Scriptores physiognomonici Graeci et Latini recensuit Richardus Foerster ...

181쪽

eLXXVIII PRO GOMENA. 104 109), in quo perpera in vicennae tributa est die it physio noxiii Anicinne , a singulare de physiognomonia opus omnino non scripsisse videtur.'ego interpretationen illam ex editione Basileensi amis1544 foras missa Ba dedi hic illi o eo dico Monacensi lat. 35 saec. XIV ), queam ipse

contuli, correctam paucae eae lectiones quae a et a Ba recedunt me emendatione continentur. Textum arabicum, qui De codice Bodleiano Marsh.376 Cates Uri CXCII p. 39)leotur, addere stipe sedi, praesertim cum ex exemplis primi XXVI et ulmini LVIII capitis, cpiae dolius Neu bauer comiter admodum ex illo codice mihi descripsitis offaturinus vorist, o Gerarisi fide tu, diligentia dubitandum non

esse intellexi SSem. 81rr 4l-asrar cissi est secretum secretorum opus est arabica lingua conscriptum, quod, si prO

lospitu misimus, e graeco ex Aristotelis ab

1 Physiognonaoniam pluribus codicibus trii tarn qua incipit elegans est nature cognitio neque, quae fuit Rosii An sed Is 76 opinio Avicennae esse, Cui in codice XOniensi Asiana Oeano 1471 sol. 71 74 E lina pisononii Amson laributa est, neque Neo in nonnullis codicibiis 8loan. 346s sol. 4saec. XIV Cotton. Iul. D. VIII DL 131 sub Aristotelis nomino serri, sed christianae originis esse quaest physiogn.4 15 sq.

unda, Meiniscliena 46 p. 725 Inecun commuisicavit, tantum librili nonum continet. 3 Bositis sit Alist libr. H. p. 84. Arist pseud. p. 583. Zeliscli risi deulaches Aliori hum XVIII p. 33l cum Stelnselineislero revera hoc opus e graeco exemplo auctoris Christiani saeculi VI et VII red lituit esse statuit. f. de se . se . P. 20.

Disiti reci

182쪽

CLXXIXIoanno filio Buricli, lil eri et officiali amunis, chalisae litteriunii linprimisque philosophiae Graec

. mana ammtissimi, in syriacam vel chaldaeam vel neograecari atque ex hac in arabicam inuralatu In sivem opus ipsum accuratius perscristantur, a vim docto

Arabo Aristotelis et Ioannis persona induente eulo X et XI e fontibus variae doctrinae situs etiam praecis consarcinatum, mox epitoniatiun veriunetiam paululiani amplificatiun saeculo XII vel inounts XIII per Philippiari si uendam clericum Tripol anum in linguam latinam conversum atque ex hac interpretatione a Michaele Scot transduci iam in libriim histonomiae ad preces riderio I impera' toris' compositum, ab Alberto Mago in libriam do animalibus, a Rogero Bacone in Opus Maius anno 1267 ad Clementem IV pontificem Romanum missum,

ab eodem philosoplis nolis illustratum, denique in omnes linmas recentiores translatum vel libere, tuin

etiam Versibus, tractatum.')Caput de physiomontonia ex eodem sonte quo Rasis ration qua supra dixi libatum in hoc opere post medi-1 Maior sano pars huius operis sub titillo Liber phimo-nonii magistri Micharilia Mota eun ni ulti secretis multemon plus semel saeculo XV typis niandati cf. de transi liut phys. Arist. P. 22. anzer, annal typogr. I p. 61 n. 33. Hain, reperi bibliom. 1454s. auster, DenkInkle de nil deristud.

arabica, nonnulla o Secreto et e Pseudaristoteli playsiognomoniconian interpretatione arvica, vide suprap. XXIII sq.), pleraqua vero aliurule vel se Michaelis ipsius ingenio fluxerunt.

183쪽

ci, XXX PROLE MEN cinam corporalem i. e. diaetam locum habuit, quoniarn physiognomonia inedicinae spiritualis instar habita est, sed in odicibus editionibus veritionis latinae Philippi male in loco in finem operis depulsum est.'Neque pus arabicum ipsum neque recensi Secumdaria epi ma), mane in multis codicibus exstant, lucem assiuic vidis Mauricius Ste in schnoide capitis de liysiognomonia tres codices Gothano 1869, 1870, 1871,ines opus ipsum' continent, codiceni Bero- linensem Sphengerianum 943, in quo recensio secundaria

inest, et eiusdem versionis hebraicae codicem qui penes ipsiui est, a me rogatus animo libentissim contulit sermone vernaculo redditum memitu continuaticavi

versi Philippi in maximo numero codicum editionum exstat, quae peculiari continentatione Centralbblati lar Bilbliotliel smesen VI, 1 sq. recensui. cuius

caput de physiognomonia ad fidem Odicum ILaurentianorum XV sin. 9 sol. 14 saec. XIII sit LXXXIII, 2 fol. 37 saec. XIV, Berotinensis lat. a. 70 fol. 34

