De imaginatione disquisitio ex Aristotelis libris repetita [microform]

11쪽

Verba ex heri correliit, quae ne superioribus quideria niliantibu Siniaginationem quan dum tribuunt se. I. rasi'ητικὴν Pt ii quae alibi hae duo inv0niuntur Aristotelis ivliis repugnant. unl

Illam igitur emendationem orstrihius suo iure tenet, Sed quae

ad Dum comprobandam assert ea parum ad persuadendum CCO-modata Videntur esse. cf. OrStr. d. r. de an Comm. p. 172

-Quum HStiae neque δόξαν liabeant neque νουν 429 6. 434 5 sqq. ist. n. A. 488' 24. . qua tandem animi saeultato flicitur artificiosa illa ac mirabilis illorum animalium Vita, Si ne memoria quidem praedita sunt . . . . Dubitari igitur non poteSi quin ex ipsius Aristotelis sententia animalia illa praedita Sint ιι φανrασία, siquidem memoria gaudent ). Illa enim an intuli ad urtificios vivendum t ud mirabilia sua opera, quae homine ratione praediti nisi instrumentis subtilissimi perficere non possunt, facienda neque adhibent memoriam neque omnino memoria Sola idonea St, e qua rSillorum Satis pateat. Debebat igitur vir egregiuS, ut emendatio eius confirmaretur ipsa potissimum Aristotelis verba Eth. te. 1141 27 sq. de puri an 650' 24 sq. Metaph. 980' 22 afferre.

non X memoria argumentum petere.

Atqui Arist0teles, quod Superioribus animulibu Ut yαντασίαν βουλευτικὴν et memoriam ενί sol utilibuit δοααν tameniis deusso docet de an. 429 6 434 5; ist. n. 48S' 24 , sibi ipsi repugnare videtur. Nam quae unimali memorium habent, ea tempus quoque Vel tempor is decursum eiuSque mensuram Sentiunt de mena. 449' 22 450 19 452' 23: ταν

τύτε ij εν, sol ἐνεργεῖ - ita ut idonea Sint, quae φαντασία λογιστικῆ adhibita Singulares imagines rerum etiam abSentium inter Se Omparent. Cum enim tempu me Sura motus licuius Vel numerus sit,i si quid dimetiri vis, et rem obieetum habea Op0rtet, cuiu men Suram e daturuS. et mei Surum ipSam X animo ipso repetitam, qua rem metiariS. λεὶ Itaque seiusmodi animalibus peritia, λβ ἐμπειοί quaedam inesse debet. Metaph. 980' 29 αἱ γὰρ πολλαὶ νῆμαι του tauro Irsiar ατυς lειῶς ἐμπειρίας δυναμιν ποτελουσιν. ist. n. 488' 25 καιρον, itati s εν καὶ διδαχῆς πολλὰ e. 'uρία κοινωνεi, ναμιμνίὶG-κεσι λαι οὐδἐν ἄλλο δυναται πλὴν ἄνθρωπος Metaph. 980J'25 r s ἐν Ουν ἄλλα se. ω ταὶς νανrασίαις ζῶ καὶ ταῖς μνί μαις, ἐμπειρίας ὁ μετεχει μικρόν ubi autem ἐμπειρία ibi certe ομ088 debet, Si quidem X ἐμπειρίας et ἐπισrsim et ἔχμη XSiStere solet, Metaph. 980' 28 γίγνεται ἐκ τῆς μνίimi ἐμπειρία . . . ἄποβαίνει ἐπιστsim καὶ τέχνη διὰ της is πειρίας, ib. 81 l: κροὶ δοκεῖ πεδον ἐπισr μ λ καὶ τεχννὶ μοιον ιναι ἡ ψιπιιρία. in ' -

