positum, simul corripit, quod et operationem impedit et quandoque cariem in cacochymicis procreat, si maxillae frustrum simul euellitur. Haec de Instrumenti partibus dicta sunto. In uniuersum vero consideratum nostrum instrumentum, uti iam dixi, nihil aliud nisi vectis et quidem homodromus est, siquidem ad vectis naturam tria necessaria puncta, ut illud vis in manubrii capitulo, ponderis in cochlea foemina, et fixum seu hypomochlium in rota deprehenditur. Notum vero est omnibus, duo modo vectium genera in geometricis demonstrari, in quorum primo quidem hypomochlium Fig. X. A duobus reliquis punctis interpositum deprehenditur, in secundo
continetur. Hos homo dromos, illos heterod mos vectes appellant. Noster Pelicanus vero homOdromis adnumerari debet. Docet porro nos mechanica, eo facilius quod uis pondus moueri, quo proximius hypo-mochlio adpensum sit, contra mouentem vim requiri eo minorem, quo maior ratio inter distantias horum puliciorum obuenerit. Ista tamen veritas in instrumento nostro non, nisi accuratiori eius scrutinio, detegitur. Nam audiui multos, de eius mechanica agentes disserentesque empiricos de hypomochlio loquentes, qui illud nunc in unco, nunc in cochlea, qua uncus ad medium pelicani a firmatur, nunc in manubrio quaererent. Instrumentum nostrum talis vectis os cheμος
est, cuius primas lineas Fig. XIII. ostendit. Semicirculus coo) dentium ordinem, sa) locum ad quem rota adponitur, b uncum aegroto denti applicatum significant, d) vero punctum est, de quo pondus B) dependet. Nunc vero figuram XIV. consileremus, quae harum partiumsthema mechanicum sistit. In hoc a hypomo chlium , b) punctum,
cui pondus adfixum est, ad d) vero vis mouens cernitur. Atqui primo intuitu quidem totius vectis vis mechanica duplo tantum aucta videri possit, quoniam C in medio fere est. At vero qui mechanica cognitione instructus est. in appeniis ponderibus vectium ad directionem potissimum vis mouentis, immo etiam ponderis respiciendum este bene scit, ut itaque vim ad angulum rectum applicatam maximam seu infinitam geometrae pronuncient, reliquos vero ex perpendiculis in liueam directionis
dimetiri dicant. Ponamus itaque B C esse lineam directionis, secundum
12쪽
quam dens a pondere sd) trahatur, erit igitur vera distantia applicatae vis eat normalis, quae e X A in s BC cadit, et ratio ponderis ad vim
egentem sequens P : V AD : A X. cum porro A X in Sin ang. AC X, quia sinus cum augulis continua ratione decrescunt, A X erit eo minor vis necessaria, quo minor angulus C fuerit. Simul vero eadem proportione crurum Vectis ratio crescit, usque dum si B C, cum A C eo incidit, infinita fit. Quae theoretica veritas etiam ab omnibus eius artis magistris ex Perientia ducente inculcatur, Omnes enim rotam quam proxime fieri possit unc O adponendam esse pronunciant. Sed in his dictis considerauimus Vectem nostrum ac si vis mouens ad B) applicata esset, eamque insignem necessariam esse ad pondus D) mouendum, siue sustinendum demonstrauimus. Nonne vero ex eadem demonstratione sequitur, leuiori vi puncto appensum magnum pondus ad B) commode moueri ξ Atqui id in Pelicano sic est. Laudant ea propter plures empirici applicationem rotae ad proximum dentem, quamuis omnes theoriae et mechanicae e pertes stat , et veram rationem ignorent. His pro virium modulo eX postis ad Pelicani spplicationis descriptionem me conuerto. Ad cuius quidem praeparationem requiritur, ut Chirurgus ante Operationem Via cum pro re nata longiorem aut breuiorem ope cochleae ad rotam adducat Vel remoueat, eiusque distantiam dimetiatur, id quod germanice das Stes en oder flari d)ton dicitur. Hoc in principio dissicile quidem est, et quotidiano usu ae applicatione
