장음표시 사용
21쪽
asMIss. DEIIT ET CONSENfUM IN ALiENAT. citu remit si pignoris i in removeat, donatarius hypothecaria conventus; ex ratione videlicet, quod venis
ditio sit se comprehendat alias ctiam alienationis speis oles' an vero opinione illa reiecta facta magis mquaestio ut inspiciatur, quid intenderit Creditor es age re volueritvnumitiid ideo veniri voluit, ut pr tisa cepi ipsi quoque solutione debit a venditore facta res vendita expediatet prosit . Uuo casu non noeebis consensiusili debitor rem donavcrit . uno is dotem dederιt fundum cuius venditionem ipsi permiserit creditor ruendidisse in hoc casu recte videtur id est, idem esse censetur, ac si vendidisset, atque adeo creditor
consentiens venditioni repelletur a marito dotem accipiente exceptione tacite remissi pignoris propter onera matrimonii, id est mi citis clatio non est contractus lucrativus, uti donatio, sed aeque onerosus Propter onera matrimonii ac venditio propter onus pretii solvendi, adeoque dotis datio sub voce venditionis tanquam contractus aeque onerosi comprehenditur L p. de O. O A. in contrarium si concesseri Anare, O vendideri debitor, repeλιur creditor hypothecaria agere volens sub praetextu, quod in donationem uidem consenserit, non autem in venditionem Pideisumitur enim consentiens in donationem remisisse pignus sine omni spe, ut ex alienatione hac ipse aliis quam utilitatem habeat, ergo praesumitur etiam consensurus fuisse, si debitor eius consensum ad venditionem petere voluisset. Sed tamen&haec decisio dubia est si generaliter accipiatur,sed saltem in quibusdam ca-sbus habebit locum . Nisi quu in contrarium,dicat, nosse & in donatione multas subesse circumstantias suadentes, consensum creditoris ad donationem non esse extendendum ad venditionem etenim credi rorem
ic concessisse donari, quodamum eranis, cui donabatur
22쪽
atque adeo remittite tolui pignus in favorem huius amici qua intentione non adimpleta reviviscat pignus, simili ratione, ut si venditio, in quam consenserat, non fuisset secuta Adde o alium Calum. Q ii si creditor sperasset donatarium, virum forte potentem, ipsi in aliare maioris momenti, quam debitum erat, inservire posse&velle, si res oppignorata illi donata fuerit &si quae plures possunt subesse eiusmodi circumstantia intentionem consentientium vatiantes .cySei licet dum dicit, ut in nota praecedente vidimus, quod
creditor, qui in venditionem consensit, censeatur etiam
pignus tacite remisisse si debitor funduli in dotem dederit. Liceat hic pace Marciani dicere hanc decisionem falsam esse, rationem pro ea allatam esse parum ad quaestionem istam pertinentem. Falsitas probatur ex verbis paulo antecedentibus eiusdem Marcia ni de consensu creditoris in venditionem cum in finem facta,ut pretio ab emtore accepto ipsi a debitore satisfiat. Quae intentio certe cessat, si debitor fundum in dotem dederit. Impertinentia rationis ad quaestionem praesentem inde const at quia in legibus quidem de contractibus onerosis agentibus sub venditionis nomine comprehendi potestin bl et dotis datio, alia vero est ratio in controversiis de explicando sensu conventio num per modo notata BI. a. ab initio. Adde quod dos non sit constituenda in fraudem Creditorum Lio. f. I. ult. g. r. quae infrβuae creae Neque dubio nostro fatissa
cit regula alia, benignius esse, ut in ambiguo pro dote
respondeatur, etsi ea utatur Mantica Iib. I. Π .s . n. n.
