De munimentis Athenarum quaestiones historicae et tituli de instauratione eorum perscripti explicatio

71쪽

Ρagmenta coronae ad perpendiculum et ad libellam ponenda sunLNunc cum tectum parodi absolutum esse videatur, do universa eius materiationis ratione pauea addenda habeo. Νihil est in tota operis designatione, quod prodat duplicem suisso tecti contignationem διπλῆν ορο- quam dicit Appianus Beli. Civ. IV, 44.ὶ et vacuum intercessisse spatium inter laquearia illa, si eo voeabulo hic uti licet, et tecti materiatio nem. Sed intelligitur, δοκίδας cum vel στρωτῆρσιν etiam ιμάντας cum tegulis et imbricibus sustinuisso. Quod si Verum est, tota contignatio non poterat ad libollam dirigi, sed inclinari eam oportebat versus coronam et simam. Neque deest, si vocabulum ἄνορΘος V. 60. recte explicuimus, eius inclinationis indicatio, siquidem solis pilis, non muro pinnaculorum opposito, trabes ut imponantur, praecipitur. Quarum trabium altitudo, si sermo pedalis erat, pro Ialitudine tecti, quae parodi spatio paullo maior orat, itaque non magna fuisse videtur, sussiciens haberi pol erat, ut eam, qua opus erat ad pluviam deducendam, declivitatem emceret. Quaeritur autem, δοκίδες, cum non innitorentur muris sed ultra cospropenderent, quomodo Potuerint satis firme contineri, quominus totum tectum prorueret. Uerum cum lecti inclinatio a libella non multum disserret, non magna ad sustinendum tectum opus erat vi; ac si δοκίδες ita incide-hantur, ut angulis quibusdam prominentibus tum trahi superiori tum muro inseriori inhaererent, incolumitati tecti satis provisum esse Poterat. Iuvat hoc Ioco conserro aliud ex antiquitate simplicis tecti structurae

exemplum, titulum Puteolanum , conscriptum anno V. C. DCXLIX. apud Gruterum p. CCVII. et Piranesium Magnificenga de' Romani tb. 37., quo opus in porta quadam extruenda et tegenda iaciendum designatur. Ibi postquam, supra limen ostii et antas utrinque adiectas mutulos robustos in utramque partem proiiciendos esse, praeceptum est, sic Pergitur: insuper mutulos trabiculas abiegineas II crassas quoqueversus S i. o. dimidium pedem inponito serroque figito, inasserato asseribus abiegineis sectilibus Cras seu quoqueversus G quatuor uncias , disponito ni plus S H. operculseque abieginea inponito ex tigno pedario, facito antepagmenta abieginea lata crassa -s sesqui unciam , cumatiumque imponito serroque plano

72쪽

DE 3IEM MENTIS ATIAE XARUM QUAESTIONES IIISTOIUCAE, ETC. 63

figito, portulanique tegito tegularum ordinibus sentes quoqueversus, i l gulas primores omnes in antepagmento ferro sigito marginemque in pontineisdem. Etiam in hoc monimento inultum dubitari potest, qua causa ossiaciatur tecti declivitas; sed Diraneshim recto puto vidisso, mutulos quident proiectos et trabiculas iis in fronto impositas ad libellam directas suisso, sed asseres a muro quodam supra limen erecto inclinatos ad illas trabiculas eadem plano ratione, qua in Tuscanicis atriis cantherii suspendebantur,i es Magois Ruines do Pompoi T. II, pl. 3. . Sic asseres lai cum operculis κα λυμμιατιοιο lacunaria simul ossiciunt, et iidem tegularum ordines sustinent. Quas ratio quatenus ab ea disserat, quao in Graeco titulo praecipitur, sacile

intellectu ost, sed eonveniunt Eliam mulla in utroque materiationis genere. Volui quod antepagmenta, quae asserum proiecturae a fronto, inferne et superno praefigenda suisse intelligitur, απογεισωριωτι responderit, Et cumatium, quod Latino vocabulo sima dicitur, ακρογεισίω, nisi quod cumatiun 1

non supra totam coronae superficiem extenditur, sed in fronto tantum.