demum discitur. Nam si mediante cochlea uncus nimis protruditur, in exercenda o Peratione rota sub eo posterius elabitur; si vero nimis adducitur, tunc ea antrorsum discedit, et in utroque commi sio errore remanet euellendus dens. Interim hoc in per obseruari debet, quod in anterioribus dentibus proximius adducendus sit uncus rotae, breuio que essiciendus ac in posterioribus. itaque semper eius proportio ad rotam uncumque est attendenda. Deinde ante applicationem instrumenti primum a Chirurgo figura, situs dentis, eius caries, an nimirum eius corona intrinsecus, vel in media parte, vel extrinsecus aut ad latus exesa sit, perscrutandum est. Posthac vero instrumentum uncique eligendi sunt. Nam si intrinsecus corona carie destructa est, tunc temper ad lanam partem coronae uncus applicari debet, seu post aut ante illam, quam incommodam a firmationem germanice quia fatidier auso se dicunt, quoniam semper corona intrinsecus integra, uncus in medio eius afri mandus est. Porro ad vicinos dentes Praecipue Chirurgus respiciax, an ilii
13쪽
integri sint nec ne, aut pigne deficiant. In priori casu vicini dentis
colona compressione rotae de frangerctur: in posteriori vero, cum nullum sulcrum rota habeat, loco eius laminula metallica, argeii- teque moneta, lubili tui debet. Ratione applicationis vero instrumenti, Chirurgi varias methodos sequuntur. Nam hic rotam ad gingiuas, ille nil sit Peri orem coronae partem, alius denique extrinsecus ad labium a Diirmat. Nonnulli porro Nunquam linteo iustrumentum obuoluunt, sed
nudum applicant, hac ratione vero modo non solum aegrotus instrumenti irigore perturbatur, sed etiam exinde initammationes, compressisionesque eueniunt graues. Sunt tamen, qui splenium ex linteo ad ro- tam adsuunt, vel corium, quae cautio quamu is compressionem diminuit, ob immunditiem tamen laudanda non est. Optime est, quod Chirurgus totum instrumentum, tresque partes unci, linteo obuoluat,
quae operatio Germanice das Sinsu7l .agen dicitur, quo uncus firmior opelintei adhuc reddatur. Ante Operationem vero a chirurgo dolens denset vicini perscrutandi sunt, scuti etiam conueniens situs aegroti disponendus. Plures chirurgi l olent adhuc dentes, aegrotis terrae puluinari inlidentibus euellere, hoc vero aegroto Chirurgoque valde incommodum cli. Pater meus contra semper aegrotum ivllit sellae insidere, pone quam alia adhuc ponitur, eamque conscensus operationem suscipit. Ponamus nunc hominem, in maxilla inferiori dextri lateris, doloribus secundi magni molaris laborare, cuius Nero corona in media parte carie exesa et reliqui vicini integri sint. In hoc casu operationem aegroto in sella locato, Chirurgus sequenti ratione exercebit. Et ante omnia quidem gingiuas di iti adhaetentes separabit, qua encheires, ut a multis iit, neglecta, saepe dilacerationes, et exinde malignae suppurationes, haemorrhagiae et intumescentiae eueniunt. Imo etiam gingivae tam firmiter Coronae adglutinatae sunt interdum, praecipue in posterioribus molaribus, ut se in operatione extendant, extractumque
dentem in saccum quasi, diductae sequantur, Ni cultro laciniae extirpamiae sint. Remotis itaque gingiuis Chirurgus instrumentum se iri
hendit, ut pollicem inter rotam ed via cum interpositum, reliquis cum digitis Pelicanum firme teneat. Quo se , sellam post aegrotum positam conscenuit, primumque sinistra manu mentum tenet, indicemque eiusdem manus externae, Pollicem vero internae superficiei coronae dolentis dentis apponit. Deinde instrumenturn cloxtia manu in os indu
cere via cunaque primum ad mediam superficiem internam coronae, iuxta
14쪽
