Ellenika. Historia Graeca. Recensuit Otto Keller

121쪽

HI. v. 99 προστῆτε των ουτω φανερος ἀδικουμενων, νυν μας

πολυ ηδ μ εγίστους των πώποτε γενέσθαι; τε μεν γὰρ ηὐχετε, των κατὰ θάλατταν μόνον δηπου γεῖσθε νυνδὶ πάντων και μων καὶ Πελοποννησίων καὶ ῶν πρόσθενηρχετε καὶ αυτο βασιλεως του μεγίστην δύναιιινεχοντος ηγεμόνες αν γένοισθε. καίτοι μεν πολλου αξιοι καὶ ἐκείνοις συμμαχοι, ως υμεῖς ἐπίστασθε νυνδε γε εικος τω παντὶ ρρωμενεστερως υμ, συμμαχεῖν

ημῆς et τότε Λακεδαιμονίοις Ουδε γὰρ περ νησιωτων et Συρακοσίων ουδ' περ αλλοτριων, σπερ τότε, ἀλλ' υπερ ημον αυτον ἀδικουμένων βοηθήσομεν. καὶ τουτο 16 μέντοι χρῆ ευ εἰδεναι, τι Λακεδαιμονίων πλεονεξία πολ ευκαταλυτωτέρα ἐστὶ της μετερας γενομενης ἀρχῆς. υμεῖς μεν γὰρ ἔχοντες ναυτικον υ εχόντων

ηρχετε, υτοι δε ὀλίγοι οντες πολλαπλασίων οντων καιουδεν χεῖρον πλισμενων πλεονεκτουσι. αυτ υνλεγομεν μεῖς ευ γε μέντοι ἐπίστασθε, φανδρες Mθηναῖοι, τι νομίζομεν ἐπὶ πολυ μείζω ἀγαθὰ παρακαλεῖνυμα τη μετέρα πόλει os μετερα.wμεν αυτ ειπδεν ἐπαυσατο των δ' Ἀθηναίων 16 πάμπολλοι μεν συνηγόρευον, πάντες δ' ἐψηφίσαντο βοηθεῖν αυτοῖς. Θρασυβουλος δε ἀποκρινάμενος τοψήφισμα καὶ τουτο ἐνεδείκνυτο, τι ἀτειχίστου os

Πειραιος οντος μως παρακινδυνευσοιεν χάριτα αυτοῖς

ἀποδουναι μειζον ὴ λαβον. μεῖς μεν γάρ, ἐφη, ου συνεστρατευσατε ἐφ' hs stς ὴμεῖς δε γε μεθ' υμῖν μαχουμεθα ἐκείν9ις, αν ίωσιν φ' μῆς οἱ μεν δὴ 17 Θηβαῖοι ἀπελθοντες παρεσκευάζοντο ς ἀμυνουμενοι,

δαιμόνιοι Ουκέτι μελλον ἀλλα Παυσανίας με ὁ βασιλευς ἐπορευετο εἰς το ν Βοιωτίαν τύ τε ἐκοθεν ἐχων

122쪽

100 III. V.

στράτευμα καὶ το εκ Πελοποννήσου, πλην Κορίνθιοι Ουκ κολουθουν αυτοῖς. ὁ δε Λυσανδρος, γων το ποίωκέων και ρχομενου καὶ των κατ κεῖνα χωρίων στράτευμα, φθη τον Παυσανίαν ν τω λιάρτω γενύ-ὶ μενος. κων δε υκέτι συχίαν ἔχων νεμεν το ποΛακεδαίμονος στράτευμα, αλλὰ συν ἐς ἐχεν λύει πρ0ς το τεiχος των Ἀλιαρτίων. καὶ το μεν προτον ἔπειθεν αυτοὐς ἀφίστασθαι και αυτOνύμους γίγνεσθαι επε δε των Θηβαίων τινες ὁντες ν τω τείχει διεκώλυον, προσ- is βαλε προς το τεῖχος ἀκούσαντες δε ταῖτα ι Θηβαῖοι, δρύμω β0ήθουν οι τε πλιται καὶ ι ππεῖς. πύτεραμεν οὐν, ἐτε λαθύντες τον Λύσανδρον ἐπέπεσον αὐτω εἴτε καὶ αiσθύμενος προσιύντας κρατήσων πεμενεν, αδηλον τοῖτο δ' οὐ σαφες, τι παρὰ τεῖχος μάχη γένετο και τροπαῖον στηκε προς τὰς πύλας

