장음표시 사용
11쪽
ACADEMIAE LITTERARUM HUNGARICAE SODALIS.Commentatio in consessu Academiae Litterarum μιngaricae die . ouembris a. 1908. ccitata.
SUMPTIBUS GADEMIAE LITTERARUM UNGABICAE
13쪽
Delvidi elegis in Messallam auctore.
Inter Catalepta Vergilii, Academia Amplissimal, sub nu
mero IX. ad nos pervenit ologia in triumphum ossallae do Aquitania a. d. VII. M. Oct anno T. R. Chr. n. in celebratum, quam Vergilio tribui non posso primo statim obtutu apparet Totum enim carmen puerile opus est scatetque loeis ex Catullo, ex Bucolicis Vergilii ot ox anegyrio in Messallam a. a. Chr. n. l. scripto sumptis. Poeta Messallam olientis humilitato alloquitur viresque sua non sufficero ad res bellicas Messallae canenda ingenue fatetur s. 55.:
Non nostrum os tantas, non, inquam, Mungor Ioudes p.
deinde se, si essallae carmina Graeco scripta humili elegia sna dignum in modum celobrare iisque appropinquare possit, optatis ipsis plus procedere dicit Ag. 59-63. :Nos ea, quae loeum finxorunt carmina divi, Cynthius otiugae, Bacchus ot Aglaia, Si laudo aequiperaro humina, Mossalla, Camenae, Si patrio Graios carmin adiro RiBS Possumus, optatis plua iam procedimus ipsis.
Talia igitur orba non potuerunt proficisci a Vergilio illo, qui anno T. Bucolica et Georgica iam pridem perfecerat iamque prinova poetarum aetatis suae se accinxerat ad heroicum carmen d Asne scribendum Homerum aemulaturus. Quod autem ad verum auctorem huius elegia pertinpi, sum misso adulescentulum immaturo quidem ingenio, sed poetica virtute non destitutum, omnes fere viri docti consentiunt. Talis fuit intor scriptores, suorum Messalla fautor erat, et a
14쪽
annum 27. Ovidius, qui mense Martio anni 43. natus tempore triumphi Messallae annum agebat septimum decimum atque, ut ipso dicit, iam puer domum sagallas colebat et frequentabati En vobis, auditores doctissimit, Trist. IV. ., As 27-28. ad Messalinum, filium eqsallae maiorem):
Nam tuus os primis unus mihi semper ab amnis Hoc orta noli dissimulara, pater.
Ad undem Messalinum scripsit Epist. e Pont. U. ., cuiua initio vss. 1-2. legimus:
Illo domus vostrae primis venerator ab annis, Pulsus ad uxini Naso sinistra lasti;
si quod hoc loco dixit, iterat sub finem elegis eiusdem vas.
99-100. Hoc pator illo tuus primo mihi cultus ab aevo, Si quid habs sonsus umbra digaria, potit.
Ad sando rem pertinet Epist. ex Pont. II. ., quod car-mon post ad Messallae filium minorem, ad Maximum Cottam, scripsit, ubi se e iam tempore, quo Cotta natus esset, ea-sallae domum requentasse gloriatur fuga. 71-74.):
Et quod oras aliis actus, mihi natus amicus, Quodquo tibi in cunis oscula prima dedi, Quod, cum vestra domus teneria mihi sompo ab annis Culta sit, ossa vetus o tibi cogit onus.
Auctor elegiae, ut supra vidimus, essallam sibi proponit in arto poetica magistrum, cui appropinquare vas 59-63.)tsmptat Ovidius quoque saepe commemorat Mesinissam fuisse ingenii sui ducem sequo ab illo, ut armina Ederet, esse permotum; cf. Epis ex Pont. I. 7, 27-28. ad Messalinum :Noo luna os genitor nos infitiatus amicos, Hortato studii causaqua faxque mei;
praeterea ibidem II 3, 5-78. ad Maximum Cottam):
Μs tuus illo pater, Latiae facundia linguae, Quae non insorior nobilitat suit, Primus, ut audorom committera carmina famae, Impulit ingenii duae fuit illo si.
15쪽
fotumqus fuisse non sine superbia narrat et Trist. IV. 4, 2932. ad Messalinum):
Ingeniumque moum, polos o mominisso, probabat Plus otiam, quam me iudies dignus seram, Daqua mota illo resorobat vorsibus oro, In quo pars unae nobilitatis orat
Locus mirus est in elegia ad Messallam As. 43-44. ubi post maximis Memalis in rem publicam meritis adnumerat, quod astra toties foro praeposuerit bellaque gesserit tam procula filio tali, qualis sit sius filius, si ab urbe tali, qualis sit Roma:
Castra foro otios, urbi praeponBr entiris, Tam procul hoc nato, tam Proeu his patria.
