장음표시 사용
21쪽
quamquam Horatius minime dubiis quin de Athenarum arce ita loqui potuerit, si quo sensu
alii poetae vos pumice nonnusquam tantur recordor.
12 V. 3 uid prius, die, quam solitis parentem laudibus pSi enim poeta loqui videtur ulli prius dio, Musa, sumam celebrandum, quam Iovem solitis laudibus Quamquam de necessitate dubitari potest, cum cod. Bland vetustissimus si habeat: lui prius dicam solitis parentis laudibus pQuam lectionem, si latuis liberius quodammodo poetam Graecorum loquendi morem
imitatum esse, splendorem quendam habere negari nequit Sed cum celeri codd. parentum habeant, unus Benileio auctore parentem, sacere non potui, qui In magna hac diversitate eum lectionis tum interpretationis viris doctis sententiam proponerem. v. 31 quam di solvere, ponto unda recumbit, neque vero quod sic voluere, pomo quaeque alia legenda viri docti adhuc latuerunt. Nam turbant hic mirum in modum codices' quia sic, quod sic, nam sic, quod si, quod si dii etc. Sed vides, unde illud di hauserimus. Posuisse poeta videtur voluere a volnere, quatuor syllabis legendum sicut legisti solvere, siluae, soluere, alia. uod quem fugit, eum sic Immiscuisse consentaneum est, unde acta est lectionum ista variatio et perturbatio. Jam vero siquis quaerat, num latuere liceat oratium posuisse potuere sormam, quae congruat cum perseelo noluerea pelle, lateor ingenue, me quidem an formam circumspicientem adhuc non deprehendisse. Itaque per hypothesin malim emendationem, quae permagna veritate et probabilitate ceteroquin commendatur, proponere. Nam evolvere a poeta proseclum esse idcirco non ausim suspicari, quia hos verbo nonnisi sensu paullum diverso, quantum quidem scio, scriptores utuntur. Ceterum si locum nostra ratione restitutum contemplaris si quam ad undam, sicut par est, reserendo venustam mecum verborum collocationem admiraberis. v. 35 eatenis nobilitatum Regulum , non Catonus nobile letum. Sed totum locum on- templare, qualem a poeta prosectum esse statuimus: Romulum post hos prius a quietum Pompili regnum memorem a superb0STarquini lasses, dubito, an calenis nobilitatum Regulum et Scauro eis. nam depravationem duplicis ae in an, quod vulgo legitur, ex reliqua eorruptela necessario natam esse pro certo habeas linque poeta postquam eos heroesque celebravit, haesitat paullulum quaeritans, utram reges, an vero viros in re publica libera praeclaros praedicet. Paullulaen, inquam, Bam quo animus inclinoi sacile apparet, eum alteros memorandos modo, alteros insigni amen reserendos dicat Sed videsis quo eum acumine superbos fasces eo
22쪽
loo posuerit, quo protinus omnis haesitatio et uolualio regia a superbia extinguaviar. Sequuntur igitur ipsa rei publicae lumina, in quibus Regulus intenis nobilitalus primum lorem obtinet. Iam vero non dubito, quin omnis dubitatio quae possit de his verbis Goriri viveritatis absorbeatur, quare nihil ex schedis addo. Scimus autem calonem, quem nimia cum pertinacia locum suum in soro Romano saepius obtinuisse rerum scriptores narrant, a Beni-loio ex hoc demum loco summo inre sirusum esse, sed quam attulit idem medicinam, nemo, quantum novi, probavit. De ac ipse uno videas liquet enim causa et prope dix rim, necessitas depravationis v. 14 primo tens
limo inchoat . . . non principi limo coactus.
aetus quid sibi velli, quod quidem vetustissimi interpretes per iussus explicant, e mythologia non enucleari posse Benileio totus assentior. iam illa sententia, Prometheum, cum semel constituisset hominem lingere, hanc rationem inire coactum esse, nimis frigida videtur Prometheum igitur noster narrat, postquam limum primum inchoavisset, visse uioaddere particulas illas. Quod quid sit, ire cum infinitivo cum probe scias, exemplis igitis asserendis supersedeo, huic os accommodatissimum esse non negabis. Ceterum f. Prop. lib. I, 3 v. 89 O prima infelix fingenti ierra Prometheo. 28, v. 25 si quo linque Eurus minabitur,
silvae lectantur ιε sospite, muctaque marces
nec Mywm immeritis seu ram postmodo is natis fraudem commulare fortem buci a vicesque, Nperbe, ta manean imum.
