장음표시 사용
111쪽
hus, ad Erorem regiam se contulit, ab ea praeter lachrymas& muliebrem eiulatum nihil extorquet. Et jam undique per palatium ire arm tos animadvertit. Cedentium itaque potenti invidiae censuit, neque parum putavit ex inimica civitate salvum corpus educere. Clientes ejus audita rei novitate sibi quisque fuga conluluerant. Tacitus igiturci conluso similis cum quatuor tantum comitibus ex aula discedens , in patriam suam concellit. Albertus Marchio Brandenhurgensis p pciares saxa in eum iacerent, ad portam usque tutum iter fugienti praebuit. Uerum quela prohibitae manus suere, linguae libertate usi probrosia in abeuntem maledicta omnis generii congessere. Inco stantis sortunae singulare documentum. Nam qui paulo ante tutor regis, S secundum in Austria caput erat, in quem omnium oculi respiciebant, qui belli pacisque munera solus agebat, unicoregis yerbo potestate privatus, inops consilii , ct animo consulus abiit.
De coronatione Regis Larisui. REx pauli, post magnificentissimis apparatibus Bohemiam petiit,
atque in Praga si mos consecutus honores, regni coronam accepit. Bohemi in ejus sumptus suorum quisique censuum tertiam partem contulere. Ex ea pecunia coronationis solemnia peracta sunt, supportata Curiae Onera, & nonnulla coronae castra redempta, quae vel Georgio Poggiebracio, vel amicis ejus commisere. Mansit ibi non parvo tempore Lauislaus, nec unquam haereticorum ecclesias quamvis rogatus intravit nec sacris eorum interfuit. Presbyter qui iam ex factione Rocheranae, in secello arcis rem divinam ha cturus, sacerdotali veste ornatus ad altare conscenderat. Rex eo in Ioco sacra,quibusinteresset,celebrareJusserat. At ubi haereticum id muneris occupasse, nec velle alteri locum facere didicit, misso magistro
militum, prophanum ac dotem,nisi abiret, rapi extra sacellum, S de proxima rupe praecipitari. Jussit. Illi charior vita quam contumaciatuit. RocheZanam in celebritate coi pol is Christi sacram eucharistiam
per urbem deserontem CX i est ra conspicatus, nullum reverentiae sugnum praebuit. Percunctantibu4 amicis ut . quid sacramentum inlio uellasset '
112쪽
nestasset Non me tutet, inovit, divinis um Chrs' eorpus dignius
esse quam per me satis honorari possit, nec mea reverentia gloriam e saetet, neque dehonestatio decus imminuit. Verum mihi cavendum , notam Christum honoro , farragum praνθterum Rochenanam popularia - approbesse videar , quorum plerumque morta ex priseipe pendentis me illi me Deum eontemsisse putabunt, ruens sarratissimum corp- cathoicipresbyteri manusummis semper honoribus scutum videre Gravis hae-cticae factioni iam mora regis in Bohemia esse coeperat, cujus sacra ib eo & a caeteris principibus dictim confluentibus contemnebantur. at jam qui decepti errabant, aliorum contemplati mores, suas in alias cognoscentos, relicta Husiitarum perfidia, ad ecclesiam reverinebantur. Ob quam rem cupientem in Austriam reverti regem, nutiu Shaerem rum est adversatus. Prius tamen quam rediret, Urati
aviam nobilem urbem revisit, Stesiarum caput. Ibi cum divinisnteresset in sede pontificali, si equentesque principes convenissent, Oggiebracius quoque proximus regi adstaret, fama est, eaque Vulata, Chilianum quendam parasitum ex his, qui stulticiam timulanes alios stultos faciunt, Porgiebracium his verbis compellasse: uvo
liu sacra nostra respicias plane adverto, animum non intueor. Fare se
