Silvae

183쪽

RECENSUIT

184쪽

ACHILLEIS ET THEBAIS

PHILIPPUS KOHLMANN.

IN AEDIBUS . S. EUBNEM.

186쪽

Εdilaris praelatici

Priusquam novae huius editionis rationem e plicem, paucis de propagatione Achilleidos per tempora medii aevi continuata, tum de editionibus usque ad nostram aetatem emissis praefari liue primum

quidem constat, Achilleida saeculi quarti quinti sexti scriptoribus notam Misso: Semius duos eius locos laudat I 10 sq. 26 sq.); Iulius Capitolimis Gordiani III

e. 3 p. 29, 15 d. eter Achilleida una eum Aeneide exemplum fuisso narrat carminis quod de Antoninorum rebus gestis perscripserit Gordiauus Ausonium nominblis Moses ius locis Aeliineidos versiis anis oeulostrai buisse manifestum erit, si contuleris inter in Ata. I 409 sq. et Mos. 29 sqq. Ach. I 462 et Mos 147 Ach. I 775 et os. 395. Longum est enumerare omnes qui XClaudiani carminibus proferri possint Versus, quibus Achilleida imitatus sit, eum sicut Vergilii vestigia Statius ita Statii perseeutus sit poeta ius Alexa adrinus. Apol inrem Sidonium iam mae indus ad Silv. Ι 1, 10 vocum Statianarum perpetuum fere captatorem' esse iudicavit e eius carm. V 17 cum ch. 336, VII 16 eum ch. I 674 I 114 sqq. cum Ach. Ι20 sqq. XXII 30 cum ch. I 288. Septem exempla exaesulleide petita attulit Priscianus, tria huius auditor Eutyches. Fueritas Achilleis, ut Otto melleras si spicatus est quaesti Stati p. 6 8 coniuncta cum

187쪽

VI I RIS PRAE TI0Thobaido in illo Oxemplo principe, quod secundum

Alduini testimonium optimo vel octavo saeculo in Britanniam delatum bibliotheca Eboracensis continebat, in medio relinquendum est ab illo vero exemplari omnes odices, qui saecul nono et insequente aetate per Galliam Germaniamque propagari et in usum scholasticum converti coepti sunt', provenisse persu dere mihi non possum. Diligentissimo Achilleida in scholis medii aevi tractatam esse notissima res est. Velut Gerberius, doctissimus ille episcopus emensis,

a Remigio monacho reverte per literas petivit Ep. XXIV): si ι ,- --- δε- --, inlim Aehilleidos Statii diligentem emipositima nobis dirisse'; apographo accepto haud ita contentus rescripsit Ep. CXLVIII): Praegranni ectus tuus, amantissime frater, opus A leidos quod bene quiden inempisti, sed defecisti,

not. Aem. Grossi progr. Coll. riderio Hegim. 1866 p. 1 Gerbertum, quo tempore scholas emensi praeerat, cum scholaribus Statium legisse et tractasse

testatur Richerus Hist. III 4 inon. S. II p. 617).la Germaniae septentrionalis quoque scholis Achilleida lectitatam esse mei cogique potest ex eis duas et de schola adectomensi saec. undetam in vita Melawerei episcopi 160 Mon. S. I p. 40), et de pueritia Vicetini traduntur in olmold chronico lavorum I42 mn SS XX p. 44 sq.). Ne in Britannia postea Statius legi desitus si eum Achilles in praecipuis sontibus illius carminis

numeranda sit, quod saec. duodecimo exeunt vel ineunte tertio decimo Iosephus scanus, monachus Britannicus, de bello Troiano composuit libris sex.

1 Cum alii tum hi inter se comparandi sunt loci: Iso. ΙΙ171 cum Ach. Ι 141 Isc. v 483 sqq. cum ch. I 677 sqq. Isc. II 8 cum ch. 774 Isc. I 27 cum Ach. II 51 Iso. 466 cum Ach. II 133.

