장음표시 사용
141쪽
sunt in gestis Gregorii M. Patriarchae Romani, sub Mauritio et Phoca Imperatoribus florentis. Quod cauerat Imperator , ne vel episcopi de acquisitis sub episcopatu, vel monachi et moniales post ingressum in monasterium testaremtur, idem prohibente ita lege seri non posse, iudicauit Gregorius g). Legatorum ad pias cauos custoclem et executorem egit solertissimum, et ut episcopi per patriarchatum id efficerent, curauit. h) Ianuarium, Caralitanum Sardiniae episcopum, monet, Vt totai
legum uteretur auctoritate ad urgemidam eXecutionem Vltimarum Voluntatum eorum, qui sua monasteriis fundandis bona testamento legasient. Solerter, inquit, secundum quod leges praecipiunt, admonere te volumuS, ne piae vivorum aut defunctorum voluntates tua, quod absit, remissione casientur
. si Gregorii M. epistol. lib. V ep. 2. tom. II. Operis.' editi Antwerp. p. 161. Lib. VII. ep. m. ibid. p. a T. eX qua desumtus est C. T. C. I9. qu. 3. Et c. a. a. ad te stamentis. Lib. VII. epis . LIV. ex qua desumtum est e. r. X. de te mentis.
o0 Gregorii epis. Lib. VILL ep. n. F. 317.
142쪽
i) Cum constituisset IusTINIANUS, ut si heres vltimam defuncti voluntatemantuitu piae causae adimplere vltra annum disteret, id episcopi auctoritate efficeretur: eundem episcopum in proposito exemplo admonet, ut secunaeum
piissimas leges dilatas defunctorum pias voluntates episeopali juppleret suto
kM. Cognitorem et arbitrum egit Gregorius in variis difficultatibus, ex testamentis ad pias causas emergentibus, non strictum ius ubique sed aequitatem secutus. Ex facto emerserat duplex quaestio, altera de legato rei alienae, pro obtinendo loco sepulturae, ecclesiae relictae, altera de tabula aurea , quae Pro pria fuerat testatoris, eodem sine legata; quorum praestatio heredes filios onerabat, eo quod ex hereditariis bonis vix quidquam superesset, ex quo filii caperent sustentationem. Non ignorabat Gregoriussanctiones iuris in legato rei alienae: quas succincte ipse recenset.
i γ Gregorii epi'. lib. IIL. N. m. p. Ioz. ' Gregorii epi t. lib. III. γ. X. p. rv. qua depromtum pst c. s. X. da testamentis.
143쪽
habeant, et ipse nostis, ' et nos audire, mus, quia heres ad soluendum cogitur, δε auctor eius vel testator aliena legati ridi Sed aequum non censuit egorius, ecclesiam causa sepulturae lucrum captare et filium heredem egere. Itaque non lege seculi, . sed lege Dei seucharitatis lege hanc causam dirimendam 1esse arbitratus, contra eecissam in viro que legato respondit, de altero haec addens : tabulam vero auream, quam praediactus vir moriens pariter reliquit, cons&
vt arbitror, debuistis, Summa eius substantiae, se quid esset, unde Ii, quos reliquerat, Iustentari debuissent:
et tunc pro hepultura eius accipere, cum secundum nostrum institutum noueris nos Q antiquam consuetudinem a nostra e clesia omnino vetuisse, cuiquam assen-
ιν Gregis. Lib. VII. eos. IV. p. au. ex qua excerptum est e. κ. x. ae tes amentis: cuius interpretatio, cognitis ex integra Gregorii Epistola circumstantiis, non dissicilis est. Eamdem dat Lu D. THOMASSINus de Vest. et nou. eccI.
144쪽
. praebere, ut loca humahi corporis prem possint ad pisei. . . ' , t
Nondum eo aevo de causis testamentorum, ecclesiam respicientibus, aucto. ritate propria quidquam constituerunt episcopi, normam secuti legum milium, Ut par erat in exequendo ossicio: idque 'ipi profitentur. Iura testamentorum aestimata sunt ex iure Romano: quamquam ex eius interpretatione parum adaequata inualuisse videatur opinio, eidem aduersa. Iam eo tempore regnasse videtur opinio, legata adpias camyas non indigere juris solennitate, et quomodocunque declarata valere: cui
rei locum fecerunt verba Iustiniani m ut si quis moriens piam fecerit disposi
tionem, episcopus curam ageret, ut impleantur, quae ipse voluit, necesset temque haberent heredes, id μod ordi-
natum ηM L. 46. pr. C. de Disci et Claris. Obligati nem heredum ad legata pia praestanda tantum sancit et confirmat imperator; modum Vero , eadem relinquendi, legitimum elle vulti
145쪽
DE ORIG. Iun. ECCM IN CAVs. TEST. I Is
natum es, facere et adimplere omnimo.M. In ea sententia haesisse Gregoriwn, intelligitur ex eius epistolis, quibus imgatum nudis verbis relictum praestandum esse curauit. Cognoui, inquit, n Romano referente, quia moriens mutier Redemti unam concham argenteam nudis verbis dixerit venundari et liberitissuis tradi; scutestam quoque argenteam monasterio eiusdem reliquerit: in quibus utrisque voluntatem eius per omnia volumus impleri. Magnae auctoritatis etiam pos fata Gregorii fuerunt eius epistolae. Quae ex iisdem recensuimus, euilescente iuris Romani in Italia usu, decretalium censu haberi coeperunt. Qui harum collectionem . sec. XII. primuS ad Ornauit BERNARDVS, Papienses Praepositus, sententias Gre. gorianas titulo de testamentis inter decretales collocauit. O
146쪽
f. V. Viguit in Gallia non iuris 1ustinianei sed iuris Theodo ni auctoritas. Oh-
seruandum vero, ex lege THEODOSII et VALENTINIANI p) valuisse testamenta holographa, nulla testum nurne- eo vallata, sola tesatoris manu propria praescribentis fide munita; nec desidera. tum esse legitimum testum numerum, nisi et ipse testator elegerit testium Praesentiam. Inter Romanos, vetustOS Galliarum incolas, obtinuit is minus solen
niter testandi modus. q Vtrum ad
Francos transierit, non apparet. Clericis
p Haec est inter Nouellas THEODOSII Pt UALENTINIANI lib. II. tit. IV. de a. 446ι in supplemento Codicis Theodosiani tona. VI. edit , Ritter. p. mo. Si holographa manu testamenta condantur, te stra necessarios nou putamus. Scripto enim taliter subsciet heredi asserere et
q) Novella Theodosii adiunctam habet Gothia eam interpretationem, in gratiam Romanorum in Galliis scriptam: ex qua de eius usu apparet. Breuiter -ntem novellae sic exprimit: ut fcui fuerit testandi voluntas et testes forsian d fuerint; voluntatem suam propria Manu Pe scribat . quae prolata pos defuncti obitum plenam obtineat si initatem.