Vulgalam, sodes, ipse adeas Nihil addo, quia paucis vix absolvi pinea 32 v. 1 Roscido siquit Macci sub antro,
incido qui invenit cum quid esset ignoraret, o imus periclitatus est. Maod proclivius fuit, si iam umbra legebatur pro antro, aut si roscidum antrum, quod legitur mi poetas, cognitum non habebat Fieri quoque potuit, ut alienius civiusque librarius, cuius nisui ex praecedente carmine illud poscis obversaretur, poscimus sive poscimur audacter intruderet. Quid enim illi non potuerunt' v. 1 nitidumque, non miri unque. 35 v. 16 fravat,
te servam in anteit saeva nec sua no smyετ noque vero serva necessiius Savius aceidit, ut quod pro varia lectis evoeabali traditur, ad aliud vocabulum reserendiu sit. Itaque suspinari Met, eum semo pro varia lectione saevia vocabulo adscribatur, pertinere illud a 3-per, quod via diui Mest Φ-n rigide ho loco positum sit, cum famam nera uasem nemo Maeliam inses e posis. Jam vero vide, quintam salutem qualemque medicinam . se dis illimo, civi viro n
23쪽
dociorum animos tantopere vexavit agitavitque attulerim, si metum ita poetam facis inquentem metuunt tyranni, ne populus, ubi primum saeva necessitas, quam tu fortuna, dominam suinqueris, apparet, imperiam tangat. Dominam autem ullae humanae fortunam uniusneeessitatis servam esse recte poeta monuit. lib. l, 7 v. 12 mentes, non mento. Desinant igitur viri docti vexari illo minares tam nude posito, sed fracta non ad intutem solum, sed audacter mecum ad mentes minaces simul reserant. arrat igitur, in proelio ad Philippos facto mentes minaces stactas esse et virtutem solumque turpe tetigisSe. tu, v. 10 Apollinis, non Apuliae sive Dauniae sive quidquid viri docti adhuc inlacem protulerunt. Et de necessitate quidem variis de causis dubitari nequit At quas tandem pollinis palumbes tu nobis narras, quae sunt uni Veneri sacrae Concedo, sed laurum sacram esse Phoebo, non Veneri salearis. Quid, si nostrum, qui se puerum a Deo Deaqne servata n esse optime diceret sabulosas hasce, paene dicam, inauditas palumbes suo Marte sacras utrique finxisse suspicemus' Sed vide, quid traditum sit limen spumae, limina pomae limen Apuliae. Similitudinem adesse vides permagnam neque negari poteSt, noinam rationem collocatione verborum fabulosae possinis palumbes, sic enim vere o haerere iam significavimus, vehementer arridere. nimvero finita sit emendatio. Viros do tiores aut pluribus litterarum otiique subsidiis et instrumentis ornatos velim, si libuerit, aut infinitam reddere, aut vero delere Iaetabor, si quis elicior uerit in emendando loco an quam desperato lV, Δ, v. 15 mm iamque, o Drm laete iam iamque peruina pulcherrime, ni Meet Horatium, dictum est et ad sensum quod attinet et ad verborum collocationem. Lubenter, alia allor, hanc crucem amotam esse senties. EP. 16 v. 16 arenae, non arere Lapsus est auribus librarius. Ipsum poetam audiavisse videor. rena est, quod modo solumisio sivium cruore lineium M. Flor. . 2 prima
civilis helli arena Italia fuit.
Sat. I, 1 v. 89 quo tibi dat, non quos. v. 13 3 festinanti, non sic festinanti.
7, v. 11 ob verbum, non adversum.
Meeum sine dubio gaudebis perbo, quod e limo per me nuncupare Iiret. tI, 2 v. 65 mundus erit, qui non 3 non sordib- a mei neutram partem cisus miseri neque servis etc. non cinus me hic.
s oenereus Ceres, ita culino sumeret alto. post hoc ludus erat, emcntilla adpota massis raara fieva sino eos raetinae seria frontis.
olgo quod lartur, ipse inspidias. 1 v. 154 liquens, non rigens Rhodie sine Φibis. Diei autem niverseumens, quiasvras vim Mum esset, avariis illa terrore pereussis esse Notis autem est - ε η- dep. primam prodatere.