'cro, nonne satis nitida ribi videtDr nestra religio ' Vides ne quam multi r magni principes, ct i se rex noster unum ν tum se antur ἰ Cur nonis potius .am Rochezan consentis' An plus sapere paucos Bohem οἷ,quam iliqvam Christi ecclesiam, censes' coin relicta recondita plebe, nobilitate jungas nobiliter. At Poggiebracius: Si r a hae uni verba, inqVitasn er quem Amulvi, tibi tanquam prudenti restondeo. Sin aliena,satij re me istis oportet , audi ergo. Ecelesiasticas ceremonias sua isqvo pro de gerit. Sacrificu ea facimus, quae credimus Deo grata. Neque nostri bitrii est 'erire, quod velimus. Victa maonis rationibus mens humana solen1 nolensi capitur, ut'. natura institvita est,altera facile trahitur, altera
abitur. AMihi persuasa est meorum sacerdotum religio. Si tuam sequor, ho-inta sertasse fallam , anima mea eontrarius, Deum qui earda in picis, ne-veo fallere. Neque me tui similem esse decet. Aliud hi ioni, aliud vero ibili convenit. Hae vel tibi habeto insepis , vel his roserto, qui te submiare. Comes Ciliae dum haec aguntur fractus animo, & omni sper qVa destitutus, ab eo petere salutem coactus est, cujus saluti fuerat
udiatus. Ad Fredericum igitur confugiens, malo se usum consilio
113쪽
dicit, qui dominum suum reliquerit atque impugnaverit, recepisse se parati sceleris poenam, regia curia dricctum, S in alienis hospitiis auxilia mendicare coactum. Poenitere quamvis sero prioris vitae, dignus tamen cujus Caesiar misereat0r, qui non tam nocuisse quam prodesse possit. Restituturum Austi iam , si suo consilio fides sit, nam secum primores provinciae sentire. Petit errati vela iam, S in posterum magna pollicetur, si pristinam in gratiam recipiatur, Caesar cui verba dare dissicili mum esset, multa se comitis defectio passim damna tulisse commemorat, eaque reiarciri expostulat. Neq; Austriam sibi promitti isticere, quae non esset in comitis potestate, si sua quae poluderet, comes traderet, posse reconciliationem sequi: sin minus, non placere Poenitentiam, qVae non sentiret poenam .. Diu res agitata est. Postremocum Fredericus iacta cupet et, comes verba offerret, infecto negotio discessum est. Erat per idem tempus inter Franciscum Ssortiam Mediolani ducem, S rempublicam Umnetorum grave atqVe atrox bellum. Alphonsius Siciliae rex Venetos adjuvabat, atque ob eam causam Plorentinos Francisci amicos armis premebat, eumque Senenses sequebantur. Nec dubium erat, quin, Francisci conditio multo inferior videretur. Quod cum ipte adverteret, externa ex Gallis auxilia accersivit, conducto grandi ilipendio, Λlphon si aemulo, Renato Lotharingiae duce, qui paulo ante ex.r gno Siciliae fuerat expulsius. Hujus advcntu magna fortunae inclina. tio iacta est, & Venetorum exorcitus loco pulsi, debiliores visi sunt. Sentit haec Ciliae comes, atquc hinc suae miseriae finem sperare corupit. Missisque ad Venetos legatis, venturum secum ingentibus B hemorum copiis auxilio pollicitus cst S finem bello impositurunx. ,s stipendia darentur. Ncque id orat dissicile. Nam Bohemi novarum rerum cupidi, S in armis educati, nullo imperio domi teneri queunt, si quis militantibus nacrcedem osterat. Ruhibuerunt aures Veneti. Sed cum longinqua militia multum auri exposceret, oblatam potius cum hoste pacem accipere, quam dubium emere bellum voluerunt. Frustratus iis Comes, postquam foris nullum exilii sui praesidium reperit, per amicos reconciliari Ladlilao quaerit. Nequeam plius adversata tortuna est. Invitus Baronibus EiZingherus, quorum avaritiae atque rapinae obsistebat, consior Vare gratiam regis nequibat,
cum illi modo per scipsos, modo pur filios, qui regi diu noctuquGadstabant, Di tiroci by Coo
114쪽
stabant, Eietingerum criminarentur, indigne pulsum Comi-rm dicerent,regi propinquum, & qui sibi regnum restituisset. Libuit;itur ab exilio revocare Comitem.
