장음표시 사용
21쪽
tamen is numerus prae coniunctivorum numero admodum exiguus St. Unus Appianus eam quam supra diximus legem tantum n0n infregit aliud quem, si addas modorum numerum, qui in secundo vel tertio eiusdem enuntiati membro inveniuntur, p0St tempora primaria υα cum coni duodetricies,
cum pl. 110decies positum est 210 17 738 22 854 16:1013 5 1018, 4 1036 23 1044 9ὶ ῶς α Vero, Si eodem
m0do numeres, SeX, quibus post tempora primaria animadvertimus locis, nusquam non cum pl. apparet 31 14 275. 20:
turum cum optativo iunctum St. Apud ceter0 scriptores, quae eiu anomaliae, quam Graece Vocant, fuerit causa niuitis lucis Statim apparet. Ac primum quidem qu0d p isti Josephus, Plutarchus Appianus optatiVum etiam p0st tempora primaria admiserunt, hoc Similitudinis vi factum esse liquet, quippe cum illi cum ς particula 0ptativum p0St temp0ra secundaria nusquam sere non posuerint, coniunctivum tantum non VitaVerint. Deinde n0n pauca Sunt Xempla, quae cum Sint dependentia a tempore primario, tamen ad tempus praeteritum aliqua ex parte pertineant, Velut
J08 4 57, 30 et 5, 151 14 et 5, 192 23 Plut 1. 10, 30 et 2 74 28. Aliis l0eis sententia structurae finalis proxime accedit ad aliud enuntiatorum genus, quod 0ptativum desideret. Apud Di0nysium quidem 1, 22, 14 πως α cum Opt. et 1, 128, 26 δ α cum eodem modo non ita valde disserunt a potentiali. Idem quadrat in cum erodiani 122, 7 ιυα et αληθη λέγοι it, quae Verba idem Valent quod odetως ταρ vet ἀληθη λεrotiit Plutarcii autem exemplum 4, 265, 1 ,,ὀρθὰς
27 optati notam fert expressam. Uno 0co de Maec. 6, 278 19 συμβουλεύσαιμ' α σοι πως si ζοιο optatiVus ut adhiberetur, sactum est assimilationis, quam dicunt, i. ostremo non desunt loca, quibu tempus primarium errore quodam Script0ris pro Secundari p0Situm Sse appareat. u in numero inprimis J0sephi verba asserenda Sunt , 56, 19 αυῖος με αυεχώρει
esse qui est quili primo obtutu intellegat Etiam apud
Pluribus autem locis cur ptativus post tempora primaria positus sit, nulla alia asserri p0test causa, nisi aut liberum Singuli rum scriptorum arbitrium aut indilligentia quaedam atque incuria.*7. De indieativo temporum praeteritorum. Enuntiatum finale tam artis vinculis cum acti0ne primaria c0niunctum St, ut, cum illa aut contineat 0tum, quod explerin0 908Sit aut Voce χρηv, δε aliasque similes aut sententiam condici inalem, quam dicunt, irrealem, ne finalis quidem enuntiati ipsius consilium ad effectum perduci p0ssit. Itaque iisl0cis inde ab Aeschylo attractione quadam et assimilati0ne modi indicativus temp0ris praeteriti plerumque adhibebatur.
Nec mirum. Etenim quam pr0pe absunt inter Se hae ententiae, qua exempli gratia pr0p0no: Utinam adiuvissem eum, ut SerVaretur Vel Servatus esset et si adiuvissem, Servatus SSet . Cuius attracti0nis vis tanta est, ut inde ab Aeschylo inni, quam eberus pertractaVit, aetate raro inveniatur aut coniunctivus aut optativus. Nunquam autem particulae finali additur v. Coniunctionum vero haec Stratio, ut tu una omnium saepissime usurpata Sit, πως paul0 Saeptu quam γῆ.