sinistrae pollicem, rotam vero ad coronas vicinorum apponere firmited debet. His peractis, pollice uncus, rota indice vero firmiter tenenda est, quoniam alias vix non semper rota vel uncus elabitur, sicque vicinus dens evellitur. Instrumento ita applicato manubrium primum paullo sursum, deinde tam diu leniter antrorsum mouetur, donec chirurgus dentem ex loco suo Udere sentit, quo tempore motus recte acceratur. Nunquam vero initio festinari decet operationem, quoniam saepe corona diffringitur, praeprimis si cariosa est. Deinde fortiori actione interdum externa mandibulae lamina ob nimiam instrumenti vim inflectiatur saepeque frangitur, id quod etiam ad finem operationis fieri potest, quoties chirurgus dentem inflexum manu Plane eradicare cupit aut motum renouat. Euulsus quidem est hac methodo dens, at vero praeualet, si chirurgus semper sorcipe instructus, illa dentem eruit. Ad dentem plane eradicandum autem non semper forceps requiritur, sed ille leuatus et sussicienter inflexus, tunc leni pressione pollicis manus sinistrae ad eius coronam extrorsum instituta, facile eruitur, quae Operatio siue motus Germanice das auεs d)lligen) dicitur. Accidit etiam non raro, quod dens plane hoc motu ex alveolo pressus, adhuc in gingiuis
haerens remaneat, si nimirum separatio gingiuarum supra commendata neglecta fuit, tunc dens cultro chirurgico separandus erit. Hoc vero cum aegrotum semper perturbet, sequenti leui operatione commode euitatur. Chirurgus videlicet cum indice illius manus, in qua tenuit instrumentum, leniter coronam de Orsum premit, qua pressione radices ascendunt. Nunc apices ascendentium radicum cum pollice alterius manus corripit, firmiterque tenet. His obseruatis, uadi cern. ad coronam applicatum introrsum urget, quo motu gingiuae leniter separantur. Id quod theotisce fatis concinne das ribsimielia) audit. De euellendis radicibus, infringendisque acutis dentium spiculis possent adhuc qu edam
addi, at vero cum eandem omnes hae Operationes theoriam sequantur, et praeterea pleraeque radices facile eradicentur, nam vi X non omnes iam abscederunt et vacillant, non operae pretium duco, de his diutius
disserere, usu apprime perdiscendis operationibus, sed statim ad forcise pulli expositi em Progredier.4.
15쪽
Ex iii ni illo inuentarum forcipum numero, quem utpote superfluum, enarrare nequeo, tres earum species, nimirum duas curuas et unam rectam, omnibus operationibus huius instrumenti ope exercendis aptas, describere conabor. Nam unusquisque fere chirurgus dentista prop initi formam speciemque forcipiam laudat, reliquisque instrumentis omnibus anteponit. Huic mox rostrum longum, acutum, insigniter curuatum, illi magis rectum, aut una eius parte altera breuius arridet, et plerique operosi imas cum suis instrumentis selicesque exercent operationes. Ex quo consequi videtur, in ex haereti consuetudinem plus valere, quam optimam instrumenti mechanicam constructionem. SCvLTETus iterum plures species forcipum in Armamentario suo, sed minori forma vi et Dio Nis 'q) adumbrauit. Melioresimo Optimas autem sormas P Auc si A nTus praecipue vero BUCKINGIus ' , BRAM ni LLA' et GARE N G Eoa ius l) nobiscum communicauerunt. In quibus iconibus nihil quod carpam habeo, nisi
hoc, eas Omnes, ex mea sententia rostrum nimis incuruatum ostendere.
Quoniam vero GAREN GEOTivs constructionem forcipum egregie dei cripsit, hanc praeteream, et solummodo eum, in rostri formae de criptionis modo, sequar, deinceps de totius instrumenti vi mechanica, usuque ex eo expectando verba facturus, nonnullaque propria vltimo loco adiecturus. Porceps generatim in tres fiuidi solet partes, vi
D. Jo 1NNis Scui Trri Armamentarium Chirur,cum. Parte I. pag. 23. Tab. X. Fig. η. S. - nio Nis Coum des operations, septieme demonstration p. 6OS. Fig. XI. Potar les denis et les Gencives Num. 2. 6. p. 8. pi ERRE PA, CHART Chirurgien Dent iste Tom. II. p. m. Cap. X. Tab.
