장음표시 사용
411쪽
Vide supra p. 108 1 Contuli. 2. ona consis gr. 483 A saee. XIII XIV . 38. Vide supra, p. 15 sq. Contuli 3. Vaticanus alatanus gr. 282 saec. XIV fol. 185. id supra, p. 204 1 contuli. 4. Vaticanus gr. 1 a saee. XV fol. 214 Vide supra, p. 209 sq. Contuli. 5. Noa politanus II E 17 sa6e. XIV . 1 52 Vide supra, p. 211 sq. Contuli. 6. Marcianus append. XCI I sa0d. XIV sol 266 id supra p. 217 sq. Contuli. 7. Barborinus II 41 sase XV fol. 202 Vido
Necessitudinis Vinculum quo inter se coniuncti Sunt ex hoe disce stemmate: 1 in p. 93, 12 sq. et 398, 2 sq. Fortasse huc ratione Asterius Amasenus emotus St, ut λόγον κατηγορικον της εορτης των καλανδον Patrol. yaec. ed. ignes t. XI 215 sq.)
412쪽
Vides igitur hi quocilio codices in duas itiscedentes familiaS, citiam11 prior primis , altera reliquis tribus coitiei itis c0ntinetur. Sed prior alteri uti siue praestat. Quamquam ne haec quidem libera est cor ruptelis, ut p. 398, 1 macem apponere necesse nierit. Contuli omnes codices excepto Uctinato 125, qui ex eodem quo Ba erinus et arcianus 3 fonte fluxit. Τestimonia, desunt Primus orationem protraxit aleo Allatius in xcerptis variis Graecomini Sophistarem ac Rhotomim, Romae 1641 oditis p. 115-124 descriptam e codice Bacterino, da tamen ut etiam Vaticaniam . 81 inspiceret, e quo p. 396, 13 θανάτω Vocem in illo omissam et p. 397, 20 αν post δε petivi . Quod Vero inscripsi εκφρασιν Καλανδῖν, in hac re codicum auctoritatem dereliquit deceptus Similitu sine viam oratiuncula cum ἐκφράσει καλανδῖν vol. IV 1053 R praeb0t.
Emendationi cori uptelaaeum fere non operam dedit, ut lar-gaan messem relinqueret Reifrio, qui adiutus est codice ΜonacenSi AuguStano, non nu8quam tamen pariam recte a lectioniiuus dati recessit. Nonnulla acute observaritSintonis Orationem e parte in Gemanicum Semnonem liber versam illustravit Gustavus Bilfinoer, Da S gema-
413쪽
1. Η μεν ου εορτη καὶ αυτ προσάγει το αυτης 456ευ τοιήσουσα ἐμῆς, χμεῖ. δὲ χυπ- πρύτερον αυτηπεποιήκαμεν ἐγκώμιον, καὶ ταυτα εἰδότες, τι μη μεν τουτω καὶ αυτοῖς τοῖς δαίμοσιν ων εορταί, δαίμονον δὲ μεγάλου τήνδε εἶναι συμβαίνει την ἐορτὴν 2. προς ο τί αν ἀποκριναίμεθα μεμφόμενόν τε καὶ καταιτιώμενον, τοσαυτὶ ἀνθρώπου. ἐπαινέσαντες -ορτης τοσαυτης μελήκαμεν, καὶ ταυτα εἰδότες των πρι μοντινας τοOτο ου πεπονθύτας i. ἐπεὶ ουν οὐκ αν ου 10 ἐπαινοοντες ἀπελογησάμεθα - τί γαρ αν και λέγοι R 257μεν - παινουντες ἀπολογησώμεθα. βέλτιον γαρ ἀποδύντας τελευτὰν τ0ν βίον et οφείλοντας.