147쪽
risis tamen in votis fuisse videtur, ut piae dispositiones hoc iure aestimarentur: idque locum dedit canonibus testamentariis, iam seculo VI. in Gallia comditis; cuiusmodi sun canones concilii Lugdunensiis II. de anno 367. r
suia multas tergiue aliones in elium quaerunt collatis priuare donariis, id convenit inuiolabiliter obseruari, ut testame ta, quae epiIcopi presbieri seu inferioris ordinis clerici, vel donationes aut quaecun que instrumenta propria voluntate confecerint, quibus aliquid ecclesiae aut quibuscunque con erre videantur, omni stabilitare consistant. Id speraliter statuentes, ut etiams quorumcunque religiosorum voluntas aut necessitate aut Amplicitate aliquid a secularium legum ordine videatur discrepare, Coluntas tamen defunctorum debeat incomcussa manere et in ownibus Deo propitio cu-
sodiri. Certe quod habet constitutiat Theodosiana , id istiam. inter Francos
H Canones huius concilii exhibet CAROLvs LEco IN TR iii Annalib4s Ecele s. Francorum toni. u. p.
148쪽
maxime in ecclesia in usum deduxerunt concilii partes: et minussolennis te n-di ratio per Gallias generatim inualuit. Crevit inde et late patuit usus piarum di. spofitionum per Gallias, et ut fere fieri solet, adeo in abusum degenerauit, Vt opus fuerit legibus seeularibus Caroli M. et sequentium Imperatorum, s ad
coercendOS auaritiae magis quam ecclesiae ministros, qui per cuniculos adrepunt secularibus viris, eosdem sollici. tantes ad res suas ecclesiae legandas.
Quidquid iuris itaque circa testamenta episcopis datum est ante sec. X, id o. mne pertinet ad dispositiones vel ad pias causas, vel a clericis conditas. Nec mirum est, in Italia in testamentis ad pias causas, siue quod ex sententia Gregorii V siue quod ex vicinis moribus Galilae aestimarentur, solennitatis nihil desideratum esse, libris iuris Romani
149쪽
circa illud tempus in Italia adhuc delitescentibus, et iure Romano non nisi ex usu seruato et aestimato. Renascen tibus inrigmudentiae Romanae studiis fed. XII. lis videtur his testamentis mota esse ex iure Romano, idque locum fecisse epistolis decretalibus A LEX AN DRI III. Ge a. IITO. in c. Io. et II. X. de P estamentis ς in quarum altera dispositionem ultimae voluntatis in gratiam e Hesiae factam duorum vel trium testium fidei inniti', in altera parochianorum te- samemPebram parocho et duobus vel tribus testibus condita rata ine respondit. Obseruari meretur, Alexandrum LII. non in nouo iure constituendo ibi versari, sed de iure constituto respondidere. i Sunt eo im epistolae ad Sust a- ganeum ebiscopum Velitrefisem et Im-
stipnsem e trectae, ta quibus ad eius
. M. Vellitra , perantiquum Volcorum oppidum proprios habuit epilcopos, Pontificis Romani si 1 ustraginetis. Inde a temporibus Eugenii III. sedes episcopalis Uelserentis unita fuit Cum fio .stiensi, ceu refert vGAELLIus tom. I. Italiae ' sacrae p. et Go NEALE E in Comment. ad. Decret. tois. II p. i. .
150쪽
interrogationem in specie pcoposea r sponsurus tum ad generalem ecclesiae eonsuetudinem sese refert, tum ad C nunes , quorum quidem nulli in Italia emtant, nisi forte sententias Gregoria M. quibus legat nudis vectis relissa valeret existimauehat coavonum iure liabere Vo, luerit. Sed et hae epistplae paulo pol εprimae Decretalium codectiam infertaeiqu/m ex Alexandri III. constitutionibus et epistolis mximam partem adornaue semhardus Papiensis, Minim aucto,
ritatem decretalium obtinuerunt. t
Ilicidimus in tempora, quibus causae testamentariae omnes iurisdictioniecclesiasticae vindicatae sunt, episcopis inde a sec. XII. maxime per Galliam et Angliam ius et auctoritatem sibi sumentibus, tum de te mentis eorum queforma ordinandi, tum de litibus te mentariis cognoscendi. Inter tanta imerementa , quae hoc aeuo coepit iurisdictio episcopalis, causas testamentarias ad eamdem reuocare non dissicile fuit.