24쪽
v. 172 Usun re, non e iudere. v. 18 maior at nimio, non maior dimidio. 5 V. 79 Denti enim mansum, non magnum. Plaudes sine dubio Plauebit enim imago nebulonum quotidie ad manducandum convenientium. v. 103 inlacrimare, ρaudia prodest et noli celare etc. non est gaudia prodentem voltum celare. occurrit illud asonis: et lacrimae prosunt'. Epist. I, 6 v. 59 copiamque, non populumque Mecum lacies, Si cuncta circumspexeris. Fortasse non admonitus canes iam desiderasti hoc loco, non alias apud Horatium. En adsunt. Celerum compara πη cum πη 10 v. 37 Dicto insultans, non victor violens Nimirum obstupefactum te video propter luculentam dissimilitudinem. Sed estina lente. Si quae tradita sunt omnia diligenter excutiens de necessitate emendationis mecum sentis, ad veritalem nihil posse cogitari ab omni parte melius, aptius, venustius certe concedes. En vides caballum victo tandem hoste sor-itore gestientem astu laetiliaque solo insultare, quod verbum saepius legisti de equis et equilibus, sicut ipse poeta armentum habet insultans. Inluere autem praeclarissimam oppositionem via insultans incessit, cum frenum accepit. Talia artem et ingenium Venus num sapiunt. Adde numerum denique rei quam maxime accommodatum. - Verum nulla
similitudo, nulla probabilitas adesi Fateor, sed steri acile potuit, ut aliquis ad marginem explicandi causa propter oppositionem illam adscriberet insolens insultans salie Ji. e. per Superbiam et insolentiam, quod odabulum eiusdem soniis esse probe eis salire .uuid igitur mirum, si casu quoque nonnihil tribuendum est, hanc adnotationem, quod sexcenties factum est, in textum irrepsisse, postea autem metri causa insolens in violens esse mutatum, quorum maximam esse similitudinem apparet Sed meram opinionem propono. 20 v. 24 praeconem dotibus aptum, non
praecanum, solibus aptum. Jam primum solibus aptum ita sere explicant interpretes, ut hominem significet locis apricis gaudentem i. e. qui sanitatis vel voluptatis causa solem amet quaeratque, quod utrum de Horatio valeat eo ne, qui narrat sole ingruente se campum lusumque fugisse, ipsi Videant. Sed addubitari ipsa locutio potest. Amicis aplus qui sit, intelligo neque de reliqua vocabuli potestate haesito, sed solibus aptum illam, quam volunt, vim habere nunquam mihi perSuadere potui. Itaque Doederlinio, quem honoris causa nomino, viro doctissimo et ingenioso assentiri malim, qui hominem solibus apium intelligi vult eum, cuius caput sit Solibus accommodatum . . calvum. Quamquam ne ho quidem pro serio comperi, poeiam calvum suisse. Sed a bonum poeiam et praecanum et calvum et solis amieum fuisse, Perme licet doctissimorum hominum arbitrium et voluntatem constare, aliae graviores etiam
dubitationes locum acrius diligentiusque oontemplani et exoviienti necesse est oboriantur. illud elerem irasei tam nude positum offendit sane, cum nequaquam sussiciat ad ingenium
25쪽
poetae signisscandum ouid nihilne aliud de se ipse libello proficiscenti commendat praedicandum oum tam . verbosa loquela oorporis non dico virtutes sed invenustam proprietatem exhibeat Apage vero eri us inn, praeeanus, solis amicus, idem iracundus Apage, inquam; si quid sapis, audacter eoum in solibus aprum corruptelam inesse prudentissimi poetae statuas. Sine dubio de ingeni suo nescio qui quamquam probe quidem scire videor, sed liceat ho loco viam et rationem, qua perveni ad illam emendationem, uberius aliquantulo demonstrare, - de indole sua igitur nescio quid universe praedicavit addiditque pergens erierem quidem irasci, Sed elo. Si sere velim loculum dio, liber, me esse exiguum, praecanum, bonum Sodalem et celerem quidem irasci, Sed qui placari possit. En habes sententiam, nisi fallor, Sanam, rotundam, utique tolerabilem. Sodulibus aptum igitur lubenti animo mecum arriperes, si per metrum liceret itaque odibus sodalibus olim cum mea quadam amicorumque voluptato per hypothesin proposui . . pugnis calcibusque