414쪽
4. αυτην την εορτὴν ευροι,τ αν, ω νέοι, τεταμε νην φ απαν σον ὴ Ῥωμαίων ἀρχὴ τέταται, και κινεῖταί τε καστος καὶ χαίρει καὶ γέγηθε καὶ ι δηὴν ἐον τε κατεπείγειν χρόνον ἀνθρώπ οις, περι τον
πειγον αν θνη τε παντα καὶ πόλις απασα καὶ ἐκος απας και ανθρώπων καστος. 5. ἀνθεῖ δε εν πασιμ εν η εορτη πεδίοις, εν πασι δὲ γηλύφοις, εν πασι δε ρεσι και λίμναις και ποταμοῖς, εν ἐς πλοιά τε καὶ 16 πλέοντες, καὶ ε τη θαλάττη δ αν ει μη πλους νυπο της ρας η θάλαττα, ναυτον τε και εμπύρων τεμνύντων τε μου τα πελάγη καὶ ἐορταζόντων. . πανταχο δε πότοι καὶ τρά πεζαι Συβαριτικα καὶ γέλωτες. αἱ μὲν ων ευδαιμόνων τοιαυται, της εἰωθυίας δε καὶ 15 η του πένητος ἀμείνων. ρως γάρ τις λαμβάνει τους ἀνθρώπους δαπάνης, στε τον αλλον χρόνον τη συλλογὴ χαίροντες τότε εν κέρδει την ἀνάλωσιν ποιοOνται, πρότερον δε εἰωθύτες τὴν γαστέρα κολάζειν τύτε πύ- σον αυτηὶ δύνανται χαρίζονται. I. και τ ετι κάλλιον,2 ουδε μετεμέλησε κεχαρισμε,οις, Δ δ' τα δίκαια προς- αυτην Ουτω πεποιηκόσιν εἶναι γὰρ Ἀπι τον νόμου φαγεῖν τε πλέον και πιεῖν, καὶ τους το0το δροντας ἱκανος τούτους εἶναι τους α βούλοις αν Ἀορτὴ πε-
415쪽
LIBANI ORA ΤΙ Ι 395ποιηκότας τιμον τε η γη πλήρης τιμώντων ἀλλήλους ἀνθρώπων δώροις τε καὶ ξενίοις, τοις μεν ἐκ πόλεων εις πολεις ερχομένοις, τοις δε ἐξ ἀγρον R 258
εἰς γρούς, τοῖς δε ἐξ ἀγρον εἰς στη, τοις με τεθηραμένοις, τοι δε κτεθραμμένοις πλήρεις δε ατραποί
τε καὶ λεωφύροι φορτιων - τα μεν ἀνθρώπων, ταδε τετραπόδων, τοέτων δε γε αυτον τερων τε τιμιωτέρων δοί τε ν αστει κατάστεγοι στενωποί τε μεστοί.
δών. ἀλλ' -υ κωλύει πονεῖν, χ δε ἀξιοῖ τὰ αὐτης
ημέρας τι τε πονου μετέχει, πὰν τουτο ποχωρεῖν πιτρέπει τε ταῖς γνώμαις καθαραῖς απολαύειν. 11. αὐται κυφύβους νέων αγελαις λυουσι διττους, -- ὁ μὲν ἐκδιδασκάλων, τον δε ἐπάγει παιδαγωγός. αὐται δούλοις
416쪽
396 LIBANI OB ΑΤI IXῶς id τε ἐλευθερίαν φέρουσι. καί που τι καὶ ραθυμήσας οἰκέτης δοξε με ἀδικεῖν, πληγη δε υδαμου, ἀλλὰ καν ἔργον φυγὼν προσκαθιζηται κυβοις, η προς τὰς μέρας αἰδὼς ἐξητήσατο τον ανθρωπον. 12. καὶ δη καὶ δίκας ἀνέβαλον καὶ γραφὰς καὶ τιμωρίας λείσασαι δικαστηρίοις με θυρας, κατηγόροις δε α στύματα. δονης τι και ἐπ' αυτά μοι δοκοοσι τα δεσμω τηρια πέμπειν. καί ποτε τον ἐπ' αὐτοῖς τεταγμένον B 259 ρύμην, i τι και κεισε της εορτης ἔρχεται ὁ δε10 ἔφησε τε ἰέναι καὶ δεικνυναι την ἐορτην καν τοις δεσμώταις την εαυτῆς δύναμιν νέφους τε ἀφαιροοσαν του κατὰ των προσώπων καί τινα αυτῖν καὶ μειδιῆσαι πείθουσαν. 13. ἔπεισε δε και πατέρα θανάτω παιδος κείμενον αυτύν τε ἐσθέοντα τροφήν τε δυσχεραίνοντα
15 διαλλαγηναί τε προ αυτὴν ἀποθέσθαι τε τὴν ἀχλὐν λῆξαί τε αὐχμοντα και ἐλθεῖν ἐπὶ λουτρά, καὶ α μηδεὶς των δεινοτατων πείθειν ἐδυνήθη λέγων, ταοτα ἐδυνήθη τῆς ορτης η ρώμη. 14. διήλλαξε δε και πολιτη πολίτην και ξένω ξένον και παῖδα παιδὶ και
417쪽
