De natura hominis, graece et latine. Post editionem Antverpiensem et Oxoniensem, adhibitis tribus codd. Augustanis, duobus Dresdensibus, totidemque Monachiensibus; nec non duabus vetustis versionibus latinis, Cononis et Vallae, denuo multo, quam ante

발행: 1802년

분량: 547페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

231쪽

και πλοῖτος καὶ τοῖς ex corre Ct. TeC., antea Credo τους.

D. I. Divitiae. Con pos Vall Nemes P

232쪽

entes , seu κοιμι ρενοι. Vall. Κνώεοεvo dixit, quod ii, quibus cutis prurit, cum fricantur, simul voluptatem et dolorem sentiunt Lepida in ano rem disputatio est in Phaedone Platonis circa finem capitis . καὶ δι' αλλα καὶ ο εαυτα καὶ primum abest. X. ου omittit A. I. Et royter e Vall. λειπεταιίη ἐνεργειαν δἐ loco δη A. et M. i. Definitio Aristotelis est Eth ad Nicomach. VIII, a. ubi diserto

καταγ

233쪽

κατα φυσι εξεως συμβαίνει ἡ δὴ ex CorreCt. TeC., antea , sequente alia aliqua particula, veluti υv. D. I. Sic ex S. didit, sed , loco δη. X. ta liabet etiam M. I. sed Sio etiam, sed δη . . . . . Interponit haec etiam Valla. Sed Cono hae non agnoscit. Θαι soli uti Dutat. A. I διασφαλισθαι exhibet M. I. Mox idem omittit υν. ωρίσατο τὴ ηδοvi. συνωρίσατο τη ηδου,1 v. A. I. Simul definivit. Vall. Mox εἰναι του ζωου κατα A. I. τοῦ ζωων habet . . Animalis a natura tributum nem exactionibus minimes impeditis. Vall. Idem συγ πε- reddidit, conformari. καθ' η πρῶτος νερτε υ Θευς καθ' ηυ ο οπρωτος vεργεῖ Θεο

Et in marg. a man re C. το, νενοησας, καὶ παρέστη σοι παντα. D. I. , ante πρωτος, halaent etiam A. I. a. 3.

Ergo hoc recepi. Uulgatum tamen malim. Nam altera lectio nimis sapit Platonis dogma, de quo vide infra P. 67 168.

234쪽

detur legisse ἐνεργειοῦν Cori. JHOX, κρεισσους. D. I.

ἴτεραι - ' δει καὶ ἡδοναι Cono: Alias esse oporationum fost ciθs et it m Volui tale S. άφῖς και γευσεως και abest. A. I. tactus quam gustus. Vall. Si set mox, quam auditus. Idem . mox omittit καὶ της σφρητερος A. προς πελαζουσιy προς τελαζουσαι A. a. Non appropinquantes sensibilibus delectant. Con Qua delectant, sensibilia neutiquam attingentes. Vall. ἈBθητοῖς omittit M. I. διανοητικοῦ δεJ Q abest. A. r. διανοητικω ηδη δυο και

235쪽

o με γλλαις, γαρ post με addit M. I. κατὰ φυσιν διακείμενος qui rei nati iram discernit. Cono. Ac si segerit, τὴν του πράγl cc τος φυσι διακρινόμ ενος. Valla qui a natura bene institutus est. Cap. 9. index idem . . . Idem sed Caput η. D. I. A. I. Idem, sed a man re C. et IOCO η. A. a. Lo-C κε φ. Θ est λυγος θ. M. i. De aegrina Onia. a P. I 8. Vall. Cono incipit libri . cap. a. o tristitia et ejus speciebus Compara Jo. p. 82. B. σχῖος , λυπη βαρυνουσα Solicitudo autem aegrimonia aggravans et uxilium reddens Vall. υπη et ovem ejus species definiuntur apud Diog. Lae r t. in Zenone P. 7s ubi nihil huic definirioni additur Mox καλοῖς, loco αταθοῖς. m. I. ἐλεος ὁ λυπη λυττη hic do est additur autem mota post

κακo τῆ αυτῆς φυσε malum natura reciprocum est ac in obediens. Vall.

236쪽

Si suis probaverit ριετριοπαθη ει , deleta it etiam καὶ ante ουχ. Cono: Bonus aut si moderato tolerando haec, fu erior effectus, non modo non vincitur ab eis, sed Potiu eas continet compescitque Valla in ipsis medio eviter aflictetur non excedens, neque ab ipsis sub - . a Ctu summissusque erit. Proxima participia ιχ ιαλα - τι ζο ρεγος et κρατων satis vindicant octionem vulgatam, in qua in te iis ridum est εσται. Sic paullo ante παθὴς ἔσται Sod εν αυτας adhuc molestum est. Requiriti renim v αυτοῖς, uti paullo ante hi τούτοις. E αὐταῖς ad λυπα i res serri sequit, cum in vicino λυτται non legΘtur. Sed ne ad περ Hστασεις potest respios re Ad α περ

sed syllaba ει ex corro Ct. antea credo 1. D. I. MOX id sem , αυτοῖς λυπη Γαρ notat otiam in ara Ant. Ουδ επὶ Θεραπεία ουδε , loco do'. A. I. υδ επει Θερ. προηγησαμεν η λύπη. Sic A. 3. Valla inepte reddidit, fervitio. NOX γινεται M. I.