Barrois LX anno 126 scriptus, areaconensis 201. De Ver-aionibus itἔilici Cecioni, I secreto secretoriam ede reclagioni

184쪽

me ollatorum una cum Versione utrilisque recensionis arabicae l. l. edidi ' quas versiones hoc loco t. IIp. 181 - 222 repetere mihi visum est atque Ra Iubdem, ut primum locum obtineret recensi primaria textus arabies latine a me facta m S), secundum versio Philippi Ph), teri tam recensio secundaria codicem Gottianum 1870 uiuero I 8i1 nurnero , 1869 munerora, Berotinensem litteri e, eodicem versionis hebraicae telasciuieiderianun ti, tera , codicem taurentianum XV in. 9 littera L, Laurentianum LXXXIII, 2 lituera Berosine eniqu. 70 littera B, Chisianum littera , consensum homuni suattuor codicum littera o signari, Vocabula quae atmitu minico absunt, reetis cancellis includenda, quae Sta in addidis, litteris cursivis quae sicuntur 1 primenda curavi in Philippi versione editionurn typis excusamin vitiis scateni in nullam in notis rationem habui, quae vero ab ore uast textus lectiones ipso

1862 p. 29 et in libello mitulatori gymnasii Gli vigensis anno 1866 foras misso Aristoteles de arte Plaγsiognonaonica ad Alexandriti scriptor p. 1 sq. editum est.2 eausa in propatulo est qua permotus ordinem et sigia reliqui, quibus de secr seor. p. Is i. Sisinschneidero auctore epitonia in linter insignitam primo versionem recensionis primariae littera mi is aestani secundo, Philippi versionem temo loco posui.

185쪽

His suece M LIIp. 223-232yopusculum an OnyIIIIaetatis Byzantinae recentioris nilii cum physiog moniis seu laristote lis et Olemonis commune habet, sed plane diversa placita profert, etsi ipsius risto telis nomen prae se viri in codico qui olim Caroli StroZZae, Thomae filii, fuit, nunc inter Barberinos 323

est codex charta ceu formae sextae decimae saeculi

XVI exeuntis iniscellaneus post diversas res fineolao- eas in fol. 188 haec praebet:ἀρχiστοταίλους φισυγνομον ὰ:φοξὴ καὶ φαλὴ μεστὴ νῆας μηκρὰ καιφαλ hανδ καὶ στρο λη μεγάλη καὶ φαλὴ πληρι γνώσεως καὶ μάλιστα η στρογκηλι οφρως μετάρστει σημον

ῆψηλοφροσυνης κτλ. M. 189 desinu verbis ἄνθρωπος εν μετρίω τ σώματι χεφρον. pauca Verba, ut ὁμιλεῖν - loqui, κοτωδης, vel structurae utis . ψυχὴν αἰσχύνην ἔχειν, εἰ os, si ciunt ad intellegem dum hunc titulum nihil esse nisi comIuentura harioli libellum nepio hiatu nomine auctoris donare cupi, Sed ne alteruIII quidem nomen auctoris ab alio codice exhibuiri etsi m adnisi est, stare potest Ioannis metropolriae Euchariensis saeculia qui dieinis est Mauro pus est is codex Ric cardianus 76 char-

186쪽

CLXXXIII mus formae quartae minoris saeculi XV miseeli neu quattuor manibus exaratus sui in sol. 89 haec

Praebet:του ἡγιωτάτου μητροπολίτου εὐχαῖτων κυρου ἰωάννου τὰ ἐκ φυσεως γνωμικὰ το ἀνθρώπου. φοξὴ κεφαλη μεστὴ νοίας μικρὰ κεφαλὴ ἄνους καν στρογ-

λτ μεγάλη κεφαλὴ πλήρης γνώσεως καὶ μάλιστα εἰ

στρογγυλη οὐ φαλάκρα φρόνιμος, ῶσπερ οὐδὲ πας βαθυπώγων. φρύες μετάρσιοι σημεῖον ψηλοφροσύνης κτλ. 0 quo assumpto codice Laurentiano opusculum sui Ioannis Eucliadensis nomino diduAndreas ustoxydes συλλογὰ ἐλληνικον νεκδύ- των τετράδιον β ἐν Βενετί 1816 1 et ut ipso noniis auctoris dubitavit, ita hoc genuinumeSSe cum aliis persuasit tum Boisson Milo Anecd. IIIp. 475 es II, 457), iii antea opusculum tanquantanony111 in Marini ista Deli, Lipsia 181 p. 130-134 publici iuris secerat vermi is quoque titulus errore continetur librarii, si ui Manen auctoris pii mili in codico exempliato antecedentis male ad hunc libellum transtulit; nam quin Riecardianus Laurenta an odi IV, 13 co sic chartaceo saeculi XV miscellaneo L transscriptus in dubitare non poterit qui quae utroque continentur contulerit et mccardiantia non modo in vitiis omnibus cinnLaurentiano consentire, sed etiam nonnulla peccata exhibere animadvertierit, quae nisi e certis laurentiani scripturis explicari non queant, u σκεπτίμωον

1 olim Nicola Ridol fuit, ut ex indice codicum,ae- corni huius cardinalis Bibl. de Ecole des chartes 1888 p. 314 n. 23 cum iis quas hoc odios continentur collat apparet.

