장음표시 사용
11쪽
Qu0rum Scriptorum pera non integra ad 08 per- Venerunt, e0rum etiam fragmenta adhibui, Polybii, Diod0ri, Dionysii, Appiani. Neque enim dubiun est, quin maximam partem eram et genuinam scriptoris ianuni exhibeant. Id quod maxime in ea cadit fragmenta, quae a Constantini P0rphyr0gennet excerptis manaverunt: prae eo ero numero apud hos Scriptores cetera nullius fere sunt momenti. Quid
igitur n0 uterer illis fragmentis ad Singulorum clipt0rum dicendi genus illiustrandum pdam ut de opusculi 0stri ratione universa pauca sferamuS, quae praemittenda Videantur, haec prop0nimuS. Cum quae eberiis, cuius libriim optimi cuni fructu nos legisse facile concedimus, de nuntiatis finalibus statuit,n0 90SSimu n0 omni e parte probare, eaden fere, quam ille in extrema parte alterius voluminis instituit, in pu- Sculo c0nScribendo ingreSSi Sumus Via, ita quidem, ut etiam termin0 technicos, quos Vocant, ab eo usurpatos in nostrum conVerieremuS Sum et, quoad eius fieri posset, lingua Latina redderemus. Velut quod ille vocat ianvolistandiger inal- SatZ post Verba curandi, peram dandi Similia hoc nos enuntiatum imperfectum nominaVimUS. Restat, ut 0 libros, quorum auxilio in pusculo conficiendo potissimum usi sumus, uno loco omnes afferamus, ne poStea Saepius rerum c0ntextu intermisso a re proposita errare cogamur. Praeter eberi igitur librum hi fere
tatum auctoribus Latinis LeipZig. Car0lus maumann observati0nes grammaticae Me m0d0rum usu in Dionysii Halicarnasensis antiquitatibus Romanis IreissWalde 1875. Alex. ivit mann Grammatic des neutestamentlichen Spracligebrauelis Berlin 1859. Winer, Grammati des neutestamentlichen prachidi0ms.
12쪽
Car0lus Raab, de Flavii Josephi locutione quaeSti0neScriticae et observationes grammaticae, diss inaugErlangae 1890. Rit Schi, opuscula philologica V, S. 99 148 uber die Delirete ei osephuSJ. L. Mende is solin, Senati consulta Romana in Josephi Antiquitatibus Ritsciit Acta soc philol. Lips. 5. 1875.
Paulii Vie recli, sermo graecia quo Senatu 90puluSque
R0manu magistratusque populi Romani usque ad Tiberi Caesaris aetatem in scriptis publicis usi sunt examinatur Gottingae 1888. D. Wytten bach Lexico Plutarcheum Lipsiae 1843. Κari tegmann uber de Gebrauch de Negationen ei Phitarch Pr0gr. de Pr0gymn. v eestemunde 1882. Fr. Ne Wie, uber den praeligebrauch Arrians Programmde Gymn. Z Stargar 1882. Aug. 0ehner, de Arriani dicendi genere in Acta Seminarii Phil0l0gici Erlangensis Vol. IV . G0d0s redus rati, de Appiani el0cutione dissert. Heidel-
sPraeterea adhibuimus grammaticas uelineri, Butimanni Κrilegeri, Curtii, 0chii.
Numerorum, quibus quo qu0dque loco exemplum in-Veniatur indicavimus, haec est ratio cum duo numeri a feruntur, prior paginam Significat peris, alter Versum, cum tre 90nuntur, primo V0lumen, altero pagina, tertio VerSus
opera Illiberalem in m0dum abu80s esse existimet opu- Sculum n0strum iam anno huius saeculi octogesimo sexto cum alterum examen philol0gicum, quale apud avaros desideratur, adiremus, Virorum doctissimorum, qui illi praesidebant examini, iudicio inquirendum subiecimus.