Quid si teρεῖ Sed quid si creditor cencesserit debitori alienationem 'hςη νη pignoris, non ipse, sed alius alienaVerit 'Facilis r 'v' sponta omitasse tacite remissum pignus, nisi illi alius Disitia 'ν Orale
23쪽
lius repraesentet debitoris personam sive ut heres sive εxplicatio tu mandatari usa, quia de alienatione tertii non fuit actum b). Idem etiam sensit Marcianus c).
a Secundum regulam vulgarem, quod quis per alium sacit, id ipse feci ite intelligitur. b Confer nodata ad, praeced. lit. b. ab initio. Unde etsi Marcianus mandatarii non faciat mentionem , haud dubie tamen & hic nobiscum consensit, ob statim dicends.c M.LLFALOι7.h. ι Si debitori concessum sit veridere pignus
O heres eius demum vendiderit pios facti quaesis
esse Aa nonnullis dubium moveri quidintei exeris creditor &an etiam concedendo debitori suo venditionem heredem subintellexerit an vero consensum suum ad sola in debitoris reminitarescingere volueri argumento forte ab eo lumto,quoci quemadmodum con sensus in venditionem non debeat extendi ad aliam alienationis speciem per dicta thes praeced. ita etiam consen sus ad personam debitoris restrictus non debeat extendi ad debitoris heredem sed i bis tamen rationibus dubitandi non obstriatibus recte venisset pignus vel hypothecam ab herede dubitoris, cita creditori rem ater tio possessore vindicare volenti, cere exceptionem pignoris tacite remit si censiendum es. Hae enimβbtilita ιes evidenter inanes, cum a non praesumta extensione venditionis ad aliam a sienation is speciem ad praesumen dam extensionem a personadebitoris ad eius heredem, ob perspicuam rationis diversitatem, argumentum non proce flat, a iudicibm non admuιuntur. Sequitur apud
Marcianum iam alter casus. Si debisor Drte concessa venditione a creditore sibi facta, non ipse vendide in se vel fraudulenta collusione cum alio vel ex negligentia haeserit o dere, O novus rei oppignoratae ρseserit eam vendideris, quaeritvryan duret piguus quaspersenae laltem debitoris non tertio venditio
24쪽
nem in permiseri creditor Quod Omagis statuendum es. am imo potius contraxis novo possesseri non debitori a quo typothecam accepit, concessι credIIor vendere, & hic vcndiderit, dicentium critynocere ei creditDri4estionem hypothecariam instituenti exceptionem remis si taciti pignoris .ctiamsi is ipsi debitori rem rursus vendiderit, ut notat Glossa ad haec verba. usitamen intelligendum est cum limitatione ex mox ad 6.i9. dicendis.
Consensus ' Porro consentienS, ut pignus vel hypotheca intra creditoris certum tempus vendatur, non censetur remisisse pi
a det uta gnus, si intra illud tempus venditio facta non fuerita .
tempus de Ut recte iterum Marcianus notat b).
a Ob evidentem restrictionem consensus a creditore adhibi tam, cuius nullus esset cflectus, si liceret debitori etiam post illud tempus creditorem in vitum iure suo privare. . byae l. 3. Se is inιra annum authiennium consienserit creditor aenrire pignus yel hypothecam, post h. tempusveudendo deibitor non aufert pignis vel hypothecam creditori.
;gsi obi. Ceterum eum eVidens sit,ea,quae hactenus dicta suntio Vendens de tacita remissione pignoris,ex constensu creditoris in
h. .- 27 qndix Hemir. sumenda, potissimum locum habere
nauudi .iὶn quaestionibu S, si creditor postea rem a tertio posses- vendita, ae fore vindicare,oluerit, , caute erit procedendum in . . . . . qu stionibus, ubi post concessionem illam agitur con sum alui heki tra debitorem ipsum Vendentem aut eius heredem viseere pi rem Venditam iterum possidentem h). Hic enim aeuui
s serit, sic iudicetur, tacite d)restitutum esse pignus
25쪽
creditori antea id tacite remittenti ob dolum debit ris praesumtum e . Sed haec tamen praesumtio non nocere potest aliis, qui interim in re illa oppignorata
ius pignoris vel hypothecae acquisiverant A
a Nam de his casibus hactenus in quaestiunibus S. v. q.
