Oppiani poetae cilicis De venatione libri 4. et De piscatione libri 5. cum paraphrasi graeca librorum de Aucupio. Græce et latine. Curavit Joh. Gottlob Schneider

461쪽

praecedenti capite, quo reserantur, nihil exstet. Vtiletur ergo C. put totuna suo loco motu ni in alienum immigrasse. GFnera sviti uni codicis sui I simulasse videtur; vertit enim pag. 98. Noctuae oves oderatnt X infisant. An igitur caput de cirpria

spertilionis habes etiana in fragmento de Antipathiis ap. Fiatmicium B. Gr. IV. p. 298. p. XIV. De Iciero ave vide ΡΕ . ni una XXX- c. II. & Ge GInet de Avibus P. 3 8. & p. 24ς. tibi monet a quibusdam eundena Cum charam io existimari. Galloruin Lomst eunde in ei se coen ave, quae Aristoteli χλωρίων

videbatur. iap. XIX. Ι e Seleuci cle axe vicie Galentim de Locis Affectis L. 6. c. 3. Sus lana h. v. Plinium X. 27. Videtair locultarum iter prole lui, quoci cliligenter in Alia Observavit HAS SEI QUI ST IDirer Palaes. p. ac . Quod si vero iclem est, quena I INNA US ti ritin Seletiei reni in digitavit, habes evinex visu avis exsiccatae descriptum, lutis tamen Oblctire , in FORS ROAI. DefriPt. An inetral Arial3. p. 6. Rulicui una cerem ni cirum morem, quo ab hodiernis Asiae incolis ad locus harum pelle in profliganduri velut inviciatur sub nomine Sanici ratio, vel, ut apucl FORS KOAL est, Min tiniar descripsit Nictoiit

ut edicti, cx Amsot. H. A. VI. a. qui Omnia eadem de columbis irculit. Turtures tamen mares etia in Cavea seorsum a femunis inclusos , nimia libi cline exardescentes se invicem inire, testatur illustris B ιθ n T. XVIII. p. sso. p. XXII. l. T.

ecliti O d ibat ποοσH m. Vide, qu e , quo hominum ingeniuin, cujus levitas inprimis in interpretandis animalium namribus spestitur, cletorserit, quod Arsoteles Η. A. VI. 2. a se observatum simpliciter posuit: οχευλῖσαι δὲ αἰ μὰν ορν=ς φρίg9H

τε καὶ α ποσείονται, καὶ πολλα κις κάρz γ περιο αδλονται. ποιοῦσι το

κυrό τοῦτο καὶ τεκοῦσαι ενιο ra Hunc locum ita interpretatur Plia

462쪽

G. IV. p. 299. sed volii eruiit festucae illi vina nescio quana ad parciana promovenci tun inesse. Ita ludificana ur & ipsi, alios p: edelud initis, dinia nitatiunt ingenio indulge nausi Cap. XXIlI.

Cap. XXVII. l. 7. male edebatur ἔν δὲ - ἔν x εόλιν. l. I s.

κεκληκοσι. Debetilr h. l. emendatio Brunctis; antea enim erat μονρίας Ges erus , qtii in vetit One posuexat: conjuncta eis non Oiat, videtur 9χ ἔκε in codesce suo reperisse. Ceteriun priorem fabellam paulo aliter narciat Elian H. A. 8.a . Cap. XXI III. Initio transpotui verba Φοῖνιξ τύνομα, PIae vulgo contra Titione na grananiaticana sic legebantur locata: και μίξεων χωρὶς υφε-ςαναι , Φοῖνιξ τοῦ νομα. l. 8. edebatur ελασσομενας. Liceat Obiter hoc loco, ubi de Indica ave agitiar, addere quaedam de Orione& Catreo avibus enisiclem Indi , quas ex Clitarcho describit Eliantis Η. A. XVII. 2 a. 23. & Strabo XV. p. Io*6. tibi inutio qti aestura sunt de hamna avium usu in pompa regia ab Elia

nianifeste corniptuin est. Videtur igitur απήρ ἔαι Iegendiun, tu pili rima avi una genera ex arboribus illis caveis scilicet inclusa dependisse dicantur. Miror nullum interpretem ad explica da AEliant & Strabolus loca adhibui illa Notantini Dionusia c. Ib. XXVI. p. 688. qui Orionem & Catretun mi Arigantiam Inctae regionein referre, ubi illum quidem ramis arboriana mellifluarum insidentem suave, veluti cvgnum, & hynaenaeo simile qui ct cantillare, hunc vero sub ardori,is latitantem lugubre Iustiniarum more carmen concinere, futuriamque imbrem voce sua praedicere ait. Totus ille locus dignus est, qui diligentera lectore studioso conferatur.