των Ἀλιαρτίων. ἐπεὶ δε αποθανύντος Λυσάνδρου ἔφευγον οι αλλοι πρ0 το ὁρος, ἐδίωκον ἐρρωμένως 20 οι Θηβαῖοι. ως δε ἄνω ὁ ησαν διώκοντες καὶ δυσχωρία τε και στενοπορία πελάμβανεν αυτούς, ποστρέψαντες οἱ ὁπλιται κύντιζόν τε και βαλλον. ως δε πεσον αυτον δύο η τρεις ι πρῖτο καὶ ἐπὶ τους

λοιποὐς επεκυλίνδουν πετρους ει το κάταντες καὶ

πολλyὶ προθυμία νέκειντο, ἐτρέφθησαν οι Θηβαῖοι

απ του κατάντους καὶ ἀποθνύσκουσιν αυτον πλείους

μουν, νομίζοντες ου ἐλάττω κακὰ πεπονθέναι πεποιηκέναι τη δ' ὐστεραία, ἐπει ισθοντο ἀπεληλυ- θύτας εν νυκτὶ τούς τε ωκέας και τοὐς αλλους απαντας oi καδε κάστους εκ τούτου μεῖζον δη φρύνουν

ἐπὶ τ γεγενημένω ἐπει δ' se ὁ Παυσανίας ἀνεφαίνετο ἔχων τ ἐκ Λακεδαίμονος στράτευμα, πάλιν α ἐν

123쪽

HI. v. 101 μεγάλω κινδυνω ῆγοῖντο ἐναι, καὶ πολλην φασαν

σιωπήν τε και ταπεινότητα εν τω στρατευματι ἐναιαυτον δε δε si στεραία τε Ἀθηναιοι ἐλθόντες 22 συμπαρετάςαντο ο τε Παυσανίας οὐ προσηγεν ουδεεμ χετο εκ τούτου o μεν qβαίων πολυ μεῖζον φρύνημα γίγνετο ὁ δε Παυσανίας συγκαλέσας πολεμάρχους καὶ πεντηκοντηρας ἐβουλευετο ποτερον μάχην συνάπτοι η πύσπονδον τόν τε Λυσανδρον ἀναιροῖτο και του με αὐτο πεσόντας λογιζύμενος δ' ὁ Παυ- 23σανιας και γαλλο ο εν τελει Λακεδαιμονίων δες Λυσανδρος τετελευτηκὰς εἴη καὶ το με αυτο στράτευμα ηττημενον ἀποκεχωρήκοι, και Κορίνθιοι μεν παντάπασιν ου ηκολούθουν αὐτοῖς, ο δε παρόντες οὐ προθυμως στρατευοιντο ἐλογίζοντο δε καὶ τοιππικον δε το μεν ἀντίπαλον πολύ, το δε αυτῖνολίγον iη, τ δε μέγιστον, τ οι νεκροὶ - τω τείχειεκειντο, στε οὐδε κρείττοσιν οὐσι δια τους ἀπο τῖν πύργων ράδιον iη ἀνελεσθαι δια ουν πάντα ταυτα ἐδοξεν αὐτοῖς τους νεκροψ υποσπόνδους ἀναιρεῖσθαι. οι μεντοι Θηβαῖοι ἐπαν τι υ αν ποδοιεν του 24

