Ellenika. Historia Graeca. Recensuit Otto Keller

151쪽

lv. v. 129 και κύων πεδείκνυε δε ουδεὶς ἀντεξ ι ταυτα δεπOOiσας ἐστρατοπεδευσατο περὶ το Λέχαιον κα τους ωqβαιων μέντοι πρέσβεις εἰς με το στυ υκ ἀνηκε, κατὰ θάλατταν δὲ εἰς Κρευσιν ἀπεπεμψεν. τε δεὰν θους τοῖς Λακεδαιμονίοις γεγενημέν si της τοιαύτqς συμφορῆς, πολ πένθος ην κατὰ et Λακωνικ0ν στράτευμα, πλqν ὁσων ἐτέθνασαν ν χώρα et υιοὶ et πατερες

ἀδελφοί obro δ' ῶσπερ νικηφόροι λαμπροὶ καὶ ἀγαλ-λύμενοι τω οἰκεί πάθει περ jσαν. ἐγενετο ὁ τ 11της μύρας πάθος τοιωδε τρόπω οι μυκλαῖοι αείποτε απερχονται ει τὰ Γακίνθια ἐπὶ τον παιὰνα, άντε στρατοπεδευόμενοι τυγχάνωσιν εάν τε ἄλλως πως ἀποδημουντες. καὶ τότε η τους ε πάσης τῆς στρατιας μυκλαίους κατέλιπε μεν γησίλαος εν Λεχαίω. δ' κεῖ φρουρον πολεμαρχος τοὐς μὲν ἀπ των συμμάχων φρ0υροὐς ταξε φυλάττειν τι τεῖχος αὐτις δε

σὐν η των πλιτον καὶ τη των ἱππεων μύρα παρὰ την πόλιν τῖν Κορινθίων τοὐς μυκλαιεῖς παρῆγεν. ἐπεὶ δε ἀπεῖχον σου i κοσιν γ τριάκοντα σταδίους 12του Σικυῖνος, ὁ μεν πολεμαρχος σὐν τοῖς ὁπλίταις οὐσιν ως ἐξακοσίοις ἀπηει πάλιν επὶ τ Λέχαιον, τον δ' ἱππαρμοστην ἐκελευσε σψν η τον ἱππέων μύρα, ἐπεὶ προπέμψειαν τοὐς Ἀμυκλαιεῖς μεχρι ὁπόσου αυτοὶ

κελεύοιεν, μεταδιώκειν. καὶ τι με πολλοι σαν ντη Ιορίνθω και πελτασταὶ καὶ ὁπλῆ ται οὐδὲν γνύουν κατεφρόνουν δὲ δια τὰ ἔμπροσθεν τυχας Vδένα αν ἐπιχειρησαι σφίσιν. οι δ' εὐτον Κορινθίων Giεως, 3 Καλλίας τε ὁ 'Iππονίκου, τῖν θηναίων ὁπλιτῖν GTρατηγῖν, καὶ φικράτης, τον πελταστον ἄρχων, καθοροντες αὐτοὐς καὶ ου πολλοὐ φύντας καὶ ἐρήμους καὶ πελταστῖν καὶ ιππέων, ἐνόμισαν ἀσφαλες hi ναι ἐπιδίσδαι

152쪽

130 IV. V. αυτοῖς τω πελταστικω. ει με γαρ πορευοιντο τὴ δω. ἀκοντιζομενους αν αυτους εἰς τα γυμνὰ ἀπόλλυσθαι εἰ δ' ἐπιχειροῖεν διώκειν, ραδίως αν ἀποφυγεῖν πελτα-στ αις OP ἐλαφροτάτοις τους πλίτας γνύντες δε ταοτα

i ἐξάγουσι. καὶ ὁ με Καλλίας παρέταξε τους ὁπλίτας ου πορρω της πόλεως, ὁ δε φικράτης λαβον τους πελταστὰς ἐπέθετο χὶ μύρα. οι ὁ Λακεδαιμόνιοι ἐπεὶ

ἐκοντίζοντο και ὁ με τις τετρωτο, ὁ δε και ἐπεπτώκει, τουτους μεν κελευον τους πασπιστὰς ἀραμένους

