Scriptores physiognomonici Graeci et Latini recensuit Richardus Foerster ...

21쪽

M , Aristi,telis autem nomine ad nostram aetiaean propagatus Si etiarn peculiari φυσιογνωμονικον - bellus, qui agmen ducit scriptorim hoc corpore comprehensoriam. Ac lubitaret qui ter vix poteris, quin idem sit atque 1 qu1 in initice ) perminaristoteli corrum is 1 tur Liaert

Diog 12, 25 φυσιογνωμονι - α; in Arist. d.

Rose, Arist siui serebantur libr. Dr. p. 14 n. 97 φυσιογνωμονικὰ M sed ne sue integer liber est, quoniam multis laes compositi hiat, neque unus, quoniarn in diversis partibus et methodiis et placita e parte valde dissona sunt, sed reliquiis vel potius analectis non usquequaque citan cura paratis continetur d-mam libellorum, e quorun priore in capit a I-HI

rit ' vestiolin hasius originis biperti e non solum in hac re quaeri potest, quod Arist ac opus illud duobus libris constitias testatur, sed etiaan. quod in vetere codice, quem Bartholomaeus Messanensis interpretans secutus est, a capite I secunda pars exorsa est teste Patavino interpretationis codice, qui

1 Index tot ornae librum non exhibet.

22쪽

illo loco si uni praebet Incipi secunda sarticula designis sumticii ratem f. I p. 41) s. p. LVI sq.

Uteri sue libellus rationem artis playsiognomonicae Paulo fusius etsi diverse exposuit; A signis codiporis valde succin , , de speciebus autem copiose, vero de signis corporis uberrime egit, SpecieStautem constituere misisse videtur ceterum etsi in singulis discedunt, tamen ratio universa tractanes tam similis est, ut ulmi 1ue libellum si non in eodem, certe in confini campo proverisse putandum siti inde

13ximum excogitata dicitur, in B simpliciter adhibetur, posteriorem esse quam colligi potest ), neque huic rei obloqisitur, quod A contra ineuioduni in Brisurpatam pugnat haec enim methodus a B non inventa, sed recepta videtur neutriim libellum ab Aristotele scriptum esse et rationis ipsius physiomininonicae et remitu inmiariun et elocutionis diverab asy docet, utriamque auten Peripateticorma prim1hDein sibi videri Currius Nach sinutilius mihi scripsi us mio muli posterioris originis osso credat B lilinguari, quippo qui tu is quae de pectoris vi phystomomonica pro-

1oeat a stoicorum de pectore, Milinae habita talo, doctrina pendeat. aliter me de hac re sentire iam l. l. p. 292 indicavi. 2 Cf. qua l. l. p. 2864 1. Onges 3I. Si Excipis IIutorEm

Filaxisci ci P. XIID, primi, quod sciam, de Rutinentia dubita.UO-nem movemini Franciscus Sanchea in acadenda Tolosana rosessor i 1632), qui tantuni sorantiari temeratam d. versionis

acinae novit, in commentario in libritin Aristotelia lab stomo- micon Fr Sancheg, tracta iam philosophici, Bolerodami 1649 p. 299 his vectis De a iore nietior est ambiquitas Nan prunas Midem par operis an Omnino redolet Aristotelis tylurn, Oeendi methodun gravitatem. At vero secunda, et a incipua e Me septimo fid est BJ, multoque magis a casu oetavo

23쪽

cipis vesti a teisse similitudines quaedam vi rationissing Iomini placitoriari prodivit et scholae peripatetica si se cauti Rosi pse ad p. 97 pr balnis esse iudicaverian. Hiatus vitandi studium singula re nunc saltem in neutro libello conspicuum est, etsi hoc sere discrimen observa re licet. hiatum vi in constanter post κατα, pleriarnque post ἀλλά, rarius Os δέ, rarissime post semel p. 16, 3 Exi ἐπειτ' ἐφεξῆς, semel p. 16 6 το νομα vi in hiatum plerianique post ἐπί, nonnunquan post δέ, semel dixi αλλοτ' ἐπ

Amboarum autem libelloriian, qui solum ob arm-nienti si1nilii tulinean coniuncti esse videntur, reliqiaias tantum ad nos perVeneriint plenius hoc Opusculum duobus libellis comprehensivit, nisi malitia fallunt, legis Suetonius, e cuius περὶ βλασφημιO libro manaveriint quae sunt apiti Pollucem II, 135 βυσαύχην

τοῖς - μυς ειέλκων τιν δὲ αὐχένα - ελκων, δν ἐπίβουλον Ἀριστοτέλης φυσιογνωμονεi cf. Hesych. S. V. βυσαύχaqν apud usi audian ad II λ, 159 p. 38, 18 σημαίνει ὁ βυσαύχην ὁ ἐπι βουλευτικόν, δε φασιν οἱ παλοι-ί syli se ari;