νεκρούς, εἰ μη φ' τε ἀπιενα ε της χώρας. ιδ ασμενοί τε ταυτα ρ κουσαν καὶ ἀνελόμενοι τους νεκροψ ἀπρσαν ἐκ της Βοιωτίας. τούτων δε πραχθέντων ο μεν Λακεδαιμόνιοι θυμως ἀπησαν, οἱ δε Θηβαῖοι μάλα υβριστικος, εἰ και μικρύν τις τον χωρίων τ0 ἐπιβαίη, παίοντες δίωκον εἰς τὰς δούς. αυτ μεν η υτως η στρατιὰ το Λακεδαιμονίων διελύθη ὁ μεντοι Παυσανίας πει ἀφίκετο tκαδε, 25 ἐκρίνετο περὶ θανάτου. κατηγο9ουuένου δ' υτos καὶ τ υστερήσειεν ει υλίαρτον του Λυσάνδρου, συνθέμενος εις την αυτην μέραν παρεσεσθαι, καὶ ὁτι

124쪽

102 l. V. IV. I.

υποσπόνδους ἀλλ' ο μάχη πειρῆτο τους νεκρους ἀναιρεῖσθαι, καὶ τι τον δῆμον των θηναίων λαβὼν ε τω Πειραιεῖ ἀνηκε, καὶ προς τούτοις ου παρόντος ἐν τῆ dissi, θάνατος αυτο κατεγνώσθη καὶ φυγεν εἰς εγεαν, και τελευτησε μέντοι κεῖ νόσω κατὰ

μεν οὐ την Ἐλλάδα ταυτ ἐπράχθη

IV. IV. 1. V δε Ἀγγησίλαος ἐπεὶ ἀφίκετο αμα μετοπώρ εἰς την του Φαρναβάζου Φρυγίαν, την με χώραν καε καὶ ἐπόρθει, πύλεις δε τὰς με βία, τὰ δ' κουσας προσελάμβανε. λέγοντος δε του Σπιθριδάτου ειελθοι πρ0ς την Παφλαγονίαν συν αυτω, Τον των

Παφλαγόνων βασιλέα καὶ ις λόγους ἄξοι και συμμαχον ποιήσοι, προθυμως ἐπορευετο, πά ι τούτου πιθυμον,το ἀφι τάναι τι ἔθνος ἀπο βασιλέως. 8 πε δε ἀφίκετο εις την Παφλαγονίαν ῆλθεν 'πιτυς και συμμαχίαν ἐποιησατο καὶ γαρ καλούμενος ποβα Iιλεως ου ἀνεβεβήκει πείσαντος δε του Σπιθριδάτου κατέλιπε τω Dγηοιλάω 'πιτυς χιλίους μεν ιππεας, δισχιλίους δε πελταστάς χάριν δὲ τούτων MA 'Aγησίλαος τω Σπιθριδάτθ' ἰπε μοι, φη, o Σπιθριδάτα, ου αν δοίης 'πιτυ την θυγατέρα Πολύ γε, φη, μὰλλον η ἐκεινος α λάβοι φυγάδος ἀνδρος βασιλεύων πολλης καὶ χώρας καὶ δυνάμεως. τότε μεν ουν ταοτα μόνον ἐρρήθη περὶ το γάμου. πει δε υτυς ἔμελλεν ἀπιέναι, λθε προ τον 'Aγησίλαον ἀσπασόμενος. ρξατο δὴ λόγου ὁ Ἀγησίλαος παρύντων ων τριάκοντα, μετα- στησάμενος τ0ν Σπιθριδάτην Λέξον μοι, φη, o Orυ, ποίου τινος γένους εστιν ὁ Σπιθριδάτης ὁ δ' ἐπεν τι Περσδ ουδενος ενδεέστερος. I 0 δὲ ιον, φη,

125쪽

'πιτυς, αλη γάρ ἐστι. Καὶ γ μεν, φη, ἐπεὶ φίλος

ημῖν γεγενησαι, συμβουλευοιμ αν σοι την παῖδα αγεσθαι γυναῖκα, καλλίστην μεν ουσαν, ου τί ἀνδρὶ ηδιον πατρος δ' υγενεστάτου, δυἔγαμιν δ' χοντος τοσαυτην ος π Φαρναβάζου ἀδικηθεὶς υτ τιμω ρεῖται υτιν στε φυγάδα πάσης της χώρας, Δ ὁρας, πεποίηκεν. i σθι μεντοι, ἔφη, τι σπερ κεῖνον ἐχθρον ὁντα δύναται τιμωρεῖσθαι, ουτ καὶ φίλον ανδρα εὐεργετεῖν ν δύναιτο νόμιζε δὲ τούτων πραχθεντων μηκεῖνον αν σοι μόνον κηδεστὴν ἐναι, ἀλλακαι με και τους αλλους Λακεδαιμονίους, μῖν δ'