In enuntiato nali negativo quae ratio intercedat inter parataxim et hypotaxim. Sententia finalis negativa s0la particula μὴ cum alio
enuntiato coniungi potest, ita ut tantum non sui iuris maneat, affirmativa n0 item. Quae ut Significetur ,α ῶς, ortua particuli opus est, quibus positis enuntiat antecedentin0 tam c0niungitur quam subiungitur. Verum eae particulae paullatim etiam in sententiam negativam irrepserunt adeo quidem, ut unum poetarum dicendi genus parataxim firmius retineret, cum Herodotus et scriptores Attici exceptis Platone et Xenophonte nunquam fere n0 ῖυα μη se μὴ, οπως μη adhiberent. Is usus qualis fuerit apud eos rerum scriptores, quibuS- cum n0bi res St, ut intellegatur, comparationem hac quae Sequitur tabella prop0no, in qua, quem priore columna P0Sui numerum, Summam exempl0rum 18, ut ita dicam, paratactici significat, quem altera, negatorum , se Orcio Summam den0tat:
13쪽
Videmus lotur ex ea computatione parataXim, cum pud Polybium et Di0d0rum eodem quo antea modo receSSerit, apud Dionysium ad aliquam rursus vim atque auctoritatemperVenire, quae c0ndicio, quamvis valde vacillet quasi ac fluctuet, etiam apud e0 qui sequuntur rerum Scriptore rei univerSum c0nSiderata c0ntinuetur. Apud J0sephum er0, ingenium mobile atque inconstans, adeo exsurgit, ut in Antiquitatibus' hypotaxim tantum non aequet, in Vita J0sephi ' uno excepto exemplo summ0Verit loco. Apud Plutarchum autem res admodum noVa nobis occurrit, digna cui animum advertamus. Hic enim decem l0cis at cparticulaui ita imbuit sensu negativo, ut cum ea ου coniungat, id qu0 alio loco nusquam, quod Sciamus, Scriptum
ου agege passi Sehr oh Zu dem ursprunglichen Sinne; fraglichos Deilich, 0 man et Plutarchis0ch daraus uruck- gehen ars. Ex decem igitur illis c0niuncti0nis πως οὐ exemplis septem exstant in enuntiatis imperfectis, qu0rum sex post se habent indicativum futuri p08 φυλαττει 1, 111, 6, 90St σκοπεῖ, 1, 353, 18 1, 382, 1 1, 436, 26, 08 φυλακα ἐπιστηται , 401,2 90St στραzηIει 3, 21, 22ὶ unum optativum futuri sequente eiusdem temp0ris indicativo 2 9 8 Καρχη
1, 382, 1 2, 9 8 3, 154, 15 scriptorem hiatum ut vitaret
De enuntiatis, quae vocant, timendi. Pateticulam μγ multis locis aliis coniunctionibus cessisse Supra dem0nstravimus. In eis autem enuntiatis, quae dependent a verbis timendi aliisque e0rum similibus, SerVata ipSiu natura paratactica e arti0ribus retinebatur Vinculis. Ad ea igitur iam tranSeamuS. Ac primum quidem quae in enuntiato primario p0tissimum Surpata Sint Verba si spectamus, apud P0lybium praeter Drma radicis δι- Verbum ἀτω tetu, antea perrur Rdhibitum, saepissime invenitur. Contra ea φοβε σθαι pauciSoccurrit locis. Di0dorus deinde et ipse verbum sibi arripuit, qu eadem, qua Si δεισα Vel φοβε σθαι, i imbuto frequentissimo uteretur, εὐλαβεῖσθαι. Hoc etiam paulo aestu quam
14쪽
12 φοβεῖσθαι p0Situm sidemus, cum δε σα apud eum n0 Saepius inveniatur quam φοβεῖσθαι apud Polybium. Plutarchus autem dimidio fere plures radicis di quam φοβ forma eX-
bibet Apud ceter0 denique scriptores longe principem
