Commentatio de elasticitate musculorum : quaestiones novas litterarias in annum MDCCCLVI. positas promulgandi causa edita

5쪽

CUM SENATU

CIUIM QUI IDI CERTAMINE LIΤERARIO IN DIEM XV. OCTOBRIS A. MDCCCLVISOLEMNIUM REGIS AUGUSTISSDII NATALICIORUM CAUSA INDICTO PRAEMIA REPORTARUNT RENUNCΙΑΤ NOVASQUE SIMUL QUAESTIONES IN ANNUM SE IRNTEM ΡROPOSITAS PROMULGAT.

7쪽

posteaquam Hallerus irritabilitatem musculorum unis eorum fibris propriam fecerat, nihil paene aliud curarunt physiologi, quam ut scholae

Hallerianae placitum iterum iterumque examinarent, idque noVarum Ob- Aervationum fide aut munire aut refutare studerent. E quibus studiis etiamsi nonnulla redundarunt non exigui momenti commoda, tamen Theodorus Schroannius, cum ad cognoscendos musculorum motus ΠΟVum adi- tum ComparaSSet, operae pretium fecisse visus est. Intellexit vir acutissimus primum omnium id esse agendum, ut qua vi musculi agerent et quinta diligenter perpenderetin . Itaque curarit ut aliquis musculus, quem electricitate lacesseret, nunc minora nunc maiora pondera eleVaret, deinde fibrarum contractarum longitudinem diligenter emensus est. Quibus experimentis probavit, musculum, quo quiS mViS ContrRetuS QSSet, ad Sustentandum pondus minus aptum esse. Hanc vero elasticitatis legem e88e Schwannius perSpeXit, quare vires, quibus musculi uterentur,

elasticas esse RSSeruit.

In his viri illustrissimi studiis observationum subtilitatem magis quam conclusionum perspicuitatem miror. Est enim id quod de musculorum elasticitate praecipit non plane clarum imo obseurum. ConStat Vim musculorum talem esse, quae fibras contrahens naturalem earum formam

8쪽

immutet, elasticitatem vero hoc proprium habere, ut naturalem Corporum

formam defendat immutatamque reficiat. Quod qui perpendunt, fortasse

in Felieis Fontanae doctrina Constare malent, duas museulis Vires adscribentis, alterum animalem, quae tibi RS contrahat, alterum elasticam, quae partes contractas ad pristinae formae integritatem reducat. Exstitit autem doctrinao Sol annia nae defensor subtilis, E ardus Meberus, qui in rebu8 physicis Versatissimus omnem contractilitatem musculorum elasticitati SuperstruXit. Nomine elastieitatis omnes materiae vires internas comprehetidit, quae formam naturalem Corporum, si forte infestetur, defendant, immutatam Vero, quum cesset turbR extrinseeus

concitata, recondant et reficiant. Monet autem naturalem rerum formam nequaquam ConStrentem OSSe, Verum pendere ex Conditionibus cum plu-mis, tum diversissimis. Ita fili ferrei longitudinem, ubi caleat maiorem, ubi frigeat minorem esse. Utramque formam naturalem esse, id est Virium, quae ibi agant omnium concentu provocatum et elasticitati consentaneam. Iam fingamus aliquod filum ferreum ob aeris circumiecti calorem initio longum esse. Interea calor imminuitur, illum ferreum frigescit et brevius redditur. Quod si quaeritur qua vi contrahatur, Meberus elasticitatem profert. Neque perperam si quid video id agit. Nam quae mo- loculae in ferro calido aequabiliter dispositae erant, eae, quum Cnior auffugit, nimis inter se distant et raritate laborant. Quare ad concretionem tendunt et elasticitatis ope se Contrahunt. Cum illo autem filo ferreo Mebertis comparat musculum. Huius duaS formas naturales esse ait, alteram quieseentis, qui longior sit et tenuior, alteram vigentis sive stimulo irritati, qui brevior sit simulatque cra88ior. Hanc Vero breviorem formam, quae musculo ad actionem eXcituto sola Conveniat, viribu8 elasticis proVOean persuasum habet. Itaque omnesmUSculorum motus al) elasticitate repetit, quamquam causarum finis Si quaeritur, elasticitatem ipsam pendere a Vitae actionibus, non negat.