12쪽

Cuni pilis 3M lianc dimcultatona sie tollere Conatur iit animalia, quam Vis memoria praedita tamen tempti fro Grερον et τοπρ Λερον incerte tantum animadvertere doceat, ita ut memoriam quidem Gedachinissμ habeant non reeordandi facultatem Erinnerung , qua Sublata Sane neque πισrri ut neque δοξα fieri posse Videtur. At hanc diseriminis subtilitatem ab Aristotele in his rebus explicandis observari non in VeniaS. Quod autem attinui ad 0rtium Aristotelis argumentum,

veniat. Quod reliden thalius dieit δ' rectius l0e iati legendum

DSSP Πασι C. τοὶς 'ηρωιc, id non probandum est quoniam animalia, Sicut senSus habent, etiam imaginationem quandam ἡV0l Stelliingsvermogen ' eam quidem quae φανrασι α Gi'Vτική

emendationem huius loci: αισθησις μἐν ε του παροντος ἐστί, qαντασια os iam propterea non accipiendam SSe puto, quod minino nulliam aliud argumentum, quam id quod iis, quae praecedunt apud Aristotelem, verbis' ' continetur affert. Nam ea quae in somniis apparent . e. imagines Somniorum tribui non possunt αισχ',ήσει, neque rer δυναεειν αἰσθήσει es Metaph. 1071' 19: ἐνδέχεται r δυνάμει ν μὴ εἶναι - . . imagine somniorum non egent rebuS ObiectiS, Sensus autem egent. Quam ob rem Trondolenburgii interpretationem huius loci omnibus quae adhuc propositae sunt, emendationibus anteferendam esSe puto. Veniamus nune ad quartum argumentum. Cuiu Verbis ειτα αἱ μἐν λ δεὶς ia, mente addenda AS iudico των ἐδω ν; - eae perceptiones quae uniu SenSu propriae Sunt, Velii color, Sonu Semper Vern Sunt, non eae quae pluribus ensibus sunt communes. Non erae Sunt ni Siciliae, quoniam a ceteris vel singulis partibus eiusmodi rerum obiectarum quae compilaribus sensibus percipiuntur, velut quarum et magnitudo . extensio et numeruS A. multitudo animadVertuntur, Omphiue motus et ii plerumque non aequales profecti sensuum instrumenta assiciunt et ad O S. μεσοτητα Sentientem perveniunt, ita ut motus alius alium periacile diminuere possit. δ' - VOX φαντασι autem αἱ ὁ φαντασίαι γίνονrαι πλείους φευδεὶς h. l. non tam ueti0nes imaginandi quam Singulas imagines in animo praesentes

22 N. Jahrb. f. Phil. et iidag 186 p. 246.

24 Sod 0rstri hius h. l. Φαντασίαν βουDυτικην iii animo habuisso mihi videtur, quam inferiora animalia non labent. 25 do an III 3. 428' IS et αισθοσι των κεν ἰδίων ἀλοθ' ατιν ν

13쪽

signis eat. 7 Quod si perceptiolaum sensuum tria genera Sunt, res enim obiectae aut per se aut per acciden percipiuntur; lune autem per e, ae aut unius Sensus propriae aut pluribus sensibus communes Sunt δ' imagines autem e perceptionibus proficiscuntur, tria in genera oportet imaginum, quarum quaSi

fundamentum Aristoteles αντασίαν αἰσθητι eri Commim Ornt Darumque alia Semper Vera esse eeesse est, aliae aut erae aut salsae SSO OSSunt.

scripta sint, et Trendelen burgius qui Aristotelem summo mentis acumine interpretatur recte contendat, δ' res esse vel amotion0s, quae Omnium SenSuum propriae sint. Omnia sensibilia sane motu quodam κινή)σει Sen Su percipiuntur, Sed motus ipso nec per Se nee per accidens Omnibus simul sensibus percipi potest naribus enim nec motum neque ei contrariam quietem percipias. Quae rendelenburgius i. c. p. 30 ad probandum locum affert: UniVerSis SenSibu ea Sunt Ommunia, quae non tam singularum rerum Sunt qualitate et quasi partes, quam

re Conseras otiam qua hac de causa rondolenburgius i. c. p. 302Sq. attulit. 29 do an Π, 5 418 7 Λεκτέον in καθ' κάστον αισθησιν περ των

