장음표시 사용
211쪽
te λογος. . . Haec Valla ita reddidit: Non tibi titiiost, quin nobis nunc de motu per impulsum non it
ρουσιυ, uti Ellebo diu videtur Conjecisse Valla: hsensus et zistimatio et memoria afflictantur. Logit
ergo, ut in superioribuSi est, καὶ η ισΘζησις καὶ ο λογιώσμος και η v o ου παραφθείροντλι. Cono etiam iubet nominativos, sed corrui entur.
212쪽
φρενιτιωυτωνὶ φρενιτιζοντων. D. I. A. I. . . ριόνης βλαβείσης His adclit: e Corr. i. se ειυ 1. ηυάπολλυσιν immo, πολλυσι η τη διιχνοιαν καὶ τας αιἡΘή- σεις. D. I. Hae non agno Cit Cono. Habet tamen, Eferetione solum laesa et mente. Valla nihil addit Ceterum ad οἱ lucε infra, post narrationem Galeni, refertur ἁλλοι δε φρευ, τι vταὶ φρενιτιάσαντα. m. I. i. a. φρενιτισαντα. A. 1. φρενιτ σαντο .. . . εριουργού - παρ αυτ omittit Con Valla reddidit ut sacerdote apud se operante. Inepte ergo egit, ιερουργου o idem Θυριθας reddidit antiam. διαυαστας, vilata ii addita a prima manu. D. I.
Transeuntibus vero ludum esse putantibus est o vello dicentibus, accipiens ipse singula vasa ejecit. Hic sensibus et c. Con. Ergo totum lao περὶ ἐριουργου omisit. παρεστότι , prorsus abest. Vall. ηκοντισε confregit se Vall.
213쪽
εἰτο abest M. I. παξιοντας habet etiana A. 3. Praefentes. ValL Mox idem rursus ter ξιουρτο reddidit α-
et discretione aegrotabat. Alii et . Ergo διανοια duplici vocabulo expressit, ut superius. Mox idem exiit het, habent, seu εχουσι, loco λκουσι, sicut Ani ediderat. Idem habet, τα ριχ ορωFρενα Valla: at existimatione afflictabatur. Aliqui etc. Et mox ducti ne imaginationem. Ergo fortasse ελκου non εχουσι. Doinde agnoscit etiam, το O in AEVα. κατὰ λόγου κατα του λόγον A. I. φρονεῖν κατα λύτου idem est, quod φρονεῖν. τάς πsua Θίους μυνας ταις προσθιους Asiov. A. a. Si antea,
nuti ex Cor TeCt. προσθείους. D. I.
214쪽
Abi, μου οὐ μία διαίρεσις τῆς ψυχικῆς δυνάμειους, ἰ
Cap. 14. Inde idem, sed in sino additur λογου. A. I. Ita etiam a naan. reo A. a. περὶ ἐνδιαθετο καὶ προύρο- λογου. Sed in principio libri addit τοῖ, post περὶ, et in sine αλι ας. . . Hoc caput in Cod. D. I. legitur post caput undecimum editionis Ant. Indice in laabet: π1ρὶ τυ ἐνδιαθετο κοει προ μορι κου λογου. Nota et nu-ni erus capitis deest Loco κε p. o. Est ιδ. . . De ratiocinatione et prolatione Cap. q. Vall. Praeteres in Cod. D. I. a man re C. legitur haec divisio. Cum Ua Compara initium Cap. s. Διαιρεῖται- να
αυτη εμεν ου μία, post Οὐv, addit . . . . et . . . 1. On. Vall. Diespicere videt far in his finem capitis quinti Confer etiam Jo. p. 18s. E. συνθιαιρειται συνδιαιρεῖται. D. I. In Cod. A. i. dubiusseram inter pet Sed A. a. et 3. κpresso labet
215쪽