συνεστησε των εἰς διαλλαγὰς ἀγόντων τουτο μόνον λεγόντων, την ἐορτήν, των αλλων σφίσι των πρύτερον καταπεφρονημένων. 15. Μεγα δε αυτῆς καὶ τόδε διδάσκαλος ἀνθρώποις γίνεται του μη σφηδρα εχεσθαι χρυσίου, προῖεσθαι δὲ καὶ εἰς αλλων ἐντιθέναι δεξιάς. παιδευεται δε ταύτην την παιδείαν π αυτης καὶ βασιλευς πακούων με της νυκτος ἀλεκτρυόσιν γείρουσι, τους θησαυροὐς δε αὐτω ποιον ἐλάττους ταῖς δύσεσι, τη χειρὶ κοσμοντο διδύμενον αυτουργον, λz ου κελεύων. 1016. ι δέ τοι διδασκάλοις ου φίλη φιλτάτη μεν οὐν καὶ οὐχ ἐττόν γε ' θέρος τοῖς σπείρασι χρυσῆγέ τοι μηλα παρέχει τρυγὰν παινεῖν τε σφον αυτον του περιττους πόνους, ως ου τηνάλλως ἀνηλωμένους, οταν φ οτω ἐγίγνοντο, ηδ παρ καὶ βάθρον δέχηται 15τον καρπόν. 17. κοινον δε αρα το της εντεῖθεν ευφροσύνης - τε λαβύντι τω τε δόντι εστι γαρ η 460 καταθέντι τοὐς μισθοὐ δικαιοσύνης δόξα καὶ μαπαρακέκληκε τον εἰληφότα καὶ πεποίηκε βελτίονα ουτωκαι περ κτησιν παιδείας δε αν λυσιτελοίη. 20 18 Kύσμος δε αυτη και το των πάτων νομά τε και σχημα και Ἀργον ων τους μεν ἀφίησι, τους χε
418쪽
ἀντικαθίστησι διὰ τους πορευσομενους επειτα ἐκετο αυτώ, βωμοί τε θεον νυν μεν ου πάντα ἔχουσι ταπροσθεν νόμου κεκωλυκότος, στρο δε γε του κωλύματος ηδε νουμηνια πολὐ μεν πυρ, πολυ δε αἷμα, πολλὴν δὲ ποίει κνίσσαν ἀπο παντος χωρίου προ τον Ουρα-νον ἀνιουσαν, στε και τοῖς θεοῖς εἶναι λαμπρὰν ντη εορτ i την δαῖτα.
Il. α 317 cf. r. I p. 140 16. I iocum reliqui ut est in libri coi ruptelae igno appo8ito. Nonnulla excidisse , de processione novi consulis et turba, ante ambulante putavit Re Equidem potius vecta διὰ τους - απιτ ut e scholio cormpta delenda censeo, id quod visum est etiam inteni πορευσομένους in nota inarginali librarii Christianie πονηρευομένους Oroaptum licenti l ηκεν αυτις contine
419쪽
init Orientis scripta paucorum aeta est admirationeΠ1. Non litriuia igitur tua in Naattuor vel si dis placet quin lue Odicibus ad nostra in aetatoin pervenit Qui Sunt:
fol. 3. id supra, p. 10 sq. Contuli. 2. Monaesensis gr. 483 faue. XIII XIV M. 39 Vide supra p. 15 sq. Contuli. 3. Varie alius alatanus gr. 282 saee. XIVO. 234 Vide supra, p. 20sq. Contuli. 4. Marcianus append. XCI 2 I saue. XIV fol. 26T Vide supra, p. 217 sq. Contuli. 5. Clioli tilia 1110nsis 10 618 fol. 7. Vid supra p. 2824 1.
At quem Suprenium nominavi vix vori codicis l000 habenduS St, si lippe qui saeculo domuni XV vol XVIIIa leonardo Adam o a latino descriptus in Ex apparatu igitur critico exulare iubendiis est.')Marciania autem ex eodem quo alatinus codice fluxu, ut singularis in leutionibus potissunum prRVi COΠSΘΠSUS demonstrat Codice Secunda familiae desunt. Necessitudinis igitur quo coniuncti sunt vinculuin hoc ex tem-1 De apograpta Au iustant codicis eirescio ab hingero
420쪽
Marc. XCII Cholhenh. Τ0si unonia deesse facile ex orationis arguimento intel-l0gitur. Qui primus in lucem protraxit Bonoovannius p. 138 150 dodico Marciano XC 2, si tamquam eum non nominarit, HS118 Si atque a quidem ut omnia fere eius vitia manifesta in textu relinqueret. Quorum magnam partem nullius codicis ope sanavit Reishius Animadv. 540 552, etiam maiorum, ubi copia e codicis Augusta nifacta est, in editione. Nonnulla mendanda reliquid Carolo Sintonis et Augusto asda. λ)1 Κritische uitraege a Libanio II p. 2.