De recta diphthongorum pronunciatione canones ex autographo R.P. Io. Baptistae Ricciolij è Societate Iesu fideliter exscripti, et à R.D. Petro Maruertio Soleriensi ... luci publicae dati. Accessit ad horum calcem apologetica responsio contrà eruditos

211쪽

196 ealis perciperetur; quod hodi in duasusAV. EU tantum experimur . -- in careris fere una tantum auditur.

Richardus Esius initio Rudimentorum Linguae Graeca schola ait Apud a I Latinos E, OE, contra Diphthon - gorum naturam nunc mplicem ederes---πι num: audovicus Cauallus in Ian. Mus cap. a. vult Diphthongi vocales ita unam efficere syllabam , ut Ambae audiantur. Et licet loquatur de Diphthongis AV, EV; hoc tamen ampliatiue extendi potest ad reliquas. Demum Ioannes Baptista Ricciolius in Responsione doctissima, Voluminis huius in fronte constituta pag. 2Ο. EX ponit hanc Conclusionem, quae est nil mero II. Licet in Diphthongis AE, o V1u E primum ex abusu , deinde, coniam γ' suetudisis, dissimuletur, in pronuntianis G do, prior vocalis, ne ere audiatur ni-μ sonus solius vocalis Eu hinc tamen, nis sequitur, aut penitus dissimulandam aiseram,ocalium , in pronuntianaeis Diphthongis V, O EV aut, siri-

212쪽

I97 garos , o ad normam antiquae pro nisciationis proferenda essen Diphthongi AE MOE . nis fore melius Mancia.

Lex parte tranque ocaliam.

His praemissis in ratione habita diagnitatis, quam tenent Auctores, hie t congesti Dico, utique Antiquos, sal-:.At

tem partialiter, , ut loquitur Valla, retus utranque vocalem in Diphthona 'gis , E EI delibasse . Et licet

Guarinus dixerit Diphthongum fortius, vegetiu' proferri , tamen id docuit intuitu unius soni mixti, nec non compositi, quem iacit utraque vocalis ' vo- lens, ut sit fortior, legetior , quam si scaturiret ab alia vulgari syllaba , quam vocalis unica ingrederetur. Caeteroqui habita ratione ambarum rvocalium disiunctive, singula non for β Mtiorem , aut vegetiorem , sed habentiu: remissiorem, magis clumbem cum i

ita fractum patiantur obtusum, te e parte ipsus deperdita, solum gaudeant T.

dimidiato. Quod vero saltem, ut dixi, leuiter voca.

213쪽

r vocalis utriusque iuncturam, pronun-- ciando, Antiqui manifestarent, demonisA-ct stratur e Primo auictoritate tot Scrip- μα torum , quos Grammatica in re rudo donatos celebrat, ac sequitur, ut suos Duces . tam illustri in facultate Post ritas. Id enim prosecth eruerint vetu- stis extabulis, marmoribus, librorumque stagmentici eorum iugi lectione, nec non commentatione, didicerint ea voluptate , quam parit Veritatis consecutio x Malienae utilitati postea vulgarint.

Secundis probatur quia nδn est ve- πχisimile, quod frustra Diphth gi re

stis,ii. pertae fuerint, ac institutae idque pro octo contifigeret, si nulla ratione pro- fuissent enunciationi, d instar muti clementi sonoras dictionum entitates, mortuo quodam modo fuissent comitata .. Tertio connrmatur obseruationi, νε obita a Ioanne Des pauterio lib. 2 pag. Prρεμ-ia his verbis legentium commodo

lexpressas Martialis lib. xi in Lupum

214쪽

Lysiocatur , qui ipsi Martiali radium vi , derat, sed adeὰ exiguum , Ut prandium maluisset unde post multa Hiis itaia. Erram, Lupe, littera sed V N A Nam quo tempore 'R AVD DUM

Mallem tu mihi P RA NDIVM dodisses.

Praedium , Una littera mutata , sit Prandium , ponendo silicet, pro E. Erg. in PRAEDIVM certe Martiali es, littera Haec Despa uterius unde licet ad rem nostram argumentari . Si

in Diphthongo ita idemq suo modo

ad reliquas duas E, MEI protensum volo vacasset penitus prima ex vocalibus, inuasi consepulta in sequenti, omni sono caruisset, iocus hic fuisset Poetae valde longe petitus , abstrususque, nec ita facilis intellecti, nisi Epigramma scriptis ederetur ita di- tincte notata vocalis utraque subijce- ctu legentis aspectui. Proba inr Fimgamus nobis animo , quod sonum ita

215쪽

etoo

simplicem ederet dictio PR ZEDIVM.

ut sola vocalis E audiretur, ac si tantummodo his litteris ipsa dictio constaret, PREDIVM abiuncto A; sane suboscura fuisset argutia sequens: Vna litterierrasti; non enim redium, sed prandium mihi suppeditare debueras, O Lupe. Demonstratur Propositionis veritas iram, lixta vim soni, duplici errasset in littera inuoniam in dictione posteriori incluta fuissent A, m, earum vice in priore fuisset inserta sola vocalis E; cita , auricula sola inter- prcte , clusus euasisset frigiditisculus,

minus uerax.

