Lucian

172쪽

δια μακρου πάνυ γεμιζόμην ἄνθρωπείου τροφῆς οἰ δε ἀναστρέψαντες - τὰ ἐν

πρωτα ομεν νσθάνοντο - Φοφωνία --ῆς εκ του πλήθου τῶν προακειμενων κοροῖσι λωβεκα φειδώ κλεπτοντος - ἄριστομἐ αὐ- καὶ τέλεον μην αὐτῶν κατα- ἄγνοιαν τα καλλίστας τῶν μεριεων καὶ α πολλα κατέτραπον καὶ ἐπε- σθοντο δητῆς ζημίας, ταχεν πρῶτα -- ποπτον va λήλους ἔβλεπον και κλέπτην δ τυος υνετυον καὶ aρπαγα τῶν κοινῶν καὶ αναίσχυντονε γον - ησαν ἀκριβεῖ λοιπὸν ἄμφω ta τῶν μερίδων πιθμος ἐγίνετο.

τρυφῆ, καὶ το σῶμά - ἐκ της συνηλυς τροφης πάλιν καλον γεγόνει - - δέρμα ἐπανθοων τῆ τριχὶ πέστιλβεν. οἱ M - ναιότατοι μέγαν τέ με καὶ πίονα ρῶντε κώ

173쪽

aleel an is again, and n si in vias vered th abundanceis glossy hala. Atlast the vortii sellosus seelagitates continue plum an in excellent condition,

174쪽

68 MYΚΙΟΣ Η ΝΟΣ τὰ κριθίδια μὴ δαπανώμενα, ἀλλ' - ἄμφ

μή , - δόλου ειδῶς πίστων προσέλαν. οἱ δε τὰ ἐν πρωτα ἐγέλων ὁρῶντες ἄριστον ἄπιστον εἶτα δὲ το- μοδούλους ἐκάλουν ἐπὶ τὴν ἐμην θέαν, καὶ γέλω πολ- ην, ἄστε

θορύβου δντος ἔξωθεν, καὶ Oor τινα ἐν

τοσοῖτον οἱ ἔξω γλῶσιν. ἐπεὶ ἡ μουσεν,εξανίσταται του συμποσίου κω διακύψας ει-ορ με συος πρίου μερίδα καταπίνοντα, καὶ μενα ἐν ἐλαπι ἀναβοήσας eis e ce εἴσω. et σφοδρα χθόμην επὶ του δεσποτου κλέπτης ἄμα καὶ λιπος αλωκώς ο δε πολ- ῶχεν ἐπ' ἐ- γέλωτα, καὶ τα ἐν πρωτα κελεύει με εἴσω μανθαι ει τὸ ἐκείνου συμπόσιον, ἔπειτα τράπεζάν μοι παρα ναι er re καὶ

178쪽

σπότε θάλη - Ἀτουν τοῖς ὀφθαλμοῖς τον οἰνοχόον κινησας. καὶ οἱ μὸν ἐθα--ον - πρῶ- - παραδοξον ἀγα ἀν- ανθρωπον ἐν με - μενον - δὸ τρυφην ἐποιούμην την ἐπείπων α νοιαν. - - καὶ βαδίζειν ἐμάνθανον κα κομίζειν - δεσπότην -- - τρέχειν δρόμον ἀλυπότατον καὶ τε ναβάτην ἀναίσθητον. καὶ σκεύη μοι ἡ ν

180쪽

π--ελῆ, καὶ στρώματα πορφυρα ἐπήδε μαι, καὶ χαλινούς εἰσδε μην ρ ρ κα χρυσου πεποικίλμένους, καὶ κώδωνες ἐξήπτοντό

4s. o δε Μενεκλῆς ο δε tam ἡμῶν, --ερ ἔφην, ἐκ τρο Θεσσαλονίκης εὐ- ἐληλύθει ἡ αἰτί -- ν' πέσχετο τῆπατρίδι θέαν παρεξειν ἀρῶν -- προς λήλους μονομαχειν εἰδότων - οι μενα ρει τῆς μάχης - ησαν ἐν παρασκευὴ, - - - η πορεια. ἐξελαυνομεν ειθεν, - τον δεσπόρον ἔφερον εἴ που χωρίον - της οδου τραχύ και τοι πήμασιν ἐπιβαίνειν χαλεπόν - δε κατέβημεν ἐπὶ Θεσσαλονίκην, Ουκην ὁστις ἐπὶ θεαν - -ίγετο καὶ τὴν ιν τὴν ἐμήν η γὰρ ἐμη δόξα προ μυλ εκ μακρου