oontendi, poetam scripsisSe, quod a necessitate, a Similitudine et probabilitate satis commendaretur, nisi ad veritatem quod Speciat, celeroquin maximam, unus scrupulus restaret sodes se si audes Cic. est. Non a toribus. nimvero scrupulum de scrupulo movebam declamitans, veri simile esse grammaticum Sua utrumque e Cicerone hausisse, quem summum oratorem, criticum mediocrem haberemus addebam apud Sidon carm. 28, 233 hae legi s sodes, quoties ibi loquenti eis. Hinc Sse, quod doctissimi homines existimavissent, sodes esse idem ac sodalis neque negari posse, magnam locorum silvam cum hae vocabuli potestate mire congruere. Verumenimvero nusquam terrarum legitur illud, quod mente conceperam, alio casul Quid igitur Abstinere fas est a tali coniiciendi cupiditate ac pertinacia, quia, si riderio Magni dicto licet uti, Caesar non est super Grammaticos, nedum simplex ludi magister, ipse grammaticus. Quamquam animi ausa Ipotheticam eam proponere pergebam, donec lolius loci iusia legitimaque emendatio in lucem prodiret, ut quantum fieri posset, quaestio illa redintegraretur et ad finem perduceretur. - Quid vero moribus aptum pSed totum locum contemplare Me primis urbis belli placuisse domique
corporis Xigui, praecanum, moribu aplum, irasci celerem, tamen ut placabilis essem. Ex iis, quae supra diximus, pluribus quidem rationibus hanc coniecturam commendari nemo non videt. Accedit ut similitudo non prorsus desideretur; nam si einectius, vir doctissimus, poetam ortasse putat solis amicum scripsisse, nemo certe negabit nostram emendationem cum illa comparatam primas affectare debere. Sed si similitudinis, si probabilitatis laude praestaret omnibus, nequaquam acquiescerem, cum aliae difficultates locum acrius inspicienti oboriantur. Praeeanum illud duplici nouitne vehementer offendit. Primum nemo mortalium poetam praemature sanum suisse probavit, tum vero vocabulum ipsum est αστα λεγομενον Possit igitur vir prudentior cautiorque suspicari corruptelam hac voce contineri. Itaque multa
peristitatus sum, done iusia, quam supra posui, probaque, nisi me omnia fallunt, emendatio subito, affuiti
26쪽
Sed aspice nune, quaeso, sanatum totum lotum: narrabis igitur, libelle, δme primis urbis belli plaeuisse domique oorporis exigui praeconem dotibus aptum,irasu celerem, tamen ut placabilis essem, e narrabis, Augusto, Hasesnali, aliis me placuisse, qui laudes eorum praeco per eximi quidem corporis homuneulum', sed ingenii dotibus aptum, et quamquam procliviorem ad iraeundiam, inolle tamen placabilem. Vides imi toturn locum Sententiis, verbis, numeris aptissimvin teretem atque rotundum. Summus aulem praeco Homerram dico, statim occurrit nostrumque pusillum praeconem tuetur Simul dotes instenti quemadmodum natinae fori-nueque dotes, besti ossaequa dotes dicuntur, apud Ovidium nos legere meminimus oratiumque videmus illud instenui non addero debuisse, quia dotes hos loco, cum oppositum praecedat corporis, non possunt de ingenio non intelligi 'eque vero dubito, quin gratiam mihi habitum sit poeta, quod a calvitio, canitio, aliis senectutis dotibus praematuris eum vindicaverim, εἰ νάρις ἐστὶ ἐκεῖ i. e. apud inferos. am apud grammaticos nonnihil gratiae fore rix
sperare ausim, oum expertus sciam, ἐκει το cibae nequaquam de Se. ΙΙ, , . 87 sumo παι, non stare erat. Audacter mecum iuro fratrem ineptum pellas non returret ipsum poetam suadentem audire videor. sumen sitem cognosse, quod laetorem potius, quam consultum alterius suasorem fecit. ars p. v. 60 ut solis in silvis se comminantur in annos,
Prona a vi, nollue suos foliis pronos mutantur in minos,