ἀποφέρειν εις εχαιον καὶ ουτοι μόνοι της μύρας θἀληθεία σώθησαν ὁ δε πολεμαρχος ἐκέλευσε et δέκα i5 αφ' βης ἀπ0διῖξαι τους προειρημένους δε δε δίωκον ῆρουν τε υδένα ε ἀκοντίου βολῆς πλῖται ὁντες πελtαστάς καὶ γὰρ ἀναχωρεῖν αυτους ἐκέλευε πριντους ὁπλίτας μου γίγνεσθαι ἐπεὶ δε ἀνεχώρουν ἐσπαρ-

μενοι, τε διίζαντες δε τάχους καστος iχεν ἀναστρέφοντες ι περὶ τ0ν φικράτη, οῖ τε ε του ναντίου πάλιν ηκύντιζον και ἄλλοι κ πλαγι 0υ παραθέοντες εις τα γυμνά. καὶ ε υδυς μεν ἐπὶ τῆ προτρ διώζει κατηκόντιζον εννέα η δέκα αυτον. ἰς δ τοῖτο γένετο, i πολὐ δη θρασυτερον πέκειντο ἐπεὶ ὁ κακος πασχον, πάλιν κέλευσεν ὁ πολέμαρχος διώκειν τα πεντεκαίδεκα ἀφ' βης. ἀναχωρ0οντες δε ἔτι πλείους αυτον η TO πρῖτον ἔπεσον ηδ δε τῖν βελτίστων ἀπολ Dλύτων, O ιππεῖς αυτοῖς παραγίγνονται καὶ συντούτοις αὐας δίωςιν ἐποιησαντο δε δ' ἐνέκλιναν οἱ πελτασταί, εν τούτω κακος ο ιππεῖς ἐπέθεντο ου γὰρ ξως ἀπέκτεινάν τινας αυτον ἐδίωςαν, ἀλλα συν τοις ἐκδρόμοις ἰσομέτωποι καὶ ἐδίωκον καὶ ἐπέστρεφον. ποιοῖντες δε καὶ πάσχοντες τα ὁμοῖα τούτοις και αὐθις, αυτοὶ μεν ει ἐλάττους τε και μαλακώτεροι ἐγίγνοντο,

153쪽

lV. v. 13; οἱ δε πολέμιοι θρασύτεροί τε καὶ ἀεὶ πλειους ι ἐγχει- ροοντες. ἀπορουντες η υνίστανται επὶ βραχυν τινα γήλ0φον, πέχοντα τῆς μεν θαλάττης Δ δύο στάθια, το δε Λεχαίου ς ε η πτακαίδεκα στάJια. αἰσθόμενοι δ' οἱ ἀπ του Λεχαίου, εἰσβάντες ει πλοιάρια παρέπλεον, ως ἐγένοντο κατὰ τ0ν γήλοφον οι δ'

ἀπορουντες Idq, τι πασχον μεν κακος και ἀπέθνζ-σκον, ποιεῖν ὁ Ουὁεν ἐδυναντο, π90 τούτοις δε ρῖν- τες και τους ὁπλίτας ἐπιόντας, ἐγκλίνουσι. καὶ ι μεν ἐμπίπτουσιν αυτῖν εις την θάλατταν, ὀλίγοι δέ τινες μετὰ των ιππέων εἰς Λέχαιον ἐσώθησαν. εν πάσαις

δε ταῖς μάχαις καὶ τη φυγi ἀπέθανον περὶ πεντήκοντα και διακοσίους. καὶ ταῖτα μεν obrως επέ- 18

πρακτο.

- δε τούτου ὁ Ἀγησίλαος την μεν σφαλεῖσαν μύραν ἔχων ἀπ ει αλλην δε κατέλιπεν εν ω Λεχαίω. διιδεν ε ἐά ἐκου μεν ἐθύνατο ψιαίτατα κατήγετο εἰς τὰς πόλεις, ως δ' ἐδύνατο πρωαίτατα ἐξωρμῆτο. παρὰ δε αντίνειαν ξ ρχομενοῖ ρθρου ἀναστὰς