16쪽
iuncturam B), et posteriorem seu mai jubrium C). Subdiuisiones ro
stri et manubrii in duas partes, nimirum ut anteriorem, quae interna m ct posteriore'a quae externa dicenda esset n), instrumenti intuitus docet. In seriorem manubrii partem b) in pluribus torcipibus cochlea
instructam D) deprehendimus, qua supelior pars sa ab inseriori b
remouetur. Id vero inutile iudicamus ' nam cochlea si nimis ud lucitur, manus actionem impedit, facitque, ut rostri apices coronam non satis comprehendant, si minus, nullum usum praestat alium, quam ut mechanicus instrumentum carius vendere possit. Quinimo interdum loco cochleae elater adferruminatus deprehenditur, qui semper superiorem laminatam ab inferiori dimoueat, sed et hic idem vitium habet, nam maior vis ob elateris resistentiam adhibenda est.. Prooemio meo iam soccipes ad' coni positorum Vectium genus retuli. Tria videlicet ad vectis naturam necessaria puncta, illud ponderis in rostris, quietis seu hypomo chlium in. iunctura, et tertium. applicatae Vis, in vir O-que manubrio habet.. Patet simul forcipem ad vectium heterodromorum genus pertinere, quo hypomo chlium, inter pondus et vinu positum, deprehenditur. Quod autem ad mechanicam forcipum considerationem attinet, palam esse opinor, . Omnes ad spe Ciem unam reserri posse. Quippe sere omnes ut duo vectes uno hypomo chlio iuncti atque conserruminati cosi siderari merentur. In primis lineis forcipis I ab. II. fig. a. designatis, cernuntur sub sa et b) rostrorum apices, siue puncta, quibus euellendi dentis, corona corripitur, ad c) aris siue commune hypomo chlium est, in et e) vero manubriorum eXtrema, quibus siue a comprimentibus digitis, manus ue vola vis applicatur, conspicieiada sunt.
Fluit vero ex simplicissimis vectium regulis, in recta forcipe compressionem dentis eo validiorem fortioremque sore, quo maior ratio inter rostrorum atque manubriorum longitudinem intercedit, imo eam tan tam euadere poste, quae sub leui compressione coronam dentis rescindat. Hoc autem cum contrarium sit operatoris Voluntati, respiciendum ad id est vi maxime commodam inuenias distantiarum rationem, quaenez nimiam compressionem requirat, quod chirurgo incommodum est,
neque Quod omnino non omnes ad hoc genus pertineant, docent Volsellae ab RiCHTEsto in eius Bibliotheca Fastic. VI. Parti I. pag. 8 3. Tab. 2. 3. dcx
ptae, quae admodum compositae sunt, nam planum inclinat uin cum Iecte combinatum habent..
17쪽
neque tamen dentem contundat. Experientia autem eam quam numerus quinarius ad unitatem e primit, pro ratione longitudinis manubrii ad eam loliri maxime commodam tutamque comprobauit. Rostril itaque longitudo, si ab hypomo chlio unius pollicis est, requirit quinque pollices longa manubria. Eodem pene modo res se in curuis torcipibus habet, in quibus tamen semper distantia punctorum ponderis, per normales ex rostrorum apicibus in manubrii continuatam axem ductis, di- metiri debemus. Sic ad curuam forcipem demonstrandam eadem secunda figura sullicit, nam modo ductis rectis ex sit e per extrema manubriorum atque communem axem, in has normales lineae euet apicibus rostrorum dimittantur in a) ni, , quae ubi priores secant, distantiam pondcras ab hypomo chlio indicabunt. At vero cuni uterque vectissimul agat, et una distantia ponderis semper alteia breuior sit, nam iachreuior est in c,) crit vis media forcipis posita in media proportionali inter m) et n) ad οὶ sere. Nos iu nostra forcipe distantiam ut i :6
