A Greek boy at home, a story written in Greek; [with a vocabulary]

43쪽

VIIII MAXII

νεωστὶ ηλθεν ἄγγελος εις την κωμην, ς εἶπεν, τι οἱ Βοιωτοι εἰσεβάλον εις την Αττικην, μετα πεντακοσίων πλιτοπι φερειν γειν φη τα ζωα, και τα ἄλλα, οσα ενεστιν ν τοις χωρίοις καὶ ταῖς κωμαις. παρεσκευάζομεν ου και ἡμεῖς τους πλίτας ' ησαν δε σνεδὸν δισχίλιοι, καὶ πῆλθον δρομω ἐπι τους πολεμίους μετα τρεις μερας κατηλθοπι πολ λοὶ μεν τραυματίαι σαν, πο λοὶ δ' ἀπεθανον εν mi μαχη αλλ' ενίκησαν τους Βοιωτούς, και ἀπεκτειναν τους πολλούς, εις τετρακοσίους, τους δ εκατον ζωγρησαν. 10επειδη δ' ωρωμεν τους πολεμίους, πολύ ε χαίρομεν

44쪽

εγω δε α ρωδῶ τὰ μηρικά, ὁσα θελετε. προς ταυτα λεγε ο οἰκετης, ' κάθιζε δη, ω ξένε, καὶ ἔσθιε

και πῖνε σα θελεις εχομεν γαρ αλις και μετα

το δεῖπνον ραψωδει με συ, μεῖς δε ἀκουομεν ἄσμενοι.

VIII E

αρα φανερον εστί σοι, ὁ τι μεν εστιν ὁ πλοῖ- τος ὁ τι δ' ἡ πενία ς ἀκούοις αν. ταν τις εχηἴσα ν θελη, πλοῖτο εχει ' ἄταν δε μ εχηἄλις, πενία πλούτου μεν παρωντος τρυφῶσιν οἱ 10 ἄνθρωποι, πενίας δε παρουσης ἰσχυροί εἰσιν. η δεπενία τὰς τε χνας διδύσκει, κατα την παροιμίαν ' ἀντιγα του τρυφῶν και ἀντὶ του συχάζειν, δεῖ τους μεν γεωργούς γεωργεῖν, τὰς δ εν τ οικία τελεῖν τα εργα. οἱ ,εν χυν ίρουσι 'a ἀροτρω καὶ σπείρουσι, καὶ 15 ἀμῶσιν αἱ δε λινον ποιοῖσι κλωθουσαι ρια, καὶ υφαίνουσι, και ρύπτουσιν. μεῖς δε α παιδία μετεχομεν τούτων των ργων, καὶ μοῖραν χομεν ' μανθάνομεν δε καὶ παίζομεν πρὸς δε τούτοις ἀναβαίνομενε ἴππους Mab ἱππεύομεν, καὶ βιατρεχ ομεν. εσπερας 20 δε καθίζομεν παρ' εστία, καὶ η τροφος, τις παλαιάεστι την λικίαν, λεγε μυθους παλαιοτερους εαυτῆ

φευ της εὐτυχιας ' χω γα δῶρον κάλλιστον αρερωτας ὁ τι εστ το δῶρον ἄκουε δ', ἴνα συγ- 25 χαίρβ εμοί. ξενος μεν γάρ τις λθε, τρίτη μερα αὐτη φερων εν οικίσκω θαυμάσιον ὀρνίθιον, θαυμασιώτατον μεν υν εστι γαρ ιεγα το ὀρνίθιον, καὶ τὰ μεν πρά- σινον, τα δε ξανθον in YO ρύγYιον μεγα καὶ καμπύλον

45쪽

ἔχει δε καὶ μεγάλην την φωνην καὶ ἀνθρωπίνην. ου

φωνή, ν' τους θεούς. φασκε δ' ο ξενος ψιττακον εἶναι το ορνίθων φευ της εὐφωνίας ' λαλεῖ τοθηρίον ῶς ανθρωπος ' τα οντα λέγω. ἄκουε, θῖνα πιστευης. ἐπειδὴ γαρ τάχιστα ηλθεν ο ξένος, βοα