IN LIBRUM SECUNDUM.

Cap. I. Avium aquaticam ni discrimina repetit Autor a plu marum quibus corpus eis vestitur, densitate, membrana, qua pedum junguntur digiti, & laticii line rostri; hoc enim significat, cum l. IO. dixit: πορους επὶ των ςομάτων πλατεῖς. ADJfoteis Ira P. A. III. c. I. πλατυρυ χα aquatica genera appellat. Reli- qtias in hoc genere aviuna disserentias diligentius persecutum est recentiorum ingenium, Pioriun observationes breviter e plicatas habes ap. illustrem bustion Τ. XVI. P. 43. i. g. male editio habebat ἐπι-πει τοῖς αμτ οις. De aquila Π arina , Bur

463쪽

ait : ορα ονῆα τοῖς Ova,ιν ε2εσε σιαπεπαρμανον. l. 22. quod legitur καrελ οπινοι, mlim in καθ ελκομενοι mutare, quod rei magis convenit. l. ΙΟ. παραπέμπουσιν εις τῶν γατέρα ευκολας. plagis hoc

verbum equidem probaverim, Maam quod Sermone Ι. c. II. de harpa legitur : εἰ μὲν καταπιεῖν δύνωνΤο, ηοέρως αμα το προ νεινα se πέμπουσιν. Ita innien iteriam Setin. II. c. VI de pelecino cit:

cap. II. l. και μέχρι rh της γαλασσης βυθ οῦ. Ita re steernendavit h. l. BRUNCK, cum antea legebatur: καὶ με έχει τοῦ

τῆς Θαλασσος θυ=ὼ NC INDIX G interpretatus est h. l. acii ii tiρ- , pe cernit V ad filumini is ' De ni arm. Similiter fere G fiemis, cujus versione na inspicere a nobis positarui licet. l. 7 οἴσετα recepi inus ab V k o O, qtit h. l. habet ad Gimpon. Mea

n p. 73. V INDING ediderat Odrαι, quod antequam misit nainspexeram, in ob irra mutabani; ab eodem accepi IN IIS εἴποις pro vulgato εἴπ': ΤOtu in hoc caput Onanino pessima interpunctione a mnilingio corimptum, melitis distinximus. l. Io. τοῖς σκοπέλοις emend4vit Bratricie qili magis innaen probabat: τοῖς σκοπελύοεσι M αιγιαλοις Vulgo legitur J τω or πέλω δὲ και τοῖς αι- γιαλοῖς l i T. posui α σενες pro eo , quod vulgatuni est, οι μενα σε νων , & l. 22. ποῶντες pro edito ποιουνται lin. αμιτιο πάντων pro edito παντως dedi. Ceteriam de catarracte ave unus est ARISTOTELIS locus Η. A. 9. I 2. ο καταρρακ'ης-μῖν περὶ

quae situs cum sis congruunt quae OPPIANUS h. l. habet copuosiorii. JUBA Dicarneuera aves catarractas vocaverat, ut ΡLIN. monet X. C 44. cf GES RUS de Avibus p. 239.

Cap. III. l. s. Windine κερκιναοῦ γ edidit & vertit. Recte

prodidit, GES NERI codex, ut ipse testatur p. 6o8. habebat ἄτιτεκνων, cui Verbo eX coniectitra riΜίνων sit bstit tittini ibat. Reliquit m est, ut anilis ac rertas iteririn hic ab Autore duo genera, etia in Usse nomine ab ARISTOT EI. distineta in unu na Committam nomine confusum fuisse, nisi culpana in aevuna hominis ipsum tranSserre mavis. Oppe enim ARISTOTELES H. A. IX. Io.ας πελεκανι habet: o. δε et ελεκανες, οἱ . τοῖς ποτ μοδ γαυμ- ,