ηγουμένων της πιλάδος καὶ την ἄλλην Ελλάδα καὶ

μὴν μεγαλειοτέρως γε σου, εἰ αοτα πράττοις, τίς αν ποτε γήμειε ποίαν γὰρ νύμφην πώποτε τοσουτο ιππεῖς καὶ πελτασταὶ και ὁπλῖται προέπει χραν σοι την σὴν γυναῖκα εἰς O GO Oiκον προπέμψειαν αν και

'υτυς ἐπήρετο Aoκοοντα δ', εφη, δε γησίλαε, ταοτ 10 καὶ Σπιθριδάτη λέγεις - τους θεούς, φη ὁ Ἀγησίλαος, κεῖνος μεν ἐμέ γε οὐκ ἐκέλευσε ταυτα λέγειν εγ μέντοι, καίπερ 'περχαίρων, ταν ἐχθρον τιμωμρῖμαι, πολυ μῆλλύν μοι δοκο δεσθαι, ταν τι τοις φίλοις ἀγαθον ἐξευρίσκω. T ουν, φη, ου πυνθάνη 11t καὶ κείνω βουλομένω ταυ ἐστί; καὶ ὁ Ἀγησίλαος I , φη, μεῖς, Ἀριππίδα, καὶ διδάσκετε αὐτον βουληθῆναι περ δεμεῖς. οι μεν δὴ ἀναστάντες ἐδίδασκον. 12επε δε διέτριβον Βούλει, φη, 'υτυ, καὶ hμεῖς δεοροκαλέσωμεν αυτόν Πολύ γ' αν ἐμαι μαλλον πb OB

126쪽

104 'V. I. δη κάλει ὁ Ἀγησιλαος τον Σπιθριδάτην τε καὶ Τους 13 λλους προσιόντων δ' υθυς ἐπεν ὁ Βριππίδας' αμ ν αλλα, o Ἀγγὶ σίλαε, α ρηθεντα τί αν τις bιακρολογοίην τελος ἰλ λέγει Σπιθριδάτης mctW ποιεῖν αν 14 δέως ο τι σοὶ οκοίη Ἐμοὶ μεν τοίνυν, ἔφη, δοκεῖ, ὁ Ἀγησίλαος, σε μεν, o Σπιθριδάτα, τυχι ἀγαθοὶ διδύναι ' τυῖ h θυγατέρα, σε δε λαμβάνειν τὴν μέντοι παιδα προ ρ0ς υκ αν δυναίμεθα πεζr ἀγαγεῖν.

καὶ λαβόντες ἐπὶ τούτοις ἀπέπεμπον του 'πιτυν. ευθώς ὁ Ἀγησίλαος, ἐπεὶ ἔγνω αυτον σπεύδοντα, τριήρη λ ρώσας καὶ Καλλι αν Λακεδαιμόνιον