24쪽

moram ENA. XXI certe olemo, sophista LaodicenSiS, les nasi nam PRI-tem. operis de plUsiognomonia, conscripti huic opus- malo neque soluti ineri in), sed etiam, quam maiuminorem, priori parti A debet, quod contra Rosium de Arist. litur ord et auctor. p. 222 cinamen' tutione de Mist phys indole p. 29 ostendi auctior physiognomoniae latinae La saeculi IV, si xii et si Polemonem potissimurn auctorem Secutus est, tamen sis quae ex hoc sua in quaedam ex Aristotele modo immiscui modo assuli atque sub hasius nomino citavis, quae et in et in B inveniuntur; lenis sue aetate uisana seudo-Polemo, qui e Quae libelli Adamantii indo a 4 70 t. I p. 4274 1. nonnulla huius opusculi placita subiunxit . )Utmii plenius hoc opusculun rari etiam in Syrorum Arabum cognitionem venerit, nunc iubdem nondum stabiliri potest inde enim quod in

tres exstant loci physiognouionici, quorum duo cum nostr opusculo aliquatenus conciniust, moulun est colligamus etiam ferium ex illo olim pleniore sum

deest dii illi l0ci, ut dixi, non plane cum MibLeopoldus Colan in aruisti philol suppl. XII, 347 idem dixerim.potuit ea Eustathius aeque atque situ de emiis et cycnis praecedunt ἰστέον δὲ τι τε ταDτον ἐρiαυχεν εἰπειν καὶ δουλιχό- δειρον, εἰ καὶ τ μὲν Ἀποις, τ δε κυκνοις δεδόσθαι δοκεῖ aliunde vel de suo addere quin etiam Iare luporiam mentionem exspectares, s etiam haec id Suetonium redirent.

25쪽

fol. 155' ni ollis coma significat tiniorem et cram tor- ωm mi vim cunisus .us oris misissem coman habent. leo et sus f erus massam comam habent atque etian in avibus hoc signun reperitur. ιinu udo comae in veriure nuctitudinem titudinis soni ut es hoc , ematrum inantibus cur11 r. hys D τὰ δὲ τριχώματα τὰ μὲν μαλακὰ δειλήν, τὰ σκληρὰ ἀνδρεῖον - δειλότατον

μὲν γάρ ἐστιν ἐλαφος λαγωος πρύμ- καὶ τὴν τρίχα

μαλακωτάτην ἔχει, ἀνδρειότατον δὲ λέων υς αγριος καὶ τρίχα σκληροτάτην φέρει εστ δε καὶ ἐν τοῖς ὁρνισι αὐτ τομο ἰδεῖν - δασύτης η περὶ τὴν κοιλίαν λαλιὰν ' σημαίνει, τουτο δὲ ἀναφέρεται εἰς το γένος των ρνίθων et locum fol. 155 is ei itis latium superius via rus in i mn in risis et mmu color Hiber est eritis inressus erita est, facile id cinereatimnem Promus est xiii Ar Ph38.4 28 φιλολοίδοροι οἷς - ἄνω χεῖλος μετέωρον καὶ τὰ εἴδη προπετεω, ἐπί- πυρροι. tertius adem locus sol. 157 femina uius nasi acumen alde armam est citius ocul magni nigri sunt ue Japsunt uan 'iura laevo oculoserecunda 'inis Hiena ossi hin diei in anoulo abditu lates i. e. bona ni ter utibias est saxatione physiog anonica iusius opusculi absoniis esse

iussi videtur. Ex Arabitur vero scriptorum numero titulum tam tum opusculi commemorraveriint utrummediis lin

a inunc et sequentes locos praebe latine reci litos e versione gemanica quam Morales Zeitschris de deui schenmorgentandischen Gesellacha XL p. 10 publici iuris fecit.

2 Gregorius λαγνεία legisse videtur.

26쪽

XXIII annum 987I I p. 314 cf. II, 5bycitaaa Polemonem et

physiomontoniani Aristoteli suppost in udschi Chalifa in ilictionario bibliographico V, 10361 ubelsiaset, Aristotelis Per de Physiognonιonis librium Oιsdemi i emit altam Qidini Jamni, Bem innum Rus anno 60 fine. 6 Iuli 1209J io tuus). Ocus autem unicus queu e versione arabica opusculi ab ipso Romae apud patriarchan Antiochenuin inspecta Ioannes B ptista orta protulit: Qui Iusserit acuti n menticin, sunt anranos et Drtes ad leones ref rrantur, eis paululum distat, tamen non diversus esse videtur a verbis . phys g 69 οἱ δὲ ἀκρογενειοι ευφυχοι ἀναφέρεται

ἐπὶ τοὐς κύνα; es Laa 84 t. II p. 112, 10 sq.). Rem pauca illa, quae Michael Scotus ex laudi arabica

versione in libriim Phisionomiae' preces Friderici II imperatoris maximam partem e Rasis ad lauans rem de ne sicina opere, minorem partem e Secreto Secretorum consarcinatum recepit pari. II cap. XXII

Huniau. nam conferas

2 usus sunt editions s. I. s. a. - alii, Repertoriunt1454s es. Stereum in Gnues ilia 1 r. Biblioth. III p. 4793. alas editionibus infra e disseram Michaelem Scotum

versione Barilaolomaei essanensis usum esse Vel terri portini rationibus excluditur Scotus enim iam anno 1235 mortuus eristi, BZ tholomaei autem Versio Intra, .nno 1258 1266 saeta est. f. de translatione liutina physiognomonicomam quae feruntur Aristotelis, Kilia 1884 P. 27 Arist quae fer secret. secret. P. 29.