ἔτι σκοταῖος παρηλθεν. υτω χαλεπος αν ἐδόκουν ιστρατιῖται τους Μαντινέας ἐφηδομένους τω υστυχήματι θεάσασθαι ἐκ τουτου δε μάλα και ὰλλα ἐπ- 'ετύγχανεν φικράτης καθεστηκότων γα φρουρῖν ἐν Σιδουντι με και Αρομμυονι π Πραξίτου, τε κε νος εἱλε ταοτα τὰ τείχη, ἐν Οἰνύρ δε πο Ἀγησιλάου, οτεπερ το Πείραιον ἐάλω πάνθ' ἐλε ταοτα τὰ χωρία. το μέντοι Λέχαιον ἐφρουρουν οἱ Λακεδαιμένιοι και ι σύμμαχοι οι φυγάδες δε τον Κορινθίων, Ουκέτι πεζηπαριύντες ἐκ Σικυῖνος διὰ την της μύρας δυστυχίαν, ἀλλὰ παραπλέοντες ει Λέχαιον καὶ ἐντεοθεν ορμώμενοι, πράγματα εἰχόν τε καὶ παρειχον τοῖς ἐν τω ἄστει.

154쪽

132 IV. I. vi. Μετὰ δε τοῖτο οἱ Ἀχαιοὶ χοντες Καλυδῖνα, το παλαῶν ιτωλίας ην, καὶ πολίτας πεποιημενοι Ους λυδωνίους φρουρεῖιν ναγκάζοντο εν αυτη. οι γὰρ Ἀκαρνῆνες επεστράτευον, καὶ των Ἀθηναίων δε καὶ Βοιωτῖν συμπαρῆσάν τινες αυτοῖς δια το συμμάχους Eiναι πιεζόμενοι Ουν π αυτῖν οι Ἀχαι0 πρεσβεις πεμπουσιν εις την Λακεδαίμονα οι δ' ἐλθόντες ἔλεγον 2 τι υ δίκαια πάσχοιεν πο τῖν Λακεδαιμονίων. υμεῖς

μεν γάρ, φασαν, μῖν, o ανδρες, πως αν μεις παραγγελλητε συστρατευώμεθα και πύμεθα ὁποι νηγησθε υμεῖς δε πολιορκουμ ων μῖν πο Ἀκαρνάνων καὶ τον συμμάχων αυτοῖς Ἀθηναίων καὶ Βοιωτῖν οὐδεμίαν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθε. υκ αν οὐ δυναίμεθα ημεῖς τούτων ουτω γιγνομένων ἀντέχειν, ἀλλ' η ἐάσαντες τον εν Πελοποννησω πόλεμον διαβάντες πάντες πολεμήσομεν Ἀκαρνασί τε και τοῖς συμμάχοις αυτῖν, Q εἰρηνην ποιησώμεθα ὁποιαν αν τινα χυνώμεθα. 3 ταοτα δ' ελεγον παπειλοῖντες τοι Λακεδαιμονίοις ἀπαλλαγήσεσθαι της συμμαχίας, ει μη αὐτοις ἀντεπικουρήσουσι. τούτων δε λεγομενων δοξε τοῖς τ' ἐφύροις καὶ et ἐκκλησία ἀναγκαῖον ἐναι στρατεύεσθαι μετὰ τον χαιῖν επὶ τους καρνῆνας. καὶ ἐκπεμπου-

σιν γησίλαον, δύο μόρας ἔχοντα καὶ τον συμμάχων

τ μέρος. οι μέντοι Ἀχαιοὶ πανδημει συνεστρατεύοντο

4 res δὲ διέβη ὁ Ἀγησίλαος, πάντες μεν ι ἐκ τον αγρον καρνῆνες ἐφυγον εις τὰ ἄστη, πάντα δε τὰ βοσκήματα ἀπεχώρησε πύρρω, πως μη ἁλίσκηται ποτο στρατεύματος. ὁ δ' γησίλαος επειδὴ ἐγένετο ἐν

τοις ὁρίοις της πολεμίας, πέμψας ει Στράτον πρ0 τοκοινον τῖν Ἀκαρνάνων εἶπεν ως, ει μὴ παυσάμενοι της προς Βοιωτούς και δηναίους συμμαχίας εαυτοὐς

155쪽

IV. 1. 133 και τοi 'Aχαιους , συμμάχους α ρ, Gor/ται, Γώσει πασαν την γῆν αυτον φεξης και παραλείψει ουδεν.επε δε υκ πείθοντο, υτως ἐποίει, καὶ κόπτων