188쪽

Ε-0BIS PRAEFATQUAliquanto post Conradus irciburgensis, poeta illo clarissimus, in carmine suo amplissimo do bello Troiano cum alia permulta hausit ex Achilleide, tum maxime figuras nonnullas a comparationes ad verbum paene exscripsit Accuratius in hanc rem inquisivitu ungsires in libello qui inscribitur dis Sage vomtroianischen riege Lips. 1869 p. 47 48. 2. 55. Quae cum ita sint, non est mirandum quod in Britanasia Gallia Germani tot quibus continetur Achi, tela inveniuntur codices plus enim quinquaginta, quod equidem sciam, adhuc in lucem prolati sunt. Post inventam artem typographicam Statii quoque carmina in officinis praecipue Italicis identidem formis descripta sunt. Editio Achilleidos princeps utrum ipso anno 1470 an paulo post lucem viderit, parum constat, quippe quae prodaisse dicatur nec amis nec laco indicato. Editionem Romanam anni 1475 cum commentar. Placidi Lactantii in heb. Franc. Maturantii in Achili., m. Caldorini in Silvas), editiones Venetas a. 1483 et 1490, quarum lectiones a Menkio conlatas adhibui, secutae sunt Aldinae a. 150 et 1519, quarum prior quas mihi praesto filii 'nisi ab ipso Manti' tamen eius emendationibus adhibitis consocia est'. in vindii praef. p. XXXVI. Ex Aldina secunda contextum describebat Bernartius, qui Statium in officina lantiniana Miserpiae 159 edidit, ex quatuor codicibus emendatum H quod calige sibi proposuerat, ut Statium conectum et illustratum ederet, quominus emceret, vim summo ingenio praeditum impediisse dicitur editio Lindenbrogii, quae a. 1600 Parisiis prodiit. Is etiamsi Statium non modo ad codices in quibus optimus ille Puteaneus erat dum in Gallia Versabatur recensuit, sed etiam Lactantii commentaria in Achilleida primum e codicellinoean edidit, plura' me quam par erat intacta reliquit Secuta est editio, ex qua fere omnes reliquae adhuc fluxerunt, JO Frid.

189쪽

VIII EDITORIS PRAEFATIO. Orono vii a. 1653 Amsterodam formis descripta,

postquam ille edita iam 1637 in Silvas Diatribe prolusit. Quamquam nec omnem Statii contextum iudiei suo subieci et multa vitiosa resiquit, summi tamen pretii adnotationes sunt, quas editioni adiunctas' Dinmitis

in pondere non magno satis ponderosas esse haud inmerito iudicavit. In fundamento a ronovi exstructo, ut ita dicam, editiones ad unam fere omnes usqus ad nostram aetatem sunt posthae Barthia naa. 1664 Bipontina a. 1785 Parisina a. 182 30, Duobneriana a. 1835. 45, uechian a. 1854. Atque haec quidem hactenus. In recensenda Achilleide igitur cum via mihi esset ineunda, nondum satis quasi patefacta atque aperi id potissimum secutus sim, ut sandamentum opere solio iacerem ad munirem, ut si penes quos iudicium

harum rerum est habeant quo utantur in studia Statiana provehenda. Neque solum igitur codicum lectiones, quoad eius fieri poterat, quam acturatissime dedi, sed etiam auctoritatem librorum 88. ita servandam esse putavi, ut pareissime aliorum meam coniecturas meeperim. Ac primum quidem constare mihi videtur, duas etiam Achilleidos recensiones iam anto scholiastas tem pora exstitisse inter se discrepantes quod iam de Thebaide . uellerus in editione sua contendit CL '-LD VIII, uiusque generis exempla haud ita pavean is sim servata. Resius esu qua melioris mgiem praebent tres codices, quorum consensum in hac editione significavi liter A sunt autem codices

quos ipse contuli ut saneus P Ρari sinus 10317 Po Gudianus 54 a ), quibus AH1illeis una cum Thebaido eontinetur Qui Didem ex uno eodemque

2 Gustus ad Achilleida continetur p. 15 sqq. multis vitiis typographicis deformatus.

190쪽

EDITORIS PRAEFATIO Ixarchetypo nuxerunt, ita tamen ut qui haud seio an ex ipso exemplari principe deserimus sit, sonti communi timilior propinquiorque iudicandus videatur, P autem et af, quippe qui ex apographo archetypinon plans integro derivati esse videantur, manu correctoris saec. XII nonnullis locis et suppleti et interpolati sint. Ceterum ne in P quidem indicia manus posterioris aetatis prorsus desunt. cod. Puteansus, Parisinus 8051 P membran.

foll. 65, saec. decim exaratus, iam ut supra memoravimus a Lindenbrogio adhibitus est, qui eum bonitat et antiquitate reliquis praestare cum aliis ex robus tum ex subscriptione rectissim coniecit, quae in fini libri quarti Thobiados exstat Cod ex Iuliani V si s viri clarissimi). Codicem omnium maximam vim atque auctoritatem habere cum manifestum sit, in lectionibus eius describendis ad minutias vel orthographicas descendere haud dubitavi, id quod ab ipsa editionis rati s pavium discedat. Quoniam, commimum ducem se praebuit, non solum omnibus locis quibus cum duobus eiusdem generis codicibus consentit, excepti perpaucis, lectiones eius vel recepi vel conservavi, sed etiam eis locis, ubi solus meliorem lectionem exhibet, plerumque auctoritatem illius semitus suum

quem ante me quod sciam nemo unquam excussit, membran. saec. decimo, quantum mei iudicii est, vel undecimo exaratus, continet soli 182 Thebaida st Achii da. Eadem maius saec. duodecim vel recem

floris aetatis, quas versus libri primi 529 662 a prima manu missos ascripsit, finem libri sceundi indo versu 15 supplevit. CL Philol. XXXIII 13 sq.)Mis quas de hoe odies Meuratius disserui in Philal XXXI p. 474 sqq.