464쪽

ωσι : ea Oppianus, vel sequior aetas ad πιλιαῖνον transtulit . ARI-SΥΟΤ EI. Em sequi riir JEMANUS sq. A. ΙΙΙ. 2 o Plinius X. 4o. vii piat eas vocat. Galli Pale olι piabite, vel Bec ii cui r, Beeni attile , crius accuratam descriptionena Autore PER ALTO habenius in Mont inentis Acadentiae Sociit iamini Galliccis T. III. pari. III. Sinus ex faucibus ante pectus propendens, qui h. l. pelecino trabis thir, arguit Onocrotamur a P LIXIO X. 47. clictiini, ab anti 'noribus latinis scriptoribus iratorient, κηλαν ala JELI AMO Η. A. m. q. a specie sacci propendentis, ut DrnGES NERUS imonuit, dictum, unde υδροκκλα & reli pia similia decli: cuntur, lalloriini Perican Oil Grans Goser. Confer omniano, vim diligenter u l h. l. annotavit Gefremis in illit. Avivinp. 6o8. 64o 64s. 6 a Bod renes Hieroz. T. II. p. 27 DCap. VI l. l. I 3. αμπελιδες sunt vites marinae, cluarum meminit THEOPHRAST. Η. Ρ. IV . βόςρυχες, si reete se habet vulgata lectio, sunt τρίχες inter herbas marinas, quibus pisciuni aliqui vesciantur, dictae ab H I. IANO H. A. XJ II. 3. qui ibi leni

αμπελους & φυκία habet. ωτακίδες vem , quae inter herlicis sint, nescio, nec ulli bi mena oratiis reperio. Forte vitilina in vulgaris ipcitra latet, quod ne coniectura quulena assequi possum. l. I9. α ύσαι posui pro viligato ακύ . Dubitat vero spesieris p. q8. num vOX alce tonis Inari S intelliuntzir, an fe in in e , ma- ttini tapius ea voce inclamantis. Quoci vero idem p 86. l. 3ς. ex Oppiano afferre: ex iaseo in uuire se inimittit: recta nimi-runa ut catarractes, & ali; e qti e clam aves pilcivorae , in D IX-DIN GH coclice non eXsticisi e victetur. eap. VIII. l. 4. κατα-

de sanctitate arcte irinia dicitur, secus erat aprict Colchos , quibus invisa fuit avis, quoniana ejus inclicio maris vaduna trans. euntes hostes Friou Colchortina urbem ceperant , ut testatur

πε γοαφομένω υπνω. Fragmen tu in ipsum ita habet: Σευγω μὲν μ

vavit i a genium suum etiam, hoc in fragmento TOLI IUS Enaenclat. p. Salmas ad Script. H. A. P. I 89. F Q tiare

vero Baraiestas locum ad Anacreontrari autorem sui te ejus Fragm. v it 2o. Fa irreti s autem ad ipsun NiciIndra us retulerint, plane non video. Tutius Um autoritatem codicis vetii sti sequemur. cap. IX. II ii nantopodes unde dicantur, patet eti. In e X n mine genti, Himantopodum, Poeam Mela IO. I . melnorat δ

465쪽

ubi miror Is V Πιin hoc Oppiani loco usum non fuisse. Alibi hae aves vix continemoratae leguntur, nicti in vetustis Plinii editionibus, X c. 47. ubi viricinita, lectore varietatis non adisinoniis, havratopodas proclidit. Certe vetultissima Veneta anni Issy. e litio Iniantopodra hetinet. Confer etiam Gesierimi Η.A. p. sa . hac re jinlicent illi, quibus edicionum vel riam omnium & Codicum manu scriptoriana inspiciendoriam c pia est. In LINNEI Giaradrio Diantopode notam maxill e s perioris, quam hic memoratam vides, non repeDO apud MII.-LERUΜ se . Mi Linn. p. 42I. Sed omnino nihil tribue dum est huic nominum similitii lini , quae LINNAEUS temere pleriimpie, & ni inium saepe depravata in praeclariun de Natura opus transtulit. Cap. X. l. I . Dacunam, quae h. l. conspicitur, suo εtiana in codice se reperisse ibilattir Geferus p. 282. virum qilomodo ipse ex ingenio interpolaverit, ex versione ejus lector Videre poterit. CV. XI. Avena ἐλαφίδα nullibi memoratam, eandena VeIcognatam γλωδ δι Aristotelis suspicabatur Gefaemu p. 369. & so I. P. XII. I. 3. editum συνανήλασει Cap. XIV. De fabula vide