pr0xime antecedente Verbo δεῖσαι δεισας et o Δαυtξης καὶ λGI:σαμενος μη Παυτω πάri et ' 'Oζα) et 3 319, 12 40st μικρα ελπιδας ἔχει δὶ Verba ποπτεύει, si popas at, alia modo tamquam Verba timendi 18 particulam p0St se habere, modo, cum pr0xime accedant ad verba sentiendi cum infinitivo e0nStrui, quod plurimae inrtes grammaticae docent, nostriqu0que Scriptores testes sunt Ac ne 40c quidem cuiquam ign0tum est Verba timendi cum idem valent quod siclitarchien , Sicli Scheuen , infinitivum desiderare uod Veruetiam 908 δεισα et ροβε σθαι, cum Vim habeant furcliten , n0nnunquam infinitivus invenitur, velut apud Dionysium et Appianum ingulis, apud Josephum decem fere, apud Plutarchum paulo plus viginti J0cis. apud Arrianum ter. apud
Hemdianum bis, hoc iam abhorret ab usitato dicendi renere Eadem verbo δεῖσα sentiendi subicitur vis, quibus' odissequitur A J08eplius 4 16 I5 δεδοικcet 0υ - , δοξουI et 5, 83 4 εθραυσε ὁ ὀD A liri 6ζειε . Nec raro enuntiatum timendi confundi cum nuntiati natis imperieeti natura Weberus cum aliis l0cis tum Vol ΙΙ, pag. 96 monuit. Qua quidem in re cum antea nulla alia nisi πως particula usum pata sit, Di 0nysius L adllibuit 2, 17, 14 6υκέett bot πεώ
finalia impersecta hac particula introduxisse reputaverimus Idem i0nysius sententiae timendi eam, qua condicio solet exprimi Drmam induit 2 46, 1 περ εαυτου δεδιως ει, ratσε
Cum iu0d timetur quasi obiectum intellegitur orbi regentis, delitescente ea, quae in particula μὴ inest, vi seri potest, ut in enuntiat timendi indicativus p0natur. Cuius usus haec sunt exempla Indicativus periecti bis invenitur
apud P0lybium 309, 11 et 216, 17, quater apud J0sephum t 70, 28 1 278, 3 4 37 1 4, 179, 25ὶ apud Plutarchum
4 1o3, 21 apud eundem indicativus praesentis verbi i- χεσθαι, qu Vis perfecti c0ntinetur, 1. 231 5. Eundem a0risti modum osephus uno exhibet loco 4 349, 29ὶ Futuri autem indicativi excepto eo Diodori loco, quem supra attulimus: οὐδὲ μγ vetελεσει, singula apud Polybium 1356 10 et Joseptium 3 345, 3)' exempla exstant.
Plane vero suae p0testatis ess desiit enuntiatum timendi, cum articulo praeposito in alieuius casus condicionem redactum est, qu0 seri videmus J08 4, 247, 3 ἀφικετο ταρκαὶ αυτος, τα Ιεροσολυlμα, πολλεὶ ἐπατο μενος δυvαl ιι φιβ'
M ὶ ο apud Polybium Di0nysium, J0sephum bis in Antiquitatibus), Plutarchum, Appianum legentibus occurrit.
15쪽
De particularum finalium S a ratione. Linguae natura ut paullatim immutetur, duabus potissimum de causis fit, quarum altera est loquentium comm0di-
Duobus prioribus Josephi locis apud Niesium et aberiam scriptum videmus 1, 49, 24 681 et 1 94, obκcet Phic mutata praeterea Verborum collocatione . Perverse . tenim quas Bekkeri editio exhibet scripturas, earum prior codicum S UL, altera et Excerptorum Petre. scianorum auctoritate stabilitur nec Verisimile est quemquam pro formis obol aut ouκlet', quae communi sermonis usui optime responderent, scripturum fuisse νιηδέ aut μηκέH. Adde quod haec praeceptis artis grammaticae non magis sunt contraria cf. huc 2, 13, 1 et Xen Mem. 1, 2, 7), quam flescenta alia, quae invenimus apud Iosephum, quae si quis omnia velit