De reductione Ubici comitis Ciliae, edi resilutione
omes Ciliae iis gestis,per amicos clam regi reconciliatur,revem surusque Viennam magno & splendido apparata,mille ducensu equites expeditos in armis, adit, venienti reae obviam extra urbem factus est. Primores, nobiles, populares, omnes secutilutare, amplecti, laudare Comitem, certare invicem, contumeli us eiecerint, an magnificentius revocaverint. Mira rerum mutatio. in paulo ante moestus in exilium ierat, in triumphantis modum vertitur. EiZingerus, qvi culmen potentiae consecutus eum deie-rrat, quod in alium statuit, in seipsum pati cogitur. Intrante namve urbem comite, ipse cum amicis egreditur,sipontaneum exilium igens. Lubricus aph ti reges primus est locus,nec solida potestas unius Iluntate siubnixa. Ferunt comitem, Eiringeri cognito recessu, Iauisse hominem, qui sortunae ludibrio se subtraXerit, paratam ei turis mam fuisse mortem udisium expectasset. Usurum optimo consilio , Atriales procellas perpetuo declinamerit. Nee tamen sibiipsi euria morta plore, fluxa incertas omnia esse, omnibus horis instare pericula, acceptam perrari anno ignominiam menti sua semper haerere , semper ante oculos esse rem se funem, contumeliosum exilium, probros verba, mreari quod n pemra ptrtulerit: Teo gratias agere, qui Ipristinum statum reddidet, satisfatium honori suo esse, nec plura cupere. Mansurum tamdiu apud stem , donec Vectionis infamiam gloriosi reditus rumor extinguati potentiau deinde , ct regis amicis iam , ct populares aures mallese dimittere quamrdere. Non tam fortiter ea fecit quam dixit sapienter. Potentiamoi consecutus fuerit nemo tam facile deponit, quam damnat. R nent amici, implicat gloriae cupido, obstat inimicorum metus, semin 'r cst quod crastinare compellit. Facilius Gordii funosum in Asia p nodum
115쪽
nodum quis Blverit, quam potentiae regnique blantsciis sese ex
De dolo comitis Cilia, 'Bannem Huniadem ab administratione regni Hungariae cupieulis
HUngari postquam regem in Austriam rediisse accipiunt, Ieg
tos ad eum e vestigio mittunt, utque in Hungariam veniat, suum regnum visitatum , petunt. Joannes Huniades pec idem tempus Hungariam fere umversam in potestate habuit, regia arces in manu ejus fuere, equestres pedestresque copiae uni ei paruere. Id nonnullis regni Baronibus invidiossim ac moleuum erat, atque in primis comiti Ciliae, qui locum eius optabat, nec post ei ctionem ab eo promissum acceperat aurum. Criminari ergo Ioamnem, regi Odiosium emere iliam regem esse, non Ladialaum oectigaliaad eum cuncta deferri, munitas a regni oppida , ar F, equos, arma , in Pot state Vm esse. Nihil dubium quin regni coronam quaeras ,sinequeat per Chri Fianos, conatorum per Tureas, qυώ- bis magnos Nungacrorum exercituερ diaerit. Patim Turcis infestum viaret, clanculum esse amicum. Bis fidem ab eo violatam, reginam Eliatariath, introducto rege Padonia , sontra μου μελνepulsam. Polouum , quem accersierat , in belia deser sum. Si pergaι in Hungariam radi iam , in Vm manu aut vi , aut veneno periturum. Id se m vari, dum regis in Hungariam transitus petitur. svi provincias ex aνbia arios o regunt, eos fine Iraude dolisvssuperioris praesentiam non expetere δεμ divi proculdubio in caput regis paratas esse. Praeveniendum satium, O in autorem vertendum sielus. Promittendum in metariam iter , rius tamen Dannem sub oecie pacandi regni ad curiam evocandum, venientem capiem dum atque necandum,sic Ladistium paterno regno perstui posse. Tutisimum illud consilium ac salubre visum, compositis insidiis Joannes ad regem vocatur. Ille ab amicis de fraude certior factias dissiculter enim res magnae silentur hyariturum se regi in Hungaria respondit , iturumque quocunque jusserit, extra regni fines non esse obnoxium- Mittuntur igitur ad eum primores curiae cum comite Ciliae, qui secum in finibus Hungariae conveniant ad oppidum COZiae, Conve tumque