συνεχος την χώραν ου προΓει πλεον της με9ας δεκα η δώδεκα σταδίων οἱ μεν ουν Ἀκαρνανες, γησάμενοι ἀσφαλες εἰναι δια τὴν βραδυτητα το στρατεύματος, τά τε βοσκήματα κατεβίβαζον κ των δρων καὶ της χώρας τὰ πλεῖστα ειργάζοντο. επε δε εδύκουν

τω Ἀγησιλάω πάνυ δη θαρρεῖν, μερα πέμπτ' ηεκτr και δεκάτI ἀφ' ς εἰσεβαλε θυσάμενος πρῶδιεπορευθη προ δείλης ἐξηκοντα και κατον στάδια επὶ τὴν λίμνην περ ην τὰ βοσκήματα των καρνάνων σχεδον πάντα ην, και λαβε παμπληθῆ καὶ βουκύλια και ἱπποφόρβια καὶ ἄλλα παντοδαπὰ βοσκήματα και ἀνδράποδα πολλά. λαβὼν δε και μείνας αυτο την

ἐπιουσαν ημεραν διεπώλει τὰ ιχμάλωτα των tu εντοι

'Aκαρνάνων πολλοὶ πελτασταὶ λθον, και προς ω ρει σκην00ντος το Ἀγησιλάου βάλλοντες και σφενδονοντες απι της ἀκρωνυχίας το ορους πασχον μεν ουδεν, κατεβίβασαν δὲ ει το ὁμαλες το στρατοπεδον, καίπερηδη περὶ δεῖπνον παρασκευαζέμενον. εις δε την νύκτα οἱ μεν καρνῆνες ἀπηλθον οἱ ὁ στρατιῖται φυλακὰς καταστησάμενοι κάθευδον. τη δ υστεραία ἀπηγεν ὁ Ἀγησίλαος το στράτευμα και η μεν η ἐξοδος κ os περὶ την λίμνην λειμωνός τε και πεδίου στεν διὰ τὰ κύκλω περιέχοντα δρη καταλαβόντες δε οἱ Ἀκαρνανες

εκ των περδεξίων ἐβαλλόν τε και κύντιζον, και πο- καταβαίνοντες ει τὰ κράσπεδα των ρον προσέκειντο και πράγματα παρεῖχον, στε υκέτι δυνατο το στράτευμα πορεύεσθαι ἐπιδιώκοντες δε απ της φάλαγγος

οι τε ὁπλῖται και οἱ ἱππεῖς τους ἐπιτιθεμενους ουδεν

156쪽

τοι ἰσχυροῖς οἱ Ἀκαρνανες χαλεπον ' γησάμενος ὁ Ἀγησίλαος δια το στενοπόρου ἐξελθεῖν ταυτα πάσχοντας, γνω διώκειν του εκ των ευωνύμων προσκειμενους, μάλα πολλους ἐῶντας et βατώτερον γαρ ην 10 τουτο 0 ρος καὶ πλίταις καὶ πποις και εν se μενεσφαγιάζετο, μάλα κατεῖχον βάλλοντες καὶ ἀκοντίζοντες ο Ἀκαρνῆνες, καὶ εγγυς προσιύντες πολλους ἐτίτρω

βεβηκύτες των καρνάνων καὶ ἀκροβολιζόμενοι ταχυενεκλιναν καὶ ἀπέθνθσκον φευγοντες προ τ αναντες 'ἐπι μεντοι το ἀκροτάτ0υ ο ὁπλῖται σαν των καρνάνων παρατεταγμένοι και των πελταστον Ο πολύ,