tatis studium altera similitudinis vis atque auct0ritas. Quibus rebus nisi aliae quaedam ire tamquam adversantur, dicendi varietates in dies magis imminuuntur. Sub finem igitur eius, quam eberus pertractavit, aetatis in eo fuisse scimus, ut tu in enuntiati finalibus solum dominaretur. Excepto enim Xenophonte, qui cum Atheniensis esse desiisset, non una re a ceteris Atticis differt, πως rarissime uSurpabatur, c tantum non Vanuerat. Quem linguae cursum utrum dialecti κοιvm quam Vocant, rerum scriptores tenuerint necne, haec tabella docebit, in quam etiam recepimus quae . Helle elab0ravit in eo libr0, qui inscribitur Die AbsichissatZe ei Lucian, 1 Teii ιυα, δέ, πως Sym-b0la Joachimicae I 1880.J. Comprehenduntur autem hac tabella enuntiata finalia et perfecta et imperfecta:
plorum cumplorum eum plorum cum v particula Orcio et πως cuparit. 6, et si, et parit
111163 1Dionysium 2593523Josephum
304215112 Bellum 643162 Antiq.209162 50
41799 Appianum 213419Herodianum
revocare ad nsitatum dicendi genus, is ne scriptoris manum plane immutet periculi1m esse iudicaverim.' De harum particularum usu, qualis fuit in inscriptionibus Atticis, HerWerde in eo libro, qui inscribitur Lapidum de dialecto Attica testi-
16쪽
17 Videmus igitur paulum afuisse quin Polybius enuntiata finalia ad unam particulam revocaret. Quod Vero apud Diodorum et multo etiam magis apud Plutarchum no Dequentia l0nge superat Τυα, qui usus fuit Xenoplioniis et magis etiam hucydidis, Ephorum, Ctesiam, Duridem, e-raclidem Ponticum ali0sque, ex quibus Diodoriam totum et
magna ex parte etiam hilarchum aptum esse inter omnes conStat, pari m0d0 πως particulam praecipuo adhibuisse amore Verisimillimum est. Quamvis autem sit varius et inconstans particularum usus, haec tamen recte nobis ex ea tabella statuere Videmur: 1 particulae D usum, cum in universum Si pectes,
usque ad osephi aetatem praevalitisset in sententiis finalibus, inde a lutarchi temporibus imminui coeptum esse, nisi quod apud Appianum praecipuam Semabat auctoritatem. Appianus igitur, Si paulo frequentiorem ως particulae exceperis usum, c0niuncti0num finalium rati0ne Vel proxime accedit ad Polybium: 2 inde a Dionysio se rursus increbruisse adeoque paullatim accrevisse numero, ut sub finem eius, de qua agimus, aetatis Τυα 0nge Superaret. Hoc qui factum sit, ut usus particulae, rursus in lucem tamquam prodiret et minim quantum augeretur, Spectantibus n0bis non ineptum esse videatur, si ad particulae ut Latinae imitationem referamus, quippe cui V0culae ccum pr0pria vi ac natura tum forma et specie simillimum sit. Idem se suspicari Hellerus l. l. p. 295 dicit. Jam vero etiam πως postremo ex nuntiatis finalibus omnino recessurum fuisse existimamus, nisi A particula, ad quam omni ex parte propius accedit quam tua, quasi retentum esset, qua Sententia qu0minus ratemus frequens quidem eius
monia , haec docet Athenienses in publicis privatisque monumentis ante tempora Macedonica plerumque πως st cum coniunctivo et rarissimeonis cum futuri indicativo nec saepius v cum coniunctivo adhibuisse. His aetate fere Macedonica accessisse nudum retio cum coniunctivo et aetate imperatoria ς 1 cum optativo et πως cum optativo et fortasse ὀπως 1 cum optatiVo.