κελευσας ἀπειγαγεῖν την παιδα, αυτος ἐπι Λασκυλείου ἀπεπορεύετο, ενθα καὶ τα βασίλεια ην Φαρναβάζω, καικομαι περι αυτὰ πολλαὶ και μεγάλαι καὶὀφθονα εχουσαιτα επιτήδεια καὶ θηρα α με καὶ ε περιειργμένοις παραδείσοις, α δε καὶ ἀναπεπταμένοις τύποις, πάγ-I καλαι παρέρρει δὲ καὶ ποταμ0ς παντοδαπῖν χθύων πλήρης ην δε καὶ τα πτηνὰ φθονα τοις ὀρνιθευσαι δυναμέim ις ἐντα0θα μεν δὴ διεχείμαζε, και αυτόθεν και συν προνομαζ τα επιτήδεια si στρατια λαμβάνων. 17 καταφρονητικος δε π0τε καὶ ἀφυλάκτως δια et μηδεν πρότερον ἐσφάλθ α λαμβανύντων των στρατιωτῖν ταεπιτήδεια, πετυχεν αυτοις ὁ Φαμνάβαζος κατὰ τωπεδίον ἐσπαρμενοις, αρματα μεν εχων δύο δρεπανηφόρα, ππέας 25 ὁ Δ τετρακοσίους δια γὰρ το φοβεῖσθαι μή, εἴ που κατασταίη, κυκλωθεὶς πολιορκοῖτο, αλλοτε αλλη της

χώρας ἐπῆει, δεσπερ Ῥι νομάδες καὶ μάλα ἀφανίζων

18 τὰς στρατοπεδεύσεις. οἱ δ' Ἐλληνες δες ἐδον αὐτον προσελαύνοντα, συνέδραμον δε εἰς πτακ0σίους ὁ δ'

127쪽

ου ἐμέλλησεν, ἀλλα προστησάμενος τὰ ἄρματα αὐτος δε συν Ἀοι. ἱππευσιν οπισθεν γενύμενος. ἐλαυνειν εἰς αυτους ἰκελευσεν di δε τὰ αρματα ἐμβαλόντα is διεσκέδασε το ἰθρύον, ταχυ οἱ ἱππεῖς κατέβαλον ς εἰς Ἀκατον ἀνθρώπους, i δ' ἰλλοι κατεφυγον προς

στρατοπεδευόμενον, ἀπεχοντα στάδια ς ε ξήκοντα καὶεκατόν, καὶ 4υθυ. λέγει m00 τον φιππίδαν. καὶ 1μυριππίδας ἐπιθυμον λαμπρύν τι ἐργάσασθαι, αιτεῖτον Ἀγησίλαον πλίτας τε ει δισχιλίους και πελταστὰς

αλλους τοσουτους καὶ ἱππέας τους τε Σπιθριδάτου καιτους Παφλαγύνας ξ ι των Ἐλλήνων πύσους πείσειεν.επεὶ ὁ υπέσχετο αυτῶ, ἐθύετο και αμα δείλη καλλιερη- 22σάμενος κατέλυσε την θυσίαν. ε δε τουτου δειπνήσαντας παρηγγειλε πα9εῖναι πρόσθεν το στρατοπέδου.

d 'r μέρα ἐπιπεσδεν τη Φαρναβάζου στρατοπεδεία,

ὰλίσκεται, και πολλὰ μεν ἐκπώματα και ἄλλα δ' οἱα Φαρναβάζου κτήματα, Ἀρ0ς χε τούτοις σκεύη πολλὰ και ποζύγια σκευοφόρα. ἐπεὶ δε τὰ ληφθέντα χρή 26ματα ἀπήγαγον οῖ τε Παφλαγόνες και ὁ Σπιθριδάτης, υποστησας Hριππίδας ταξιάρχους και λοχαγο0ς ἀφείλετο ἄπαντα τόν τε Σπιθριδάτην και τους Παφλαγόνας, ναδὴ πολλὰ ἀπαγάγοι τὰ ιχμάλωτα τοῖς λαφυρ0πώλαις. εκεινοι μέντοι ταῖτα παθόντες υκ νεγκαν, VIX Q 27

128쪽

106 IV. I. ἀδικηθέντες καὶ ἀτιμασθεντες νυκτος συσκευασάιιενοιωχοντο ἀπιόντες ει Σάρδεις προς Ἀρι&ῖον πιστευ-

σαντες, τι καὶ ὁ Ἀριαῖος ἀποστὰς βασιλεως ἐπολεuησεν 28 αυτω Ἀγησιλάω μεν δὴ της ἀπ0λείψεως το Σπιθριδάτου και το Μεγαβάτου καὶ των Παφλαγόνων οὐδενἐγενετο βαρυτερον εν τὶ στρατεία. 29 H δε τις πολλοφάνης Κυζικηνύς, O κώ aρναβάζω ἐτύγχανεν ε παλαιου ξένος ων και Ἀγησιλάω