fixum est, quo fit ut primores tegulae non in Cumatio sed in antepagmentosgendao sint. Spatium, quod senis tegularum ordinibus quoqueversus oblogendum est . in utramque Partem latum est plus quam IV p., longum plus VIII et dimidium p., ita ut unam quamque tegulam unum et dimia ilium pedom et longam et latam misso intelligatur. - Non negaverim tamen, murorum parodos turrium quo modos etiam duplici materiationis strato contegi potuisse. In descriptiono Peloponnesi, quam artisces Franeogalli nuper in publicum ediderunt Expedition de Mores pl. 39. coli.

pl. 40. , Proposita est turris murorum Ilesseniorum si adumbrata, ut a pareat, in summa turre stationem suisse militum, cum contignatione ad lihellam directa tum materiatione devexa tectam. Atque etiam in hoc tecto propugnatores collocatos esse intelligitur indo quod exterior murus non solum sub contignatione, sed etiam supra tectum senestram habet, undo

hostes prospici et impugnari poteranti 73. 74. Και ποεσας κανθηλιον ἐκλοβήσει πηλωμμα τετταρων στοίχων. Locus obscurior, quem morecto restituisse spondere non audeo. ΚανΘηλιος primum est asinus clitellarius. Huius altum et arduum dorsum eum variis rebus natura arteve

73쪽

sactis comparabatur, quarum maximam partem o. pavit Schneidems in Lex. Apollonius ὁ μιαλακος Alabanda comparavit cum asello clitellario aco piis onusto κατεστρωμιένcia, non κατεστραμεριένω . In navi, Photius scribit P. 130, 8. κανθηλιους dictos esse τα ἐπι τῆ πρυμνη σκηνωιIατα τῶν στρατηγά, . Quamobreni, intelligitur ex iis, quae Hesychius: ΚανΘηλια τα ἐν τῆ πρύμνη τῆς νεωs ἐπικαμπῆ τιΘέμενα προς σκηνοποιιαν. Sie materiatio tecti in duas partes devexa tteli ch dici poterat κανΘ, λιος, quo factum esse puto, ut Romani cantherios appellarent ligna a summo tecto in contrarias partes declinata, quae Graeci antiqui ἀμείβοντας Homer. Il. XXIlI, 711. , posteriores συστατας v. Scirol. Ven. οἱ συστατα οι τὸ του Λ στοιχειου ἀποτελουσινὶ et χυδα-s προςφιλουνταί Eustalli. P. 1327, 1. ed. Rom. appellaverunt. Hoc autem in titulo quae murorum et parodi pars κανθήλιος dici potuerit, plane mofugit. Itaque eo adducor, ut opinor κανΘ ἡλιον dici machinam quandam,

qua anto muros suspensa altiores eorum partes commodo refici poterant, ita ut opus non esset labulato a solo usque ad altitudinem pinnarum perducto. Subvenit huic explicationi, quod etiam corbes maiores, in quibus uvae caIcabantur. dicuntur κανθηλιοι sis Geopon. VI, M. Ex litoria.. ΔΟΡΩ. ΚI seci εκλοβώσει, putans ἐκλοβῶσαι fuisse Iuto aceroso et spisso membrum aliquod architecturae, velut Sophorum paululum extantem, exprimere. Apud Pitt. est .. Δ Ο. EI, et Frangius scripsit επα- λει νει. Διάμμα ut supplendo ponerum movit me, quod deesse videbatur mentio huius ornamenti sub corona Purodi; ac poterat dia2omatia species effici luto ingesto ac postea dealbato. lΥTPEXΚΣ utrumque habet apographum, quapropter Frangit ευπρεπὲs admitti nequit. Ac nescio quid restet nisi ιΘυτρεχὲς vel ευΘυτρεχές, quanquam haec vocabula adhuc ignota suerunt. Altitudinem τετταρων supra ad V. 55ὶ statuimus unius Pedis esse, nequo maior pro di omato parodi requiri videtur. 74. 75. και τὰ του τειχους λαίσκευ ει πλω-

74쪽

DE 3mXIME IS ATHENARUM QUAESTIONES HISTORICAE, ETC. 6 ΣΚΓΟΡΑΝΟ Ρiit. ἐνδήσει Fram. scribendum esse viditi Verbi ἐνδῆσαι

mentio facta est ad v. 50, et de dictum ad v. 51. Intelligo ligna quaedam interiori murorum structurae imposita ad vinciendos labantes laterum ordines. Vitruvius I, 5. praecipit, ut muri in crassitudina Pe Petucis taleae oleagineas uatulatae quam creberrimae instruantur, uti utraequa muri Irontea inter se, quem octum Fbulis, his taleis colligotae aeter m hesbeant frmitatem. De eadem re, ni fallor, Philo p. 80.