particulae usus, quem Diodorus, Josephus, Plutarchus exhibent, satis officit. Apud Arrianum autem quod tu locis iusto paucioribus invenitur, hoc laetum esse iudicamus, quod ab eo ad loci significationem, quae ab initi eius pr0pria fuerat, reVocatum St, ita ut particularum ubi ' et nonnullis locis, velut 25, 31 et 254 22 etiam quo munere fungatur; f. Boetine l. .: D et Τυαπερ c0niunctiones ab Atticis script0ribus raro ita usurpantur, ut idem Valeant ac sequo, W0hin - , multis locis ab Arriano. Contra ea J0sephus n0va particula linguam Graecam ditare instituit. Bis enim εἰς ' ad subiungendam sententiam finalem usus est 4 96, 28 ευτε0θε δὲ α ρου et τοιμα OV
imitatione linguae Hebraicae profectum esse verisimillimum est Etenim riua coniunctione ruebraei sententias ranales introducere solent TUI, eam idem valere quod in eum locum ' doctissimorum Virorum sententia est. Idem Josephus εφ' , post quam particulam Atticos solium infinitivum admittere constat, coniunctionum finalium numero adscripsit,
cum G, 49,9 0niunctivo auristi 5 171 1 indicativo futuri
Particularum impurarum, qui fuerit usus, Si ebero duce bSerVRmus, cum utramque tum Da ex Atticorum lingua iVanescere coepisse videmus Quam quidem Sub
17쪽
is legem unus n0n cadit en0phon, qui onti, α duodeviolati, ως α duodecim locis usurpaverit. Quae cum ita essent,eXSpectare α pedetemptim omnino ex sententia finali eliminatum iri. Et eliminavit Polybius, cuius dicendi genus vel maxime dialecti κοιδὶς 0tam fert expressam, et Dio-d0rus quod enim apud hunc 3 103 8 post πως legebatur α Dind0rsus et V0gelius recte ut videntur deleverimi). Quae res apud illum, qui πως non plus quattuor, Ac uno
loco admiserit cum minime mirum sit, quod apud hunc ex centum exaginta Se oras particulis nulla iuncta est cum α V0cula, hoc iam, quam angustis finibus v particulae usus omnino eis temporibus circumscriptus fuerit, satis demonStrat. Inde auten a Dionysio v rursus in sententias finales irrepsit. Nec mirum. IS enim, cum Polybius una fere pateticula tua, Di0dolus duabus v et et si, usi essent, tu in priorem locum restituit. Quod studium variandi dicendi genus ubi semel exstitit, in dies itius patere atque, in eum unde
eiectum erat locum reducere neceSS ernt.
Accedit quod Dionysius oratoriam nescioquam arti scribenda historiae inui it notam atqui oratores atque adeo rhetores, ut dicendi varietate audientium animos teneant, Serm0nis larinas augere et amplificare natura fert. Invenimus autem in Dionysii Antiquitatibus πως α Sexies, ς αυquinquies. Apud Joseptium deinde in Bello α sex occurrit lociS, ortu, fi nullo, in Antiquitatibus G α pateticulae triginta tria, πωγα Septem exstant exempla Plutarchi autem dicendi genus ς α et πως v 0n acile admittit, apud quem νς α Septem, orcio α duobus inVeniatur l0cis Appianus denique et erodianus, cuni Arrianus neutram particulam impuram exhibeat, oras fi coniunctione omissa cravalter tredecim. alter viginti tribus locis usurpaVerunt. Inde tacitur πως α particulae Sum, qui iam apud Josephum et lutarchum, cum cacio purum numero longe Superaret purum, minimo esset circumscriptus gyro, apud Appianum et er0dianum exstinctum esse, quae rati0, ut Stpr0rSu contraria ei, quem apud Atticos particulae impuraeceperant pi gaeSSum, ita rum vim iniquae auctoritatem bet
is Voculae ea, de qua agitur, aetate in dies increbrescentem et ad usum criti, particulae etiam atque etiam magis imminutum optime respondet.
De coniunetivi et optativi isti qualis sit post tempora praeterita addito praesenti, quod vocant, iistorieo. JInter coniunctivum et plativum p0st temp0ra praeterita quae intercedat ratio ut appareat, hanc, quae equitur, tabellam proponimus, in quam non solum pateticularum na
sive inveniebantur in perfecto sive in imperfecto nuntiato, sed etiam modorum numerum, quos particula i1 i 0S Verba timendi exilibet.
Quibus locis enuntiatum finale ab infinitivo oristi pendet, qui subiunctus tempori primario praeteriti temporis habeat significationem, nec minus eum infinitivus praesentis imperfecti vices agit velut tui.
