장음표시 사용
511쪽
EDITIONES CALLIMACHI. NI. III. c.XIX. 49 I
Hymni & Epigrammata cum versione Nis. Frifchlim In
corpore poetarum Graecorum Genev. I 6O6. fol. Iacobo Lectio curante p. y 8 4. seq. Hymni, Epigrammata & fragmenta cum notis Bonaventurae ulcanii, An tu verp. & Lugd. Bat. Is 84. I 2. quae editio cum notis MSS.
Martini Stadi, P. Franci i& aliorum fuit in Bibliotheca laudati Francii,& ab illo utenda data fuit Clarissimo Gratulo. Ad Callimachum Moschi Id diu quoque adjunxit in hac editione Vulcanius.
Cum notis Ansae Tan. Fabri filiae, quae novem Epigrammata ex Anthologia in edita illustriiquetio, cui Callimachus iste dicatus est, communicante ) prima vulgavit & interpretata est, fragmentaque post H. Stephanum, Vulcaniumque nova adjunxit. Paris I 673 . .
Graeco latinae cum choliis Graecis, sue notis doctoram
Hymni & Epigrammata e recensione H. Stephani, cum ejusdem notis, & cum verssione gemina, notisque Nicodemi Fri chlini R Ge- ne V. IJ 77.4. Adjunxit& H. Stephanus Callimachi fragmenta quaedam a se collecta. Hymni cum duplici interpretatione prosa una , altera carmine) & annotationibus Nicod. Frisichimi recognitis, scholiisque veteribus graecis separatim adnexis, tum Epigrammata Callimachi XXXIII cum versione ligata , & fragmenta quae ab H. Stephano jam collecta dixi) Baii l. is 89. 8. Vitam Callimachi quoque praefixit Friscli linus Graece &latine a se compositam,& Archia Epigrammata Graeca ex Anthologia excerpta, & latina donata Metaphrasi, ne dicam de aliis Friscli lini carminibus & Epigrammatis Graecis & latinis, hymnoque Graeco in Christum proditum, quae in hac editione Callimacho subjuncta leguntur. Locupletissima I elegantissima omnium editio Callimachi est Ultrajectina A. I 697. 8. a.. Voluminibus, ex recensione Theodori Grae-
W Epistola dedicatoria Fris chlini data est Tubingae A. 3 s r. nulla vero Callimachi editio Frisichtiniana I ubingae prodi ii, licet hoc ex Actis Erud. I6s s. p. ψ87. aliquis possit suspicari, sed Genevam ad H. Stephanum Tubinga suas lucubrationes missit Frisch-linus. Falluntur quoque, qui editionem A. IIII. non Gene vae, sed Parisiis pro ditUe assirmant.
512쪽
49r CALLIMACHI EDITIO GRAEVIANA. Lib. III e. XIx
doli. Georgii F. licet Theodorus ipse manum ultimam operi non admovit, sed in flore aetatis exstinctus magno Patri absolvendum reliquit. In hac editione primum occurrunt Hymni IV. nitide excusi & eleganti ico ne inars incisa singuli ornati, cum versione pro salia a Theodoro Graevio interpolata, subjectis per singulas paginas Scholiis Graecis, & notis virorum doctorum Francisci Robortelli, H. Stephani, Bonav. Vulcanii, Annae Tan. Fabri filiae Daceriae, & quas Theodorus vel ipse addidit vel ex Ioli. Meursit in editis te stionibus Academicis in Callimachum petiit, vel a Iac. Grono vio. P. Francio, & aliis viris doctis accepit. Hymnos excipit Poematium de Coma Berenices latine e Catullo, tum Epigramma
a Callimachi LXII. ex edita & in edita Anthologia de aliunde collecta quorum septem postrema ante lucem non viderant. Universa notis eruditis illustravit Bentlejus, & ab undequadragesimo usque latine tran, Ralit, additae praeterea notae sunt variorum, Annae Fabri maxime& Vulcanii. Sequuntur inde fragmenta Callimachi post Henrici Stephani industriam longe diligentius collecta a Vulcanio, Anna Fabri , EI. Span hemio&diligentissime a Richardo Renil ejo, cujus Spanhemii& Benu eji collectiones nunquam ante editae fuerant. Addes, si placet hoc e Scholiis in editis ad Dionysium Thracem : T κακίας ζ λογου -
φόβνα βesin. Habes praeterea in Graeviana Callimachi editione notas Friscli lini integras separatim excusas & p. 4s6. Henrici Stephani sex Epigrammata judicio Ovidii '' Callimachum arte non ingen io valere existimantis opposita. Hinc Bentleji in loca quat-dam hymnorum egregiae animadversiones, in quibus nonnulla, de quishus Stanteio etiam in mentem venerat. Quod vero in iisdem p , 49nseq. adversus Casa ubonum c. I 8. lecti. Theocrin de Salmasiurrv p. a a. ad aram Dosiadae disputat, Graecos nunquam Sc os secuta consonante
corripuisse, refellitur argumentis non insiciandis a Joh. Jensio lib. r. Q.