c, didit capillum Nunc video idem de fragmento hoc sentire Tolup. Curris Noviss. p. 8 I. qui ex tripode pronunciat, Cassimachi ex Hecale esse , cpiod apparere ait ex re ipia, stilo &Etymol M. V. ψιλρ. Annon eodem jure suspicari mihi liceat Parthenia esse , viii tabulam hanc tractasse dicitur ab Eus

thio ad Dionys. v. 42o Cap. XV. Θεόκεοου cum pluritas aliis avibus, quas in hoc libri menaOratas legimus, saltein nona ina earum, alibi vix reperiuntur, nisi huc referre velis locum

ait: correxit BRUNCK. id G fierita habuerit, mihi non liquidum est ex ejiis interpretatione, Plana prouti a viro magno profectii est, reliquimus. l. I 3. λά9οι Vlligabatur.

cap. XVI. Γυγης. Unde haec vox derivanda sit, nec G Hnerus dixit, nec equidem scio. Aliunde huic loco lux inserenda erat, ut quam avena intellig3 voluerit autor, Constaret; nec eundem dubito latere ejus nomen alicubi in Autore GranicillIn , qui plurinras inepti: iis, qualcs nobis hic Oppianiιs demira avicule lingliae vi in solvenda infantia in loquela propinat, posteritati radendas tracti clit; sed liber niihi haec scribenti ad manus non erat. Obiter hic einendabo Euphorionis locuna ap. Tetet acin ad Lycoselim v. s M. tibi κρεξ chimosa , & auspicata nuptiis avis memoratur: ποικίλω- adde παροδεε μελαπιων

γαμον

466쪽

AD LIBRUM TERTIUM.

Cap. I. l. 6. Uncis inclusa verba, ad sensum absolventiunx

necessima, ex ingenio supplevimus. l. II. edebatur προσταλ- λονται, cui substitui καταεαμονται; ita respondet verbo, quod Wining in versione posuerat, proferntintiar. l. I Pro οἰναμ καίως legebatur α,αsκαῖον. quod shnsiim impediebίit. l. 2I. με- Θαλουαένους vulgabatur. Hiec omnia in eorum gratiam an non vi,qiii minutiariim 1hidio etiana in re critica ducuntair, & vel l villii mos errores nisi pii blica veluti autoritate non esse CoiTigendos existi inani. cap.. II. l. 2. Ας αγαλινοι. De his Autor Κν-ratri in Cipius Golneralin pag. 23s. Zena, tu es aυis Iovis, plana Grinci Dociatit oregulintuit, nos Iaero carasiteles 3 ct C. Amrolinilni, & A rogali uir MATTHILUS SYLVATICUS caria dellam vel catalia et luna avein interpretatur, utri qtie corrupte pro ortualino, tit ira Onuit Gere emis, cui tanaen Oppiani ἀρορα γαλλοι clive mi, & palscribtis anniina erandi victentur; sed hac in re, cum inihil cle scriptionis dederit Oppiant/s, deianire aliquid tena erarium niihi vicietur. Αμαελίωνες, quae h. l. dicun

G Inerus Η. A. 233. & p. q94. ς' s. cx etVmo nominis conjicit genus esse mota cillae, simile vel iclena cum ea ave, quan1 AN gentoratenses Si semein vocant. Ea dein ratione κίμ λ γ etiam apud Hesychiunt βουκολίνη clicta videtur Geinero, quoniam armenta natiscariana causa amat & circumvolitat. De reliquis ne conjecturam Paulem facere libuit Gesnero, nisi qmKl p. 2 .aserem Oppiani cani velena esse suspicetur; at p. q68. dubitat an sit linaria rubra. De nonaine Σωδες Vereor ut lanum sit. Cap. III. l. . edebatur χρησαντες. Capite sequenta l. I. δεν-γρω pri Vulgato reposui. Cap. V. Initio editio habet και μην κακεῖνο, quod reete, si quid ego hac in re perspicio, Braincit emendavit. lin. a. edebatur κατίδεεῖ τι - κινάονται ν