22쪽
Etiam apud 08, quibuscum nobis est res, scriptores in eiusmodi sententiis natibus o longe principem frequentiae tenet 0cum. I0 enim tredecim apparet l0cis, οπως tribus, A et singulis. Particularum igitur usu superiores Scriptores n08tri Secuti sunt, modorum usu n0n item. Indicativum enim temp0ris praeteriti non plus quinque habent exempla Pol.
Nostri lotur scriptores, in universum Si Spectamus, non iam hoc faciunt, ut indicativo temporis praeterit Ilosito eiusmodi nuntiati consilium effici p0sse ipsa modi et temp0ris natura negent, id qu0d subtilius dicendi iudicium ac sensum linguam deficere c0episse testatur. at ne ei quidem scriptores
Naber et testus: ο πρις et λοιπι Ψ σθλασε - μετα Oηοας 'IIIVtoli is παρα o Mou 5χη, ut illorum si sequeremur auctoritatem, hic locusn0 Iam ei de quo Verba facimus enuntiatorum generi adnumerandus esset.
excepto e Plutarchi loco, quem supra diximus, ubi nuntiatum finale idem est ap0d0sis irrealis, usquam admiserunt lv post coniunctionem finalem, ne eo quidem 1000, qu sententia finalis subiuncta est protas irreali 08 5 50,19: πάλαι δ'ὰ και γελ F'ησαν, ει μη περιέμευο lv Ἱεροσολύμοις Ηρωδη προτερου
cum hic, qua re c0nSilium ad eventum perduci possit, actione primaria accurate describatur, illic Verbis operam dandi, curandi laborandi id agi, ut res ad effectum perveniat, illud quidem significetur, quibus rebus h0 fieri possit, non item. Eius enuntiati naturam haud dissimilem esse sententiae interrogativae nemo non Statim intellegit. Itaque quid mirum, quod in eo ς et ortu, addita nonnunquam a particula prae- Valent, tu rarissime admittitur γEi autem scriptores, qui pedestri utebantur Sermone, excepi nimii Im Xenophonte ne se quidem usui laverunt Imminuebatur igitur etiam in eo enuntiato paullatim dicendi varietas, cum ceteris missis una adhiberetur particula Iam Vero ut transeamus ad modorum usum, indicativus futuri in eiusm0di nuntiatis multo est frequentior quam coniunctiVus et optativus, modi sententiarum finalium perfectarum proprii. Unus Xenophon etiam hac re a ceteris dissentit, qui aliquanto plura h0rum m0d0rum quam indicativi futuri exempla exhibeat. Eorum autem, qu0 nos pertractaVimus, scriptorum quae in ea re fuerit rati atque usus, haec indicat tabella:
23쪽
Qu0d8 in universum rem consideramus, πως etiam apude0 Script0re praecipua gratia oret. 0 autem admodum ni Vum 8 ac mirum, quod , antea perraro usurpatum cum omnino numero proximum sit ab πως particula tum apud Polybium nimium quantum d0minatur. Id quod oeumento est quid disci munis intercederet inter enuntiatum persectum et imperfectum desitum esse sentiri. Η0 etiam mod0rum usu comprobatur. Exemtis enim Dii nysi et lutarcho, qui et ipsi paulo pauciora indicativi futuri quam plativi et coniunctivi exempla praebent, futurum nusquam ere apparet usu coniunctivi se optativi multo magis quam antea suam nuntiatum imperfectum translato. Quid qu0d cum si, particula aliquam retinuerit auctoritatem particulae Impurae admodum recesserunt Contra ea usi paratactici, quo priores scriptores non plus undeviginti loci iisquo quater cum indicativo futuri usi sunt, haud parvus exempl0ium exStat numeruS. Apud singulos vero deinceps scriptores quae quisque modus et particula ceperit aut incrementa