Robortelli annotationes in hymnos Callimachi & aliorum quorunctam scriptorum I ca prodiere Venet: Ιs 43 8. Nonnulla fragmenta allimachi emendat 3Z illustrat Casaubonus C. 4. lemonum Theocritearum. De illo Ovidii judicio vide He insitum protegom: ad Re Rodum edit in m tibi Oilendit Ovidium per ingenium intellexi s se sive impetum poeticum quo stepe pe
513쪽
6. lectionum Luci an earum p. 166. seq. Vide sis & Iac. Gron ovium ad Manethonis Apotele smatica p. 174. Post Benil eji animadversiones sequuntur notae Pauli Voetii antecessoris Ultra jectini, quas e Bibliotheca filii, Illustris Viri, Pauli Voetii van minsen, cui tota haec editio a Grae Vio inlcripta est, primus heic Paulus Bauldry edidit. Volumen claudunt dedicationes praefationesque Friscli lini, Vulcanii & Annae Fabri , tum indices locupletissimi , quorum familiam ducit index graecus omnium verborum, quae in Callimachi hymnis, epigrammatis & fragmentis Occurrunt. Volumen alterum impletur uberrimis & longe doctissimis Illustris Eg. Spata hemii ad sex Callimachi hymnos commentariis, o ut elegantis imus Brouckhusius ad Propertium p. 3 Verct scripsit, admirandae eruditionis, s quale hodie vix sper are ab ullo mortalium
VL Fuerunt & alii Callimachi i) Strategus nostri avus. Vide Epigramma ai. 19 Callimachus nostri sororis filius, quem de s uiis scripsisse carmine Epico e Suida notavi. ῖ) Callimachus Atheniensis, dux fortissimus& cum Cynaegiro Medici belli fulmen, cujus praeter alios meminit Plutarchus in Catone p. 3 13. hic ipse enim est, licet diversum facit aliud agens doctissimus Ionsius p. 24 a. s49 Callimachus Amisenorum & postea Nisibis praefectus arte Mechanica clarus adver sus Romanos in bello Mithridatico . Plutarch. Lucullo p. FOR. & y id. s) Callimachus statuarius , de quo videndus Franciscus Iunius in Catalogo Artificum. Neque alium forte Callimachum intelligit Plinius
VII, 47. in loco, quem inter Battiadae fragmenta adscripsit praestantis 11 mus Belati ejus num. CCCXCIX. Q Callimachus Atheniensis, amicus Platonis,& curator ejus testamenti Laert. III. E.& 43. Callimachus χοροδῖάοχαλ i, Aristoph. Ecclesia g. v. i 84. Medicus Herophileus, quem vocabula Hippocratis expotuisse testatur Erotianus sive Herodianus in praefat. letici,&quem de coronis , quae nocerent capiti, graece scripsisse testatur Plinius X XL 3 Hic videtur etiam respici a Galeno L in VI. Epidem T. f. edit Basil. p. 447. At apud Eusebium X m. praeparatis Evangel pro Callimacho Colophonio legendum est e Tatiano . ntimachus , quod miror fugi isse illustrem Spanhemium quem nihil fugit, P. Ust. Callimachum, & G Vomum in Poetis Graecis. Per Romanum Vero GP mactans Propertius IV. I. 46. intellii git seipsum, non alium nescio quem Romani Callimachi nomine poetam , ut existimavit Flavius Blondhas..
514쪽
L b. IV e. XTApud Quintilianum XI. 2. pro Apostri Callimachis cui habet etiam illustris Obrechti editio J quidam legunt Apolias s Callimachus. Fuit & annis abhinc ducentis amplius Philippus quidam Casiimachus Experiens Florentinus, post varia scripta, Historici praecipue argumenti edita, A. I 9 o. defunctus, quem Philippum Callimachum a Callimacho Experiente diversum perperam facit Koenigius in Bibliotheca.