'κμβλητέον ἐστιν εἰς τά τειχη καὶ τοὐς πυργους ξυλα δρύινα διά τέλουs

75. 76. Ποι σθει δὲ καὶ Θυρίδας του ἄστεωs τω κύκλω καταράκτους κατ ἔπαλξιν. . . . Primum vocabulum supplevit Franetius, qui postea, ubi utrum quo apographum K A. APA .. ΟΥΣ habet, καὶ φραγμους reposuiti Mihi καταράκτους certum esse videtur. De καταράκτοιs Θυραις maximam paratem iam providit Schneideri doctrinas. v. καταρακτης. Apud Herodotum V, 16, de ineolis paludis Prasiados, legitur: κρατέων εκαστοs ἐπιτων ἰκρίων καλυβης τε ἐν ῆ διαιτῆται καὶ θυρης καταπακτiis διά των ἰκρίων κάτω φερουσης ἐστῆν λίμνην, et quae seqv., ubi Reiskium Verum vidis o puto, qui καταράκταπposuerit. Salis perspicue loquitur Plutarchus Arat. 26. εις οἴκωα κατεδυετο μικρον υπερψ ον Θυρs. κατα ρακτῆ κλειομενον. - υπεράνω τι νκλίνην ἐπιτιΘεὶς est. Apertum est, cataractam esse quod nos dicimus: Πιhtire. Alibi maioribus portis attribuuntur καταράκται, ut a rigetio de ro mil. IV, 4. Seu amplius prodest quod in nit antiquitas, ut anto portam aduratur propugnaculum, in cuius ingre33M Ponitur cataracla, quae annulis ferreis ac Iunibus pendet, ut at ho3tes intraperint, demissa eadem extinguantur inclusi Hausit ea Vegetius ex Aeneas Poliorceileo, qui optimus auctor idem cataractarum genus Graecis verbis sic describit c. 39. : ἡτοιμάσθαι ἄνωΘεν ἀπο του μεσοπυλον et λην Ελων ita recte Coaubonus pro ra. πυλωνὶ ως παχυτάτων καὶ σεσιδηροδαθαι αὐ-τῆν κ. τ. λ. Hoc cataractae genere utuntur Salapilani in bello Hannibalieo. V. Liv. XXVII, 28. qui haec Graeca expressit Polybii, servata a

75쪽

rem enarrat. Similem Xantlitoruin sivo astum sive casum narrat Appi nus do b. civit. IV, 78. Sod ab hoc artificio Portarum ropento aperiendarum et claudendarum differt hoo genus cataracta una, quod in summo muro pinnis adiici titulus noster docet: His videntur antiqui usi esse, ut senestrae illae pinnis interiectae, si hostis scalis ad eas scendorii, confestini claudi possenti Voruni tamen eum harum cataractarum serma nullo alio auctore cognita sit, atquo tituli hac pario haud paucae literao desint: non ausim equidem harum καταράκτων fabricam accuratius definire.

77. ... ἐπαλεου στροφεα προσβαλων και συνγο ώσας υποτρυm σει. Στροφευs est lignum , cui superno et inferno cardines immittuntur, tu quo στρέφεται ἡ Θυρα. Quod cum satis nolum sit, laudo tantum locum Aristoph. Δαναίσι aPud Suidam s. v. αυλειος; IIρει τον στροφέα τηε αυλeιαs σχινου κεφαλην κατορυττειν sic Meincke, Yg. εχωου , ad quem explicandum facit observatio moris antiquorum, qui cardines liminibus, superiori et inferiori, immittere solebant. IIio ucllicitur, ut videliar, marginibus propugnaculorum, et subscudibus ferreis sirmatur et ad recipiendos cardines ab inferiore parte pectoratur. ΠΙΕΣ , quod est in utroque anti- grapho, -- η ες statuerat FranE. 78. ἀντι γωσει δυεῖν ἀντι γοιν supplevi comparato v. seq. Puto consectionem sorium describi, quarum scapi cardinales quibus iunguntur

lignis transversis, ea sunt ἀντι ναζ. Vitruvius IV, 6. dicit impagos. AN-ΤIN. ΩΣTI Piit. V. 80. 81. Verba indo a υψος ποδιαίας usquo ad παρα. τη, ἔπαλξιν v. 81δ omisit Pittacius. 81. περιαλελνει. 'Aλειφειν oblinere, linire de tectorio. V. v. 85.82. και τους mύργους καὶ τη, πάροδον ραχωσας. ΠPOXΩ ΣPittacius, sed reete sine dubio Ross. P. X ΩΣ ΑΣ, quod quid esse possit

nisi ρακώσας, non video. Inter varias v. ραχοs significationes aptissima videtur ea, qua fasces cratesve ex virgultis iacias designet. V. Herod. VII,