30 Trendibi g. l. c. p. 30l: Qua Sub SenSu cadunt tria sunt, rimuinonini aut per Se aut aliis rebu interiecti8, quaSi per accidous porcipiuntur; quae autem per Se aut uni SenSui Sunt propria, Velut color, onus, aut omnibus, ut motu S, aut pluribu Volui figura, communia.

uiusmodi totius se asseetiones, ut ab universa re ad singulas, qua Suo Sensus habent, qualitates penetron et simul his ipsis sensibus percipiantur. Si motuS. quies, numeruN. Ornan. magnitudo non uni sonsui propriae Sed omnibus ommunes.' nihil nisi puru0ption om per neciden S. D a τὰ συμβεβυκος, Ρ- Spiciunt. δ' Eiusm0di autem percepti0ne Sen Suum aut Verae aut salsae esse possunt quum, Si QOl0rem et motum, Onum et figuram recte percipere ViS alia re Semper habeas oporteat. quibuscum motum corporis cui Olor insit figuram cui sonus adhaereat, compares. Itaque duo vel plure motu ad sensum penetrant, qui aut coniunguntur et quaSi miSeentur aut distant. Si vero miscentur, is motus qui magis est tenuis, diminuet vim fortioris; si non coniunguntur aut maior motu minorem reprimet, aut si pares Sunt alius alium tollet. Τη - Veniamus nunc ad tertium illud percipiendi genuS, per acciden S; iusmodi perceptiones ora erunt, si id quod per accidens percipis. nntea per se plane cognoVeri ae pel'Spexeri ita, ut illud, quod nunc per acciden percipitur, quondam per Se non per aestiden perspectum sit, i. e. clarae imagines e mente Vol ex experientia petita sensui praesto Sint portet, si sensus per-31 Fortasso ootius loco πασων ponendum πλειον ον, O loe πά ναις ponondum est πλείοσιν. s. t. Simplicius lat. 35a et Philoponus I fol. 76. Aocodit quod codd. V Vatio. 260 Ambros. voeabulum πάσαις 418 19 omittunt. 32 do fons o sonsib. 447 12 Εστι δέ τις ἀπορία κα αλλη τοιάδε

14쪽

Ueptionen per accidens veram esse velis. Quare fieri n0n potest, ii Sine imaginandi actione unquam Veram Sen Su per acciden perceptionem habeamus. Liceat in re difficili apponere quae renitelenburgius i. e. p. 350 sq. subtiliter exponit: -Scimus enim priori aliquo usu experti, idque hac illa notumoniti meminimus, id, quod nunc VidemuS, dule Sapere. X-trinsecus igitur ad praesentem sensum prior accedit cognitio, eun SenSu ne tempore quidem uno eodemque cohaerens. Sed propius etiam, quam in diVerSi SenSibus, hae ipsa coeunt, si uno Sensu tum propria tum ommunia eognoscuntur. VisuS ad colorem Spectat, in quo Suunt quasi domicilium habet; sed si id ipsum, quod colore suo cernitur, movetur, motus tinmcognoscitur. Quae etsi intima est coniunctio, tamen κατασυμβεβρηκὼς fit. . . Si quem vides, Visu id proprium et peculiare habes, quod albus est quod movetur, id albo accidit nec visui tamquam finis propositum primum συμμεμι κοro genuSi quod loquitur, quod olet, id diverso sensu constat, Sed si eodem tempore percipis, facile hi sensus coaleScunt, ut OnuS, Odor ad Visum non pertineant, sed sensuum cognatione Visu reris συμμεμ κὐ percipiantur alterum συμβεβ/ὶκύτος genuSi qu0d denique is, queni videS, Cleonis est filius, id nec Visu neque alio Sensu compertum habes, sed aliunde e hominum renCCeptum nune eum VideS, mente repetis eique quem Vidisti, tamquam notam imprimis. Hoc cum visu nihil commercii habet, ut tertium συμβεβηκοτος genus quan longissim disiunctum Sit. 'Liceat hic refutare quae reudenthalius δε et alii de an. 428 27 sq. -β docuerunt Freudenthalius en i Verba καὶ μα-