aut decrementa, nulla omnino ex aut norma statui potest Hoc vid0mus Polybium etiam hic singulari condici0ne uti, qui in nuntiatis ρrfectis et apersectis eadem particula tu ceterarum usu fere exstinet' usus 'it quin quantum iis erunt Dionysius ot Plutarchus 2 ' enim cum πως particulam et futuri indicati una Saepissime usurpant, Se 0n iam plane quid intersit inter enuntiatum persectum et imperfectum oblitos esse docent. Η0 l0c libet interp0nere πως a Dionysio in enuntiato perieci' 'nimn0 vitatum esse. Qu0rum quidem script0rum min0 quam prae operum magnitudin in tabella senotatur exempl0rum numerus, ii post verba curandi, operam dandi, Si lia infinitivum sero adhibuserunt, id quod etiam a Polybio a Di0d0r0 a J0sepho, a Plutarcho asepissime factum esse
Ex iis quae diximus quantopere sententia finalis imperiecta ad perfectae Drmam paullatim accommodata sit satis apparet. Contra ea paucis locis indicativus futuri in sententias persectis occumt, quae forma quin ex sententiis im
24쪽
8233 persectis repetita sit dubium esse n0n potest. Eius usus liae sunt exempla: Dion 2, 286, 18: ob - osset: εισδέξοvetat 5χλου -
Non raro apud Atticos et Herodotum ea inveniuntur enuntiata aliis non subiuncta et rcio particula introducta quibus quis sacere aliquid aut iubetur aut vetatur. Cuius usus apud p0steri0ris aetatis rerum scriptores admodum angustis circumscripti teriminis liae sola exstant exempla: Dion 2, 301 9: καὶ πως ἐυαvettωσεσθε μοι; li t. 1, 437, 15 μουον arto Tosset κατητορησητε καὶ μ=ὶ νεύσησθε. et v βουλο 3, 154, 15 ἀλλ' oras αυδ ις οὐκ ἀποδειλιάσεις es 1 extr.) 4, 37, 19 Ar - οπιος sint fili b δε iσεσθε et u θειου; 4, 43, 14 'AI οπιος, ω ουυάτιε, et 'Aetlλια ηυ6πισχεσι citπεδυ,σεις 4, 147, 9: Aτε - ὀπως i1ηξεις ιδ ξα- κρθουτας ημας μηῖ Hvάζιου τι si Σπάρτης ποιο0υτας tribus p0steri0ribus Plutarchi nuntiatis fir antecedere videmus; Arr. 111 29 αὐτοι τε πως ζέως κατακοθοιεν ω παραττελλοlμένω και ζα αυτω αυ πως ἐς ἁ τάζεις θυως παραδιδ Buzαι et παραττελματα. Plutarchus igitur et Arrianus in eiusmodi enuntiatis cum antea solius indicativi futuri patientia fuissent hic etiam optativum, ille c0niunctivum adhibuerunt. Reliqua tria, quae eius rei apud Arrianum occurrunt exempla, indicativum futuri exhibent. Verum ea non plane sui iuris esse ut cognoscatur, b)c0 prop0Π0 111, 26 ουκουυWὶ ες et καλὰ ζιρμησι διὰ πολλω ἀυαIκαια αυτοι εἱυαι
De infinitivo in sententia finali adhibito. In enuntiat finali imperfecto etiam apud Atticos infinitivi usus re luens et usitatus est. In eis autem sententiiS, quibus admunitio, Voluntas, consilium e0ntinetur, p0S Verba monendi, optandi, Suadendi, Similia, quae quidem proxime accedunt ad enuntiati imperseeti naturam, insititivum adhiberi necesse est. Adde quod eiusmodi infinitivi quales. ως συ εχξυτιειπε tu, Ac τι λο ειπε tu, Ac metrio φράσαι Plut 2 168 31 8 δὲ TO GUIGV se Tti φράσαι, et Itu6 1ευου), quorum usu notuSet perVulgatus est, non ita longo distant spatio a sententiari vi nati. Nec minus constat post verba mittendi, dandi, relinquendi infinitivum finali sensu imbutum nusquam feren0n inveniri. Hic ipse usus apud nostros scriptore iam aliquanto latius patet, cum infinitivus etiam post Verba SHrpetur, quibus cum iis quae modo diximus nihil omnino sit 3