237쪽

φοβου. .. a mari reo A. a. In Cod. D. I. hi continuo seqiuitur: περὶ Θυμου. Θ ac deinde demum περὶ φο - βου. . Code M. i. etiam caput περ Θυ as habet ante Caput Περι φοβου. Ergo istud est ογος κ hoc λογος α. Notatum. In Cod. A. 3. περ Θυριου est Caput κ. περὶ φο - βου κα. Valla post caput περι λυπης deinceps liabet Caslut 19. De ira et cap. o. De metu. Ergo hoc loco notabiliter dis sentit ab A. 1. Cono incipit libri . a P. 13 De ira et jus speciebus. Ergo Caput I. ante O. exhibet. Deinde addit cap. 14. De timore et ejus speciebus. Conse Jo. p. 82. C. εις αγανι, V εκπλης ιυρ εις -λης ιυ ἁγωνίαν. D. I. A. I. 3. εις εκπληξιν καὶ ις γωνίαν. . . Con. Vall. De metu et ejus speciebus vide Diog. Laert in Zenone P. 276. εστ ih Ἀκυος J ante κυος, addit A. a. φοβος κ .ιεγαλης φαντασία εκπληῖις δεβ absunt. Vall. Sed pol ασυκ, θοος φαυτα oc addit: Deoidatio si reddidit εκπληξιν metus voce et motu cor ori e res sus. Sed haec d0finitio non est in Graeco. ἀγωνια - α τοτυχιας Solicitudo si metus dilabo et di atque sub casum aliouem uocidendi, Valla Inepte. μιρυὶς ὁ φοβος αιδω e correct re C. antea ἀθω. D. I. Mox in eodem ciοι et e corr. reo αιθω. Atque ita

etiam Paullo post.

238쪽

π αντο συντρεχοντος εἰς την καρδιαν επι τ αρχικον, κα θ' -

ἀνελπιστον εις σωτηρίαν in odit Antueri' vitiose est ουρο νίαν, Pro quo in nonnullis exemplis P. I 81. Corre Ct ames πώτη ctav. Nec litor Codices habent. . . ouθῖ

ηαταδυεται J καταδυηται. . . Confunditur atque 'nta bescit. Vall. Proxima etiam pro arbitrio reddidit, ac si repererit, ἐκπεσεῖν δοξης. και τὴν αιδοι καὶ abest M. I. κοα την αἰσχύνη αιῖαν, καὶ τη αἰs αισχύυηυ. . . Idem paullo post habet συντρε ψοντος, sic loco συντρεχοντος. Forte voluit συστ e

tum A. a. me ξιφοειδε vide Pollucem lib. II. p. 34.

239쪽

δε ἀνωτέρω κεῖται - χροια του γὰρ λαφράγματος

ῆ με ταστῆ κατωτερω με omittit A. a. κατωτερα exhi-ho D. I. . . καρδίαν. . . mox idem λεγει υτως ὁ πμε. Θουκυδίδης Libro III cap. 49. Vallaci in Loesmo. λοι am. Tanquam λοιμυος sit nomen tragoediae aut Comoediae. Redde in narratione de peste. γαι ποτε εις τὴν καρδίαν loco και ποτε habet ἡ-οτε,

240쪽

Cap. a I. Index: περὶ Θυνιου. Θ. D. I. A. I. De ira Cap. 19. Vall. In marg. D. I. a manu reC leguntu Variae significationes vocabuli Θυριος, quae licet reperire in Elymologico M. et apud Eustath ad II. . . Θυεμος ὁ εστ οσις του περι καρδίαν abest. D. I. περι

νομ. D. I. τινοFιρνης. . . Confercio P. 8a . . et Diog Laert. P. 76. Pro V iratione editor Oxoniensis dedit, suffusione Cic. de N. D. II, Io 33 habet rejoi- ratio et e iratio. ἔστι ci οτε καὶ ο 'υμος loco D. r. A. I. Sed omittit A. i. mox ἐστι omittit A. a. εἴδη δή του Θυριοῖ, τ λ. J τού Ἀριοῖ τρία, ὀργὴ και χολὴ καὶ χολος, oi καλεῖται. . . Sic omisso κοει post οργη. A. a. εἴδη δἐ του χυμ. οὐ τρία, οργὴ, χόλος, ο καλεῖται. D. I. Loco ργὴ η και χολὴ καὶ χόλος habet: ὀργὴ

καὶ χολος os καλεTται M. I. ιδ η του ΘυFORO τρια, ιαξυμ οργὴ και χόλος, υς καλεῖται νιξυις καὶ κότος. . . Mo καὶ ante κοτος omittit A. a. rae nempe species sunt tres, morolatas, suCCensio, Cla olera, quae OCatur

iracundia. Simultas ira si quidem principium et Commotionem habens, morolatas et bilis et Ycandescentia dieitur. Vall. θυρνος Ἀε γαρ Apud Diog. Laert. p. 276 est Θυριός vοργὴ Et: ριῆν Ἀστιν Οἴτη πεπαλα ιυγιEval.

SEARCH

MENU NAVIGATION