primae eadunt, omnia diligenter iremspiciens assentieris. Hae habui, quae nunc quidem tecum communicarem. Quae si hoc loco non ubique
Suni accuratiore commentatione instructa, paullulum ipse, quaeso, circumspicias causas ei rationes, quibus tandem enisus et laetus nova mea protulerim, ut quae coacius miSi, penore tuo subministres. lta nimia iudicandi celeritas cupiditasque vitatur, qua persaepe virorum doctissimorum, nam de meorum studiorum mediocritate modestiaque non loquor, Sed Summorum virorum gravissima invenia, si forte supersederunt longiore commentationis apparatu. -rpuntur et perstringuia . Itaque vir doctissimus nam si te inquit simpliciter quid scribendum ibi videatur significaveris, semper verendum, ne aut non satis intelligatuν, quid sibi velit emendatio quamve sit necessaria, aut etiam ea quae per se sunt planis et Perspicua maligne simulent se ignorare'. uapropter no ripodistica quidem in statis mea
inique te laturum ess spero, si rationis meae iust a ipso rationem habueris. Fateor equidem me novam hanc aream vehementer adamare propteres quod expertus e gnovi, summo
PMo talia ad indagandum easque quaestiones, de quibus dubitari etiam potest, absolvendas invitare. Sed alii aliter ealiunt. Quod, igitur mente a voluntate formian a toto genere Morres, nihil equidem restagiu nec 'Magno, diversa sunt enim hominum ingenia, diversi sapores immo vero, quod Fr. Aug. Wolstus dixit, magna iudicandi discrepantia ipsius o Pori vi et natura tam varie temperata nonnunquam nititur Verum hoc eo tum olim,
27쪽
caveas, ne quod uile dictum volui, insinite accipia eoque nomine castiges, quam iis moris labem illapsus es mira casus iniqui temeritate, absit enim voluntatis et cupiditalis suspicio, vir doctrinae sama et auctoritate insignis, qui quas ad 0phoclem protuli coniecturas finitas viris doctis persuadere conatus St, ea ut legitima me Vendi lasSe, quin etiam divino poetae, quod eius duco, cupide temereque intrusisse ) Sed haec hactenus. Vive, vale siquid novisti rectius istis, Candidus imperti, si non, hi ulere mecum.
nonnullas emendationo ex altero studiorum meorum Volumine depromtas in stomacho ridens reprehensionis sive convicio perstringit. Ex quibus quae metrieis meis rationibus nituntur, de iis non potuit sane non perverse iudicare, si Volumen tertium, in quo illae exponuntur, non legerati Quod quamquam alterum et tertium simul edita sunt, casu quidem evenire potuisse supra significavi, nisi Orte propter Singularem petulantiam metricam quam deprehendisse ibi videretur horrore correptus et obstupefactus a tertio inspiciendo abstinuit. Sed ne primunt quidem Volumen Ognovisse Videtur, cum alterum persequeretur insunt enim, quibus graVissima conVicia non infirmentur modo, sed prorsus deleantur. Itaque bonus Bonitetius
monostraPhiam meam nescio quam narrat, dum eadem pagina haec leguntur: tu te ι Sopholsess. 2. Ea lib. Quid igitur Abi, puer Oedipum arcesse nisi sorte haec quidem aliquam Voluntatis significationem habere videntur. Ceterum quem dixi horrorem ad alia omnia quae effutivit pertinuisse Onsentaneum est, nam dici via potest quam absurda sint magnam partem et inepta. Nimirum successor fraterque gemellus Schneide ini, quem Berghius scribit solum se iactasse Graecos poetas intelligere, caeco aliis adversandi studio abreptum, successor igitur in regno Sophocleo indignatur Vehementissime, cum Videat hominem novum in iues suos temere irrumpentem. Itaque tutor et sacerdos legum rationumque Rerarum, sunt autem νομοι ψίποδες, τρανίαν δι αἰθέρα τεκνωθέντες . . . debacohatur passim contra τον πλανατα ακορέστατον υν ἔγzωρον . . . pus ac venenum morentem, ut qui Iudi magister ad illam suam artis eriticae nobilitatem et maiestatem aspiraverit, risus et sabula a Sed periculosa haec alea est Saepius aliter, immo Ontia Venit. nam os in mi res ineptis nuιια est.