장음표시 사용
11쪽
versu interealarea vatemata. ais p. 24. Sed videamus, quinam versu interealarea habendi alia. Interealarea, de quibus nemo dubitare potest, hi sunt: 1. V. 1:
Battare, Toneas repetamus carmine Voces; 2. v. 14: Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, o irmen; 3. v. 25 47i Sio preeor, et nostris superent haec carmina Votis; 4. v. Mi Tristius hoc, memini, remeasti, Battare, carmen 5. v. 71: Dulcius hoc, memini, revocasti, Battare, carmen; 6. V. 75:
Tristius hoc rursuali dixit mea fistula carmen;
7. v. 7: tremum carmen roVoeemus, Battare, Vena. Praeter hos versus Naevias saeundum et tertium armini et hoseo in numero interealarium habet: 1. v. 7:
Multa prius fuerit quam non mea lihora Vena;
2. v. 19: Ne desit nostris devotum carmen Venis; 3. v. 30:Νeo mihi saepe meum resonabit, altare, carmen; 4. V. 62:
Rura, quibus diras indiximus, impia Vota.
Hi postremi versus, quos non esse interealarea contendo, in atropharum diapositione magnae erunt uillitati. Habent enim singulare quiddam, quo et ab interealaribus et ab resiqui versibus discernuntur. ius loco videbimus, quaevis illis tribuenda sit. Ire prim verauna
Battare, croneas repetamus carmine Voces, Divisas iterum sedes et rura sanamus,
Rura, quibus Diras indiximus, impia vota,
12쪽
non ellae interealarea lam ex eo intelligimus, quod sunt prooemium totiua carminia. Simile quiddam invenimus in Bionis epitaphio Adonidis, uiua versu 1, 2:Aώζω τολυδωνιν ἀπώλετο καλὰς ' Ἀδωνις, ἀλετο καλὰς -- ις ἐμαιάζουσιν Ερ-ες tot estemin praemias in aequentibus saeptus repetuntur. Nostri carminia primum versum: Battare, Teneas repetamus carmine Voces, quum naturam et indolem phymnit evidenter prae se ferat, non dubitavi post v I restituere, non autem post V. 3, quia tres primi versus stropham non emetunt, Interealares autem post singulas trophas ponuntur. Sex illi versus, quibus supra indolem atque naturam inte ealarium attribuimus alne ullo ordine ulla lege per totum ea carmen dispersi sunt, ut pluribus Ioel eo excidisse iudieare debeamus qui enim fit, ut versus 1 et I albi adeo vicini sint, dum inter versus 25 et 47, inter versus 75 et 7 magnum est intervallum, in quo nialum deprehendimus interealarem Consentaneum erat profecto, at omnino poeta intercalari uti vellet, eum ex certa quadam Iege adhibere quare minime dubitabimus eum ibi restituere, ubi certa mani eataque indiela, stropham finiri, invenerimus. Quod aper fore ut mihi eontingat Veraua 4- sunt prooemium sive proodua verauum 8-81, quibus respondet epodus, quae eadem quatuor versibus emcitur 98-101. qui versus ad partem carmini a versu 82-97 pertinent. paa exsecratio ab iis versibus, quibus poeta agro suo vale dicit, quatuor versibus 2 85 separatur, quorum sententia ita comparata eat, ut ad antecedentia et subsequentia aptissima sit mediumque locum inter exsecrationem et valedictionem obtineat et quas δή μεσου posita esse videatur. Sunt iidem Versus et Epodus devotionis et proodus valedictionis. Priores duo versus 8283:
male devoti, praetorum crimina, agelli Tuque inimica tui semper discordia civis l
a praeeedentia pectant, versva autem 3 84:
Exsul ego indemnatus, egens, mea rurn reliqui, Miles ut accipiat funesti praemia belli
ad exstremam carminis partem referendi sunt.