και ἐνταυθα ἐπέμενον, καὶ τά et αλλα βελη φίεσαν

καὶ τοῖς δόρασιν ἐξακοντίζοντες ιππέας τε κατέτρωσαν καὶ ππους τινὰς πέκτειναν επεὶ μέντοι μικρου ἔδεον ηδη εν χερσὶ των Λακεdαιμονίων πλιτον iναι, ν κλιμναν και ἀπέθανον αυτον χν κείνην τῆν μέρα περὶ 12 τριακοσίους τούτων δε γενομένων ὁ γησίλαος τροπαιον ἐστήσατο και το απ τούτου περιιδεν κατὰ την χώραν ἐκοπτε και ἔκαε προς ἐνίας ὁ των πόλεων καὶ προσέβαλλεν, υπ τῖν Ἀχαιον ἀναγκαζόμενος ου μηνεζιλέ γε Ῥυδεμίαν. νίκα δε ηδη ἐπεγίγνετο το μετ613 πωρον ἀπύει ε της χώρας. οι δε Ἀχαιοὶ πεποιηκέναι τε οὐδεν ἐνόμιζον αυτόν, τι πύλιν οὐδεμίαν προσειλήφει οἴτε ἐκοοσαν ἴτε κουσαν, ἐδέοντύ τε εἰ μη τι αλλο, ἀλλα τοσ0Oτύν γε χρύνον καταμειναιαυτόν, ως αν τον σπορητιν διακωλύση τοῖς Ἀκαρνῆσιν ὁ δε ἀπεκρίνατ, ὁτι τὰ Ἀναντία λέγοιεν τοῖ

157쪽

συμφεροντος εγ μεν γάρ, φη, στρατευσομαι πάλιν δευρο εἰς το πιον θερος ουτοι δε σω αν πλείω σπωρωσι, τοσούτ μαλλον της ειρήνης ἐπιθυμήσουσι. ταυτα δ' ειπδεν ἀπνρει πεζῆ δι' ιτωλίας τοιαυτας ὁδους Φας ουτε πολλοὶ ουτ ολίγοι δυναιντ αν κύντων Aιτωλων πορευεσθαι' κεῖνον μέντοι εἴασαν διελθεῖν

ῆλπιζον γα Ναυπακτον αυτοῖς συμπράξειν στ ὰπολαβεῖν ἐπειδὴ δε ἐγενετο κατὰ τ0 Γων, ταύτη διαβὰς οἴκαδε ἀπῆλθε καὶ γαρ 0 ε Καλυδῖνος ἔκπλουν εἰς Πελοπύννησον οἱ θ qναῖοι ἐκώλυον τριήρεσιν ορμώμενοι ἐξ Οἰνιαδον.

Παρελθόντος δε του χειμονος. σπερ πεσχετο VII. τοι Ἀχαιοις ευθυς αρχομενου OO ρος πάλιν φ9ουρὰν φαινε ι επὶ τους καρνανας. o δε αἰσθύμενοι, καὶ νομίσαντες δια τ εν μεσογεία σφίσι τὰς πύλεις εiναι tu Oιως αν πολιορκεισθαι πο των τον σῖτον φθειρύντων σπερ ει περιεστρατοπεδευμενοι πολιορκοῖντο, πεμψαν πρεσβεις ει την Λακεδαίμονα, και

εἰρήνην με πρ0ς τους χαιούς, συμμαχίαν δε προς

τους Λακεδαιμονίους ποιήσαντο. και τα μεν περὶ Ἀκαρνανας υτ διεπέπρακτο.

- δε τούτου τοῖς Λακεδαιμονίοις το μεν ἐπ Ἀθηναίους η επὶ Βοιωτοὐς στρατεύειν υκ δύκει ἀσφαλες εἰναι πισθεν καταλιπόντας ὁμορον τη Λακεδαίμονι πολεμίαν και υτ μεγάλην την των Ἀργείων πόλιν,

εἰς δ το υργος φρουρὰν φαίνουσιν. ὁ δε γησίπολις επε εγνω τι εἴη αυτω γητέον της φρουρῆς και τα διαβατήρια θυομένω ἐγένετο ελθδεν εἰς λυμπίαν καὶ χρηστηριαζύμενος πηρώτα τον θεb ει σίως αν χοι αὐτω μη δεχομένω τὰς σπονδὰς των Ἀργείων οτι Ῥυ Oπότε καθήκοι ὁ χρόνος, ἀλλ' ἰπύτε ἐμβάλ-