467쪽

tes: limiliter etiain GESSERUS p. 23. Ceteritin quo I GESΝ Rus , at quantus viri in Hiltoria Avium negaverat, sentis aucupli per accipitres , qtunt ossin in aula constantinopolitana si idem Imperatorum sitidus, qui biis noltra eciam memoria in Saxonici, patria mea quon&im Vigebat, prorsus ignoton ve tuitiori aetati fuisse , Patιltis IV imtingitis in pristatione ad hunc ipsunt Oppiani libellum variis argumentis refutare conariis eli, secl recte Gefriemini pronunciasse multis docere possent, niti 1 unicerent quae disputavit hac de re Bocharti sui GOZ. T. I. p. 2T ILCap. VIL II πλς, quae proprie dicantur, hodie nisi ex

figura vel descriptione , vita carenaus , constare non potest. Diltinguuntur tanaen a παγαις ab Arisophane in Avibiis v. sa8. ubi Scia Ol. πη κιη εἰηγ δικῖυου. Arsoteles Η. A. IX. 8. ubi itiden

de per liciam venatione memorat, πηκὶας nominat, quas tamen

AEliantis 4. I 6. πάγας appellat. Adhae: it ad hanC nominiam varietate in etia in Ges remis Η. Avittin p. 6, I. B Iliartias Hieror. T. l I. p. 9o. πηίοἰς Amistotelis caveas vimineas esse vult. alio

nisi dicas hujuscena Hii sociles Oppiano ex aevo graeci pari hin stae translatas acΗ1aesisse. l. IO. μολπιας vulgabatur, Maod ciunalicubi usurpatii in legi ignorarem, COITeXi Cap. VIII. Ωmς Gallorii in Otιtariae, ut quidem Contendit illustris BupFOΝ Τ. XVII. p. I 3. qui amicitiae cturi equo rati neni repetit a cupiditate , qua grana mamenti fimo equino adhuc crucia inhaerentis appetit, secutus ea in re Phliarclia justicium. Vereor tamen, ut viri docti adhuc rite animuinacia venerint Mi notam, qua Olides ab Omiano Κυνηγετικ. ΙΙ. 4o7. distinguuntur , ubi ait: ωτίδες αλ ἡ χλεν αἰὼ λασιωτατον ουας. Idem de cito suo Arso tetra H. A. VIII. II. περι τὰ ωτα π7ερύγυα σκων, quod Prime conVenit frigi Oto , quem pennis sex secundum auri uin ductus erectis, & auriculariam speciem mentientibus vestitum descripsit I ASSEM1UIST Itin. Palas. p. 29o. An igitur Oppianus otum cum otide confudisse vicendus est, quod plures veteriina fecisse constat Τ Cap. IX. l. 3. ecli nitierat Iri x τις - μῶ' ηαίρας. Ceterum tibia etiam olim in usu

venationis coturnicum fuisse Videtur; inemorat enim inter i strumenta venatoria Ι,ΕONIDAS Tarentinus Analector. T I. p. 223. xi λον ἐπ ἴρτυροι τύρα θέντα. l. T. quod vulgo anim ος legebattir , cum i inportuna distinctione silistulimus. Cap. X. Eadem cle venatione attagenum tradit ALEXANDER Mynclius apud ATHENEUM L. I p. 387. Gallice clicitiis avis haec fancolin a Belonios, illustris BUFFON T.XVII. p. 2saantavcn cum retinet. Sed quod ii idem vir prete clarua α

468쪽

potir ira coqs : plane fusum est, nec ab tallo Veteriam autorianatale quid tradithun est. Cap. XI. l. 6. αυτὴ το κύrsi, male essitum erat, & l. 13. τεμών. c. ap. XII. lin. . editum erat

ues Paxillis. inepte. Minerara P. 3o I. everss perticis. etiam i ale. Intelliguntur h. l. duo Orbes seim circulares lignei, qui-lnas , rete annexin haeret ita, ut utroque sin sim p pullo, praedam incitulat. Totam fabricana ἐπί πατρον statini appellat, viod proprie tamen funis est, quo orbes lignei attracti vi stir-1una propelluntur. Ita vocem usurpat Antipater Statonitis in Analectis Poet. Gr. T. II. p. Io. uiri in instriamentis venato