30 λύγους περ φιλίας Φαρνάβαζον. ως δ' ηκουσεν αυτοO. σπονδὰς λαβων καὶ δεξιὰν παρην γων τον Φαρνάβαζον εις συγκείμενον χωρίον, ἐνθα ὁ Ἀγησίλαος

και οἱ πεμ αυτον τριάκοντα χαμαὶ ν πύ τινι κατακε

μενοι ἀνέμενον ὁ δε Φαρνάβαζος κεν ἔχων στολην

πολλο χρυσο ἀξίαν. ποτιθέντων δε αυτ των θεραπόντων ραπτά, ἐφ' o καθίζουσιν οι Περσαι μαλακος, 'Iσχυνθη ἐντρυφησαι, ρῖν του Ἀγησιλάου την φαυλότητα κατεκλίθη ουν καὶ αυτος δεσπερ εἶχε 31 χαμαί. και προτα μεν αλληλους χαίρειν προσεῖπαν, ἔπειτα την δεξιὰν προτείναντος του Φαρναβάζου ἀντι- προυτεινε καὶ ὁ γ' σίλαος μετὰ δε τοῖτο ἱρξατο λόγου

32 ὁ Φαρνάβαζος και γαρ ὴν πρεσβυτερος 'SZ γ' σίλαε

καὶ πάντες οἱ παρόντες Λακεδαιμόνιοι, ἐγω μιν, τε τοι Ἀθηναίοις π0λεμειτε, φίλος και συμμαχος γενόμην, και τ μεν ναυτικον το μέτερον χρηματα παρέχων ἰσχυρον ποίουν, ἐν δὲ τη γ αυτυς π τoOῖππου μαχόμενος μεθ' υμῖν εἰς την θάλατταν κατεδίωκον του πολεμίους. καὶ διπλοον σπερ ισσα φέρνους ουδὲν πώποτέ μου et τε ποιήσαντος osτ' εἰπύνη τον προς is sti ἔχοι αν κατηγορησαι τοιουτος δε

129쪽

IV. I. 107γενύμενος νον υτ διάκειμαι φ' μον o ουδε δεῖπνον ἐχω ν λ εμαυτου χώρα ει μη τι δε ανυμεῖς λίπητε συλλεζομαι, σπερ τα θηρία. α δε μοι ὁ πατὴρ καὶ οἰκηματα καλὰ καὶ παραδείσους και δενδρων καὶ θηρίων μεστους κατέλιπεν, ἐφ' i ηυφραινύμην, ταfτα πάντα se τα με κατακεκομμένα τα δεκατακεκαυμένα. εἰ υ ἐγ μὴ γιγνώσκω μήτε τα ὁσια μήτε τα δίκαια υμεῖς δὴ διδάξατε με πως ταοτ'εστὶν ανδρον ἐπισταμένων χάριτας ἀποδιδόναι δ μεν 4

αυτον και σιώπqσαν ὁ δε γησίλαος χρύνω ποτε εiπεν Ἀλλ' is αι ιεν σε, o Φαρνάβαζε, εἰδεναι τι κα εν ταῖς Ελληνικαῖς πύλεσι ξένοι ἀλλήλοις γίγνονται

ἄνθρωποι. υτοι δε, ταν αι πύλεις πολεμιαι γενωνται, συν ταῖς πατρίσι καὶ τοῖς ἐξενωμενοι πολεμουσι καί, αν ουτ τυχωσιν, ἔστιν τε και ἀπεκτειναν αλλήλους.