' 142. ἡ γάρ ἀκρόπούλις τοπάλαι τῶν 'AΘηνέων ρηχω επέφρακτο. Ex Hesychio et Photio atque Suida intelligitur, eos maxime φακελου quos

nos dicimus machinen hoc vocabulo dictos esse, qui ex asperis et hispidis virgultis facti essent. Tales fasciculi sortasse ruderationi subiecti sunt,

76쪽

DE MUMMENTIS ATHENARUM QUAESTIONES HISTORICAE, ETC. 69

ut calx superinducta arceatur a contignatione supposita: quem in usum alias palea substerni solebat. Coaxationibus iactis si erit silex, si non, palea auBaternatur, uti materies ab calcis ottiis ilefendatur. Vitruv. VII, 1. Vol eo consilio id fieri poterat, ne, si contignatio subiecta aresceret et Panderetur, ruderatio disrunapi posset, quemadmodum parietibus cratitiis cannae assigebantur, no in tectorio inducto rimast fierent. Mallem tamen, quod noli dissiteor, ραχῶσα intelligi posse de ruderatione vel statuminatione : sed nullam video rationem, qua id eisci possit, nisi quod etiam explicantur. οστρακωσας. Intelligo οστρακοκονιαν, pavimentum testaceum. intra-cua est ycioimentum testaceum eo quod fractis leatia cales admixto friatur. Testam enim Grtieci οστρακα cicunt. Isidorus Origg. XV, 8, 11 CL Geopon. II, 27. Ex Vitruvii praecepto, VII, 1., supra rudus ex testa nucleus in ciIur, mixtionem habens cia tres partes sinam calcis. Haec igitur calcis et testae mixtio V. οστρακωσαι significatur. De Tiburtino testaceo spicato noIi cogitare. Notabile autem est, quod etiam hac in rotitulus noster Iuli usum commendat, quod testaceo pavimento substratum esse vidctur. Tb. II, α.

τημένης posuit Frana. et Vertit cribrata, sed hoc esset διηθημένης. Γῆώπτημένm ipsa significat οστρακα, quemadmodum figulorum opera alias οπτιά dicuntur. ΔORIMA DHI SINAI plenius habet Pitt., supplet L,iana. , sed non EXPlet lacunam.

Τον ἐπὶ τῆ διοικήσει non solum testam hanc probasse, sed etiam ministrasse architecto, videtur intelligi ex v. 99 κέραμον ισον παρέλαβον. 84. προς χων προτέρs καὶ ἀποργαῖων. Dicitur de reficienda rudoratione otiin iam facta. Προςέχειν προτέρ , intelligo οστρακωσει vel οστρακοκονί , videtur esse, pristini pavimenti crassitudinem et formam observare et novo rudere exaequare. ΛΠΟPTATI NRoss. recte, AIITP. I AZ 1N Pitt. et Frang. 'Οργά ιν idem est, quod Vitruvius dicit, nu- oleum virgis caedendo subigere, VII, 1. CL οργαύειν πηλον in Bolchori

77쪽

Anecd. Gr. T. I. p. 58. Et μοργαiεn ad veteris nuclei eas partes roserendum esse videtur, quao denuo subigendae sunt. Post h. v. OTIAN ΔΟKHI addit Pitt., quod verumno sit necno nescio.

85. τῆν ἀλοιφήν μοσκ-. οσα δ' vel ανὶ ἀφεοπηκοτα η του αλομμου. Sic verba quae restabant supplevi. ΑΛ..ΦHN Ross. ΑΛΛ vHN Pitt. Idem ΑΦΕΣΤΗΚΕΤΕΗ ΤΟΥΛΟΙΜΟΥΣ . quam ob rem Frang. do λοι usi dici putavit. Et αλοιφὴ et άλοιι ex tectorium signiscant. 'Aλοι-

μον eo sensu a Sophoclo dictum esse, observatur in Elymol. M. p. 69, 41., eandemque vocem saepius excitat Eustalli ius. V. maxime Commenti Iliad.