116쪽
umque Viennam abducere si nequeant, intra oppidum arte tractumaternciant. Joannes ad iactum teli cum duobus millibus equitumonstitit, colloquium in campis offerens. Comes Ciliae se regis Meemerere ait , gulernatori eos adire, vi regis mandata perferarit, haud indec um esse, neque se ita ignobilem , ut cedere Panni debeat, eosio tam istravidum es quietim ct honestius haberi posse. Joannes legationem ad se misim dicere , legatos ei redere ad quem mittantur , de nobilitate non esse in pra- ntia cenandum. Caterum in Hungaria, Comitex Cilia regni gubernato-
ει sequi solitos, posti emo munita se oppida mμime iuressurum , nisi prae tum intin haseat, aeque ut Comα. Ita rebus infectis discessum. Nova , cinde fraus excogitata. Vicerunt Joannem communes amici, ad-entus in Viennam promissus, si modo rex principesque nominatim ais Iiteris securitatem facerent. Oblata sint omnia,quae optavit. Illed octo millia passuum Viennae appropinqVavit. Ad quem Lambem ius nobilis eques jussu Comitis egressus, properare eum festineJu siit. am enim rex magno comitatu obviam exisset, Accum eo Comes, quiteras publicae fidei afferret. Motus eo nuncio Ioannes, triginta se ae stadia versus urbem prosectus est, inspiciensque late campos, cumieminem exire obviam cerneret, in propinqua villa consedit. Tam ii per moratum, Comes cum quadraginta tantum equitibus adiit, Bie regem Occurrentem moraretur, eqVum repente astendere, festi-iareque jussit. Joannes late , inqyit, campi patent , neque ego vel regem et alium quempiam video venientem. Tum Comes aestum causatus, ri
em intra vineas ct arbores expectare in umbra dixit. Interrogatus e literis, apud regem eas esse respondit. Intellexit fraudem inesseisoannes, seque verbis incassism duci. Conversus ad Lambergium ., .cte , inquit, mentism es mihi. Cui Lambei gius, uva jussit Coma ea disci quis error inest, eum argue. IUe fuam causam agat, qui mandavit, mihi arere necessarium fuit. Rursus Joannes Comitem intuens , flucine is eare homines pergis ' Fraude me appetis ' ego te vi possem perdere. Incide vi in foveam, quam fodisti , si vestem. Quis prohibere potest, quin de te Odie ultionem accipiam, dignat tuis factis praemia reddam ' Reverentiagis te silvum facit, isti ιαim vitam dono, non tibi, cave posthac, ne metante oculos veneris. Atque ita rursum conveniendi sbes adempta. Multa ost haec inter Hungaros& regem agitata sunt, x cum ipso Joanno actiones habitae. Arces nonnullae regi redditae, rex ipse Budam pro-: tus.. P 2 Ap.
117쪽
De erucesignatis, O pugna eorundem contra Turcas, victoriamq; apud Albam in I ungaria.
ΙNterea mortuo Romae Nicolao V. Pontifico maximo, qui Eugenio
quarto successerat, Calixtus tertius Petri cathedram est adeptus. Qui cognita Mahumetis Turcarum imperatoris Voluntate, Hunis gariam sibi armis subjicere cupientis, jam enim Constantinop lim Graeciae culmen expugnaverat Joannem cardinalem Sancti angeli,
virum ac id ustrium magnanimum,cum legatione in Germaniam misit, Septentrionis vires in Turcas concitaturum. actus est exercitus non tam armatus quam fidelis. Vulgus incomptum, populares inopes, arma sumpsere, quos aeternae vitae praemia commoverunt: opulenti