Cap. XIII. I. Io. vul atur συντύαμένα, quod PDN INGVertit: praeparata. GES NERUS minata. sin. IO. οἶς καὶ ὐ - γξι αλο ορνεον επίκειται MCINDING inte retatur: quibus alia avis assistata insidet. Ita etiam Gesnerias p. q8 I. cums vetii nem seri avi, quod meliorem dare nequeo, Clina ipse grie ca veri, a non caput in. An ἴσπληγξ ia. l. laqueus, Prod ES NERUS voluit Ipso statiin initio male viein GGnerms πάγην Verbo lais queo inte retatus est, nimium pro sensu h. l. vago. Apparetenina intelligi rete duobus orbi is ligneis inclusiun , & per teraram tensum, quod, nisi egregie fallor , ΡLAUTI transennam esse , nunc prini uin eX h. l. Claru in fit; magnopere eni in fallitur Boesiaritas Hie Z. T. I l. p. 9O. qui transtrinani caveam' vimineant esse volebat. Ita vero h unu Bacchid. IV. v I. arintinc ab transenna fuc itirdiis tit/n Geni petit. pendctit hocse piιlare uta intendi tentis Deinde in persa IV. III. I 2. Illinc ego lionisinent hodie in transennam do tis ducam ciolis. Postea in Rudente IV. 7. Io fiunt transennae , tibi decipiuntur dolis. atque edepol in eas plerat/mpte esca inFOnittir, quams quis avidus poscit es a avarater, clae itiit in transtnna. Aliorum automni loca, quae ad la anc significationem non peratinent, Vide ap. Grono Dium Leel . Plii ut. p. 3 8 I. Tenus Plauti est laqueus, vel funiculus, ut reste Nonitu explicat; sed cena germanam esse graecam, primus Samiasus au 'lautum monuit, Comparans τένω, τεννω, Crius tamen autorritas nisi apini Hesi ιιni non exstat, qui: τέννω τε φανος ἐλαινος ἰρίω πωολομέν qualis latinoriina corona palmea lemniscata. FrOXLmum est a τείνω, vel JEOlico τεννω derivare latinum tennere , pro tendere, unde tenus pro tendone , tendicula, ut graecum τενων nervus a τείνω fit. De captura turdorum antiquissumis est locus Homeri Odyss. X. 468. quem Oppianus Halieul. I. 3 expressit. In sine capitis nominantur πυρραι, quae in GemnerisOssice πέρι με legeb atur, ut ipse testatur p. 694. unde malobat reponere οἱ πνρiίω. RLimus H. A. IV. s. τρυγaνι πρὸς πύρρα

469쪽

aniit. p muti verba s raeca nabent, vertenduin erat: repagi

Iin ficu solvi circita actas occitidit. Scilicet existinio ἴσπλῆγα gtiece clici fruitulum ligni, inii laqueus acl v retulana incurva-

Uina intenctitur . & cujus circumactu del incnti s renai si virgulae fines inini vi stissiliunt, avenaqtie pectibiis intra caram laqueo ca

hio est, nec ex verilone Gla ne et , qtR in tanaen rei uluinius, sensus extitit. Reclti iritur χαλαντα aut lina ite vcstuna. uniiii igitur ligno ibres cavere, cle via hoc capite agitur, intentie, statina circuma intur & Dccitullinthir, cham pectibus avis caveana in-

Mellit illivi contigerit aut pilli: iverit: Apud Theocritum Hyll.