CAPUT XX De MANETHONE AEgyptio, Saliis Astrologiae Apotelesinatica ScriptoribUS.
Manethon s nomen F aetas: AEnptiaca s alia scripa deperdyta. r - 7. Apo- telesmatica ejusdem auctoris. I. De aliis Ayrologis Apotelesimaticis Graecis editis , singillatim de Paulo Alexanarino , o Hephaestionis Thebani , , Vettiique Valentis fragmentis. p. De Aprologis Graecis ineditis. Io. De Aprologis Graecis deperditis. II. Cata logus scriptorum qui Aprologiam lotelesmaticam oppugna
Vide Menag. ad Laert. p. g. Caeterum AEgyptvim nomen est haud dubie Manethon ut operam ludat Harduinus, qui in Chronologia V.T. p. 32. repetit eX Man voce Germanica quae G Dum sonat, & Hebraico cum, atque Hirtute. Nec felicius ipsi res procedit, cum iEgyptiae veteris linguae ignarus, tamen p. 2 3. seq. negat in AEgyptiorum dynastiis apud Manethonem occurrere nomina AEgyptia, sed omnia esse ex Hebraeis, pauca e Graecis petita fontibus. Sed eXempla quae moX affert ita sunt comparata, ut aeque facile ex Mexicano aliquis idiomate illa possit deducere. Manethonis nomini affinia Mnuthu Canobi uΣor, apud
Epiphan. & Menuthis vicus AEgypti de quo Stephanus ByZ.
515쪽
& Μανε Θων denique, quod postremum prae caeteris scribendi modis probat Ed. Bern hardus vir infinitae eruditionis in notis , utinam integris, ad Iosephum p. 2I. Fuit hoc nomine Olim in AEgypto vir omni genere sapientiae excultus, patria Sebennytes b) vel Dios politanus, qui sub Ptolemaeo Philadelpho functus apud Mendesios oe) vel Heliopolitas summi sacerdotis& scribae sacri munere, varia Graece scripsit& eidem Ptolemaeo dicavit, Historica , Physica&de Apoteles-matica Astrologia, de quibus singulis nonnihil dicam. I. άινυ ακῶν tres libros composuisse constat e GeorgioSyncello seu qui ex Africano & Eusebii Chronicis diligenter transscripsit quae Manethon ex lacris Hermetis columnis ci) de antiquis AEgyptiorum Regibus tradiderat, persequens , ς CXIII. in Dynastiis XXXI. Secutus est Manethon χρονο ραφῶον aliquod AEgyptium, quod παλ-ον Vocatur a Syncello p. D. & pertingebat usque ad Regem ultimum dynastiae trigesimae Nectane bonem, cujus ab Ocho pulsi fuga incidit in Olymp. CVII 3. paucis ante Persas ab Alexandro victos annis. Trigesimam primana
ενετέροις αυτου συγγραμμα ν. se) Primus tomus continebat XI. Dynastias De ortam semideortimque,anni I 23Oo. Reges CXCII. Secundus Dynastias XII. -- XlX. annis i Ir I. Reges XCll. Tertius Dynastias XX. - - XXXI. per annos roso . primum librum laudat Syncelliis p. 6 o. secundum p 79. 72. 73. tertium p. 7 g. r ubi ultimum hunc fuisse testatur. Vide N S l. ad Graeca Eusebii p. 4 Ir. b.
516쪽
4 6 MANETHONIS SCRIPTA Lib. IV e. n.