25쪽
M similitudinis velut apud Josephum post Ουε aibat 4, 87, 7 apud Plutarctium post ἀφιευα 2, 496, 13, 0Si καὶ ιέυα 5, 33, 20,
exemplo infinitivus coordinatus est, Sit Venia Verbo, participio futuri), post διξθυα 5, 62,22 'ΕIlii, pc0zε, Καzωνος
S0l0eca iam haec sunt exempla: Dion. 4, 252, 2:
fert finalem. Hoc cum si utrum infinitimini intellegimus negativum Vi finali praeditum, an paratacticum finale cum infinitivo p0situm Quodsi accedit attractionis Vis, quant facile infinitivus in sententiam finalem immigrare poSSit, non est quod pluribus exponam. Eius rei haec contemplare, Si
Quem in locum cum pervenisset res, quod usu eius infinitivi ilius propagato postremo sententia nati particula introducta cum infinitivo iuncta est, minime est mirum. Quid γin nostro Serm0ne patri n0nne idem fieri videmus, ut pro enuntiatis introductis particulis daniit , au dass infinitivus saepissime usurpetur Ei autem Graecorum insuit iv finali cur maxime arriserit , Vocula facile est demonstratu. t- enim ea actionem luandam dirigi ad neni atque consilium pr0prie significat, quae Vi in particula si ante praep0siti0nes cum apud alios tum apud Arrianum sescentis inest l0cis
Videmus igitur vel facillime se eum infinitivo coniungi
potuisse. ccedebat quod ea formula iam praesto erat ad significandam sententiam consecutivam. Confusam autem inter se esse in ea formula metenda vim enuntiati finalis et con-SecutiVi inde cognoscas, luod etiam .set cum infinitivo n0n paucis locis sensu finali praeditum invenitur. Quae confusio cur facta sit, ea causa ad sermonis Latini auctoritatem aliquae parte referenda esse Videatur.
Naber χρωμεvov, cetera iit apud Bokkeriim: iesius καὶ παρ'Ἀθethv απολέσθαι poeti v et ij αυτο χρυγμεvov, scriptitra ut Videtur non ita apta ad loci sententiam.
26쪽
θαι της επιβολης), tu non admiSit. Restat ut quibus locis is et set cum infinitivo sensu sinali usurpata sint denotemus. Invenitur igitur c apud Di 0nysium 1, 159,9 1, 178, 13 pro enuntiato imperfecto 1, 221, 28.
apud Josephum 3, 350, 20 4, 39, 1 4, 99 4 πεμφα
2, 267, 14. Tria pri0ra exempla ut infinitivum aeciperent cum attractionis vis accederet, ileillime potuit fieri. apud Plutarchum 5, 221, 28 pro nuntiato imperfecto 2.10 11 2, 45, 32 4, 308, 22 4, 325, 28 1, 131, 30;1, 295, 2I 2, 171 14. Quamquam in tribus posterioribus enuntiatis inest etiam aliqua ex parte Vis consecutiva. ita quidem, ut finalis praeValeat. apud Arrianum: 0cis septuaginta duobus, in his 88 28 pro nuntiato imperfecto. apud Appian uni 502, 22 et Gl 1 16.ωset autem cum infinitivo hi exhibent 0ci: apud Polybium 856, 10 pro nuntiat imperfecto et 965 16. apud Diodorum G, 164, 14 pro nuntiato imperfect0. apud Josephum 1, 232, 3 1, 235, 9 2, 20 21;3, 184 17 4 232, 30. Ex ei l0ci primus, Secundus, quartus enuntiati imperfecti munere funguntur, postremo loco merus 87 infinitivus, qui p08 επιστελλει Significaret mandatnm, 0nendus fuit. apud Plutarchum: 1. 66, 31 1, 110, 13 1, 309, 31 1, 351, 20 4, 55, 10 4, 76, 14 4, 179, 19. apud Arrianum 15, 4 et 60. 29. Hoc loco GIet cum
Infinitivo 90st ια φη ειρε tu, qu0d ibi idem valet atque e cunia data et Suadere, rursus pro mero infinitivo positus est. Apud Herodianum nullum eius infinitivi exemplum occurrit.