2, 482, 16 Tett ocvυ Γορτία. 6 Λaovettvo φησι τι Κίμωv et χρηματα κτα- σθαι μὲ λς Dporto, plaθαι da se τιμ peto , haec quoque exempla huc rettulimus. Haud scio an haec una ex causis sit, cur alii, velut elimidit. l. pag. 404 qq. numeros proponant a nostris paulo differentes. 2.
18쪽
19쪽
22 28 Qua ex computatione quae Sequantur priusquam X-plicemUS, pauci c0mpreliendamus, qui m0d0rum usus fuerit apud scriptores aetatis pri0riS. Ac primum quidem apud omnes qui suerunt ante Herodotum Scriptores, multo Saepius post tempora praeterita in-Venitur ptativus quam coniunctivus. Quomodo autem factum Sit, ut platiVus p0st ea tempora munus coniunctivi proprium SuSciperet, ut significaret Voluntatem et consilium, id vel ptime eberus I pag. 52-56 explicasse Videtur. Quam rationem primus immutavit Herodotus, apud quem coniunctivorum numerus paene altero tanto maior invenitur. Eius exemplum hucydides quoque secutus est. Deinde cum apud orat0res coniunctiVus numero eundem fere quem Optativus obtineat locum, Plato et Xenophon plativum Saepius HSurpant Verum tamen quamvis inconstans sit usus, iocluce clarius apparet paullatim optatiVum coniunctivo, inprimis apud rerum Script0res, cedere coepisse. Quam legem initio multo plus valuisse etiam apud scriptores dialecti, quam V0cant, κοιυης, Polybius et Diodorus testes Sunt.
J0ntra ea inde a Di0nysio et a Flavio Joseph optativi vis atque auctoritas latius rursus patere incipit ita quidem, ut cedente paullatim c iniunctivo in Arriani, erodiani inprimisque Appiani dicendi genere optativus multo praevaleat. Quod
Si Drtemnae eius rei fuerit causa roges, hoc nobis Videtur pr090nendum Polybius sua ubique via incedens eum quem natura dedit linguae progressum exhibet Diodorus deinde, quem alii rebus plane aptum ex eis ex quibus excerpSit Scriptoribus SSe conStet, eum continuavit usum. Post illum autem Scriptores neglecta naturali linguae ratione, cum sibi hunc illum ex superioribus scriptoribus imitandum proponerent, artificiose cum ad eorum quos imitabantur Sermonem tum ad ipSorum V0luntatem suum consormabant dicendi genus. Idem illud iam supra, cum de particularum usu Verba saceremus, recte nobis dixisse Videmur. f. rugeres, pag. 9 in praelatione sub titulo die otuo: ).C0gnoscitur autem ex ea tabella hoc qu0que μη, qu0d
Sequitur p08 Verba timendi, c0niunctivum, cum apud alias
coniunctiones raptim imminueretur, firmius retinuisse. Quod quam Vere dicamus Herodiani inprimis contemplare modorum usum Nec sine causa hoc fieri concedemus, cum eo nuntiato, quo metus c0ntinetur, pro ipsiuS, ut ita dicam, puratactica natura voliintutis significationem propriam coniunctivi
necessario melius conserVari apud animum nostrum reputa-
Wiede herVOr. Neque ero qui istuli, diligentius eam tabellam inspexerit, n0n 0 Statim Videbit omnium particularum maxime optativum adamasse. Cuius rei admodum luculentus Phitarchus est testis. Is enim, quae apud μ' et v particula modorum ratio est, eius pr0rsus c0ntrariam exhibet Speciem apud ως Voculam, quae plus decemplicem optativorumqllam c0niunetiVorum numerum post se habeat. Quae cum ita SSent, qu id etiam πως, ως particulae Xemphim Secutum, OptatiVum magis luam pro eius modi apud υ et μὴ numero damnVit, cum tanta inter ως et rcii, intercedat necessitudo, minime Si mirum. Η0 etiam ad Lucianum pertinere Helleru e quem supra diximus libro d0cuit. Cum enim ex centum et Septem tu octo cum optatiVo iuncta sint, ex plus trecenti S c tres ferme quintae partes optativum post se habent. 0nseretiam pag. by).J0Sephus quidem in eo libro, qui inscribitur bellium Judaicum, nunquam admisit , iunctum cum coniunctiVO, cum
in , Antiquitatibus ' non ita raro inveniatur. Omnino J0Sephi dictis , qu0 liceat, quaeso, 0 loco interponere, minime ibi c0nStat ne in eiusdem quidem peris singulis partibus. Id vel maxime in Antiquitatibus' apparet, quarum quattu0 Vel quinque libri posteriores n0n una re differunt a prioribUS.
et Naber vol. ΙΙΙ, pag. V Altera Archaeologiae pars longe neglegentius scripta est quam libri superiores .