IX, 463. Ρ. 764. 15. δῆλον οτι και το τοιχους χρίειν ἀλείφειν λέγετο και αλοιφῆ. διὸ ἐν lητορικοχ λεξικοῖς scL. Bevhori Anecd. p. 385, 9. φέρεται ι τι αλοιμὸς τὸ αὐτὸ και ἀλοιφὴ το τιοῦν ἐν ο κοις τοίχων χρωμα.

Ceterum αλεια αι vocabulum est latioris significationis quam κονιάσαι.

sed plerumque videtur tenuius et minus solidum linimentum significare quam κονιασις. Hino tactum, ut muris hisco ἀλοιφῆ ubique firma inhaereret, quibus locis praecipitur ut abraderetur et denuo induceretur. 85. 86. τὸν περιδρομιον και τη, ἔπαλξιν καὶ το Θωρακεῖον και τοτεχον. - Θωράκιον οἷον δρουακτοs προ3εβλημενος οἰκιας .... πῆγμα ἐκ σανιδων συνεχῶν συρι πεπηγμένων. An d. Behheri p. 43. Θωρακεμοις ' προμιαχῶσιν η δρυφάκτοις. λουρικίοις. Plaotius P. 99, 7. Ultima vox spectat ad Ioricas Romanorum, quas ex cratibus textas et vel pinnis interpositas veI perpetuo ordine in turribus murisquo vel pono fossas pro vallo collocatas esse, Caesaro aliisque auctoribus constat. CL Lipsius Poliorcet. III, 5. p. 327. Θωρακειον igitur pluteus est sive ex tabulis sive ex cratibus compactus. Itaque dicuntur etiam Θωρακεῖα plutei variarum machinarum V. Athenaeus de mach. P. 6. et Anon. P. 326. Mathemati. vett.); Θωρακειον arcae pluteus, Hero P. 258. ; eiusdemque generis est Θωρακεῖον sepulcrorum, de quo saepe dicitur in titulis. Simillimum autem Iorici, muralibus Θωράκια, quae etiam καρχησια dicuntur, in summis navium

malis. Ad id vero genus, de quo dicimus, pertinent, quae de turri Hierosolymorum narrat Iosephus de bello Iussi V, 4, 3. ἐπάνω αυτου περιηειστοά δεκαπήχης τὸ υ νος Θωρακsita τε καὶ προβολοιs σκεπομένη. Ac

78쪽

DE MUNDIENTIA ATAENARUM QUAESTIONES HISTORICAE, ETα τι

rate, ut solet, Aeschylus Sept. v. 30sqq.: 'A- δε τ' ἐπαλξεις και re λας πυργωμάτων ορμῶσΘε παντες ... πληρουτε Θωρακεῖα κά πὶ σέλμιασι πυργων σταΘῆτε καὶ πυλων Dr έξοδοu. Ab hoc signiscatu diligenter distinguendus est alius, quo Herodotus I, 181. exteriorem murum Θωρηκα dicit, et Dio Cassius LXXIV, 10. in diligenti murorum Bygantii deseriptione: 'Ο τε γαρ Θώραξ αυτων λίΘοιs τετραπέδοις παχέσι συνωκοδο

ωστε και ἔν τειχος παχυ το παν εἴναι δοκει, καὶ ε τάνωΘεν αυτου περίδρομεον observa vocabuli Iatiorem significalum) καὶ στεγανον και ευ - λακτον μαρχει . Neque dissimilitor Vitruvius Ioricae vocabulo utitur. I TITONI AI Pitt. unde και addidi. In sequentibus, quo Pauciora intelligi possunt, eo diligentius notavi Pittaciant apogr. varietatem, si quisorio fructus inde redundare possit. 87. EIIT. SPΓΑΣΕΤΑΙ plenius Pitt., quod ἐπεξεργάσεται esso vidit FranEius. Secuntur Iiterae ΛΚ ... ΚΛATTON. ΔHI, quae ne sup- Pleas μιή Γλαττον, Prohibet apogr. Ross. καὶ ανατρι ιας α οσΓκα ιει Cf. v. 85. Videntur etiam haeo de

tectorio dicta eme.

88. ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΑΣ pleno habet miti

89. Omnem versum sicut posuimus, habet Pilt. CL ann. ad v. 49.

. . RAI ... TE. KAIΜlΜ ... ΣΑΙ ... ΔΙΠΤΕΡΩΣΕΚΑΣΤΟΑPΜA Pilt , ex quibus vix quidquam luereris, nam διπτερως inesse nequit.

ΓOKAINTIII. . . Pitti τριημιποδια φυλασσον πλάτος. .. Θιος 3 ἀποκλίνει etr ... Franz. Sed nihil certum nisi primum vocabulum. 93. ΓΚlΣΗΣ. ΣAIAPPON .... ΠΟΡΟΣ. . N. T. N. ΟΥΚΟΥANT... Piit. Sed apographi Rossiani literae satis probabiliter sic suppleri possunt: υποφορήσειε τον χουν ου ἄν γίγνηπαι, quae do rudere in aedificando congesto et postea auferendo intellexi

79쪽

ΠΕ Pitt. τον χάρακα τουτον Franet. , sed ΤΟΤΟ N in titulo huius temporis

non serendum eSt.

κεράμω, ον παρέλαβον, cs. ann. ad V. 83.

ad decem partes universi operis spectati

Ultimum vocabulum παρέξουσιν vel alia eiusdem verbi forma fuit.

ι. . Piit. Videtur conductoribus damnum rependendum et compensandum suisse, ἐάν τι in murorum statu κατά πολευον κινηΘi. Contra illi, quo tenerentur opus inceptum absolvere, iubentur, ut Videtur, εγγυ τας καταστησαι. Cs Demosth. adv. Timocr. p. 713. Περὶ δὲ των ωνουμένω τὰ τέλη και των ε γγυωμένων και ἐκλεγοντων, κα των τὰ μισθωσιμαμσΘουμένων και των ἐγγυωμιένων τάς πράξειs ει ι τῆ πολει κατάτους νομους τους κειμένους. Hoc Pertinui etiam ad redemptores operum faciendorum. In titulo, quo Delium Apollinis templum reficiendum Iocatur, Corp. Inser. Graee. 2266, legitur v. 5. ἐπιστάται τώ ἐργωνην και

80쪽

DE MUNIMENTIS ATHENARUM QUAE8TIONES HISTORICAE, ETC. 73

το- ἐγγυηταs. Etiam apud Romanos redemptores praedes dabant et praedia subsignabant.

ΣTI Piit. In quibus παρήσει genuinum esse existimo, cum παραλυναι proprium sit Vocabulum de conductore, qui opus absolutum domino tradit. V. Corp. Inscr. Graec. 102.

εργασία, quam inesse opinatus sum his verbis, v. dicta in libello de Minerva Poliade P. 53.

Pauca adiicio do dispositione extremae in hac operum Iego partis. Apparet post caput illud do parodi lecto dictum esso do cataractis, de ruderatione turrium et parodi, de tectorio murorum, denique post alia qua dam opera, quae definire non Possumus, de egerundo rudere, de fossa et vallo quodam exteriore. Quae autem a V. 98 sermo usque ad v. 113. vo-stigia locutionum deprehenduntur, omnia non spectant ad singula opera laetenda, sed ad leges univerSi operis, ad tempora operis perficienda, ad ea quae a civitato praebenda erant, Casus belli, fideiussores, traditionem denique operis absoluti. Quod cum opertum sit, mirationem facit. quod his tribus vorsibus, qui in lege locationis ultimi sunt, de singulis operibus faciendis dicitur. Qua difficultate me expedire nequeo nisi ita ut statuam, hoc additamento Ea, quae architecti, si sorte Superorogatione quadam singularem civium laudem merori studerent, muris ad maiorem firmitatem

vel meliorem speciem addere possint, significari. Quae quaIta suorint, nune non satis explicari potest, nisi quod γε σηποδιημα, de quo dicitur, λιθινον ooque multo praestantius est, quam ligneum illud, quod supra designabatur 117. Pitt. eandem sormam habet, nisi quod ex conj. puto TAM EPHΤΟ versus finem additur, et sequens v. ΥΤ ΚIXΟΥΣ incipit. Expectaveris ενείμαντο. Nam sensus hic est: Hac ratione architecti sim conductores opus faciendum cliviserunt. Haec cum in fine addidisset scriba Iegis Ioeationis: alius postea, cum recensus Partium distributarum incideretur, tanquam ab integro orsus est: Κατα ταδε μεμίσΘωται τὰ ἔργα.