Non praetermittendum esse Videtur iam Euripidem, qu0d Lusii Vi 'us uehau luem supra diximus, libro disseruit liberiores infinitivi sinalis admisisse constructiones.
De structura inali ad lithii ad alias Sententias eXprimendas. Sti icturam utilem in enuntiata, quibus metus continetur, transferri in paragrapho Seeunda docuimus Superiore deinde paragraph ως et set particulas cum infinitivo iunctas con- Structiones Sententiae consecutivae proprias finalis sensus vim et naturam persaepe habere Vidimus Nunc vero primum e0saitelemus locos, quibus formula vel typus quem dicunt finalis conSecuti Vae Structurae munere fungitur. λ Saepissime igitur apud yraecorum posterioris aetatis scriptores vis finalis et consecutiva inter se confunduntur Quod fieri non labemus cur magn0pere miremur. Etenim proximo inter se distant intervallo sententia natis et enuntiatum consecutiVum inu0d
ad aliquem finem atque consilium spectet. Quod quam Vere dicamus, haec intuere enuntiata 'lieotisca der FeldherrSchlu eine miche, 0 das das Hee liber den ius gehenk0nnte et de Feldher selitu eine Brucke, iami dasHeer uber den Ilus gehen lonne. adde quod lingua Latina utramque condici inem eadem particula eodem lue m0d0 reddit fuisse in perturbandis quibus sententia finalis etc0nSecutiva distinentur altera ab altera sitibus magni m0menti' es iner pag. 406 seqq. Butimann pag. 205.
27쪽
3839 sermonis Latiiii exeniplum lio loco ciuitendimus eo considentius, qu id quantum aliis in rebus valuerit ea lingua ad conformandum nostr0rum scriptorum dicendi genus iam supra d0cuimus et postea etiam docebimus. IV vero particulam Ρr Sua, in qua nata est, significati in locali facillime ita potuisse usurpari cum alia docent exempla tum ioc Jos. 5, 304, 25 πρις οπο0zs ηκομευ συμφορων, ἰυ γ μα ελε iINI:
USurpatur autem typus finalis pro consecutivo: apud P0lybium 576 17 tu cum coni. . apud Diodorum 4, 111, 27 oras cum c0ni. . apud Flavium Joseph uni:
b in Antiquitatibus 2 131 18 2, 223, 26 3 127, 18:
162 10 bis tu cuni coni. J 2, 250, 3 3, 133, 28 1 276, 29 οπ ως cum coni. J duobus locis prioribus pro Structura finali ε ρ' si, cum infinitivo adlliberi niugis
c in e libro qui inseribitur contra Apionem 6 187, 10
apud Plutarchum 1 247 12 hoc exemplum inprimis
ευξου η ἀκριβa ς). Eodeni hoc pertinet quod structura finalis a Josepho et Plutarcho ita usurpatur, ut ea t0tum enuntiatum vel singula verba luid sibi velint pluribus explanentur. Ita totum enuntiatum accuratius explicatur J0s 3 18 6 cf. pag. 32 , etiam 3, 127, 18, illud Supra attulimuS, huc pertinet; 0S. 1, 43, 4
28쪽
Pro genetivo deinde infinitivi cuni artieulo coniuneti πως cum ni0d finali bis invenitur pust substantivum εξου 1t uiiud J0sephum 3, 29, 15 αμέλει συμ prv ii: παρα το βασῶε ως