Interpretibus quibusdam tam inepta videbatur Oo loco filii Messallae commemoratio, ut versum emendare temptaverint, ut ex apparatu critico editionis cuiusvis apparet sod plana fiunt omnia, si essalinum, Messallae filium maiorem, circa annum T. iam egregiae spei puerum et Ovidio a puero amicissimum suisAs scimus. Nam si hoc carmen Ovidius adulescentulus scripsit, certe mirum non est eum non Solum patri, sed stiam filio, amico et fautori suo, adulari voluisse of Epigi ex Pont. H. . vas. 79-80. ad Maximum Cottam, filium Messallae minorem):
Nec, quo sit primum nobis a tempora cultus, Contondo fratrom posse referris tuum.
Praeterea in carminibus in exilio scriptis, ubi patronos quaerit qui pro se Augustum exorent, non semel ad Messalinum verba dirigit eumque vetoris amicitiae commonefacit; et Epist. ex Pont. I. 7, 17 18:Μs miserum, Si tu verbis offendoris istis Nosquo negas ulla parto misso tuos;
Noo amo inrumpo, quo non licet ira satisque est, Atria si nobis non patuisse negas
. . . ne tu Otos ipso negara Et nos in turbae parta fuisse tuae: lagonii orto, quo nos misi sensimuS EOS, Arisbus exceptis, saepe probMOT TRS.
16쪽
Undo Messalinum non solum amicum Ovidii, sed otiam scriptorum eius, excepta Arte Amatoria, admiratorem suis8s elucet. Inter carmina Ovidii, quae aetatem tulerunt, nullum quidem sis ad Messallam aut de Messalla scriptum, sed poeta aporto dicit Epist. ex ont. I. . se in mortem Messallae pice dium composuis8e usa. 29-30 ad Messalinum):
Cui nos si lacrimas, supremum in funera munus, Et dedimus modio scripta canonda foro.
Ergo etiam hoc temporo, ut ita dicam, domesticus Messallarum poeta erat Ovidius. Quin etiam argumentum huius legii talis est, ut ingenio Ovidii vel maxime respondeat. Oeta enim in hoc carmine triumphali pauca tantum verba facit de triumpho rosque Messallae silicas no attingor quidem Eo audero dicit, sed lautorem suum ex bello cruentisaim redeuntem celebrat carminum bucolicorum auctorem Nonne dignissimum At ho Ovidio illo qui horoum acta nunquam suscepit celebranda, cui iam parvo otelestia sacra placebant inque suum furtim Musa trahobat opus s,3 qui et forensi et silicae gloriae, monitis patris spretis, maturo praeposuit Aoniae tuta tias,' seque arti posticae adeo dodidit, ut praeter eam nihil fero recte aestimare potuerit. Praeterea et locutio carminis et sontentiae quaedam Ovidianam prae se ferunt indolem, quod non nos Vidimus primum,so iam MFFEL rectissime agnovit in Historia Litterarum Romanarum: in Dio utile drfigo legio an Messalla han nichivo Virgil ein, Ondem is Von inem Ansanger, de solae
dine manifestas: Vsa. 1-2: Pauca mihi, niveo sed non incognita Phoebo . . . dicito ierides a. Hoc loco incognita significat: non infitianda quae Phoebus se digna iudicet. Eodem sensu occurrit verbum
eognoscendi Ovid. Pont. III. 2, 103-106. ad Maximum Cottamin locusque elegia optime hoc Ovidii loco illustratur:
17쪽
ELEGIA IN HESsu M. Addo quod est animus sompo tibi mitis si altaeladiolum mors nobilitatis hisbant, Quos Volagus patrii metumat nominis auctor, Quos Numa maternus Non vel SM MO3.
Vs 2: Pauca mihi doctae dicit Pegasides ad verbum paens respondet Ovid. Esroid. 15 27: At mihi Pegasides blandissima diarmina dictant s. oss. 17-18:
Molliter hi viridi patulae sub togmin quorcus Μooris pastoro otioliboeus erant,
loeutio molliter esse apud Ovidium solum invenitur Trist. IV.
Nun orat, ut posito oborem fine laborum Vivor me nullo sollicitant metu, Quaequo sae semper placuorunt otia monti, Carpor si in studiis molliter Me mola.
ogg. 31-32. domippodamo Oonomai filia:
Saepe animam onori pro qua pator impius hausit, Saepe rubro Elois sanguine furit humus.
Similiter attingit an fabulam Ovid. Ib. 367 368:
Ut qui perfusam misororum saepe procorum Ipso suo molius sanguine inrit humum.
Castra soro otios, urbi praeponere RStra, Tam procul hoc gnato, tam procul hae patria,
non solum Messalini menti Ovidii nos commonefacit, saxetiam id, quod do urbs Roma hi legimus, prorsus Ovidianum ost, ut o Trist. I. 5, 66-70. elueEt:
A patria fugi totus si xul ego: Nso mihi Duliohium domus sat Ithaceve Samosve, Poena quibus non est grandia abesso locis, Sed quae do septem totum circumspicit orbem Montibus, imporii Roma sumquo decus.
18쪽
duo loci vidiani respondent, ubi una eum polline et Musis
etiam Bacchus commemoratur poetarum fautor, Amor. I. 3
At Phoebus comitasquo novom vitiaquε repertor Hino faciunt. . .
ita Phoebo volis, ita vos, pia numina istum, Insignis cornu Bacche novΘmquo deae.