deprehendimus. Ex quo conse initur chirurgum sex tu plo minori videntem tenere posse ope ibi cipis, quam si nudam adhiberet manum, Oritur et ex ior cipum usu hoc eximium commodum, quod semel co reptum dentem firmum sanumque illum, torquere, ex lue suo alveolo prolicere pollit, quippe tota sorceps ad dentem applicata, ut unum corpus considerari meretur. Etenim nunc ibi ceps cum dente iuncta vectis munere iungitur, qui ininax illae alveolum dentisque exitum retardantes gingiuas agit. Cum vero selix vius totius instrumenti ex rostri praecipue conforma tione dependeat, ad eius me conuerto descriptionem. Hoc ex duabus partibus constructum est, quae aequales, cur latae, interne excisae, anterius lave et incisae cile, atque arcte anterius sese tangere debent. Exciso seu spatium internum magis ad ellipseos sormam, quam circuli elimatum iit, nec inferior pars breuior ae anterior fabrefacienda est, quod vitium in plurimis torcipibus occurrit. Experientia enim quotidiana et Physica nos docet, quod uis corpus vel pondus a circumpositis rebus eo firmius teneri, si plane iis comprehenditur, siue quo plura pulicta contactus communia habet relliptica sorma elimatum rostrum vero magis conuenit cum ea dentis quam circuli, ideoque minor vis in compri
mendo manubrio requiritur. Porro cum rostra nimis excavata inferiorem coronae partem modo comprehendunt, fit ut plurimum, ut coronam resecent, praecipue ii interius carie excavata fuerit. In seriori autem rostri parte breuiore facta, oritur hoc satis graue incommodum, quod eX-
18쪽
tremum manubrium magis inclinatum difficilius inde moueatur: id quod aequali rostrorum longitudine praecaueri poterit. Forcipis applicatio
grauis, varioque modo a chirurgis celebrata, en cheire sis est, quippe quam alii aegrotis in terra sedentibus, alii iis stantibus, adhibent. Optimum vero videtur, ut et in hoc casu aegrotus in sella sedeat. Ratione situs, quem Chirurgus Obseruare debet, disterentia aliqua quoad diuersos dentes obuenit, nam incisores, canini & primi inferiores molares a Chirurgo ante aegrotum stante; molares posteriores, praecipue supe-aiores, post eum locato facilius evelluntur. Si nunc dentis conditionem chirurgus disquisiuit et forcipis speciem elegit, hanc sequenti modo corripit tenetque. Tres maiores digiti nimirum ad inferiorem manubrii partem, minimus inter eius laminas, polleae autem prope iurati ura in ad minimi latus ponendus est. Primis vero phalangis digitorum et volamantis superior pars, seu lamina manubrii, firmiter tenetur: inferior vero lamina ope digiti minimi a sqperiori remouetur. Ante applicationem vero polleX alterius manus ad euellendi dentis coronae eXternam, index vero ad eius internam superficiem adduci debet. Quod si nunc in seriorem maxillarem primum dextri lateris nimium dolere, et ea pro- euellendum esse supponamus, tunc peraget peritus chirurgus operationem sequenti modo. Ut primum inferiorem rostri partem, ad marginem se milunarem gingiuarum iuxta pollicem apponeret, manubriumque tunc eleuaret. Hoc enim motu superior seu interna rostri pars supra dentis coronam sua sponte adscendit, quae postea ad coronae locum interne alterius manus indice iam in digitatum, affirmatur, simulque manubrium comprimitur. Vtrum vero hoc fortiter, an leniter tantum comprimendum sit, cum coronae integritas, tum experientiat haecque optime docet. Priusquam vero vim adhibet dentemque eruit, cum
pollice et indice partes rostri comprehendendae firmiterque tependae sunt; qua cautione secessiis forcipis a dente impeditur. Nam saepe accidit his neglectis conditionibus, ut forceps in proximum incidat dentem eumque euellat. Manubrio nui' compresso id paullo deorsummouetur, quo motu intelligitur, an partes rostri rite applicatae sint, coronamque dentis firme comprehendant. His omnibus obseruatis euulsio ipsa est instituenda. Et quamuis quidem plerique putant, dentem aliter euelli non posse sorcipe, quam si perpendiculari modo trahatur.