ἐν τοις νείροις διαλεγομε θοι κατα τοῖτο μάλιστα λογικοι παντες σμεν ου γὰρ υτω κοιτα το προφορικον λογον, οὐ κοιτο τολον καὶ γαρ ι κ γενετῆς κωφοὶ και οἰ διαπα Θος η νοσημα την φωνην ἀποβα λοντες, ουδεν ηττον λογικοίεισιν ὁ δε προφορικώς λογος - φων; και ταῖς δια- λεκτοις την νεργεια εχει οργανο δε τῆς φωνῆς πολλοι. οι τε τοι ἐν τοῖς μεσοπλευροις σωθεν μυες κοι ὀ Θωραξ και ἡ πνευμ- ητε τραχεῖα ἀρτηρια και ὀ λαρυγξ και του- τω μαλιστα το χονδρωδες, καὶ τοι παλινδρομιουντο νευροι
και η γλυὐττις και παντες οἱ κινουντες ταυτα τοι μορια
μυες, τῆς εκφων σειος εἰσι οργανα τῆς hi διαλεκτου, τὸ
διαλεγοριεῖα colloquimur et disputamus. Con. Paullo
παλιν ὁξ ορμοῖντα prius v supra scriptum a man. TeC. D. I. Cono cartilaginosum, quod est fecundion recurrerates nervos. Legit ergo τὸ κατα τα παλινδρ Sed Valla:
chondrodes et recurrentes nervi. γαι η γλωττις και επιγλωττίς. . . Ox Valla olottis. τα -ουρια ταυτα ταῖτα τα ιορια. A. I. a. D. I. ταύτα τὰ νεῖρα ιυρια. . . Mox μυες et ex Corr. .cυEς. D. I. O γινουντες omittit Cono, qui ita habet Et omnes hae Particulae, musculi, ea fui lationis sunt organa. τῆς ac φυοησεως ει σι υργανα τῆς κορυθυ GEc εισι οργανα. D. I. X. ἐστι solum mutant, loco ισιν A. 1.2. ἐκ φυσεους, loco ἐκφυσήτε ue, M. I. Vallaci es lationis. Nihilo minus tamen εκφωνήσεως Praeferendum Videtur.
De voce enim et sermone h. I. agitur. Nemef. O
216쪽
οίξεως, ως ἐν λυρα τῆ των χορδω ἀναπληρουντων χρείαν, συντελουση τὶ καὶ της ριγος προ ευ ρωνια ητοι κακοφωνίαν, ως δῆλον ἐκ των ἐδοντων.
ευφ-ία ητοι καλλιφωνίαν ευφωνίαν η κακοφωνίαν. D. I. Id. 1. Sed hic habet Θε, loco Θοι κακοφωνία habet otiam A. a. καλοφωνίαν. . . Voluit, Credo, κακοφωυtav. Ad bonam et item malam sonoritatem. Con. Ad vocalitatem seu vocis venustatem Vall. Καλλιφωνία legitur apud Dionys Halicaru T. II. p. 33. 37. Hi Q utrumque locum habere potest καλλιφωνία, ut synonymum κακοφωνία, ut contrarium . Utriusque enim caussa esse potest. Cuna vero vi Credibile sit, quem quam ευ ρωνία explicare addito καλλιφωνία qui dona probavi κακοφ υνίαν. Sed ita malim etiam η, aut εἴτε,
217쪽
. υχὴ , εἴς τε το φυτικον , ο και θρεπτικο καὶ παθητικον
Cap. s. Index αλλως περὶ τα εμερῶν τῖς q/a χῆς. ιδ. D. I. M. I. Indicem nullum habet A. I. et hae conjungit Cum superioribus. Sic et Vall. In A. et incipit quidem hic aliud caput, sed inde proqimi Capitis 16. a maia. Tec adscriptus ac rursus deletus si Praeterea a man. re C. in marg. legitur: στλ- ο τι ἐν α λλ. In tolligit liaud dubie A. 1. το παρον κεφάλαιον με ιιτ .cενον iv τω πρὸ αυτου , o Fμοι οκε και συναδει Forte, συνάθειν. Cono incipit libri . cap. 8. Dividit vires animae sive partes, ut irrationales ejus particulas eliciat, obtemperantes tamen rationi, Concupiscibilem scilicet, et irascibilem, et de eorum organis, ac de affectionibus; summa. ἡ 'ἴδη η ειθη. M. 1. misso κα ὶ ante ἄλλως, exhibet, ε θυς Sic. . . φυσικον ζωτικο v. D. I. φυτικον. A. I. a. . . . Ox. Sed L. omittit etiam proximum A M. In egetatricernvim. Con. atural . Vall. φυτικου videtur etiam legisso listbodius, quod tamen mihi propter vicinum σταθητικο non probatur. Quomodo enim τυ φυτακον, quod plantis propriuro est, appellari possit otiam παθητικύν Praseferendum puto ζωτικου. Nam φυσιοκου nullius Codicis auctoritate, nisi ejus, quem Valla habuit, niti videtur, etsi Deo hoc ineptum est. Diffi Cultas emen dandi in eo est, quod alii aliter istis vocabulis utuntur, quod hoc ipso loco notat auctor Aristot Eth ad Ni