158쪽

336 IV. VII. λ ιν μέλλοιεν Λακεδαιμ6runt, τύτε πέτερον του μῆνας. ὁ δὲ θεις πεσημαινεν αυτω σιον εῖναι μη δεχομένω σπονδὰς αδίκως ποφερομενας κεῖθεν δ' υθυς πορευθεὶς εἰς Λελφους πήρετο αυ ba πύλλω ει κἀκείνω δοκοίη περ ι των σπονδον καθάπερ τω πατρί. ὁ δε ἀπεκρίνατο και μάλα κατὰ ταυτά. καὶ Ουτω δη Ἀγησίπολις i/αλαβὼν ε Φλειουντος το στράτευμα, ἐκεῖσε γὰρ αυτ συνελέγετο εως προς α ιερὰ ἀπεδη-μει, ἐνεβαλε διὰ Νεμεας. οἱ δ' Ἀργεῖοι ἐπεὶ γνωσανου δυνησόμενοι κωλυειν, πεμψαν, σπερ εἰώθεσαν,εστεφανωμενους δυο κήρυκας ποτε μοντας σπονδάς. δε Ἀγησίπολις ἀποκρινάμενος τι ου δοκοῖεν τοῖς θεοῖς δικαίως ποτερειν, Ουκ δεχετο τὰς σπονδάς,

ἀλλ' ἐνεβαλ κα πολλην έπορίαν καὶ 4κπληξιν κατά

τε του ἀγρους και ἐν τη πύλει ἐποίησε δειπνοποιουμμενου δ' υτο εν τη 'A'γεω τὶ πρῶτli σπερα, και σπονδον των μετὰ δεῖπνον δη γενομενων, σεισεν ο 'sύς. καὶ ο μεν Λακεδαιμόνιοι ἀρξαμένων των ἀποδαμοσίας πύντες μνησαν τον πεμ τον Ποσειδ παιῶνα οἱ δ' ἁλλο στρατεῖται oντο ἀπtέναι, τι κα ,γις σεισμου ποτε γενομενου ἀπηγαγεν ε πιλιδος ὁ Α γησίπολις Pi πεν τι εἰ μὲν μελλοντος αυτο εμβάλλειν Τίσειε, κωλυειν πιν αυτον ηγεῖτο ἐπεὶ δε υμ- βεβληκότος, ἐπικελευε ιν νομίζει και i)τω Γ στεραία θυσάμενος τω Ποσειδονι γεῖτο αυ πύ9ρ εἰς την χώραν. τε δε νεωστὶ του Ἀγησιλάου στρατευμένου εἰς το υργος, πυνθανόμενος ὁ Ἀγησίπολις των στρατιωτον μεχρι μεν ποῖ προς το τεῖχος ηγαγεν ὁ γησίλαος μέχ9 δε ποῖ την χώραν ἐδρωσεν, σπερ πέν- ταθλος πάντ επὶ το πλέον περβάλλειν ἐπειρῆτο καιηδη μέν ποτε βαλλύμενος ἀπο των τυρσεων τὰς περὶ

159쪽

το τεῖχος τάφρους πάλιν διεβη ην δ' τε οἰχομενων των πλείστων Ἀργείων εἰς την Λακωνικην ουτως ἐγγυς πυλον προσηλ, εν με ο προς ταῖς πυλαις ντες των Ἀργείων ἀπέκλεισαν τους των Βοιωτον ππέας εἰσελθεῖν βουλομένους δείσαντες μη συνεισπέσοιεν κατὰ τὰς πύλας ο Λακεδαιμύνιοι δεστ ηναγκάσθησαν οιιππεῖς δεσπερ νυκτερίδες προς τοῖς τείχεσιν π ταῖς ἐπάλξεσι προσαραρέναι καὶ ι μη τυχον τότε οι Kρητες ει Ναυπλίαν καταδεδραμηκότες, πολλοὶ νκαι ανδρες και πποι κατετοξεύθησαν. εκ δὲ τουτου περι τὰς εἰρκτὰς στρατοπεδευομένου αὐτολπιπτε κεραυνος εἰς το στρατύπεδον καὶ ο μεν τινες πληγέντες, oi δε και ἐμβροντηθέντες ἀπω 'ον. εκ δε τουτO βου-