propolitis actum fuit.b v. g. si debitor vendens aut eius heros postea rem vendutam iterum a tertio possessore acquisiverit, aut eius h res factus fuerit, aut tertius pol ochercs venditaris
G Repetenda hic erit observatio supras. 7. lib. b. proposita. Non enim hic aequitas absoluta subest, ut ita necessario pronunciari debeat, sed exint parara lallem Unde securus hac parte in illo casu non debet esse creditor de tali sententia necessiario obtinenda,sed melius faciet i alio modo sibi prospiciat. d Voce tacitae restitutionis in sensu lato accepta, ut hic d
notet restitutionem a iure etiam contra invitum praeis
sumtam per ea quae supra dicta sint ιh.s. Nam facta illa Iacquisitio nova possessionis rei antea venditae,aditio he- reditatis eius qui rem venditam possidet,aut eius qui rem Venditam vendidit talia certe non sunt,ut quilibet homo sanae mentis credatur per ea pignus semel remissum restituere voluisse. Cons supra hese Praesumtio haeci in eo fundatu Non creditur quod creis ditor consentiens ici alienationem pignoris vel hypothecae id alia ex causa regulariter secerit,quam quod debitor ipsi persuaserit hanc alienationem esse medium,ut eo facilius creditori satiεfieri queat, aut quod debitor certe ipsi promiserit quod debitum solutioneaursatisfactionestia expungere velit. Etsi vero demus, debitorem talia promittentem tempore promissionis&consensus acrema ditore
26쪽
ditore impetrati dolose non egita, sed seriam habuisse intentionem debitum solvendi eo ipso tamen, quod id postea fuerit solutum, iusta oritur suspicio adversus debitorem, quod dolus postea superveuerit, atque sic benencio a creditore antea impetrato&ipse eius heres indignus litii Adde quod parum intersit, utrum dicamus, restitutum esse tacite pignus intuitu debitoris nec ne . . Nam certe actio personalis remanet, id operatura, ut si non solvat debitor aut heres, creditor a iudice novuin pignus per i inmissionem in bona impetreta&Q-D Nam etsi domse postea agat debitor aut eius heres debitum non solvendo hic tamen dolus non potest nocere credi ori,qui postremissionem pignoris a primo credi tore factam bona fideius in illare acquisiverat. Et intui tu eius cessat etiam ratio adversus debitore in aut eius he redem modo allata. Alia quaestio esset, ii debito con .sensum a primo creditore impetrans statim ab initio habuerit animum dolosum decipiendi creditorem, &is etiam a primo creditore probari possit, sive dolus 'hic incidat in contractu in consensus impetrati, sive ei causam dederit. Cum enim dolus talis contractum ipso iure nullum reddat,in talis nullitas omnia restituat in integrum, hinc dicendum videtur, in hoc casu hypothecariat locum esse non solum contra debitorem. aut eius heredem pignora illa rursus posIidentes, sed etiam adversos novos creditores,qui postea eam rem pignori acceperant,aut ius hypothecae in ea impetraverant,d in concursu creditotum adeo creditorem pri mum iis praeserendum esse, idque nec invita iurisprudentia Romana argumento eorum, quae supra dicta sunt in s. I
Consensu. Ex his principiis etiam videtur explicandus esse
zzz: Marcianua o qui pro more suo b), etsi pluribus hic u
27쪽
tatur verbis c),tamen non minus obscurus est, ac sensemia brevitate usus mutat G
a - ίδ. S. 7. r. p. o. F. h. t. ut statim ostendemus.