20쪽
NAc primum quidem particulae , et criti, ii extrema eius Scripti parte multo rarius inveniuntur; undecim autem enuntiat0rum a particula cras dependentium, quae in quattuor p08teri0ribus libris inveniuntur, octo, numerus iusto maior, optativum habent. Item et , et o paratacticum p0Stlibrum quintum decimum coniunctivum non iam patiuntur, id qu0 in particula μγ admodum mirum St, cum Si uni-Ve um pu Spectamus, tu cum coniunctivo multo saepius iunctum sit quam cum optativo. Adde qu0 maximum discrimen interest et m0dorum et coniuncti0num usu inter libr08, qui inscribuntur contra pionem V et Josephi ita ', videbis J0sephum quasi utiliundum consulto alia alibi particula praeter ceteras usum esse. Quod quam Sit artifici0Sum quamque abhorrens ab usitat et simplici dicendi genere, quis Si quin intellegat 3 Restat ut eos afferamus l0cos, quibus coniunctivus et optativus in uno enuntiato vel in unius enuntiati membr4sc0niuncti apparent. Qui bici optime nihil prorsus interesse
dem inStrant uter ponatur modus et plane penes singulorum Scriptorum arbitrium fuisse, utruni quoque loco utri praeferrent modum.
Heriletu coniecit Scripturam illa iesuelingi nec magis nec minus aptam scriptori dicendi generi , apud Arrianum 111, 29, cum in J0sephi libris octo 2, 175, 30 2, 198, 4: zεl1 ναυzος
NieSe παραλάβη 4, 82, 11 4, 290, 8ὶ in Plutarchi unum p0St tempus primarium 2, 74, 28 , in Appiani quinque 213, 19; 305 2 415,8 738 20 874,33, in Herodiani tria 8, 23:1I,3 71, 14 eius rei exempla insint.
Qu08 0cus ubi culis Subieceris, apud h0 Scriptores nullum fere sententiae discrimen vel coniunctiv vel optativo adhibit effici n0n 0teris n0n 0nfiteri.
De optativo post tempora priniuria. Priusquam ad rem ipsam accedamus, hoc interponimus n0s 0n 0him in hac para apho sed in omni opusculo tempora pl'imaria eas quoque a0risti formas intellexisse, quae temporis praesentis significationem habent. Cum coniunctivus in enuntiato finali nusquam non adhiberi possit, sive obn0xium est tempori primari Sive Secundaris , Optativum nisi post tempora secundaria fere non admitti omnibus notum est Cuius praecepti tanta Semper fuit auctoritas, ut ab omnibus scriptoribus inde ab Homero usque ad Xenophontis et Platonis tempora universis optativus Ρ0St temp0ra primaria omnino non his quam viginti du0bus locis usurpatus sit. Etiam nostri rerum Scriptores tam raro optativo Sic si sunt, ut ea lex minime ab eis evertatur. P0lybius enim et Di0dorus nulla eius rei exempla exhibent,
Dionysius quattuor 1, 222 14 1, 128, 26 3, 5.6 4, 146, 4), liber, qui inscribitur de Maccabaeis, unum Jos. 6, 278 19ὶ,
Plutarchus ex cum ς 2, 178 21 et 4, 209, 27; cum πως:2, 74, 28 una cum c0ni. et 1, 210, 30 et 1, 377, 2; cum μὴ
timendi , 265, 1l, Arrianus tria 302, 20 et 331, cum ς; cum iri timendi 83,18ὶ merodianus unum 122, 7 Apud J0Sephum autem quamquam undeviginti eiusmodi plativi in-