homines , pretesenti rerum statu contenti, domi mansere. Odiosius plerumque potentibus sermo divinus: quibus desunt facultates, leu san coelum volatus. Mahumetes autem Constantinopolitana victoria superbus, congregatis ingentibus copiis, in Thracia per Triballos imΗungariam properans, centum quinquaginta millia pugnatorum ducere ferebatur. Et inflatus opinione sui, tantos, tumens exercitu, nil dubitare, quin devicta Hungaria, Illyricos penetrare sinus, atque intima rura Liburnorum, & fontem superare Timavi, rerumque caput Italiam atque Romam uno impetu subigere posset. Verum pariva urbs, dc alioquin ignobilis, tantos eius conatus retinuit, Taurinum appellavere maiores, nostra aetas illam vocat Albam, ad confluentes 'Danubii Savique sitam. Hanc primam oppugnare statuit, propter o portunitatem transeundi fluminis. Joannes Capistranus ordinis Minorum professor, vitae sanctimonia clarus, ea tempestate Hungaros in arma publicis sermonibus excitabat. Qui ubi appropinquare Tureas accepit, nihil moratus, in Albam se contulit, haud parvam crucesignatorum manum adducens. Joannes quoque Huniades contractis raptim copiis, eo prolactus est. Cardinalis Budat remansit, auxilia
undique ciens. Rex ubi advenisse Turcas cognovit, nec vires Hungaris esse , quae tantam vim ferre possent, mobiles gentis animos vel itias, neque satis tutam Budae moram arbitratus, sub specie venarionis umbem egressus, in Λustriam propere se recepit. Turca interim apud
118쪽
lbam castrametatus, summis viribus eam urbis partem oppugnare idoritur, qua planus patuit aditus , dispositisque tormentis rarae atquen litte magnitudinis priores muros aperuit. Vacuum haud parvum patium intus erat, usque ad murum alterum. Hic cruce signati sta-iones habuerunt. Parum tecta armis acies, gladiis hastis b tantum. aispida, verum ferocitate animi, dc coelesti auxilio tuta. Ingressi per nuri ruinas Turcae, atrox cum his praelium commisere. Casistranus ex turri clamitans Christianos hortari, vexillum crucis Ostendere, pem de coelo promittere , maledieere hostibus, Dei praesentiam im-3lorare. Huniades mod huc modo illuc cum globo militum currere,nstaurare ordines, pro fessis validos, pro sauciis integros sufficere, mperatoris ac militis ossicium exequi. Pugnatum est shmma utrintve vi, modo nostri, modo Turca' pcdem referre. Audaciores, pri-Nique bellatores confossi gladiis cadere, super cadavera passim strata relligerari, pulsi extra moenia hostes. Instante suo imperatore, urinςento, castigante, Turcae iterum irrumpere, iterum pugnare, δCru er Christianos in ultimum discrimen adducere. Postremo c. hristiana kirtute repulsi, denuo periculi magis quam pudoris anxii, oppidun ceda iuga reliquere. Rursus sequentibus cluce signatis, extra muros pugnam instaurare.Mox ex proposito fugere,' quam remotissime ab ppido Christianos protrahere. Interim aciem a latere immittere, luae reditum in urbem egressis intercipiat, furentes nostri ac victoria:xultantes, in quod praecipitarentur discrimen,non advertere, paulum 3r cessuris, S a fronte in a tergo periculum imminere. Vidit ex nuris Capistranus transversam hostium aciem , insidiasque cogno cens, revocare suos coepit. Cum parum exaudiretur, tympanis acubis confundentibns vocem, praeceps in pugnam dilabitur, atque in-er duas acies , inter tela volantia percurrens, clamoribus ac signis ruce signatos redire coEgit, apud quos nulla erat Huniadis et fides telautoritas, quorum magna pars Teutonica fuit, Hungarico infenissima generi. Fraudati magna spe Turcae in castrare sierunt, cum luatuor& viginti horis interdiu noctuque, nunc muros quaticntes, tunc manu pugnantes praelium protraxissent. Multi ex utraque parte
recidere, plurimi ex Turcis, S hi quidem praestant iores. De caesisiostibus varia sententia est. Quidam superquadraginta millia periis e tradiderunt, nonnulli viginti millia cassa fuisse affrmant. Alii au sum.