13쪽
quemadmodum totum carmen tribus atrophis quaternorum Versuum: v. 4-7, v. 82-85, v. 96-101 in dua partes dividitur, quarum prior exsecrationi praemissa, altera inter exsecrationem et valedictionem posita est, tertia lianc sequitur: ita etiam exaeeratio tribus trophia aenorum versuum distineta est. Sunt autem hae trophae: v. 8-13, v. 48 3, v. 76 1. Priores ex versu atropham e fleere ex eo intelligitur, quod a praeeedentibus sensu secernuntur; nam devotio a versu oetavo:
Montibus et silvis dicam tua fala, Icurge,
lneipit, a sequentibus autem interealari:
Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, carmen,
distinguuntur. ἈItera autem stropha vv. 48-53, item a v. si Interealari v. 47:
Sic precor et nostris superent haec carmina Votis, versura interealari v. M: Tristius hoc, memini, revocasti, Battare carmen,
separata est. Tertia denique atropha v. 76-81 a v. 74 ephrmnio v. 75:
Tristius hoc rursum dixi mea fistula carmen a v. 82
aens distineta est. Nihil igitur videmu obatare, quominus hasearminia partes stropha sibi versuum numero respondentes esse statuamus, praesertim, quum nihil contra libro mutandum sit. Nam eouocatio earum ea est, quae primo obtutu strophas prodat. prima enim atropha tota exsecratio, ab altera ea paraearmini incipit, qua poeta agrum suum aqua devovet, tertia totam exsecrationem concludit quin etiam interealares in libris antiquis et optimi omnibus suo quisque loco aeripti inveniuntur. Nemo, opinor, erit, qui iam de eonsili poetae, quo totum earmen atrophia numero versuum ibi respondentibus conscripsit, dubitare possit, quum praeter priores tres quaternorum Verauum alias rea aenorum evidentissimis rationibus emi erim ua. Sed rem ipsam persequamur. Post interealare v. 14 Proximua est .ab:
Sic precor et nostris superent haec carmina Votis.
Intra Oa leguntur decem versus, qui duas tropha quinorum versuum efficiunt quam divisionem ne quia arhlirariam esse putet, hoc velim consideret In prima enim airopha dei ea
14쪽
omnia devovet, quae ad ultam in agro nee eas arta aluit, in altera ea, tuae eam lite undam reddunt. Ἀ aenaua diverat-tatem aecedit, quod poeta ad personam quandam transit, quum atroplias finire vult. quod nostro laeo sit vera 19:
Nec desit nostris devotum germen Venis.
Praeter hunc versum eonfera vv. 35 36r
Juppiter, ipse Iuppiter hanc aluit, cinis haec tibi fiat oportet,
v I . . . . fuerit quam non mea libera Vena,vv. 52, 53 Qua Vulcanos agros pastus Iovis ignibus arcet, Barbara dicatur Librcae soror, altera Irtis.
Huiusmodi versus non sunt intercalares, quoniam sensu eum atropha coniuncti alitii, raed finem meu eatalexin stropharum indieant. mine seqvitur: ibi poeta aut transit ad personam aliquam aut devotionem aeneraliter laueis momplectitur. Ibi καταληξις trophae aiatuenda est. Sed malor in constituendis strophistat neu tas a v. 26 oritur. Proximus enim interealaris a v. 25 lnvenitur . 47, idemque est atque versu M. qua atropha cognovimus, eae omnea Ferauum numero parea erant, altem binae. o Ioeo utem una undeclis, una deeem verathua onstaret, a nullum de aeriptura esset dubium Praeterea indiela unt, quae nos impediunt, quominu ex duabus trophia hune locum conatare putemus quod enim ad sensum attinet, in duas parte dividi potest, quarum primam versu 26 41 alteram v. 42 6 emetunt in prima parte alivam, in Hiera vites, segete et arborea devovet. Si vero dieendi rationem spectemus, rea partes sunt: v. 26-36- 11 v. - v. 37-41 α 5 v. - v. 42 6 v. In fine enim ulusque partis eo veraua invenimus, quoa supra finem tropharum indieare statuimus. Prima para guttur
Iuppiter hane aluit cinis haec tibi fiat portet;
secunda v. 40 41: Quom tua crane resplendens aethere silva
Νοrit iter ducens Erebo tua, I rdia Ditis;
15쪽
Pertica qua nostros metata est impia agellos, Qua nostri fines olim, cinis omnia fiant.