Vidimus tamen ea ratione operantes saepius, in puluillo sedentes aegrotos simul cum dente sursum traxisse, sicque persaepe dentes vel rescii S
19쪽
vel immotos relictos tu i isse. raque propter in uni eo casu hac ratione operationem fieri pos e opinamur, si dens iam in alveolo suppurato
vacillat. Multo melius forcipe res agitur sequenti modo. Videlicet primo dens extrorsum manubrii deprellione inclinatur, deinceps si alveoli lamina, quod tantum non semper fit, aliquantum recellit, is leniter repelli, tandemque valde, ac quam celerrime eradicari debet. At vero ille celer, simul vero moderatus motus, summam manus ex git depleri tamen. Quando vero dens iam extrorsum inclinatur, vacillansque fuerit, torquendo breui manu eximitur. Cum vero primi in
lares, canini, incisoresque latiori rostro instructa forcipe tuto euelli non pollint, squidem in angusto, et praecipue in infantum dentibus, latum rostrum facile vicinum dentem corriperet, vel conquastaret, ea propter Pater meus de ea emendanda cogitauit sorcipe, sabrefaciendamque curauit talem , cuius rostrum anterius compressum sereque
acutum sit. Tab. II. Fig. III. sa) et quam unice anterioribus dentibus dicauit. Applicatio eadem fere ac prioris est, nisi quod, de qua in OX dicam praeparatio, ipsam applicationem praecedere debet. dimirum ad se licem facilemque operationem multum conseri, si canini et incisores ope Pelicani, ex alveolo subleuantur et quasi concutiuntur, sic enim ad exitum praeparati forcipe saci inae eradicari poterunt. Plerumque enim hac multo dissicilius extrahitur dens, quam cum pelican Osit, quoniam illa vix non semper de dentis corona degliscit, id quod praecipue in cunei Ormibus incisorum coronis obseruari licet. Deinde nectunt saepius radices incurvae, flexae, vel in alveolis divaricatae diuturnam moram, quae si cum m xilla penitus coalitae fuerint, non, nisi cum
huius iactura fracturaque, summa adhibita vi, extorquentur. Porcipi bus vero cum admodum circumscripta vis insit, liquere arbitror, iisdem multo tutius ac omnibus reliquis dentes euelli. Praecipue veros infantibus puerisve haec ex haeresis adhiberi debet, forceps optimum videtur instrumentum elth, quoniam insantum dentes non firmiter infixi sunt, atque reliquis latioribus instrumentis tam saepe, immo saepius viacinus dens ac dolens evellitur.
FOrceps, quam Pater meus emendauit, a communi in eo di fieri,
quod rostrum cum manubrio nullum sere angulum intercipit, illudque semper longius ac in reliquis est, cum quibus caeterum ratione const u clionis conuenit, ut et longitudine, quae seX Pollices transuersos non
20쪽
excedit. Cumque in plurimis sol cipum rectarum speciebus caruina dicta
rostra proxime ac arcte ad se accedant, superficies earum externae multum convexae sint, sicuti etiam manubrium parum curuatum Ostendunt, in deo
seribenda specie contra, partes rostri paullo a se distant. Fig. IV. Tab. II. A) anterius sele modo attingentes, ut internum spatium ad leniis formam elimatum sit, s C quod ideo factum est, quoniam recta rostra nunquam coronam eX omni parte comprehendunt. Una lamina manubrii recta D), altera autem extrinsecus curuatal E), quo forceps
firmior manu teneri possit. Haec forceps eodem modo ut curua manu tenetur applicaturque, solummodo alterius manus indice labium superius si unus superiorum in ei sorum euellendus eo reprimatur, pollice vero denti euellendo, reliquis digitis ad buccam externe assirmatis, ceps applicetur. In Operatione autem prius manubrium sursum mouere, quo dens extrorsum discedat, deinde dentem paullo torquere et tunc deorsum trahere, conuenit, quae vere:Omnia eXacte peragi debent, ut nec manubrium valde comprimatur, Nam sic corona dentis discedit, nec ne entius.teneatur, iic enim remanet, quem eX trahere animus erat, dens. Demum Munquam , ob timendam dilacerationem contusionemque gingiuarum, earum separatio ante operationem instituenda negligatur. Eiusmodi enirn vexata vulnera, multa Chirurgo aegrotoque facessunt negotia, quin ob perpetuam frictio nona ciborum, linguae et buccarum attritum, sempiternumque asiluxum saliuae dissicu ter admodum sanantur. Haec de forcipibus sussiciant. Attamen nonnulla supersunt de usu ab ancinymo Gallo inuentae forcipis, qua dens perpendiculari modo euelli dicitur, et quam in Bibliotheca chirurgica Ric AT Eui adumbratam cernere licet, ad quam Iconem lectorem benivolum remittere cogor. Hoc valde compositum instrumentum autem in permultis casibus plane inutile est. Nam primo ad posteriores molares, ob magnitudinis latitudinisque causiam applicari vi equit. Deinde si corona dentis nimis carie consumta fuerit, ea semper compressione partium rostri frangitur, cuius mobilis pars sub manubrii comprestione a plano inclinato semper firmior comprimitur. Aliud porro incommota dum huius instrumenti est, quod Omnes dentium radices unam eandemque non habent figuram, quippe ii radi X vere conica nec curuata est, operatio sacile tali cum instrumento esset exercenda. Sunt vero radices plurimae curuatae aut in serius nimis a se separatae, aut totum interstitium maxillae coalitum, in quibus omnibus casibus semper corona