και μεῖς οὐ νον βασιλεῖ τω μετερ πολεμοοντες πάντα ναγκάσμεθα τα κείνου πολεμια νομίζειν σοί γε μέντοι φίλοι γενέσθαι περὶ παντος αν ποιησαίμεθα. και ει με ἀλλάξασθαί σε ἔδει ἀντι δεσπότου βασιλέως 35ήμας δεσπότας, ου αν ἔγωγέ σοι συνεβουλευον νον δε ἔξεστί σοι μεθ' ημῖν γενομένω μηδένα προσκυνοοντα μηδε δεσπύτην ἔχοντα αν καρπούμενον τα σαυτου. καίτοι ἐλεύθερον εἰναι ἐγω μεν is αι ἀντάξιον ἐναιτων πάντων χρημάτων οὐδε μέντοι OOτύ σε κελεύομεν, 36

πένητα μεν, ἐλεύθερον δ' εἰναι, αλλ' ημῖν συμμάχοις χρώμενον sξει μη τὴν βασιλέως αλλὰ την σαυτο se

ἀρχήν, τους νον ὁμοδούλους σοι καταστρεφύμενον, ωστε σοὐς υπηκύους ἐναι. καίτοι εἰ μα ελεύθερός εἴη καὶ πλούσιος γένοιο, τίνος α δεοι μη οὐχι

πάμπαν ευδαίμων εἰναι, Ῥυκοον, ἔφη ὁ Φαρνάβαζος, r

130쪽

108 IV. I.

ἁπλῖς μιν ἀποκρίνωμαι περ ποιήσω; Πρεπε γουν σοι. γ τοίνυν, ἔφη, ἐὰν βασιλευς αλλον μεν στρατηγον πεμπη, με δὲ πήκοον κείνου τάττst, βουλήσομαι μῖν και φίλος καὶ συμμαχος ἐναι' εὰν μεντοιμοι την ἀρχην προστάτττὶ - τοιουτόν τι δε εοικε, φιλοτιμία ἐστίν - ευ χρὴ εἰδεναι τι πολεμήσω μῖν 38 δε αν δυνωμαι αριστα ἀκουσας ταοτα ὁ Ἀγησίλαος ελάβετο της χειρ0 αυτου καὶ ἐπεw id, δε λωστε

σέ, τοιουτος ων φίλος μῖν γενοιο ῖν δ' οὐν εφη, ἐπίστω, τι νυν τε πειμι δε αν δυνωμαι τάχιστα κτης σῆς χώρας το τε λοιπου, καν πύλεμος ' , εως νε αλλον χωμεν στρατευεσJαι, o τε καὶ των σον ἀφεξόμεθα. 39 ούτων δε λεχθέντων διελυσε την συνοδον καὶ

μεν Φαρνάβαζος ἀναβὰς επὶ τον ππον ἀπαγει, ὁ δὲ

ε της Παραπίτας υἱις αὐτos, καλος τι ων, πολειφθεις καὶ προσδραμών Σενον σε, φη, 'Aγησίλαε, ποιουμαι. δε γε δέχομαι μέμνησό νυν, φη. καὶ et θυς το παλτύν - ἐχε δε καλόν - δωκε τω Ἀγησιλάω

δε δεξάμενος, φάλαρα ἔχοντος περὶ τω ππω δαίουτο γραφεως πάγκαλα, περιελδεν ἀντέδωκεν αυτω τότε

μεν ουν ὁ παῖς ἀναπηδήσας επὶ τ0ν ππον μετεδίωκε 40 0ν πατέρα δε δ' εν τη του Φαρναβάζου ποδημία ἀποστερον δελφος τὴν ἀρχην φυγάδα ἐποίησε τον της Παραπίτας υἱόν, τά τ αλλα ὁ Ἀγησίλαος ἐπεμελεῖτο

αυτ0s, και ἐρασθέντος αυτου του Eυάλκους υιέος θη- ναίου, πάν ἐποίησεν ποος α δι κεῖνον ἐγκριθείητο στάδιον εν λυμπία, μέγιστος ων των παίδων.4 Kαὶ τότε δη, σπερ ἐπε πρ0 τον Φαρνάβαζον,ευθ b ἀπεπορευετο ἐκ της χώρας σχεδον δὲ καὶ ἔαρηδη πέφαινεν ἀφικόμενος δ' εἰς Θήβης πεδίον κατ-