iure tamen dixi , culter vocalem priinam, in Diphthongis AE, OE, Sosia, χι penc Antiquos insonuisse alioquitnu, i dissoluti fuissent, corruptique numeri iij. rhythmi carminum ut quisque persiis :i, potest animaduertere,si Poetarum lucu. μμ brationes euoluat, Scita recitet eoruπTI versus, ut explicate, aperte praedi 22, is in Diphthongis tranque vocalen pronunciet. Adeoque haec ratio α

216쪽

catenat, ac vincit ut nulla auctori. tatis aliena ratione habita , meam si sententiam candide proferre detur tem omnino , a Diphthongos E, OE, AEI eodem plane, vel similitenore, nunciatas apud priscos Romae ciues , qui penes Gallos usurpatur in pronunciandis , inuicemq distinguen dis Diphthongis , supra commemor tis ita ut potius varietatem prolationis ea sitam haberent, .constit tam in talis, talisve soni conformati

ne nunc magis, nunc vero minus e

porrecti, aperti quam in ambarum vocalium absoluta expressione. Nullus est , qui vel exercite, vel etiam signate cubi loquamur de doctis, cimbutis eruditione aliqui nesciat in Gallijs , audita dictione OUR, Ulatam, crassamque sonante, tali pacto diphthongatam , ut vocales o,

complectatur: viceversa , erumpente loquentis e faucibus dictione LEUR, e qua vocalis iracilior, lacutior Grumpit, simul tabciatas in eius compot

217쪽

positione vocales E, WV. Et hoe

modo una ex parte carpi, castigariue nequeunt, ut irritae, huiusmodi Diphthongorum institutionem ex alia vero nulla ratione corrumpunt musicum meislos orationis , potissimum numeris illigatae , nec non pedibus: insuper patet causa , quare tam lacile perierintharum Diphthongorum leges, vetustis in aetatibus decantatae facile enim perire potuit peregrinarum Gentium, quae Italiae plagas obruerunt , voce inter inconditas tenor soni , qui auribus audiri quidem poterat, chartae veli, marmori, tabulaeue mandari nequi

uerat.

8 Placet tamdia adhiic adolescentibu&, 's. . eruditioni comparandae deditis, coni Dae .cturam unam communicare, cui solum itur id pretium desidero , quo prudentum

pn judicio digna reputabitur. Reperi ρο-

M. ne Raphaelem Regium doctis in Commentationibus , queis illustrates, brum I. Fabii Quintiliani, isthaec e baci ommbus Gracon m linguis

218쪽

gua facili methodo compilata, haec verba offendi singillatim de dialecto j licari Semper ex AI Di Ihomo I ab

eis, si consequatur vocatis ut M1αιοιν,

ηαδε Hinc non habeo quidem adhuc intentum quoniam si animus foret mihi, hinc aliquid ad rem meam deis ducendi, debui ent Eolas , quorun linqua se se captos amore Latini iactabant, in Diphthongis AE posteriorem potius vocalem, quam praecedentem amputare. Tamen datur certe locus poneraliter arguendi; quod Romani salicin potuerint penes moles sum illum imitari, quo in vocibus diphthom gatis e vocalibus AI, alteram ex his praecidere consueuerant eamque unice ex ambabus truncare pro libito quae grata minus ad aures accideret. Hoc posito sicut Eoles vocalem I supprimebant, quoniam sonus praecedentis A se solo acceptus , ijs iucundior

219쪽

a videbatur ita Romani non enim

unus is idem lepor est , ac rhythmus linguarum , inter se toto Coelo dissidentium ypotuerunt extinguere sonum eiusdem A, quoniam 4ratiosior videbatur simplex sonus vocalis Ε, iea tollebatur aequivocatio , quae iuxta Latriae linguae naturam , Canonesque fuisset oborta , gentis molicae ad imbiationem retinendo solam vocalenta A. Si Veritati congrueret haec coniectura probaret utique, alteram solum ex vocalibus Tolico ritu in Diphthongis T OE, AEI pronunciasse Romanos verum, ut praemonuimus, valeat

quantum valere potest, ac debet. Quaeres III. Quid tandem nomine Antiquitatis, intelligeremus; ubi toties Veteres Antiquos cum nostris aeta- ς tibus comparauimus Temρο- in liberiorem, Minus prolixam, responsionem, redigam hic in com--tiae di penatum quattuor eos cursus temporum, quorum in interualla , quattuor velut , ἡ, a B anni tempestates, Latini sermonis

220쪽

aetatem distinguit Hadrianus Cardinalis in libello de tersa , politaque elocutione tum addam stragem ultimam, funusque Latinitatis, externarum Nationum, queis diu mersa gemuit Italia, inter procellas extincta . Primus cursus dicendos ANTI 8o ISSIMUS: nam, ab Urbe condita sua ducens exordia, ad Liuium vici, isque Andronicum progressus est, eata, longitudine, quam quattuordecim, quingentorum annorum sitisse Tullius in Bruto testatum reliquit Fuit haec Aurora, quae venture diei prolusit subobscura profecto , quoniam nulli da. tum est ex Posteris deprehendere lu- ininibus, cuius tenoris Eloquentia tunc floreret anque rudis, cimpolita , an alicuius limae patiens, nitidior excoleretur. Quare Cicero vere dixit, magis licere suspicari , quam intelligere, an viris doctis ea prima iacula redun

darent: cum nulla extarent monumen

ta, quae id faterentur, excepta oratione Appi Carci, nec non voluminc quarundam