9쪽

In his nihil video, quod non dialecticis conveniat, imo muOr Ru toris sagacitatem, qui inter musculorum motus et Vitalem eorum fontem, elasticitatem suam callide interponat. Nimirum motus musculorum explicaturi si ad ultimus causas vitales respicimus, exigua lucis inveniendae exspectatio est. Contra si proximas causas quaerimus, quae physicae

sunt, sperare licet fore ut observationum et experimentorum ope naturam rerum cognoscamus ipsa8que legeS, quas Sequantur, perSpicinmUS.

Ex quibus omnibus dubium esse nequit, me doctrinae Meberianae principiis nequaquam obstare, quam potius Sagaciter inVentam et physicis rationibus bene stabilitam crediderim. Id unum dubito, utrum in physiologiae usum vocata elasticitas ad explicandas musculorum motus aptior sit quam ipsa Vis Vitalis, cui praeferthiae et substituitur. Quae quorsum spectet dubitatio demonstrabo. Si quis musculus stimulo lacessitus pondus extollit, vim exerit, quae secundum doctrinam praecedentibus prolatam, partim a naturali fibrarum irritatarum forma, partim ab elasticitatis ut dicunt modulo pendet. Quare

vires musculorum constante forma naturali, ex elasticitatis vi et vigore iudicandae sunt. Iam naturalem formum Meferus in musculis contractis

simpliciter metitur, at vim elasticitatis ita explorat, ut expansionem fibrarum , quae ponderis extollendi gravitate essiciatu , circini ope definiat. Est enim elasticitatis et expansibilitatis, ut ita dicam, inversa a Milo, ita, ut expansibilitate bene stabilita, ipsius Elasticitatis perSpicua ratio sit. Ex quibus orta spes est, fore ut Vires musculorum ad numeroS revocentur, qui ubi Semel - inventi essent, aditus ad mathesin pateret. Enim vero cavendum est, ne in tanta difficultatum superandarum exspectatione aliquomodo fallamur. Ρrobavi experimentis nuper a me dia Vulgatis, expansiones musculorum Variabiles esse, hac quidem ratione M-que lege, ut quo quis musculus contractionem magis impeditam perfice-

10쪽

ret . fibrarum eius maior expansio esset. Quatuor inveni methodos ad periclitationem idoneas. Hae quidem methodi, cum unaquaeque satis sibi constaret, mirum quantum inter Se omneS disserebant, et expansionem fibrarum diversissimam eXhibebant. Proinde nec expansibilitatis Deo elasticitatis certam esse rationem existimo. In dissertatione nuper a me edita definitionem expansibilitatis a II bero commendatam retinui. Huius autem haec ratio est quae sequitur.

Si musculi irritati longitudo naturalis a musculi irritati atque pondere eX- pansi longitudine deducitur, id quod superest expansio habetur. Deinde haec ipsa expansio naturali fibrarum irritaturum longitudino dividenda est, ut expansibilitas prodeat, quam quaerimUS. Est autem ista expansibilitatis coniecturalis definitio, quae magnam

erroris suspicionem moVet. Ponit enim musculorum irritatorum formam talem eSSe, quae quamquam Continuo labore Sensim mutetur, tamen satis

perseveret ut in una contractione, quamVis dissicili prorsus constet. Verum ex labore fatigatio oritur, ex fatigatione contractionum debilitas, at musculi minus contracti natura longiores Sunt. Itaque cum musculi ex contractione Sensim longiores sunt, de naturali forma eorum qui irritati contrahantur, iudicari nequit. Sicut enim sine contentione fibrarum nulla contractio perficitur, ita naturalem formam in ipsa contractione perpetuo mutari credibile est. Quod si ita se habet, duorum musculorum, unius nihil praeter mΟ-lem Suam ferentis, alterius grave pondus extollentis, dissimilis conditio et finita contractione diversa forma naturalis erit. Hoc dico: museulus stimulo lacessitus , prouti Vel onustus est vel non on Stris, mutationes internas subit diversas, ita ut onustus ne appetat quidem eandem formam quam onustus appetit. At quam appetat non liquet. Quare non nego quidem Meberi illud, data forma naturali omnes muscu-