distantiam, non, ut debebat, temporis distantiam, intuli0git

hulum longo, ne certo . eit ad temporis distantiam signiscundam usurpat, neque Torstri ius in Freudonthali sententiam uno locum in tot profari voluisse Videntur. Nempe atrum HSSet, quod Aristoteles V. ε MGrra posuit, quonium. OOnbulo. IODGai antecedente, nullum gradationem Oeabulo DGr 0X-pr0SSam inVenires. Praeterea Aristoteles, si Froudenthalius verum vidissset, loco Verborum καὶ ι λιστα rL, quoniani nOVam quasi sententiam addorent, particula ii Mia Gr d oriar κ rL Certe usus esset. Sed ne Torsit illius; si quidem recte interpretiitur nequo Campius Ui 0que irchmannus δ' satis ac- Curate locum vertunt. Quorum si sontentiam probares, Verba Orra n Opso r αἰsi'tiro; gi inutileni nutologia in V. Πουσλὶς antecedentis ossicerent. Quam ob rem neeeSS Videtur SS V.

15쪽

statuinden de nichi nament licti ann werile di Vor stellungsbii de unWali se in in 'eni das inniichsahr-gen Ommene et ilicho et gurii chllegi. Nam πόθῆ do sistantia temporis dici ostendit locus Arist. περὶ τα ψα Grονίαι 581' 26 Sed redeamus ad prop0Situm. Τ0tum igitur argumentum, de quo agitur, Si accurate perspexeris facile intelleges, ei non magnam Vim tribuendam SSe, quoniam imaginatio re Vera sensu non opponitur. Nihil enim aliud isto argumento Metum eSt miSi sensuum pereeptiones partim Vera partim falsas esSe, id quod in imagines quoque cadere Vidimus. Quod donique dicundi usu idem demonstrari Aristot0les assert, imaginationem ad incerta nec subtiliter cognita remittente, res dicendi usu persaepe non recte Significari inter Omnes

Videamu nunc quatenus imaginandi et cogitandi actiones inter se disiunctae sint. Imaginati nec Opinio nec cognitione mens SSe poteSt. δ' Opinio et cognitio quasi partes ad mentem pertinent, qua gente Ticiuntur. Nam τὼ νοHν, si ad eas res intelligenda Spectat, quae, ut SSequamur propOSitum, neceSSariae Sunt, φρον/ὶσις sit: Si in cogno Seendo conclusionibus utitur, πισrahiari emeit Si demonStratione, ratione et via carens, Verum tamen assequitur, δόξα Diδὴς est ' Et mons quid0m necessitatem Veri habet, imagines autem Saepe falSae Sunt. Qua de causa imaginandi actio eadem SSe 0n potest, atque cogitandi. Restat igitur, ut imaginatio Sit opinio, quippe Liae partim vera Sit, partim falsa. Mini Vera opinio quae ut montis pars necessitatem habet, imaginatio SSe 0n poteSt; quare quaeritur, num falSa pini Sit imaginatio. Cum omni auteni opinione fides πισrιe, ii Wahr-halten coniuncta est; ou enim

opinari non poteri S, quae tua quidem Sententia Vera SSe non possunt. Ut autem opinionem Vel fidem habeas aliquid essu Verum, nisi notion/ιm, λόγων, coniunctione vel con aratione notionum et eae stuSt et in mente repetitarum non addite posse videris. Quae cum ita Sint, cum omni opinione iudieiuni quoddam, ratiocinandi quandam actionem Coniunctum esse facile intellegas. Nec Vero men nec iudicium ad Verum Spectan omnibus, quibuS imaginatio, animantibus inest. ' Imuginatio igitur aliud est atque iudicium. Iudiciorum autem, quod semper comparatione aliqua niti debent, duo genera Sunt. Comparas enim aut res Sesicibus obiectas inter se, ita ut opinio με αισδησεως fiat, rebus ipsis praesentibus aut rebus ipsi non praeSentibu comparas reruni imagines, quatenus tibi ea prioribus temporibus aeceptae in animo quaSi praeSt Sunt, ita, ut opinio δι' cai 'ησεως efficiatur. Illa opinio in cyανrασια αἰσθητικῆ tamquam fundamento posita quamquam enim hoc