λύμενος τειχίσαι φρούριον τι ἡ ταῖς παρὰ Κηλοοσαν ἐμβολαῖς, ἐθύετο και ἐφάνη αυτ τὰ ἱερὰ αλοβα. ως δε τουτο ἐγένετο, πηγαγε το στράτεχ'μα καὶ διέλυσε, μάλα πολλὰ βλάψας τους Ἀργείους, τε ἀπροσδοκη- τως αὐτοῖς εμβαλών. μεν δη κατὰ γην πύλεμος ἴτως ἐπολεμεῖτο. viii

εν ω δε πάντα ταοτα πράττετο, τὰ κατα θάλαττανα και τὰς προς θαλάττη πέλει γενόμενα διηγήσομαι, καὶ των πράξεων τὰς μεν αξιομνημονεύτους γράψω, τὰς δε μ αξίας λύγου παρήσω. προτον μεν τοίνυν Φαρνάβαζος και Κόνων, ἐπεὶ ἐνίκησαν του Λακεδαιμονίους si ναυμαχία, περιπλέοντες και τὰς νήσους και προς τὰς πιθαλαττιδίας πέλεις τους τε Λακωνικους

ὁρμοστὰς ἐξήλαυνον και παρεμυθοοντο τὰς πόλεις ως ο ἴτε κροπύλεις ἐντειχίσοιεν ἐάσοιέν τε αὐτονόαους. οι δ' ἀκούοντες ταοτα δοντ τε καὶ πIνουν καὶ ξένια προθύμως πεμπον τω Φαρναβάζω και γὰρ ὁ Κόνων τbν Φαρνάβαζον ἐδίδασκεν ως ουτω με ποιOοντι πασαι

160쪽

αυτ α πέλεις φίλιαι σοιντο, εἰ ὁ δουλουσθαι βουλόμενος φανερος σοιτο ελεγεν ως μία κάστη πολλὰ πραγsιατα κανη εἴη παρεχειν καὶ κίνδυνος ει η μη καὶ

ουν πείθετο ὁ Φαρνάβαζος ἀποβὰς δ' εις μεσον

τω με Κύνων δους τετταράκοντα τριήρεις ει Σηστον εἶπεν ἀπαντῆν αυτος δε πεζὴ πα9Γει επι τηναυτο αρχήν. καὶ γαρ ὁ Βερκυλίδας, σπερ και πάλαι πολεμιο ην αυτω, ἔτυχεν εν Ἀβύδ' ν, τε ὴ ναυμαχία ἐγένετο, και υχ σπερ ι αλλο αρμοσται ἐξελιπεν, αλλὰ κατεσχε την υβυδον καὶ διεσωζε φίλην τοῖς Λακεδαιμονίοις. και γὰρ συγκαλεσας τους βυ- δηνοὐς λεξε τοιάδε de ἄνδρες, νυν ξεστιν μῖν καὶ ρύσθεν φίλοις οὐσι τη πύλει μων εὐεργετας

φανῆναι των Λακεδαιμονίων και γὰρ το μεν εν ταῖς εὐπραξίαις πισroi, φαίνεσθαι Ουδεν θαυμαστόν' τανδε τινες ε συμφοραῖς γενομενων φίλων βεβαιοι φα-νωσι, os εις τι ὁ παφα 9ύνον μνημονεύεται. εστι

δε οὐχ sτως εχον δε ει η ναυμαχία κρατήθημεν, ουδεν ἄρα τι ἐσμέν αλλὰ καὶ το πρόσθεν δήπου, Ἀθηναλ αρχόντων της θαλάττης, κανὴ ν ὴ μετερα πόλις καὶ υ φίλους καὶ κακος εχθρους ποιεῖν. 0σω δε μὰλλον αἱ ἄλλαι πύλεις συ τε τέχsi ἀπεστράφησαν μον, τοσούτω ντως ἡ μετερα πιστότης εὐζων φανείη ν. ει δε τις τοBτ φοβεῖ ται, μη και κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν νθάδε πολιορκώμεθα, ἐννοείτω τι Ἐλληνικι μεν ουπω ναυτικύν εστι εντη θαλάττk, οἱ δε βάρβαροι ει επιχειρήσουσι της θαλάττης ἄρχειν, Ῥυα ανέξεται 'αοτα j Ἐλλάς Aσθ' εαυτη πικουροfσα καὶ μῖν σέμμαχος γενήσεται. is εν η ταοτα ἀκούοντες ου ἀκόντως αλλὰ προθύμως