'λιττακός ' χαίρετε. ημὰς δ ευθὴς φόβος κατελαβεν ' εἶπεν, ' οὐδεὶς φόβος, ω ἄνθρωποι χαίρειν κελεύει μῶς ὁ ψιττακός, φιλος ων θεοῖς οἱ γὰρ θεοὶ ποίησαν αὐτον λαλειν φων ἀνθρωπίνm.' 10 καὶ Θράσυλ λος θαυμάζων εἶπε, ' τί δὴ τοὐτ εστίν, τάν ου γαρ ηκούσaμεν μεῖς οὐδεποτε ορνιθίου λαλοῖντο φων ἀνθρωπίνη. τί αλλο λεγει ς' ὁ δεξενος, Η πολλά, η δ' ς ' πεινων γαρ κελεύει σιτία φερειν διφῶν δε ποτον φερειν κελευε ' μη φερόντων 15 ημῶν, λοιδορία εστ πολλη. δε Θράσυλλος επyνεσέ τε τον ψιττακον της εὐφωνίας, καὶ εἶπεν iξενε, αρα πωλεῖς μοι το ορνίθων ' ὁ δέ, καὶ μάλα, φη, δέκα δραχμῶν. λαβων ουν τας δέκα δραπικὰς ἀπῆλθε μεν ἄσμενος, μῖν δε κατελιπε τον 20

ψιττακον, πολλὰ λαλουντα, ἴα τάδε κατάρατε, ποῖ φεύγεις ς κάρυον, κάρυον, κάρυον ' πεινῶ, πεινῶ

διψῶ, διφω φερετ τις κάρυον, φερέτω τις οἶνον. φευ του καταράτου ἀνθρώπου, φευ του πονηρου ' ἄπαγε, παγε. ημεῖς δ εθαυμάζομεν ἀκούοντες. γ δ 25 εὐθυς εποίησα τον φιττακόν

46쪽

δ' Aξίνη κατατεμνει τα δενδρα ' συλλεγει φρυ γανισμόν' ἄλλοι δε φυλάττουσι τα προβατα καὶ τα ἁ λα ζωα. τοις με προβάτοις ου δίδομεν τροφήν αὐτα γαρ αὐτοῖς εὐρίσκει αδίως την τροφην κατὰ τον νομόρο δίδομεν δε τοῖς ἴπποις καὶ τοῖς νοις καὶ τοις μιόνοις καὶ τοι χοίροις τοι μεν δ' Amrοις διδοασι κριθὰς καὶ χορτον, τοι δε χοίροις διδοασι τα λείψανα της ανθρωπίν' τροφῆς ταὐτ δε α λείψανα τιθέασινεν πυέλοις, οἱ δε χοῖροι, ofζοντες καὶ γρυλλίζοντες 1 καὶ λεγοντες γρ γρῖ, καθιῶσι τα ρύγχια εις τὰς πυελους, καὶ τρώγουσιν ὁ τι αν εμβαλωμεν. μεῖς δ' οὐχ ούτω εσθίομεν, ἀλλὰ κατα κοσμον ' εἰ δε η, πληγὰς λαμβάνομεν. οὐδε λέγομεν γρὐ γρῖ.

ά λος ελθων σπείρει τον σῖτον ' τον δε σῖτον, ταν

εν ἀκμη, θερίζει θεριστης το δ' ὁργανον οὐ θεριστοῖ

δρεπανόν εστιν ' περ εστ τοι μάχαιρά τις καμπύλη, Γ τεμνει 'ον σῖτον. τελευτωντες δε, 'πειδὰν τάμωσι,2 δεουσι δεσμοῖς τους καλαμους οὐ σιτου, και TTO- τιθεασιν ν ἀποθήκαις μακελη λο οργανον εστιν, ορύττουσι σκάπτοντες, στε φυτευειν δενδρα καὶ ἄλλα τοιαῖτα εν τοῖς κήποις. ταν δε κατατεμνωσιτὶ δενδρα ἀξίνην χχουσιν οργανον 'OR κατατεμνειν. 30 ταῖς δ' ἀξίναις καὶ φρυγανισμον κατατεμνουσιν, ἔς

47쪽

εἴδομεν τημερον θαυμάσιον τι, θαυμασιώτατον μενουν, οἷον οὐδεις προτερον εἰδεν ως νομίζω, οὐδεπώποτε ηλθε γαρ ξενος τις Αἰγυπτιος, ειν ζωονομοιον μεν ἀνθρώπω μικρον δε ' φευ ' ς γελῶμεν ἰδοντες το ζωον. καὶ τουτο τ ζωον φασκεν εἶναι ξενος πίθηκον οἶτος τοίνυν ο πίθηκος μικρότερος ην παιδίου και πάνυ μικρου ' εἶχε δε χλαῖναν μικράν, καὶ δ καὶ βλαύτας, καὶ πετασον επὶ της κεφαλῆς.