b Specia ei similis obscuritatis iam dedi supra in nota ad thes s.c motus versiculus obsurrusio, dum brevis esse volo. Et
hic ratio obscuritatis aperta est, ab omissas varias rei circumstantias ad iustam deam de cariormandum ne cess, tias. Sed causae obscuritatis multiloquae variae sunt,
cumulatio variarum rerum non connexarum loco Cir cumstantiarum necessariarum; narratio superfluarum,&ad ideam formandum parum aut nihil facientium ni mium studium,rem pluribus verbis distinctius explicandi laeti vim auditoris aut ieescitia inde ortalm clad) Supervacuum e LinquitMarcianus quaei ere utrum dicendum sit agrum 'ecialiter hypothecae datum ἰNam in hypotbeca generali aliud dicendum pes ea, ouae notabimmus ad . . permissu creditoris venisse, t& sic hypo- thecam tacite esse remissi si modo debiιοr re ipsa possideat eum, quia tum plerumque venditio non fuit subsecuta, ac sic tacita remissio flectu fuit destitu-.tari. o. d. l. 10 nisi, quodpote eri, illa circumstantia adsit, , debitor permi exediιoris vendiderit, deinde pes ea bona side & non ex dolo aut collusione cum eo, cui ager venditus) redemeris ab eodem , vel ab alio, ad quem per succcsonem sive universalem sive singularem
respertinere coepi et, ausi e debitor emtori heres exiiseris. Cum enim hic venditio revera fuerit secuta, cessat ratio prior, adeoque dicendum videtur, percon sensum creditoris hypothecam semel remissam, non re viviscere per novam debitoris possessionem. Verun- tamen re penitius expensa contrarium videtur aequius, restitutam esse tacite hypothecam creditori)c rumpecunia sinterita soluta non sit a debitore, cuius tamen gra lia creditor regulariter censetur in venditionem agri 3 COω
28쪽
3 DE TAcITA4tMIss. IGN. at nobis. psh consensille adeoque huic debitoris factordoli Palis picio tuerit, :Hempore consensus impetrati translata σου praesens tempus actionis hypothecariae institutae Credo tamen Marcianum dicere voluisse, aut certe debuIsse translata perfictionem ad te u praeteri um consensus impetrati, ac si videlicet dolola intentio subsequens decipiendi creditorem adsuerit initio cons. dictaaὰil
graecedevt lis. f in exu possi creditor aestione hypothecaria conveniens debitorem aut eius heredem,ex . Ceptione non competentis actionis ob consensum vendendi ei opposita) replicationem doli mali obiicere quasi se ilicet remissio illa dolose fuerit impetrata, atque sic ei lectu destituatur. Hud videamus, si Titiis debitor
voluntare cretioris fui vendiderit Merro, vel ei, sus Mamius emerit, ct postea uritus Titio heres extiterit, creditor ab eo Maevio actione hypothecaria rem venditam petat,quid iuris sit. Sesan hic etiam replicatio doli mali credi&ri indulgenda sit Quod videtur Grationem modo dictam. d erunt tamen forte aliqui hic diversum sentientcs. Dicent enim, in hoc casu iviiquum es auferri et Maevio rem a creditore, quι tamen Maevius non successionis iure tunc demum, cum Titii heres faetiis est fedalio morietatu ea rem nactus es missest tamen adversus hos responderi k dici, eos non conveniri hic expersona propria, sed ut heredes Titii 'Cum autem at ii dolus in re ista vendit hactenus, Mersaretur, quod creditorem consentientem deceperit spem ei faciens solutionis, & tamen postea non solis vens hanc frandulenta sua persuasione effecerit)ne era
ditor a possessiore pecvesiam recipiat, iriiquissimum esse Δῶ-
marisum creditorem,& contra aequissimum, ut hypotheca extincta ob trunciolum iterum reviviscati suod si vero , undus ad aevi, debitoris herede faeto antea riuui GIlaitu ab hoc sectando possisatu cui nondum a Mae.