187쪽

σκεπτομενον p. 229, 1, quod I Ra praebet, ut semi- hirculi litterae o in limini confluxerint litterae in

similem specie ui 1L1beant atque in hoc autem O

lice I, opusculo in fol. 303 inscript του ἁγιωτάτου μητροπολίτου εὐχαίτων κυρου ἰωάννου ἐτυμολογι νεμμετρον των τη θεία γραφῆ γνωρίμων νομάτων succedit noster libellus in fol. 304 inscriptu τὰ ἐκ σεως γνωμια - ἀνθρώπου. Neque quartus codex Parasinus gr. 2991 ri, chartaceus larinae octavae saeculi XV miscellaneus, olim monasterii Atinoi γίας ἀναστασίας, deinde Iani Lascaris, e Boissonadius l. l. opusculum edidit, id nomine auctoris praedii um, Sed inscriptum τὰ γνωμικὰ του ἀνθρώπου sol. 320'-325 exilibet rure it 1οddo tali Euehinensis opusculo nihil nobis traditum est. Bartierini et Riccardiani codicum in textu libelli recensendo nullam esse auctoinatem ex his quae exposui satis elucet. I. autem hi P ad idem exemplar redeunt pari fere pretio fruit ad quonam fidem libellum ita edidi, ut eomam consensum littera a iudicarem adiecitamen etiam lectiones tertii ossicis, inaui ei, qui est in catalogo ardilhausent 459 ), quoniam hic, etsi I, e P codicibus multi, deterior parum paeanteger est, tamen e neutro pendet. Quae enim in illo codice miscella ne chartaceo circa annum 1568 seripi inter Epistulas et opuscidum Basilo Maum Hs1ausenus exstare dici φυσιογνωμικά, illisi amsi

nostr Opusculi 1, agmentum esse passim mutiluuiinde a verbis p. 28, χείλη λεπτὰ εὐγνώμονος καὶ οὐχ

188쪽

tissime exaratum ex apographo intellexi quod Fri-dericus Uro te, fineologiae licentiatus, dum in sacro monte versatur, die XXIII mensis Decembris anni 1891 humanissime meum in usum secu. In lectionilius e sitionuit Mustoxydis et Boissonata in apparatum eriticum Nespiendis hanc sere norinam secutus sum earum quidem quae coniecturis ipsorum debentur plerasque adnotarena, quaecunque ero meris vitior ii codicum repetitione eontinenta omitterem.

189쪽

VII.

m iconini deesset quod iure requiri posset, etiam sylloge locorum physiognomonicorum f. II p. 233-351 , cui sun elidae, quamdiu his studiis tenebar, operam navavi, addendam esse censes. In quam recepi non solum placua omnium generram physiognoritomae, goologicae, gentilis, palliolossicae, sed etiam locos qui sunt de eius notione, ratione, laude, indiis, quin etiam qui eam impugnant exclusi tantum eos ipsi nihil nisi si pilis vel animalibus vel gentibus ei in quandati animi qualitatem tribuunt vel qui non tam status, tuam motus animi actusve describunt. Egessi autem syllogen in duas partes, locos scri torum graeconian latinomini, atque quidem, utor sinem sequerer aetatis eorum qui auctores sunt loc

raram itaque, ea empla defiuq r, locum Posidonii qui apud Galenuin reperitur, non sub hoc, sed sub illo protuli locos autem siti ex alii descripti vel delibati sunt statim his subieci.' talem in modium etsi magna argumenti varietas inter locos continuos exsiste rei necesse erat, hoc est ectum iri sperabam, ut historia

1 Etiam latonia Phaed. p. 81 F de physiognomonia inbInalium loco P. 263 similes aliormn scriptoriam subiunxi.

190쪽

CLXXXVIIariis physiognomonicae, cuius lineamenta ut e print ornem lectori inuigerent peram etsi, quantuni fieri posset hac sylloge suppleretur ut etiam in illis ad hanc provocare possem accedi quod nomnullomun locorram a mentiam uultiplea est Rassus hi, si secundum genera Ordinarentur, aes, in plures partes sirimeruli aut identidem asseremsi essent nec dissesso in locos eiusden vel similis a planenti ex hac sylloge colligere.

라틴어 텍스트