deantur 'ignificare motum est AD pro seo infinitivo iam Antipiti litem i0st verba randi structura finali usum esse Weberus I, ducet. Quae ratio ut in libris Novi est amenti ' ita apud nonnullos nostrorum seriptorum latissime patet. Est autem 10 n0n ita mirum Etenim etiam ii istro Serm0ne patrio n0nne pro loci sententia nonnunquam eodem iure licere licet ich schriel, cilim deshall,ὶ laniit e mir
' es ine l. l. pag. 29 sqq. Butiman l. l. pag. 20 sqq. Quod in libris sacris di particula sola ita usurpatur, res est memoratu dignissima. Dolendum, quod qualis is usus apud septuaginta illos Veteris Testamenti interpretes fuerit, nondum diligentius examinatum est
41 enuntiata cum ad alia quamvis tenui vinculo applicantur ad qui id ab Aman tribus l0cis factum esse Supra dem instravimus 'r0xime accedunt ad structuram propriti nat0m. Apud Plutarctium autem dii exstant exempla quibuS40St παραρυε vel ιπε criti, cum indicativo futuri pro infinitivo scriptum
προπι κοv. Iam ver ubi hoc etiam reputaverimus, in enuntiat imperfecto ii 0 0di finali infinitivum saepissime apude 38, de quibu agimus, Script0res inveniri, quamquam e0rum qui huc pertinent 0c0rum plurimis sermonem Atticum structuram finalem repudiaturum fuisse apparet, tamen Graecos per e p808 e pervenire potuisse concedemus, ut post eius-m0di verba constructi0ne finali saepius uterentur Potuit agitur lingua Graeca ipsa eo pervenire in . num autem, nisi
externa tamquam vis accessisset, is usus ad tantam auct0ritatem perventurus fuerit, p0test certe dubium esse X08 quidem etiam ea in re sermonem Latinum magni momenti fuisse existimamus, quam sententiam his argumentis munire atque Stabilire nobis videmur: Ac primum, qu0 0m n Appianus pro infinitiv040st δε σθαι tu cum c0ni usurpavit 325, 13 cet ὁ Βοκυο εetερουρε μ νε l ετ εις, ι αριο μευ 11ελλο περὶ ipsiυης δεγ σεσθαι ζυλλα ρε ιν συμπράςειε ες α διαλυσεις), eo lavd lubi Sal histi verba eli. Jug. cap. 103, ante oculos ei Hrsabantur
igitur quaest0ri l. e. Sullae mandata B0echi patefaciunt Simul ab eo petunt, uti fautor consultorque sibi adsit. Eadem de causa υ 89, 3 08 επιστελλει et π6, 824, 24 post cu-
Plutarchus deinde quod ea structura hic quidem usus
plum in lapille R0settan invenitur affert, et iner pag. 300, qui com-
of 'iel inger, de linguae Latinae apud Plutaretium et tilia
quiis et vestigiis. diss. Heideib. 1883.
29쪽
4243 est eo, tuo dixinnis, modo idque saepissimΡ lio ad linguase Latinae imitationem luandam et auctoritatem referendum esse quam sit verisimile imprimis hic testis est locus 2 3s,2 5:
Πυρος και δατος και τετης εῖρIηzαι εzελλος Quibus Verbis quin tutaIehus sententiam Latinam reddiderit iisce fere Verbi conScriptam quis est quin primo intellegat obtutu quare Saturninus censet consules edicere, ut Metello qua et igni interdicatur cf. Vierec t. l. pag. , g 10.