non semper illacido et disertis Verbis ab Aristotele factuni est, tamen quippe quod ex eius tota imaginationis definitione hiceat, ubique tenendum SSe apparet; maXime animalium propria est; εε haec autem Opinio, quae, ut iudicium fiat ea muginatione utitur, quam Aristoteles nonnumquam φανrασίαν λογιστι- κλιν Seu p. βουλευτικὴν appellut, ζ' imprimis hominibus ratio nopi additis tribuenda est. ε' Quod attinet in συμπλοκὴν δύξι ς

16쪽

κω is λί σε ος, 7 Aristoteles non tertium opinandi vo iudicandi genus significasse Videtur. Ea enim opinionis et Sensu coniunctio, Si tertium opinandi genus signifiearet, aut in Freuden thali sontontium ess0 diei ita ut opinio qua0dam iam priuSosseeta nilne e monto petita ad sensus quandam perceptionem adsumel'otur quem ad modum si, ut uno Xemplo defungi r, hominis imaginem nosti stirpi arboris adiectam putares hominem Verum esse), qua in re non opinionem ad Verum Spectantem, sed imaginandi actionum quandam haberes, quae umbra Spu kors helining nominatur: d aut Si Sensus ei CeptionOm lunn- dum ad opinion0m tum nitun radio0r0s, serui, ut opinio illan0Va perceptione aliquid patersetur et mutaretur, ita ut OVnmnun opinionem per optione sensus of etam haberes, id qui dAristoteles δοξώζειν με αίσδησε is dieit. ' - Opinione Voro iudicia tu cum iis coniuncta tum vera tum falsa sunt. - Omparari nim poSsunt, ut uiliola singularia efficias, inter Se et

ni une Omphirium Sensuum propria Sunt, O sen uno per Q- 'iden percipiuntur. Illa opiniones prioreS OX Ompnrntione rerum uni sensu subi0etarum profoetae, Semper Verne Sunt eae autem Opiniones, quae aut rerum per optionibus, Omphirium Sensuum propriis nituntur, aut ad aS, quae niSi perneciden non Colliguntur, rerum perceptio nos perti noni, et Pra00 falsae esse possunt Vera sunt, si Sensuum pereeptiones Vera sunt ita ut X Oniunctione συμιλοκῆ perceptionum Di

imaginum vera Opinio in illa posita effiei possit; verae autem erunt perceptione si, quae per accidens per 'ipis anton Or Ne

receperis deinde Si ea, quia Complut tu in Sensuum iri liriuaccipiS, Sed ita, ut praeSentia acute percipia S longo autem distantium, ut solis, Vel abSentium rerun Verum nuturum .pereonclusionem Ssecutus αξαν ὰλ tibi offieis: salsa sunt, ubi id sori non potust. Ergo imaginatio On Si pinio, idquen0n propterea quod opinio cogitandi genu est Aristoteles enim imaginationem quoque cogitandi genus quoddam habet), 'ii Sed qu0d eum opinione iudicium coniunctum Sse Solet iudicium

autem Semper e niente emanat, i. e. mente effigitur.