Dauin optremna partes duas trophaa quinorum versuum esse
totius Ioes natura demonatrat. Reaiant undecim versus, 26--36, quibus poeta allvam exaeerat. Maxime . 30 offendit avo Ioeo, quum eam ludolem praeae erat, quae finem tropharum indieet. Tum gerent trophae uv. 26 0, 5 v. - v. 31-3 - 6 v. quae divisio etiam minus offensionis haberet, a pro militia impia quom legeretur militis in platanis, quod in aliquot codleibua scriptum eat. Tum enim parenthea opus non esset. Sed plura sunt, quae huic division obstant. Primum
enim, a locum earum atropharum, quae est eo tant versibus, neeuratius consideramus, certo ridebimus, non bene hau nostrameοlloeatam esse. At vero a atropha ex versuum aut atropham
quinque versuum p ita e et, ut tropha v. 8-13 et trophavv. 48 43 aeeundae parua exaeerationis inlitum esset. Tum etiam interealaria obata , quum neque v. 15 ui pssalmua, prae-eevit enim tam interealaria v. 25 Sle preeor te. , neque V 25 aptus ali, quum v. 26--30 nullam exsecrationem contineant itaque nihil aliud restat, quam ut versum 30 de loeomoVeamus, quamquam dubitandum non eat, quin a poeta totius earminis profectu sit. lam emeitur tropha decem versuum
vv. 26 36, quae versibus 35 et 3 catalexi
. Juppiter, ipse Iuppiter hunc aluit cinis haec tibi fiat oportet
finitur. Habet eadem duppileem numerum versuum, quam strophae saepius repetitae quinoriam versuum. Huic respondentem alteram eandemque deoem verauum stropham reperire non poteram, quiequid tandem tentabam. Quare uapleor, ante V 26 atropham decem e auum geldlaae, vera. 30 autem eius reliquum age. litis autem hae suspicio attonibus laee. Mirum enim videtur, poetam novo sanes ori gaudia non exsecrasse, quae ex consuetudine atque amore Lydiae pereeperat. Et tamen eam fael eius memtionem, quae evidenter ostendat, Lydiam et non minus aram
esse, quam istium agrum. s. v. 89 et Lydia dulcior illis;
16쪽
v. 95 tuqtie Optima Lydia, salve, v. 100 101 Migrahunt casus aliena in eorpora rerum, quam tua denos iri emigret cura medul Ils. Aptissimum vero locum huius trophae deperditae puto ante versvm 25 esse in stropha enim, quae praecedit, poeta flores, Veneria florentia serta, devovet. A floribus autem V nerisque mentione transitu ad amorem facillimus est. V. 30, quod ad sensum attinet, eius posse esse reliquum, sine ullo negotio intelligitur. Quae si recte disputata avnt, habebimus duas strophas denomim versuum, quae utrimque binia quinorum cir
Primus intercalaris est . 1 qui post v 7 restituendus est. Sequitur stropha sex versuum, post quam . 14 ephymnium legitur deinde duae strophae quinorum versuum cum eodem intercalari, tum siropha decem versuum, vi v. 30 vindicavimus. Huius strophae phymnium est,. 25 Si preeor, . . . Tum altera stropha eademque decem versuum eum eodem ephymnio. Denique duae strophae quinorum versuum, quarum priori idem intercalaria subiungendus eat, alterius in odicibus invenitur. Itaque forma marminia a v. 1 isque ad . 47 haee Matr,vv. Prooemium totius arminis). 4 vv. Ρrooemium exsecrationis).
