De enuntiatis finalibus apud Graecorum rerum scriptores posterioris aetatis [microform]

31쪽

4647

1, 51, 15 et 3 12, 23. 3. 0st Verba monendi 2 102, 31 90St παραιυεῖvὶ 1, 448,25 2, 169 11 4, 34, 15 4, 330,15 p0St παρα-

32쪽

a Scribere 2, 23, 14 3, 289 7 3, 358, 15 4, 19, 15; 4, 339, 23 4 408 14 5 71 1 5, 125 19 post

apud Arrianum: πω 79, 14 90S πέμπει .apud Appianum: πως 24, 24 post δουλεId α etoueto δ' ηυ περ οἱ τυρα υο μαλιστα ἐδούλο)αο, οὐ τηυ μας λα- βε ιυ, - χα οπως - ἀει ἐδαιοι φύλακες tet της ἀρχῆ ς .c, 89, 340st επιστέλλει, 325, 1340St δεισθαι cf. pag. 41. Herodianus nullum eius rei exemplum exhibet. Videmus igitur apud Diodorum, Flavium Josephum, Plutarchum, apud auctorem eius libit, qui est de Maccabaeis, latissime eum usum patere. Qui ubi in decretis aliisque eorum similibus scriptis firmiter haerere coepit, iluod etiam

in alia enuntiata translatus est mirum esse non debet. Saepissime autem in talibus sententiis ritu usurpatum S Se0mnibus licet cognoscere. Quod quidem referendum SS Videtur ad eam Vim, quam ex nuntiatis cum πως particula aliis non obnoxiis redundavisse existimandum est.

Ex modis autem in iis de quibus agitur sententiis coniunctivus gratia multo superat optativum. Hoc vel ptime DJoseph ubi inspexeris exempla cogn0SQRS. EX Septuaginta enim quinque, quae in Antiquitatibus habet, eum l0nge plurima dependeant ab actionibus Secundariis, n0n plus quattuor

iuncta Sunt cum optativo, qui numerus minimus est relatus ad universum OptatiVOrum numerum.

Hoc eo actum esse videtur, lu0d iis enuntiatis, quibus ut quid faciat admonetur, iubetur, oratur ali tuis, Voluntatis signifieatio uigis etiam elucet quam in Sententiis proprie snalibus , de Grundb0griss de Koniunctius aber si serv ille.

Ex omnibus Vero, quae attulimus Xempla, maXime memorabilia ea duo sunt, in quibus poS βουλεId αι ἐπιος cum

coniunctivo apud Josephum 2 41, 1 et apud Appianum 824 24eXStat. Haec enim exempla iam Neograecae linguae notam serunt; luam enim propinquo distat spatio ab eo, quem haec exempla exhibent usum, Neograecorum ἡλω υα ράψω γ

placet, quod eberus I, 15-18 monuit. Eo enim loco quomodo apud Homerum φρα partieula lange bis paullatim sensum finalem acceperit demonstrat. Contra ea J0Sephum ει 6 coniunctionem bis finali imbuisse Sensu Supra docuimus. Hic eui non in mentem venit Latinos post verbum eXSpectare pro particula dum saepissime usurpare ut 'Ex omnibus vero iis quae diximus hoc apparet linguam Graecam inde a Diodori et Dionysii aetate non iam Sua quam natura indicaret via processisse, sed ad Singulorum Scriptorum arbitrium artifici0se conlarmatam esse. accedebat qu0d lingua 4