Dynastiam videtur Manethon addidisse, in qua tres Reges: Artaxerxes Ochus, Arses Ochi F. S Darius Codo mannus quem Alexander supera-Vit. Vide Syncellum p. 73. qui veteri illo Chronico deceptum Manethonem p. 1 I. & non pauca mentitum observat, ut AEgyptiae gentis laudes&antiquitatem amplificaret. p. i s. 17. 3 7. Prorestus &ipse Manetho est: se addidisse nonnulla ta τ άδεσποτων μυθολογου/ων, Uti sunt quae confutat Iosephus I. contra Apion. p. Ios 2. seq. Plura hoc de Opere ne addam, facit virorum domissimorum Vomii & Marshami industria, quorum ille lib. i. de Hist. Gr. cap. I . hic sub initium praeclari Cataonis Chronici cle eo agendum sibi duxit. Fidem Manethonis merito elevant post Josephum lib. i. contra Apion. p. IO39. seq. Her- mannus Conringius in Adversariis Chron olog. de antiquis Atiae & AEgypti dynasti is c. i7. p. I9o. seq. Ed. Stillingste et USOrig. sacr. lib. I. c. 2.Ι . Voilius cap. 1 O. de aetate mundi, &. Melch. Leydeckerus lib. 3. de Re p. Hebraeorum p. ii j. seq. Ac certe nihil dissicilius fuerit quam dynastias Manethonis expedire & cum reliqua veteri FI istoria conciliare, in perspicuum est si quis inter se conferat conatus praestantissimoruin veteri aevo .Chron ologorum Africani, Eusebi & Syncelli: vel recentium
hamiq; qui in diversis AEgypti regionibus plures dynastias simul eodem
tempore rebus praefuisse contendit , & in antiquitate temporum restituta Pauli P eZronii. Fragmenta quaedam Manethonis e Iosepho &Syncello descripsit illustravitque Scaliger in Graecis Eusebii & ad calcem
operis immortalis de emendatione temporum.
II. Iερα βίἔλO Liber Sacer, quo de Theologia AEgyptiorum
Manethon egerat. Meminit praeter alia Manethonis συγκάμματα Eusebius in limine libri a. praeparat. cuius verba jam in notula adscripsi. Respicit forte etiam Theodoritus, quo teste lib. a. Therape V t. p. 3 . Mοι-MΘώς τ α 'I ι - κ -κm imis f των αλλων Θάντων Αιγυά ων εμυΘολόγησε. Egerat de Diis ac Semideis gentis sitiae
etiam in AEgyptiacorum libris: sed ibi magis Chronologi atq; Historici, at in sacro sermoneTheologi partibus funct' fuisse mihi videtur. Quanquam idem cum illis sacrum hoc opus fuisse haud dubitavit G. Vomus.
III ad Ptolemaeum . . Synceil. p. o. Scaliger ad Graeca Eusebii p. 4O8. Eί Iνάχου vocabant Egyptii: item Σωθτα--κIta meγοδεν Ιους ες is peregri'ationem, qκa etiam refertur a Prometheo apud
517쪽
apud Eschylum. U. 822. seq. Mentur Adoprii annorum seuorum certissimam Epotham Σω9ακης πήιοL repetivisse, ut manifeste colligitur ex Clemente Alex. I. Strom. p 33 s. ) dubito τί- Σωλως βίλον Κ Mανεθῶ ab eodem initio regum suorum 6nastias deduxisse. ApudVettium kalentem Antiochenum ΣηΘ ex libris Petosiris, non Σωθις dicitur. Ex his verbis colligas Scaligerum βiἔλον Σωλωψ haud diversum existimasse ab opere Historico de AEgyptiorum dynastiis. Sed mihi potius videtur in hoc libro Manethoegi ite de anno AEgyptiorum Cynico, de quo dixi ad Chalcidium p. a I l . ubi pro G λεχὐν legendum σῶ&ῖν. Notum est sidus quod Graecis άςροκύων, idem AEgyptiis dictum Σῶλ fuisse.
IV. Manetho G τω προς Ηροῖο ν laudatur ab Etymologici M. auctore in λεονοκόμος&st Eustathio ad Iliad. λ. p. 8S7. edit. Rom. ξιτοῖς προς Ηροδετον. Magnus qUOque Bochartus I. Hiero Z. p. 7i 3'. allegat
Manethonem in notis ad Herodotum. Sed aut fallor aut Eustathius &Etymologici scriptor inciderunt in locum Manethonis Historiarum in quo Herodotum castigaverat. Certe Josephus I. contra Apionem p. xo s. de Historia Manethonis loquens testatur Herodotum saepius in illa ab ipso reprehensum ob res AEgyptiacas falso memoriae proditas
V. Περι άρχοι σμου ευστβώοα de Antiquitate N pietate sive de priscis& religiosis AEgyptiorum ritibus liber, equo Porphyrius lib. 2. de abstinendo ab animatis g. s s. narrat immolandorum homInum col suetudinem Heliopoli sustulisse Regem Amasin. Porphyrii locus legitur & in Eusebii IV. I 6. praeparat. &respicitur a Theodor ito VII. Therape Vt. p. Io'. licet Manethonem haud nominet. Confer Mars hami Canonem Chron. p. 3i s. seq. Ex eo derii Manethonis libro videtur narrare Plutarchus de Ilide & Osiride p. 3 8 o. quod in urbe Ilethyae μ λ ὼως enim pro IAΘυM legendum, notavit Vir doctissimus) homines vivos palam exusserint canicularibus diebias, cineribus etiam procul
sparsis ac dissipatis, ne quidquam de lustramentis hisce Typhoniis
superesset. VI. Φυακων δ π μ . Laert. procem . sest. Io. Haec forte sunt quae Suidas memoratφυmολογηκά, & e quibus Adianus X. I . de animal.