Battare, Toneas repetamus carmine Voces.
6 vv. Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, Brmen. 5 . Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, carmen. 5 v. Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, carmen. 10 vv. Sic precor et nostris superent haec carmina Votis.10 vv. Sic precor et nostris superent haec carmina Votis. 5 o. Sic precor et nostris superent haec carmina Votis. 5 . Sic precor et nostris superent haec carmina Votis.
v. 48 ea carminis pars incipit, qua poeta agrum aqua devovet. Etiam in hac parte intercalaris apparet, qui tamen aliquantum immutatus est His enim formis invenitur:
v. 54 Tristius hoc, memini, revocasti, Battare, carmen;
v. 71 Duleius hoc, memini, revoeasit, Baiiare, armen; v. 75 Tristius hoc rursum dixit mea fistula armen. ln duobus postremis locis intercalares adeo sibi viein sunt, ut recte suspicari possimus, eum intra versus 55-75 saepius
17쪽
vias repetitum. In hae etiam parte καταλήξεις illas tropharum invenimus, de quibus supra diximus. Sunt autem versus 2 53:
Qua Vulcanus agros pastus Iovis imibus arcet, Barbara dicatur Libroas soror, altera Sytis;
Rura, quibus diras indiximus, impia vota;
Nec nostros exire sinant erroribus agros; vv. 80 81i Piscetur nostris in finibus advena arator, Advena, civili qui semper crimine crevit.
Etiam in his versibus aequabilitatem animadvertimus, quum prima, aeeunda et quarta alatexta binia onstet versibus, sola tertiatino. quare ante '. 70 lacunam esse suspleor; quot versuum infra videbimus. Proprium dentque est huius partis, quod duabus exaeerationibus ire versus antecedunt, qui devotionem non habent. Sunt autem v 55-57 6 63-65. Soli versus 7 7 non habent eiusmodi prooemium. Hoc autem excidisse in uua dubitatione eontenderim. Sed quae strophae hanc arminia partem constituant, demonstrandum eat. Ac ex quidem v 48-53 tropham age, aupra vidimus. Sequuntur post intercalarem . 54 et versus, qui prooemium trium et exaeerationem quinque versuum eontinent catalexta meitur veralbus 61 62. Qui deinde sequuntur
octo versus 63-70, item prooemio trium et exaecratione quinque versuum onatant. Sed quum sententia versus 66 a Ioeo Hiena sit, non eat dubitandum, quin aliunde aeeltua ait ipsam enim devotionem a v. 67 incipere veri simillimum est. Ut vero ratio eonatet, ante V. 70 unum Versum excidias puto. Ita meitur, ut et exaeeratio quinque Verribus conatet, et eatesexta duorum fiat versuum. Versum autem 66 elua strophae alve
prooemii, quod supra excidisse a. 72 statuimus, reliquum esse non dubito. In eiusmodi prooemio sensus elus eat aptissimus, non eo loco, ubi nune egitur ante V. 67. Melle autem seri potuit, ut oeuli Iibrari ab uno interealari ad aequentem aberrarent.
18쪽
mina retro, quod in sine versu 67 egi ne causa aberrationis erat vocabulam lumina si interealarem mullam erroria librari nitas statuimus, ne age est, ut versus lIll ire deperditia v. 72 interealar aeparaia fuerint. Unde sequitur illo averati alve prooemium, quod exae crationem praecedit, ab hae intercalari discretum fuisse quod eum uno loe laetum ait, non eat eur negemus, in reliquis loci item prooemia interealari separata sul e Reatant v 72-74, qui exaeerationem continent. Deest eataIexta duorum versuum, quam exeidlaae certum est. r. not. erit ad v. 74. Totus igitur Ioeuatribus partibua onatat, quae prooemio trinorum et exaeeratione quinorum versuum metuntur. Sed quaeritur, ubi in phymalo te istius, ubi du elua uerlhendum sit. Si Ilelaalmum maximeque probabile est poetam alterela verat a voea Ila triat undi duleius usum esse quod a verum eat, necesse non est, ut te latius et duleius inultis libria permutemus. Iam sorma huius parua erit haec.