Pertium autem argumentum lio esse Volumus. X Septuaginta quin lue Xemplis, quae eius Structurae finalis usus in Antiliuitatibus Josephus exhibet, viginti insunt in senatus Romani consultis vel magistratuum Romanorum decretis et epistulis. alium scriptorum ea, tuae ad Graeco Vel reges et urbes Graeca lingua utentes mitterentur, Romae a Romanis publice in Sermonem Graecum translata esse ierec pag. XI affirmat. Decreta Vero 'aesaris aetate de udaeis facta Hierosolymis iraece et Latine posita esse osephus teStatur
cf. Vierec pag. XIIJ. Illi igitur scripta talem in modum
c0mp0sita in Josephi atque adeo Nicolai Damasceni ex eius enim libris Josephum haec omnia lausisse et derivavisse Niesius verisimillimum reddidit of Vieree pag. l lx- manibus fuisse et ab eis magnam partem ad verbum libris inserta esse plus est tuam probabile. Verum sive tuis hoc rectius Xi- Stimat sive, quae RitSchelius opuscula littol0gica V pag. 99 sqq. dicit: ir haben es hie nichi nur mi Ubersetχungenund ne libersetκungen ii thun, sonderi aucti offenbar mitκWar materiel riel tigen Reproductionen aber Zugleicli Subiecti Delen edactionen iner Originalui kunde de Uber-lieserung die sicli inigermassen wenn aucti nur inigermassen parallelisiere lassen mi deii Iani fingierten aber die irkliche Siluati0n lederspiegeinden eden ei denantiken Historikern verius dicta esse iudicamus et, quae
Gr0tius apud Ritschelium l. l. ad I Maec. 15 16 disserit:
h0 Senatu c0nsultum non SSe quale Romae Scriptum est,
Sed quomodo sensum eius ebraeus Hellenistes Hebraeis Scribens exprimere voluit ad omnia ea decreta pertinere concedimus, Josephi, ut structura inali pro infinitivo in eiusmodi sententiis uteretur, consuetudinem a Sermonis Latini,
inprimis publici, ut ita dicam, dicendi generis rides offigiellenr0misellen missilis in imitatione profectam esse contendere non dubitamus. Dicet aliquis: Undecim blacis etiam in Graecorum Vel Graece loquentium civitatum decretis pro infinitivo enuntiati sutilis c0nstructio usurpata St, ut 0n Sit, qu0d Latinae linguae quid tuam in ea re tribuamus. At a Graecarum civitatum decreta maxinuim partem ea aetate Sunt confecta, qua, cum Romanorum lingua etiam apud Graecos altilua floreret auctoritate, publicum magistratuum Romanorum dicendi genus easdem fere obtinuisse parte Verisimile est, quas nostra aetate lingua Franc igallica in e0rum, qui rei publicae gerendae ulteram dant, Serm0ne agit. Ita pie eius Structurae usus in Graecarum civitatum decretis adllibitus adeo non infirmat, quis de Sermonis Latini luantum in ea re fuerit momento statuimus, ut vel optime firmet, cumituantum illud publicum dicendi genus ubi lue aluerit doceat. En in nostri semionis cursu ac via habes, luod huc pertinenti Ne0theotisca enim, quam Vocant, lingua ita paullatim conformabatur, ut ad dicendi genus in curiis et aulis principum usitatuni se accommodaret. Qua de re Augustus Schleicher in eo libro, in inscribitur . li deutSche praehe ' haec sere
ReichsSprache. Nec timeo ne ineptum esse videatur, Si hoc quoilue moneam, quantum act0rum diurnorum fixa quaedam et stata Sermonis consuetudo ad linguam consi)rmandum atque adeo deformandam conferat. Iam restat, ut 0S 0co denotemus, quibu eius rei
30쪽
post verba dicendi imperandi orandi 2 6l 4 2, 243, 32 2, 476 1 3, 27, 22 4 36μ 10 4 379, 2 5, 88 20.p0S Verba decernendi 2, 494, 11 4 47, 30; ,1 2b, 32;b 178,3 post Verba Scribendi 2 106 25 2, 505, 12 3 72, 29;3 103 9 3 538 4 3, 597, 13 3, 598, 10 3, 608, 5.
ber: TtIκε φει et τω παzερω σου ἶλιαὶ 3, 64, 22;3, 126, 3 3, 242, 11 antecedente tu coniuncti0ne eundem in modum usurpata epistola Laodicenorum a G. Rabilium) 3 244, 23 decretum Halicarna-
Τ 2, 175, 15, ubi apti l indortium legitur: ποιpεκαλεοα α lethv Μαδάη ob 686υτας, non iam huc referendum est, ex quo Vogelius Dolineri coniecturam palmarem παρεκ1vetaqzα in contextum recepit.
mistis ut pr0ximo l0eo et multis aliis infinitivis utrumque in decret Caesarisin: 0st idem Verbum 3, 245, 15 δεδοκetα ου Νaber et iesius δεδιχθαι)
κα κακολπαυzις ἀπαθη βιωσητε Sic Bekker, rectiuS si quae attulimus eius usus exempla oculis subieceris, quam ies et aberi βιωσετε.