hoc est, uno verbo, τὸ φυτικον, tithuit tam plantis, quam hominibus, et rursus τ αι θητικο commune facit hominibus et animalibus caeteris. Maximus Tyr. P. 1 o. ungit φυτικυν, αισθητικον, λογικον. Pro lectione a φυσιο
218쪽
φυσικου et παθητικο laudari postat Niceptiorus ac Synes. περι γ πνία T. I p. 99. Is enim τυ παθητικο της /υχὴ , primo dividit, εις το πειθομευο λογω χαὰ τὰ .c: πειθομενον λόγω. Deinde rursus haec ita distinguit του
ἐν τοῖς ξης ν ἐν τοῖς inserta a prima mari. D. I. σταὶκ 'Do ι τορικός. D. I. De res ipsa vide Diog. Laert. P. 27S. et Plutarch de placit philosoph. IV, 4. ylox
do anima II, 3. III, 9.το τε φυτικο VJ Et hic et paullo post φυσικον. M. I.
τ τρεφον και τ λ. - τρεφου καὶ αυξει και γενυα στοι οἴνκαι διαπλασσου. D. I. το τρεφειν και αυξει καὶ γενναν ποιοῖ καὶ διαπλάσσον A. I. 3. Sic , sed τρεφον. . . Quae nutrit et augere et generare facit. Con. Nutrirct et Ugere et generare faciens. Vall. τεγνο solum mutat, loco ἔνναν M. I.
219쪽
τοῖς ἡ ικοῖς absunt A. 1. Vide Aristo tol. Eth ad Nicomach. I, II. εἰς δυο ταστρωταJ ab ost A. ac δυο πρωτα. Sed
220쪽
De irrationali an iniae parte, sive specie, quae passiva
et nutritiva vocatur. Cap. XV. Vall. o τι κοα καθ' εαυτὴν καὶ ab ost A. a. mox ζώοις abest. A. τελεία τίς εστι τελεία τμ εσται A. a. Fζερος εἰναι λεγε καὶ ὀυνα ιιυ intelligo, την λογίαν. δυνα. ων, και διαιρεῖ δυvα ιιν, τῆς λυχῆς δηλονοτι τὴν ἁλο- τίαν, καὶ διαιρεῖ. D. I. Sed haec est interpretatio. Cono Et in duo sub dividi. Ergo ποδιαιρεῖσθαι. Forte tamen voluit, ub ividit i. e. ποδιαιρεῖ, ut P. f. quod probo. Valla Et partem et Potentiam rationalis anima dicit. αλε δε ταυτα καλεῖται OF ταυτα. D. I. A. 2. καλειται τουτο A. I. καλεῖ F τούτο A. 3. Valla Vocatur μο r haec communiter etiam annotitiva. Ergo non ad Aristotelem haec reserunt. Sed Cones Vocat autem hanci Communiter passivam et concupiscitivam. a. e. καλεῖ δμταυτην την λογίαν, aut τὴν δυνα ιιν. κοινως παθητ κηυκαὶ ὀρεκτικη v. Supra p. 96 duas divisiones Aristotelis memoravit. Primam genora lom , τὸ λογικον καὶ τὸ ἀλογον. Secundo specialem του λογου , εἰς το ἐπιπτει Θες - και τὰ ζιὴ κατηκοον De hac posteriori hoc loco sermo est. Ergo hic εις δυο notat, ἐπιπτειθε et .cii κατηκοον.
Haec autem sunt το φυτικου et το πιθυμητικον, seu, φρεκτικόν, Conjicio ergo καλξι ε ταύτα, φυτικου καιτο πιθυFιητικο και λέως το ὀρεκτι ρου Lege Aristot Eth. ad Nicomach. I, 13. in medio capite est Circa finem. Θει κινησιν αττε κίνησιν. . . . . M. I. X. Aττει, loco αἴτει, inter errores etiam notatum in Ant. ιεται και