κομα δ' ειχεν ο πιθηκος κατα το προσωπον λον,

και βλεπε δολιον ' φασκε δ' ο ἄγων πολυμηχaνόν 10 εἶναι, και κλέπτην. στησι δ ἄγων τον πίθηκονεγγυς μου ' γὼ δε δίδωμι αὐτω κάρυον ἰδού, τίθησιτο κάρυον o πίθηκος μεταξύ των δόντων, και πιέζειτο κάρυον τοις δοῖσιν, και συνθραύει το μεν ξω του καρύου ἀποβάλλει τον δε κόκκον κατεσθίει 15ώσπερ και ἄνθρωπος. ἐπει δ' φαγε τάχιστα τον κοκκον, τίθημι παρ' αὐτω ποτηριον οἴνου ὁ δε πιθηκος εὐθύς λαβων το ποτηριον πίνει τον οἶνον, και το ποτηριον καταβάλλει χαμαι. μετὰ ταὐτατίθησι τον πέτασον χαμαὶ πτιον, στε το κοῖλον 20

του πετάσου ἄνω εινα ν δ εἰσβάλωμεν καὶ ἄλλα κάρυα ημεῖ. δε μονον οὐκ εξεθάνομεν γελῶντες. επειτα μετὰ ταὐτα ερωτω ον ἄγοντα ' ποῖόν τι, ξενε, λεγεις τοὐτο το ζωονί θαυμασίως γὰρ ςομοιον εστιν ἀνθρώπω.' ο δε ξένος, ' καὶ μην, φησίν, ομιμηλοτατον γ' στι το ζωον καὶ ὁ τι αν κδιδάξης, τοὐτο και ποιεῖ ἀκριβῶς χορευε γοὐν εὰν μάθη, καὶ αυλεῖ, εα εκδιδάξyς. ἐγω δε καὶ πίθηκον εἶδον ἡνίας κατεχοντα καὶ ἄμαξαν μικρὰν λαύνοντα. εστιν τε και Ῥν διδακτος 'αὐτα ποιεῖ ἄπερ οἱ ἄνθρωποι A 30

48쪽

σκάφη ἡ δε πρῶτον μεν κατατίθησι την σκάφην

χαμαι ἔπειτα δε λυει τα σπάργανα του ra ιδίου,ειτα λουσασα το παιδίον τίθησιν αὐτο εν τόπω τινὶ

λησσχω, καὶ ἀποχ ωρεῖ. ὁ δε πίθηκος ἰδων αὐτα, ἀποχωρησάσης της τροφου, εἰσθρωσκει εἰς την οἰκίαν διά τινος θυρας ' ως δ' εἶδεν ερημίαν Ουσα εν Tyοἰκια, αἴρει το παιδίον της εὐνης, καὶ λύει τασπάργανα -σπερ κab εἶδε 'ην τροφον λυουσαν ἰδών 10 δε σκάφην τινα η ἔτυχε ζέουσα, κaτατίθησι τ παιδίονεις την σκάφην την γουσαν, καὶ μέντοι καὶ ἀπε

κτεινεν αὐτο κάκιστα. '

οταν ν γαληνη, γελα η θάλαττα σπερ προσ-25 καλοῖσα μῶς' μεῖς δε εστιν τε καθερπομεν προς τον ιγιαλον, καὶ δ καὶ πλεομεν εν πλοιω. μεραεκτη αύτη, καὶ κατ0λθομεν προς τον ιγιαλον εἴρομεν δ' ανθρωπόν τινα καθίζοντα επὶ πετρου, ς μάλα σκυθρωπος δοκε ειναι καὶ ἐγώ, χαῖρε, εφην,

49쪽

θάλατταν αρ' ου γαληνη εφη, ' γαληνη νη ἀλλα διὰ τι ori συκων πιθυμεῖ θάλαττα προς ταὐτ εγώ, Ρ ποίων σύκων, δε θαυμάσιε τίς γαρ δηποτ' ηκουσε την θάλατταν σύκων πιθυμοῖσαν καὶος, αεξω σοι, φη, αν ἐθελης ἀκούειν. εγὼ γαρ πρὶν μεν ην βουκόλος, καὶ εἶχον βοῖδίων ἀγελην

ἀλλ' υκ ρεσε μοι το βουκολεῖν ' θελον γαρ πλουτεῖν ταχεως. πώλησα υν τα βοιδια και ηγορασα σὐκα πωλησας δε α βοίδια, καὶ ἀγορήσας τασυκα, επὶ πλοῖον επιβαίνω χων τα σὐκα, a 10πλεω ἐπι Βυζαντίου, εμπορος δη ν. ἀλλ' νεμος μεγας πνει, καὶ κατέδυσε το πλοῖον, καὶ ναυάγησα