lant. Ma thetes Silvaticiu quoque galeritam l aliutriun in te pretatur. Idenr: Charnae Zelus Kalandrus avis. Cf. ω Nemrs p. 78-Cap. XVI. I. 4. ετέραν την editum erat. Cap. XVII. l: 2. ω πόσιν edebatiir. De aucupio noctuae Pallaiiitu Septembro xl L inc in auauibsis appareitIr iatici PitDv Ποαία V taeteraPieinsmisi emta caytalme, ut circa caterulas exerceati tr Octobris. Sunt hic anastes perticze, quibus, noctua imponitur. At apud HoriatiiDn Epod. a. alit inite levi rara tendit retia iii dis furculae stini, quibus rete tensiana inclii tur, graece παλκες, quod tamen voctibulum etiam longe alio sensu cis varis quibus re tui venatoria sultinentiir , usurpatur. Cap. XVil l. μηρίνθου τε Celitum. l. 6. επιΦαύ - vitigabatur. . Capite sequenti lin. I. αγρας addidit Briinci . l. 3. etiam 4ἰκό-ς ud licitil. 4. εκπηδωσιν ωChamr. l. 6. 'ν-τες. posteriorem c turan describit elietina Allienceus 9. a I. k ex eo , si Perieonio credimus, Miantis H. A. 4 3 o. IV. I I9. V. 4 .

470쪽

αἴγος ήχαν poneret, ut monuit etiam Gesnerus p. 6 I s. l. 9 οιγκία repositi , ubi τειχία edebatur. Versio INDIXIII &GEsNERI ieyes habet. Caprimulguna vero caprarit na voera e X- fugere, in insula Creta si e dientena, refert etiam Belonitis O, 1ervat. IAI. cap. X. Cap. XXI. lin 3. Editio πλησιαδει. l. 6. Inniling etlidit:

την ἔρχησιν Δομένου οια την interpretatus : usque diit,r fil-tans nancte in capiatvita Minertis qui 1 legerit, eX versione ejus non paret. Nos inverso ordine verba grmai collocavimus , utilii liena lilii Rie in sensunt funderent. Uzip. XXl l l. Λοουηγοὶ , Κεγχείται in anteriina l)enere alibi non inelnoriintur. Geinerata noni ina sis a m in Oratin specie, Ula quod Hie genus gaudeat, .

φαλκα Ata seu phaletulus Plinio X. c. 4 D in Seleuc ni parthurinn& in Asia a luutica ruin laudatissimae dicunttir. Semel tantum ab Amsotele H. A. VII l. 3. inter palimipedes aves Cun1 anute φαλαρὶς niemoretitur. Nenaorabilis est de hoc genere lociis limraniditur quem aphici Gla iremini p. Izς. videas. porro pro e cium Φελ. ι sponte mea scripsi Φεαίναι, ut ita anserunt municiam genus a nutandi levitate dictum fuerit. Nam vulgatum nomen uncte derivetur non habet, nec φελινος etiam clicitur, nisi de Opere cX subure confecto; . at φελBας est levitate suberis pω- cstiis. Hesychitis: ς in ναο κῶ γε απὸ Ident φεμευον

sciit. AtD.. Ier. Vvisius de poetis Gr cla I Oiri. li I. opp. p et 2 o. Διονυ ος habet, ubi exta OC epilogo I Zeletae vel alterius ipsi sunt V. D. veri)a do ic volin Ibionvsi una perlegetein oppiano antiquiore in esse, quippe ab illo h .L laiulat tina . Vertebat igitur h. l. hontino ea esse edoctos ab Apolline. Sed hoc ita fieri ra tio granaimatica nota petanittit, syiae villi: Diotrusiis υero pro- fletiit, hiecie ab υInstrine edoctilin f s e. Ut acleo ipse Diotan vitiis aritor libri dicendit Iir, non Oppiantis mi in vulgatii ni Windineia Διόνυσ= senstina plane non lirio et, si cle Baccho capi itur. Atque ita quule in ratiocinabar, antequani in V V iacona inent ir uin in II liani incialis lena, Uni p. 73. Conanae inor tu in vulcb.ini Dionustini Chariacentini in Ixeuticis aliplianc fore nobis in lilcem proferendis, & locuna de catarracte ave prosatti ira, qui in hoc ipso libro exitat. Debuit igitur V. V ii Coclex inscriptum ti buisse Dior si Characeni nomen , nec mihi persuadero polliunt patriana a V A ponfictam Dionysii nonaini, quod in Epilogo legerat, additana fuisse. Nilail nos juvat Pauli Colonaesi Catalogiis aetorii na I sit, tibi peti g. 8s9. legitur: Oppiani fere potisιs Diotrusi Perlegetae trit ni, Visos de aticissio scriAst , libromitii Paraselirass. Obiter etiam lectorem. monobtinu3 socii tum in Hieromico T. II..

라틴어 텍스트