Quae huc usque disputavimus certo non sufficiunt ad elegiam in Messallam Ovidio tribuondam, sed liceat tamen Obisse auditore doctissimit, proponere quaestionem potueritne fieri, ut Cataleptis orgilii post mortem poetae sine ulla selectione ex scrinio relicto editis insertum sit carmen ab Ovidio adulescentulo scriptum Odem modo quo re vera illis immixtus est iambus Horatii in epodon libro non editus 2 Mesaalla enim, qui ingenium pueri poeticum matur cognoverat, laciis potuit opusculum Vergilio tradoro iudicandum. Ceterum librum totum Catalepton in minima suspicionis umbra Vergilio tribuorunt antiqui, unde laetum est, ut falsarius illo, qui pyllio Ciris Vergilio Rupposuit, quo latui suo missilo sinitianum daret colorem, praeter Bucolica, Georgica et Aeneidem etiam hanc elegiam consulto imitatus sit.μμὶ Ss summi os momenti, ut elegiam in quaestionem Vocatam tandem liquando recte intellegamus. Quare commentationi meae adieci carmen, quod, ut tota Appendi Vergiliana, pessimis nobis traditum est codicibus, artis criticae ope emendatum adnotationibusque exegeticis instructum. Mihi enim id maximo fuit propositum, ut hanc elegiam virorum doctorum diligentiae commendem, eritque Vehemonitasime gratum, si cui am Ovidio certioribu vindicare argumentis contigerit.' Catalopt. XIII. Horatio vindicavi in commentations mea sepodo Horatii Cataleptis Persici inserto Budapostini, sumptibus Academiae Littorarum Hungaricae, 908. . - Quod demonstravi in edition Ciris a m eurata, quae proximo anno 1909. inter editiones criticas Academiae nostrae in publicum prodibit
19쪽
Pauca mihi, niveo sed non incognita Phoebo, Pavo mihi doctae dicito egasides. Victor adest, magni magnum decus ecce triumphi, Victor, qua terrae quaquo patent mariis, . Morrida barbaricae portans insignia pugnae, Magnus ut Alcidos utque superbus Eryx; Noo minus idcirco vestros expromere cantus Maximus o sanctos dignus inire choros. Hoc itaqus insuetis iactor magis, Optime, curis,
i Quid de te possim scribere quidve tibi.
Namque fatebor enim quae maxima deterrendi Dobuit, hortandi maxima causa fuit. Ρauea tua in nostra Venerunt carmina chartas, Carmina cum lingua, tum sale Cecropio, i. Carminis, quae Vivent saeclis coepta futuris, Carmina, quae Pylium vincere digna senem. Mossus hic viridi patulas sub tegmine quercus Moeris pastores et Meliboeus erant, Dulcia iactantes altem carmina Versu,
- Qualia Trinacris doctus amat iuvenis. Cortatim ornabant om nos heroida divi,
Certatim divae munere quaeque Suo.
Felicem ante alias ocis scriptore puellam lAltora non fama vixerit ulla prior: a mon illa, Hesperidum ni munero apta fuisset, Quae volucrem cursu vicerat Hippomenen; Candida cycnso non edita Tyndaris ovo, Non supero fulgens Cassiopea polo, s
20쪽
Non defensa diu multo ertamine equorum,. Optabant Graias quam sibi quaeque manus, Saepe animam generi pro qua pater impius hausit, Saepo rubro Eleis sanguino fluxit humus; Regia non Somole, non Inachis Acrisione, Immitem expertae fulmine si imbre Iovem; εὐ Non cuius ob raptum pulsi liquero penates Tarquinii patrios filius atque pater, Blo quo primum dominatus Roma superbos Mutavit placidia tempore consulibus. Multa sqns immeritia donavit praemia alumnis,. Praemia Messallia maxima ublicolis. Nam quid ego immensi momorem studia ista laboris' Horrida quid durae tempora militiae'
Castra foro toties, urbi praeponere RStra, Tam procul hoo gnato, tam procul a patria p. Immoderata pati iam frigora iamque calores' Sternero vel dura posse super silice 2 Saepe trucem adverso perlabi sidoro pontum' Saepe mare Rudendo vincere, saepe hiemem pSaepe etiam densos immittor corpus in hostas, Communsm olli ne meminisso deum 'Nuno celeres Afros, periurae milia gentis, Aurea nune rapidi flumina adire agi 'Nunc aliam ex alia bellando quaerero gentem Vincero et Oceani finibus ulterius Ps. Non nostrum eat tantas, non, inquam, attingere laudes, Quin ausim hoc etiam dicere, vix hominum est. Ipsa haec se ipsa ferent rerum monumenta per Orbem, Ipsa sibi egregium facta docus parient. Nos ea, quae tecum finxerunt carmina divi,. Cynthius o Musae, Bacchus et Aglais, Si laudo aequiperaro humilis, Messalla, Camenae, Si patrio Graios carmin adire sales Possumus, optatis plus iam procedimus ipsis.