119쪽
mum quatuor millia cara fuisse dicunt, quod nobis insta verum ess videtur. Neque enim in tanto exercitu videri clades ea octiduo p tuisset. Major profecto iactura tantum imperatorem fugere compulit, qui sequenti nocte incensis muris ac machinis, cum toto exercitia, trepidus abiit, nec tam audax superbusque venerat, quam timidus dimissusque fugam arripuit. Traditum est sub papilla consessuma, . alutem desperasse, vulnus ejusobsidioni finem dedisse, inter fugiendum plures quam in acie periisse. Uictoribus ea tantum praeda relicta est, quae non potuit ignis absimere, tormenta scilicet aenea, dc arietes serro graVes, machinarumque ingens vis. Huniades&Capustranus huic bello interlucre, uterque rem gestam scripsit, neque auterius mentionem fecit, alteruter solidam sibi rei gestae laudem usurpavit. Ingens dulcedo gloriae, facilius contemnenda dicitur, quam contemnitur. Spreverat Capistranus seculi pompas, fugerat delicias, calcaverat avaritiam, libidinem subegerat, Contemnere gloriam non potuit. Qui summo Pontifici bellum, atque exitum belli describens, Mulla Huniadis, nulla Cardinalis facta mentione, totum suum esse dixit, quod gestum erat, quamvis Deum inprimis victoriae confessus fuerit autorerm Nemo est tam sanctus, qui dulcedine gloriae non o piatur. Facilius regna viri eXcellentcs qvam gloriam contemnunt . Verum paulo post S Huniades S Capistranus alter morbo, alter se o Obiere. Felices animae qVibus tam claro peracto praelio, tanto populorum lavore qVa sitio, a gra relinquere corpora uatum est.
LM interfectione eo tis Ciliae per Ladisuum Himiadusilium purata.
LAclislaus audita Huniadis morte, suadendetalis comite in Hunga
tiam rediit, duobus sibi ut videbatur aemulis liberatus, altero quastaude, altero,qVi Vi sivum regnum appeteretinon minus Huniauis obitus, quam Turcarum conflictus corvi fuit, qui sublato ad veriario Hungariam jam sibi parere non dubitat. Oeca hurnanae mentis iam via,sirpe laeta pro tristibus, pro laetis tristia ducunt,futuri nulla homini certitudo. Nemo novit qVid Vesper Vehat , nemo tam sungris ami
120쪽
tus est , ut crastinam sibi sucem promittere possit. Mesti dum si
predidere deiectos, in sublime rapti sunt, multos exilia claros lac te, Sc Optata consecutis saepenumero exitio turpitudinique fuerunt. Comiti multo salubrius fuerat Huniadem vixisse, qui Hungariam suae aeci destinatam clausisset. Nunc metu vacuus, regem in Albam duris, hostium spolia recogniturum, dc campos visurum , ubi praelia yesta, ubi barbara castra fuere. Eam urbem Lassislaus fisus, valido Iraesidio retinebat. Qui venienti regi, purpuratis, togatisque portasiperuis, armatorum circiter quatuor milia ab ingressu prohibuietis. Hic dum mora trahitur , rem divinam spectante rege, consilium denorie Comitis in abdito conelavi proceres ineunt. Vocatus eo C nes, an iret aliauamdiu haesitavit. Exin diploide vix penetranda se 'o indutus, proticiscitur. Venientem Lassislaus proditorem compeLat, qVi patri sirpe necem paraverit, infensumque sibi regem reddulerit, nunc diem venisse, quo scelerum poenas luat. Sunt qui C Ditem prius arguisse Ladisiaum dicant tanquam regi rebellem, qui
ejus armatos intrare oppillum vetuisset. Illud constat, Comitem a tepto ex manu armigeri ghuclio, Latii Stai Caput petentem , non nub os interjectae manus digitos amputasse, exorto clamore Flungarosrrupisse, delendentemquς se magno animo Comitem multis eo tomim vulneribus obtruncave. Nec moratos, ea novitate regem, Ierculsium adeuntes, occisium regni hostem dicere, digna meritis pret
mia reddita. Regi nihil timendum este, cuncta cius imperio parere, nunc regnum ejus incipere, prius apud Comitem fuisse. Rex qua
qVam vehementer Commotus erat tam atroci facinore, supra taminquam ejus ferebat aetas, dolorem atque vina eompressit, nec dubi. ravit jure caelum comitem profiteri. Amicis vero circumstantibus, s tendumΦ quodcunque id esset dicentibus: Atavisis nee rus, inquit,
lxigit. Ferendum est quis id visari non potest. Adeptam Comitrvitam reddere non possumi . Iste βo fato functus est, nos numc nostra manent, va Deus optimus maximus meliora faxit. Jussitque defuncti cadaver plaustro impolitum Ciliam deferri, atque in sepulchris majorum condi.