λάττης τα σῖκα, πάλιν ν γαληνη. στε δοκεῖ μοι θάλαττα σύκων πιθυμεῖν, ταν η γαληνη.' 15 προς αὐτ ἐγώ, Ρ σοφος μεν, φην, ΙΠίττακος και οι ἄλλοι των πτά- συ δ', δε μακάριε, σοφώτερος ει αὐτων.V ὁ δ' ειπεν εῖεν δη σοφοι ἔμουγ' ενεκα ει γαρ εχοιμι πάλιν τα σῖκα χαλεπον ἄρα η σοφία μετὰ πενίας ' οἱ δε επτὰ ου κατ εμε σοφοὶ σάν 20 που και γὰρ εἶχον σῖκα, σα θελοιεν.' καὶ μετὰ ταὐτα ἐσίγα. και οὐκετ θελε λεγειν οὐδεν.

δημοκρατία νῖν εστι τοι Ἀθηναiοις ' ρχει γὰρ δῆμος ο θηναῖος αὐτος αυτοῖ καὶ χει νόμους. αλλα πριν ου ην δημοκρατία, καὶ νόμοι υκ σα 25 δημοτικοί, αλλ' υς θελοι τιθεναι ὁ τύραννος ῆρχε γαρ τις των θηνῶν τύραννος, ο ωνομάζετο Iεισίστρατος ' οἶτος τύραννος ηρχεν ως καὶ θελεναρχειν των πολιτῶν. εξεπραττε δε την λεγομένην δεκάτην. αύτη Q ην μερο. δεκατον 'ων καρπῶν πη 30

50쪽

γης τους γεωργούς υν ἔδει την δεκάτην των γιγνομενων ἀποδιδονα τω τυράννω ταύτην δ' ξεπραττεν ΙΠεισιστρατος δυοῖν νεκα ' πρῶτον μέν, να μηεν ταῖς Ἀθηναις διατρίβοιεν, αλλὰ πανταχοῖ κατὰ ω χωραν ' ἔπειτα, να εὐπορῶσι μετρίως, καὶ μηε χοιεν χολην, στε πράγματα παρέχειν εαυτω καὶ Οχλον. o δε τύραννος πολ λάκις πορεύετο κατὰ τα χωρία, επισκοπῶν τίς με ε εργάζεται, τίς δε κακῶς, καὶ ποτερον δικαίως ἀποδιδοασι την δεκάτην. 10 ην δε τις γεωργῶν ποτε, ς κο ηκουσα εν τῶ ηττω ρ εστ 'Υμηττος λοφος της Ἀττικῆς, πληρης μεν πετρῶν, χων δ' ου καλην γην ὁ δεγεωργος ηργάζετο μως, καθ' σον OIO τ ην. καὶελθων o ΙΠεισίστρατος χώρα 'ον ἄνθρωπον σκύπ- 15 τοντα τὰς πετρας καὶ ἐργα μενοπι θαυμάσας δεηρωτα, τί γίγνεται εκ του χωρίου δε γεωργός, οὐδεν ἄλλο, φησίν, η κακὰ καὶ δύναι ' καὶ τούτων των κακῶν καὶ δυνῶν δεῖ τον Ιεισίστρατον λαβεῖν την δεκάτην. μεν ου ἄνθρωπος ἔλεγε 'αὐτ, 20 νοῶν τι πάρεστιν O Ιεισίστρατος δε Πεισίστρατος κούων γέλασε, καὶ πηνει την φιλεργιαναυτοῖ καὶ δ καὶ ποίησεν ἀτελὲς το χωρίον καὶελεύθερον της δεκάτης.

τὸ νομισμα το 'Aττικον τοιόνδ' στίν. χρώμεθα 25 4ργυροῖς νομισμασι, ου χρυσοῖς οὐδ χαλκοῖς τομεν τάλαντον υ εστ νομισμα, αλλὰ βάρος τι ἀργυρίου χον ξηκοντα μνὰς ' η δε μνα καὶ αὐτη

βάρος, εχε δε δραχμὰς κατον ' η δε δραχμη δηνόμισμα, καὶ δ καὶ χρώμεθα διδράχμοις καὶ τετρα- 30 δρά-οις καὶ δεκαδράχμοις Ἀχει Is ', δίδραχμον δύο