33쪽

Graeca in alienas terras translata necessario e eorum, apud qu0S 0lebatur, Sermone patrio adsciScebat quaedam, quae multis modis s0l0ecum tantum non dicendi genus efficerent. Qua quidem in re lingua Latina Τ maximi fuit monisensi. Ea enim effecisse videtur, ut paucis rem comprehendamus: 1 ut is particula maxima incrementa caperet, 2 ut Saepissime inter se confunderentur sententia finalis et consecutiVR, 3 ut post Verba monendi, orandi, imperandi, suadendi, similia loco infinitivi structura finalis crebro usurparetur. Postremo hoc loco liceat nobis adiungere, qu0d antea, cum de modorum usu Verba faceremus, omisimus, miram illam 0ptativi 0s ως particulam frequentiam non tam referendam esse ad eius Voculae vim interno ratiVam, quippe quae coniunctivum, nisi accedat sensus, luem Vocant, dubitativus Vel deliberativus, non patiatur, - quod Si ita esset, etiam dat coplativum praecipuo amore amplexurum fuisse exspectes quam item repetendam a sermonis Latini imitatione. Etenim cum A particulae usum admodum auctum ab eius linguae auctoritate manaVisse appareat, quod etiam modus Graecus ad Latinum accommodatus est, quid est cur miremur Accedit autem ad Latinorum coniunctivum Graecorum optativus multo propius quam coniunctiVus et usu ac ratione neque Vero non origine et Specie. Neque casu factum esse existi-niaverim, ut Apitianus post tempora primaria optativum in eis imprimis libris poneret, qui sunt de sellis civilibus sed hoc inde repetendum esse videatur, tu id in ea parte peris componenda ex fontibus Latinis tauriebat.

DLingua Latinii qua fuerit imperatorva temporiim aput eos, qui sermone Graeco utebantur, Vi et auctoritate ut cognoscas, confer etiam Mommsen, hist. Rom. V pag. 249, 332 et 333 et utlmanni indicem rerum sub V. Latinismen.

de infinitivo eum articulo iuncto nuntiati finalis perlaetivioario in . Et genetivum infinitivi cum articulo iuncti nudum et

eius infinitivi casus aptos a praep0siti0nibus quibusdam non raro nuntiati natis loco usurpari nemo ignorat. Eius rei quae apud OStr0 Script0res exStant exempla, ea iam hac tabella denotabimus, quae quidem enuntiati finalis perlaeti munere ungantur:

34쪽

5253

- - .

- - .

E. E.

- Σ'

EQua ex c0mputatione lio primi ui apparet Polybium eis infinitivis unum omnium saepissime usum esse. Nec Sine causa. nuntiata enim inalia apud eum pauciora scripta inVenimus luam pro operi amplitudine. Nudi autem genetivi infinitivi plurimi insunt in Arriani libris fluod tuo minor eius peris Si inguitudo, eo magis est mirandum. Praeter eum is genetivus apud P0lybium et Appianum aliqua etiam ore gratia. Verum lio quo lue Videmus eum genetivum fere non inveniri nisi negatum. Ευεκα deinde Vel ευεκευ, quae forma pro illa ternis Polybi et Diodori locis occurrit, apud nullum Serilit0rem praecipuam sibi servavit auctoritatem, inde ab Arriano omnino exstinctum St. Jo S. 3, 49, 15 in eodem enuntiato una apparebant o cum en .et υεκα cum en ., tuorum hoc illi quasi subiunctum erat: εIραψε οε αροοχαρος ορς ευ s 'Apzαςέρζου βασιλε ως ζωοι,

Xαρι autem P090Sitioni usus ut apud Polybium vel latissime patet, ita non ultra Dionysii aetatem est propagatuS. Plutarcho ero et osepho περ o c. gen praeter ceteraSinfinitivi structurus arrisit, cum apud Appianum et Herodianum nusquam, apud P0lybium nisi in enuntiat imperseet n0n appareat. 'onStructi0nis autem t et usus apud e0s, ubi inVenitur, Script0re adm0dum anguStis circumscriptuS Stiinibus II h eto denique, quod Dionysius, ArrianuS, AppianuS, Herodianus negleXerunt, ceteris praep0sitionibus l0nge antetulit Diodorus nec raro Polybius qu0que adhibuit. Postremo Di0nysii exemplum cum t et Structura, qu0d in tabellam non rettulimus hic asserimus 4, 89 28 δἰ ὐξευί, ἐμοὶ ὀοκει εzερου o Blas riv), i Scit δια et μγ συυελ νε υ εις

35쪽

54 Saepenumero autem post SubstantiVum a praepositione pendens infinitivus eadem particula aptus sequitur, Velut

Ne hoc quidem praetereundum esse videtur Pol. 1μ9, 11 genetivo infinitivi pendentis ab υεκε additum esse uetou