27쪽

XXIV PROLE ΜΕΝ

υτι αἱ διάνοιαι μονται τοῖς σώμασι καὶ ου εἰσιν αυταὶ καθ' ἐαυτὰς του σώματος κινήσεων, τουτο δὲJδηλον πάνυ γίνε- θαι καὶ ἐν ταῖς ἀρρωστίαις κτλ.

καὶ το υναντίον

παθήμασι τι σομα συμπάσχον φανερον γίνεται περίτους φόβους τε καὶ λυπας καὶ τὰς

- εἰπεῖν πως ομοιον θηρίω ἄνθρωπον δεὶς ἄν εχ ροι,

tuis, nisi es amoris es tristidie se dirimina, modo suras homo

vidit umMinoen hominem seraeum eae toto esse similen bestie, dieati de simus, sed assimilarere operatione natur in Histibus.

28쪽

fleat hontinen iracundum is Quosl n audacen et tritum aliud luicquam agnoscendum esse Videtur nisi paulu-

luat an lineat murat a sententia Ar Phys 4 1oσοι δε φωνουσιν ἀπο βαρέος ἀρξάμενοι, τελευτωσι εἰς ξύ, δυσθυμικοὶ δέρται. Physiognomonia autem Aristoteli acripta, citius versio tur cica inscripta ractatus de scientia physio-GOmoniae Aristotelis codicis Bodleiani Uri 14 Marsh. 43 solsis 119 - 123 continetiar, omnino hoc opusculum non continet, sed caput utimurn do physiognomonia est operis si uod sala sertur Aristotelis Secreti Secretorum.'Neque quicquam cum hoc opusculo commune habet phisnomia', quae modo in codicinus loaniano 346 fol. 34 4 ου; Oniano Iul. D. VIII lat. 131, Arbs G1, modo Avicennae, modo Averroi inbuta est.

Ro autem vera in Ar. XStant quae longe plurimam partem efficiunt breviarii physiognomini si arabici l 1 CL centrall,lat fur Bibliotii sWesen VI p. 67 sq.2 CL aaestiones physiognoritonium, ilia 18s p. 15 sq.et ias infra cap. V exponam.

29쪽

XXVI

tine a me I p. 149 sit editi, quini Polemonis nomen mentitur in codice Gothan ara b. 85 catal aec. 1757 DI 23-29 a quocum ex eodem fonte mana in libellus, quein Rases in medicina ad Alinaris eiu II cap. 27sq. auctor Secreta Secretorum, etsi hic quidein minus, expilaveriant' f. II p. 161 si1 p 181sq. . Marianus ver est numeriis locomitu a coalipilatore operis physiognomonaci, quem breviter Damascenum appellare liceat, sub Aristotelis nomine laudatoriun, qui ab M absunt est is liber rectionis de scientia physiognomoniae' ΚΗ ab al- suas in ita al-firasMeduus, sed pessime, Cain anno 1882 ), concinnatus

septem fontibus per certas litteras significatis, qui sunt Polemo Aristoteles, Manansuri id est Rases auctor medicina ad Almansorem, alinari id est aliis es din Ragi, cf. p. XXIII), Ila usis, al-Sasi I, Il)n U-Arabi, sed inde eum hoc opusculo pleniore usum esse aviniane com Se luit ur. nam flumita an suae e Polemone, sonte poti 811110 citavit collata cum huius Versione arabica pro-lbant eum neque in or sine neque in rebus ipsis vestigia illius accurate tenuisse, sed in mutando, inscendo,

omittendo, addendo summa euIn licentia, Versatum eSSe,

vix dubitari poterit, quin idem in Ar commiserit. Raque ut quivis de fide illius iudicare possit, istinium esse duxi locos qui linc saevini; conferre, ut a Georgio

1 Cf. de Seor. Seor. p. 17 sq. et quae inlic cap. V exponam.2 Etiam codico Berotinensi Sprengemano 1930 continetur, ut auricius te inschneide benigiis mecum communis

30쪽

oculus pereaergulta iniud fresi enim intuens surrid tuumn in titatem massam agendi rationem indieat

οχρύμματοι ἐντεταραγμένους ἔχοντες τοὐς φθαλ- ἡ δειλοί

Ana 68 p. 76, 13 οἷ δὲ οἱ φθαλμοὶ γλαυκοὶ

λευκοί, δειλοί.

.4 63 p. 70, 3 σοι ἐξύφθαλμοι, βέλτεροι Αr g 63 p. 68,16-τους ὐφθαλμοὐ μικροψ ἐχοντες μικροψυχοι