Imaginationem nune intelleXeri neque idem SSe ne Sen- Sum neque item atque Cogitationem. Aristotele ipse post suum quid imagiruiti non it eXplunavit hunc imaginationis definitionem ponit: ἡ δε φανrασία κίνυ -

οαοίαν νεάγκνὶ εἶναι τῆ αισδί σε de an. II, 3. 428 a0 sq. Conditio genseratim accepta, ab iiS, quibu re eXternae Subieeta Sunt, legibus repotita ad imaginandi originem etionemque explicandum dilibetur Sicut enim altera res motu ulteram immotam moveat oportet, neque enim umquam ulla vis ut motus ex nitillo oriri neque in nihil mutari pot0St ita, ut is, nulla re essecta, VaneScat; ita Vera SenSuum perCOption0s ' vir licho alii nolim ungen, Obiecti rebit motaS, OVimotus au Sam esse pus est. Qui motu a pereeptione prae- Sente aut priore tempore accepta excitatu et profectu imaginatio est quam ob rem imaginandi facultas iis animantibus deest, qua Sentiendi facultatem non habent, ut plantae. Ita tuo imaginationum apud AriStotelem vidimus motum Sse a Sensibus

17쪽

Sed propriti motus, animo inditus. Qua imaginationis definition ab Aristotele posita et originem imaginationis et Substantiam comprehendi vid0s. Sed quid Nonne definitione,

qu0niam originem imaginationis a κινήσει τῆ πο τῆς αἰσδρησεως κατ ἐνέργειαν γιγνομενν dueit, illud unum genu imaginationiS, φανrασια ισδητικὴ continetur, illud autem, quod φαντασίαι ο 1λευrικῆ SiVe λογιστικὴ nominatur plane neglectum Sse Videtur Nempe videtur tantum res ita se habere. Nam verba definitionis; ἡ δε φαντασία κίνησίς τις δοκε εἶναι καὶ οὐκ ανευαισι 'ησεως γίγνεσθαι κτλ. iam illam φαντασίαν βουλευτικνην inclindunt, quippe quam aliqua actione percipiendi etiamsi priore tempore perfecta niti necesse sit. βεὶ Praeterea ubi Aristoteles imaginationem non idem Sse quod perceptionem docet, ββ Sententiam noStram ipse disertis Verbis confirmat. Quod autem actio imaginandi in corde vel in medio sentienti nisi vi quadam intollectuali adhibita seri non potest, id Aristoteles sane non nostro Oe eis Verbis quae definitionem imaginationis 15-ciunt Xplanavit, e aliis tamen locis id clarius quam satis Stγενομένης exheli, quoniam γενον seu Spectaro ad tost oιτ, id quod orinon OteSt; M9ζοις nini γενομένη, persecta, significat id quod imago, ita ut imaginandi actione, qua e SenSuum instrumentorum affectione Sinnen-rsigo rei pocios vel imago fieret, iam minimo opus 8Set Lecti0nem γιγνοιανο habet etiam Trondetonburgius Philipono talioniisti auctoribus; Ρ. 38l: EXSistit imaginatio a Sensu qui iam xstitit, ut si ad αἴσθησιν referre velles, praeteritum γενοι μ' p0Stularetur. Est igitur imaginatio motu ipSe non primuS, qualis a rebu SonSibus suscitatur sed ab ipSiSSenSibu profectus menti inditus, in eaque manens Mia τὼ ἐμμένειν 429 4.ὶ - Imaginandi igitur actio sensuum perceptionibus suscitata imagineSossuetas intolluctui praebui. f. Philoponu u fol. 1 a εἰ ου μ μ αλλο

0hicet. ββ Nam sensuum instrumenta rebus obiectis Ticiuntur et improssio Sinnonrei per πό γους β i et per venas ad eorperducitur, in quo vi intellectuali meitur, ut Mutus illi sensuum vel perceptiones fiant imagines. δ' Quae cum ita sint, nisi sensuum perceptione Vel ω 'ν σεις antecesserint nobis imaginus fieri n0n posse facile intellegas. Itaque omnibus quae suntiundi facultat carent animantibus et iis animantibus, quae illa facultate praedita sunt, quamdiu non Sentiunt, ininginationem

Si igitur omnes loco apud Aristotelem Obvios, qui ad imaginationem pertinent, consideraveris, haec definitio sequi vid0bitur:

Imaginatio, est anima notio a materiem animantium anneTu, Qua rerum imagines, Quaeoundu in anima pDR-rent, iis animantidus in quidus facultas rimaginancti nost

57 Consuras quas Trondolenburgius comm. p. 323 not. 1. et CampinSErk01intui8sth. p. 9 not. l. hac de re asserunt. 58 Trendulonburgius i. c. p. 38 sq. h. l. praeclare app0Suit Sodποροι utp0to cuiuSvi generi ductu tam late patent, ut ipSa venas a corde ad Singul0 Sensu eunte comprehendant. A corde igitur sensus rupetuntur, etiamsi duo eorum ad cerebrum quaSi aSeendunt. SenSUS, quoniam o sanguinis natura vim Suam ducunt, principium tamquam radices in cord habunt. Quo portinet locu de gen an II 6 743 36 do pari. an. II, 10 656 22: τι με οπιν αρχῆ τῶν αἰσθηοεμ οτιν ὁ περὶ τὸν καρ

καρδέα την ἀρχην φαμεν της ζωῆς καὶ πάσης κινῆσεώς τε καὶ αἰο9qσεως.

18쪽

Arist0teles ipso docet is locis, quibus quomodo imaginatio oriatur Xplanat, quod postseu subtilius illustrandum est; ' ' atqueo universa Aristotelis definitione animae intellegitur e eius

sententia omnes anima sucultates artius cun materia Corporis coniunctas esse β' Anima enim ist ἐνrελεχειω eaque prima 59 cf. p. 28 Sqq.

inuSS in γε Sein ). - oue χωριο r. in Capit uit nulla alia neque sortior Diunctio intellectus agentis a corpore Significatur tuam ea, tua intollectu patiunS, νον παθητικος silui, ut p. 208 Sq. X planatur, idem Si

ειδος αἰσθητων do an III, 432μ 1 de part an IV, 10 687 18 - ita ut porcipisendi et imaginandi aeti0110 Cum corpore coniuncta imagine tantum rerum λογον ἐνυλους, intellectui agenti praebeant, qui cum u01 90re Oniunctus 1llis, quas accepta libere inter Se coniungit et 110tion0 νοξ εατα efficit, quasi imaginum maginibu rutatur. Ille refutandam lutamuS sententiam morunt, qui erodiderunt intellectum ingentem si)l ,οηι ατα

19쪽

organici corporis.' in Iniaginatiora autem imagine rerum ani

malibus media in parte quadam b εσο irri καρδία, αρον Sentienti corporis fingi et inlarmari, id quod tamquam determinatio

consecutiva nostra definitione continetur, manifestum est. Nam imaginatio actio β' quaedam est animae; omnes autem parteS

agentem, quamquam partem, eamque Superiorem melioremque eiu animae,

vel lacultates animae suam quasi sedem habent media in parto quadam eaque Sentienti corporis: ist. n. 666 12: τι ὁ αἱ

ουτω δεχει καὶ κατὰ τον λόγον ὰπνὸν γὰρ εἶναι δε μιαν, Πουενδέχεται et t. μ' in accedit quod imagines animantibus intolluetuali vi aliqua adhibita fiunt. Quid si iam inseriores animae facultates media in parte sentienti quadam corporis Sedem Suam habent, Superiores, quae illi quasi fundamento Suo nituntur,

natione iis animantibus quae eam habeant imagines rerum et praesentium με et absentium ββ 0Xsistere, Sed ita, ut imagines absentium rerum nisi hominibu et superioribus animalibus non XSiStant, praeSentium autem rerum imagines inferioribus

quoque atque infimis animalibus informentur, id quod nostra imaginationis definitione sequaecunque in anima apparent , circumscribitur, ex Aristotelicis Scriptis satis elucet. Rerum imagines denique imaginandi actione inter se coniungi, id quod nostra definitione, quoniam in imaginationis natura ipsa p0Situm BSSe non Videtur, non comprehenditi ire, testis est tertius liber de anima,'' ibi imaginatio cogitandi genus quoddam dicitur;

aut patiatur Meteor. 390 18 πάντα γαρ d ἀι ει ν μον ῆ του ποιεῖν η του πώπεεν - et r. Velabius ad i. secuncta namque facultate quadam aut agondi aut patiendi sunt; ' Polit. 1253 23 πάτα δἐ τ εργω ριοται καὶ τῆ δυνάμει - Di0nys Lamb.: omnia autem opere definita ac distincta Sunt et potestate ). Omni autem actio Semper cum motu aliquo coniuncta