29쪽
a Maevio satisfactum erit; unc rursus aequum erit,
ab hoc ecundo, a quo creditor ex ratione antea dimiundum vindicare voliti tyexcipi, si non voluntate creditoris venitit. Sita creditorem exceptione remissionis tacitae repelli. D Licet enim dolus malia debitoris Titii post venditioncm in Maevium nilhccius herodem in-ιerveniat, qui Titius nonsolvi pecuniam creditori, quam tamen promiserat sorte, se pretio a Maevio accepto solvere vellet,in hanc ob causam Maevius heres eius per modo notata actione hypothecaria tenebatur, tamen secundus creditor, quipignori accepi fundum illum a Maevio,antequam is Titii heres fieret, ac ita, antequam creditoris aetio hypothecaria revivisceret. μω est creditore Titii,eumque repellit exceptione remissae hypothecae, ne cretii maertii advertus hunc uti potest replicatione doli malia autius tamen est pracreditore feretior a debitore petat, ut ei permissa pignus vendere, quo magis c&citius ex pretio creditori) satis ei-at,ante quam in venditionem consentiat cautionem aseeipere ab eo, qui rem emturus erit, ut preιium rei ven .ditaexusque ad nummam debiti creditori Iolvaiur, vel a novo emtore vela debitore venditore, donec hoc factum fuerit, fundus ille etiam post alienationem credit tori oppignoratus maneat.
Porro, quod si venditio, in Quam consensit cre Quod sit .r, effectum non habuerit, sed ab ea rursus vendi venditione
ditor novus emtor recesserint, ius pignoris credi TE 'Σ'
tori salvum manet a), cum OmnIa sic in pristinum sta vum manet..tum restituantur,in remissio tacita pignoris praesupponat conditionem, si venditio plenum effectum ha-Ditura sit b2. Et sic etiam Paulus respondit, , etsi ratio
nem aliam parum pertinentem admisceat d).
30쪽
a in casus hic diversus a praecedente, te quo egimus, la.&is ibi enim per novam emtionem debitio a suo emtore fundum sibi comparaverat, ac sic prima venditio persecta iam fuerat, re emtori tradita, Spretio venditori soluto. Hic autem prima venditio non erat perfecta. vel quod partes fritim recederent ab emtione,antequam vel res traderetur, vel pretium solveretur vel quod re-eederent, re saltem tradita, vel pretio saltem soluto. Quare errat Dion. Gothostedus iunciis ad I. o. pr. his. δει. x rationem illam ad nostrum casum applicans quod
scilicet res vendit in debitoris potestatem redierit, eumque in finem I. I. g. . allegans.b Confer quae diximuι supra. b. u. ad L . h. t.
c Paulus L ιρ. pr. h. t. Voluntate creditoris debitor piguus vendidit , postea Naevii inter eum se murem, ut alenditi. Oves nundum plene adimpleta discederent. Impigno rum saluum eri creditori. Nam semet hac discessione debitori ita secretiori pristivum iis resilaitur. Neque omnimodo &purexcreditor in venditionem con- lentiens pignus remiιιit sed ita demums emtor rem sena diram aut traditam νουι-at,nec annullata emtione)mia dat venditori L ideo ob eandem videlicet rationem situdicio auoque accepto seu adtione emti ab emtore in insituta ad rem traderesam tenditor absolutus ac venditio an nullata sit veIquia non tradebat trem venditam,
id em vendi tor in id quod intersiem tori condemnatus sit, fatuum fore pignus ereditori Heendum est. Hactenus bene. Unde manc definitionem Pauli adversus obiectiones Autumni recte defendit Huberus in Eano mi iuris ad hane l. p. ad Addit enitn statim Paulus, ut novam rationem. Iuc enim omnia de discessione ab emtione hactenus memorata accidere potuissent, etiamsi non voluntas creditoris vendi isset. Quae, qualis, quanta Quia haec accidere po-