H. 48-53, 6 v. Tristius hoc, memini, revomsti, Battare, armen; H. 55--57, 3 v. Dulcius hoc, memini, e. q. s. o. 58 2, 5 H. Tristius hoc, memini, e. q. s.
o. 72-74 Φη - θ H. Tristius hoo rursum dixit mea fistula armen.
'Istius hoc rursum dixit mea fistula carmen.
Redit lotur in ultima tropha numerus verauula ad V 48. Interiectae unt ex trophae temorum et quinorum Versuum.
19쪽
Eundem numerum aenarium ex mea atropharum dispositione invenimus inter versum 7 et versum 47. Sex enim strophae sunt.
v. 86 poeta agro et Lydiae vale dieltimae pars habetrante Calarem eum versum, in v. 97 tegitur: Extremum armen revocemus, Battare, Vena. Ad tropha constituenda versus 10 et 103 faciunt, qui post v 90 transponendi sunt, tum etiam . 96:
Sive eris et a non mecum morieris, utrumque. Videmus priori loco eatalexin duorum Versuum, alter unius esse. Quare ante v. 96 unum exoldlsae veri est simillimum. Ipse versus L maximani tispici mem movet. ,singulari enim brevitate poeta utitur. Plena aententia est Sive eris, mecum eria, Ileet abaens; sivo non eris h. e. sive mortua eris, me eum morieris l. e. non eris mortua antequam ego moriar Faeissime
est ad intelligendum, quam torta haec ait interpretallo. Ad ex-pIleandam sententiam v. 10 et 103maelitus ut non potest, quum post v 90 ollocandi sint. Si autem versum exeldisse tatuimus, obseurita excusationem habet. Duae igitur valedictionis atrophae sunt, quarum intercalaria v. 7 est. Hune versum ad totam partem a v. 86-101 referendum esse, ex eo Intelligitur, quod extremum armen versibua 82-101 emeitur. Sehemasgitur extremae arminis partis se erit: v. 82 5 - 4 6.
Extremum carmen reVocemus, Battare, Vena,vv. 86-90 ε 102. 103 - o. Extremum carmen revocemus, Battare, Vena,
Extremum carmen revocemus, Battare, avena.
Necellae non eat, ut plura de strophlea Dirarum ompositione adllelam, quum tota mea trist natura atque proprietate ea minis nitatur.
20쪽
Battare, ueneas repetamus armine voces: divisas iterum aedes et rura anamus,
rura, quibus diras in diximus, impia Vot . Ante lupos rapient haedi, vituli ante leones, delphin fugient places, aquilae ante Olumba Se eonversa retro rerum diaeordia gliscet multa prius fuerit quam non mea libera avena. Battare cycneas repetamus armine voces.
montibus et silvis dicam tua fata Lyeurge: Impia Trinacriae terilescant gaudia vobis, 10 nec fecunda aenia nostri, felleia rura, sissiaemina parturiant segetes, non pascua eolles, non arbusta nova fruges, non Pampinus Vas, ipsae non silvae frondes, non flumina montes.
Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, carmen. 15 Effeta Cereris sulcis condati avenas, 15)pallida flavescant aestu altientia prata, immatura adant ramis pendentia mala, desint et silvis frondes et fontibus humor, nec dest nostris devotum germen aventa. 20 Rursus et hoc iterum repetamus, Battare, armen. Heu Veneria vario florentia serta decore, m)Purpure eampsa quae pingunt verna oloret Hinc aurae dulees, hine auaula spiritus agri mutent pestifero aestu et tetra venena 25 Dulcia non oculi non naribus ulla ferantur. Rursus et ho iterum repetamus, Battare, carmen. Desunt decem Versus, quorum reliquus V. 30: Ne mihi saepe meum reaonabit, Battare, armen.)