Sit portet cum igitur imaginandi facultas acti0nem Significot, Clio autem Sit motuS, imaginatio quoquo motus esse debui, id quod Arist0telis d0- finitioni imaginationi aequiparat.

θῆοεως. Eth. Nic. VII, 5. 1147hi Beth. 1. 11. 1370 28. 65 do an III, 2. 25 25 cf. Bon ind. r. p. 12 non facultatem

vel actionem imaginandi significari, sed singulas imagino animo ObVer- SanteS, praecipue apparet ubi plur. φαντασἐαι Surpatur. iSt. n. VII, 10.

20쪽

cogitandi actio autem compositis notionibus utitur. Non recte igitur reliden thalius si contendisse videtur imaginandi actione singulares tantum imaginos rerum nobi eXSiStere. Non Solum enim Sensuum perfectae perceptiones αἰσθήματα imagineS habeantur Oportet, sed etiam eae qua memoria utque OCOrdatio senti praebent imaginos imaginandi uetion0βη efficiuntur. Liceat illis, quae sensuum instrumentorum Metionibus efficiuntur imaginibus αἰσε μάτων nomen tribuatur, certe nulla tamen alia quam imaginandi acti0ne, qua Sola imagine eXSiStunt,

ua fieri possunt. Inter tria autem genera imaginum φαντασμα rcὐ per Se μν/ὶμονευ/ιώτων et αἰσε ημώrων, ut mittam. ναμνέ σεως et, quae futurum templi Spectant, ἐλπίδος imagineS, αἰσθήμιατα duobu ceteri imaginum generibu clariora Sunt, quam ob rem AriStotele cyάντασμα per se αἴσθι σιν sitivi iure u nominavit. - Νeque illae autem neque haec Semper Singulare Sunt.

Ac Si comparaveris ea qua Aristoteles de discrimine imaginandi ut cogitandi explanavit imaginandi nini actio, uni imagine Vel Specie rerum excipiat, quamquam ab AristoteleipS cogitandi genuS, νόησίς ις, SSe putatur, tumen non idem significat atque cogitandi actio vel id quod indo officitur, scientia, quippe quae neceSSitatem habeat), faciles intoll0gus inaugi-

nandi otionem non mentis actione niti. Num actio imaginandi, sicit sang/ιinis circuitiis, non fit restuante mente, Τια SemPer sinem vectat. Nihilo minus tamen vim materiae in mentis in transvorti necesse esse Vides,' ' ut, quoniam res ipsas obieetas X- Cipere non OSSis, earum imagines, non Oniunctas eum materia ipsa, percipias. Quod qui fiat pauci nune quaerendum est. Si re mota altera alteram movet, causam, cur materia illa transeat ad vim intoll0gentia0, aut in materia aut in intell0ctu ipso poni neceSSe est ullam Vero causam neque in egetante neque in sentiente unima parto cognosci posse facile intell0gas. Nam si id fiserisOSSet, re corporali ipsa, qu0niam actio quaeque aliquem appetitum Vel Voluntatem sequatur portet, appetitu aut monte induta aut in intell0gentia mentis res appeteret a Vim ad intell0ctum ipsum hab0r0t, id quod fieri non p0test appetitus enim natura eunt intellegentia non coniuneti rem eorporalem sequunt iit', ut humondi ausa aquam peti Vides Sed ne appetitus intoll0g0ntia temp0rutus quidum ad intelloetum vim habui opotest. 'i' Nam nequo anima pars egetan ne tu pur Son-