518쪽
4 8 MANETHONI Lib. m. e. mi brum ipsum Manethonis haud vidisse, suspiceris ex eo, quod dicit
ἀκάω έπῶν. VII. ratione praeparandi lacti summinis quod κῖφι AEgyptiis vocabatur , & memoratum est Plutarcho, Galeno, S. Hieronymo. VideΚircherum T. 2. Oedidi pari. r. p. H9. Suidas quidem hoc scriptum Manethoni Mendesio vindicat, quem a Sebennyte videtur diversum facere, sed huiuscemodi in rebus quam parum tribui ejus fidei possit, eruditos viros haud latet. . VIII, Manethoni praeterea tacitaΠλεσματικα δ' επαν tribuit Sui. das, & alia quaedam ut ait Xςρονομου Etiam Paulini Nolani g Epistolae XXXVIII. subjicitur carmen ad Iovium, in quo ejusdem operis mentio e ne tria miremur texentem fata Platonem, Aut Arati numeros, aut picta Manaethonis Ura.
Neque vero aliud hic sunt picta astra quam carmine descripta, & verbis, ut ait Plautus PoenuIo, depicta, quemadmodum de Ennio apud Ciceronem I. Tusc. quaest. c. I s. Hic restrum pinxi maxima facta patrum. Notum
& illud Simonidis, quod variis locis refert Plutarchus h) γκαψίαν s.
εανιμ φλγγομυίω ἀυ ποίησιν, 'πίη- θ σιγῶμν τ -Poesin esse picturam loquentem, picturam vero, Poesin quamdam tacitam silentemque. Manethon ipse poema suum cum Hermetis κηροχυτω κα*ῆ conferens , α λαλον vocat sub initium libri V. quod eversione mea adscribam: E libris, Ptolemaee, sacris, sacrisque columnis Arcanis, sapiens quas his in reperit Hermes Signarit Pires proprias coelesibus Uris. Con-O Barthius lib: i. adversar. c. I s. Auctor carmin s AEE Colgeam vel 'ovium. quodnon ut me Paul o abdicribi, AI si demo Hamus. idem XXX ll. 2 a. tribuere videtur Clausiano Mamerto: Paulinu De Mamertus ad Eeam Confer LIV. 3. Paulino audacter tribuit Cerda in Adversariis sacris c. 149. p. 364. Cerdam enim malui vocare quam Lacerdam, quoniam ipse z. Ι 8 s p. 497. Nicolaum Abramum suae Societatis virum non dubitat eo nomine reprehendere. Nicolaus, inquit, Abrismus , cujus ego nomeu melius teneo quam it, meum , sus me citans Lacerdam nomiuar o ego en myoannes Ludo iactis de la Cerda nominor, riaque Cerdam debuisset dicere, non Laceriam. Sed ignosco homini isnoranti nostrum gae oma &c.
h) Plutarch. de audiendis poematibus p. 12. edit Grotii. in cajus viri maximi versione male est descriptum : Picturam esse Aquens Poemo, Poema Uero racitam 8 Iuram o dedignoscendo adulatore p. s8. & IX ult. Sympos .
519쪽
APOTELES MATICA Lib. III. e. 499
Cossilii a utor fuit illi Asclepius, inde
Ceris mandavit formas, divinaque imago
Florilegae impressa est dono pulcherrima Muse. Mego si illuni coelestia sidera nocte
Saepe repitendo, piciturammo loquentem, Nec quisquam potis est partem hujus cernere laudiisi' am solus, quem plurimum amo, magnus Petosiris, Non levis iste labor, Ptolemaee, videbitur ulii.
Iacobus Gro novius Vir. Clariis in postremo versu edidit, I βιυος κάμα-το. Iroo, unde totum hunc locum non videtur cepisse, certe, ut multa, obscurissime reddidisse. Sed legendum esse ήβιυός, ut in mea versione interpretatus sum, nec ipse, credo negabit, si conferet exordium libri primi, ubi inter alia haec leguntur: Deno te in omnis multo de luce laborἱ Indulsi, ut Tibi quos mea fecit Musa libellos Mitterem, s e studiis ferres haec commoda nostris Supersunt Manethonis NMντελεσματικων, sive de viribus & essectis Astrorum libri sex, scripti ad Ptolemaeum Regem, quem Philadelphum este, adeoque &Manethonem eundem qui AEgyptiaca & alia jam a me commemorata scrin sit, nulla ut opinor ratione idonea negari poterit Illud vero de Philadelpho apertissime etiam confirmatur lib. V. 2o8. ubi
Aρονοης υ ξυπιοι diserte memorantur, quod & erudito editori observatum. Caeterum tulere aetatem Apotelesmatica Manethonis in unico quantum sciam codice Mediceo sexcentorum circiter annorum, equo
varia virorum doctorum Lucae Holstenti & Lucae Langermanni apo grapha, atq, Iacobi quoque Grono vii editio profluxit. Versiculos quosdam ex illo opere tum adhuc in edito produxerat Alexander Morus in notis haud protrita eruditione refertis ad novum foedus in Iacobi I. i. Alios Abrahamus Hinckel manus, decus hujus urbis immortale, in detectione
fundamenti Bohemiani edita Hamburgi I 693. q. p. II . cujus verba CGermanico hic translata adscribam : De Urologia apotelematica nullum forte in orbe terrarum superes monumentum antiquius sex bibris Manethonis facerdotis ptii, qui versibus elegantibus Graecis concinnati in hac urbe Hambur
520쪽
graphi ora sive margine etiam emendationes non paucae eruditae occurrunt. Inscriptum est hoc opus Regi AEgypti Ptolemaeo, Philadelpho haud dubie, qui artem iliam magni faciehat, ut patet ex ipsosatim limine poematis. s. . Te satur quoque Manetho Hermetis se doctrinam auferre lib. P. EE ἀδυτωνιερῶν βicλων σc. Viae etia=n patet sententiam Rircheri qui duos fuisse Manethones contendit T . Oedipi Suntagm. L cap.p. merum commentum esse. Adde
Missinueeti Origenes sacras p. Fi. 33. Haec verba cum legissem, adii virum, non minus doctrina ac pietate insignem quam humanitate incredibili, atque ut mihi Manethonis inspiciendi copiam faceret,ab eo petii, neque hanc tantum ab eo, sed & describendi haud dissiculter impetravi. Hinc de edendo scriptore cogitans, latine ita reddere institui, ut versum versu exprimerem tum acerba morte ci) interim extincto viro praestantissimo, editionem ipsam sum aggrestus,versione Graecis ex adverso posita, & libro primo ut in MSto Codice reperi in Aphorismos LXX. distincto, & adscriptis in margine graecis argumentis, quae compendio ex arata etiam in Apographo, atque adeo dissiciliora lectu erant, sed ad intelligendum Poetam non parum conferre mihi visa sunt. Hujus editionis meae primis forte foliis conspectis calcar sibi addere passus est clarissimus Jacobus Gronovius ad maturandam suam Apotelesimaticorum Manethonis editionem, quam omissis illis quae dixi argumentis dedit Graece, Lugd. Bat. I 698. q. latina sua versione prosaria ad calcem separatim subjuncta, additis nonullis notulis sive castigationib'Cum vero & mihi alia essent quae agerem, & argumenti vanitas sisteret utcunque impetum animi, miraque e siet typorum Graecorum apud nostros lentitudo ac difficultas, facile me praevertit nec invitum. Existimo etiam laborem illum quem rei literariae bono haud levem insumsit, aliud longe naereri, quam ut propter illa quae in ejus editione vel interpretatione, vel notis etiam obelo digna animadverti fortassis poscitat, vel a me vel ab alio quocunque exagitetur , cum homines simus, &scriptorem anti-
Haemorrhagia correptus obiit Binckelmannus ό μακαρίτης non multo major quadra genarios Id. Febr. Anni I 69s. Vide Re v Viri amici ac popularis mei honoratis .Henti ei Pippingi sacrum decadum septenarium siveMemorias LXX.Theologorum p. 19λη Antimadversa in versione loca quaedam non inficianda sunt ab illustris dod trinae Viro Jacobo sterionio, in responsione ad nuperam notitiam de variis .Eliani aliorumque auctorum locis, Lugd. hat. I O3. 8. pag. 38. kq.