Acta eruditorum. lat. Lipsiae, Christ. Günther 16821779

291쪽

0, Sennacheribus , Iis Λssyriorum in suam Iudaeae .gem ut sese ipsi dederet, monituriis, memoraVlt a pro. genitoribus suis expugnatas esse urbes Go n. Hrran. Re ' eph, Eden juxta Thelassar, Chamarhen, Arphad Sepham im Hena, urva a Reg. ra. I. Misca urbibu apud scriptores exteros haec fuere nomina Auran, unde Auranitis regio dicta cujus caput postea erant Bostra Conisna prope Damascum, Paradisus quam Ezechiel alias vocat Gan-Eden, Sara seu Sarepta alias in libro Iudith dicta Sur Gemelia . Nane, uran, Resapba Palmyrenes, Paradisus, .Larusa Heliopolis , Aradus Auntariatis in Syriae littoribus, abruda, Ina,in Abida intra Coei Syrianti sita Nullus Geographorunt ullam harum urbium licet deserundam positu nonnihil dissensus exstet, in Mesepon inia seniosiori innisavit. miathmaram lange situm polin, quae mine Rilbec disis iubesse, alias os i Mis reducibus ex Babylonia Iudaeis terea, ovisi , - - su sum assignat loco laudato, terminumque ejus, chiis oppositum, et unat per confinia Gauranis I iri, maicanex, ct Guda tisit attrie trinuissimis. J V. sin ἐφ

ac Batanae inreuonit, Antio Dd. XVII, I, XV s. aee plane ad Mesopotamiam magnain faciunt nihil. Abud in Geographia caputavranitidis vocat Bosra. sis ipso p situs loci Charan seu Chaoran satis patescit In libro DdA Hae mentio injicitur amnis Λβρονα. i. e. vis, Asseremis

inuentis Quis non statim animadvertit Iabocum mento. rari terminum Ammonitidis occidentalem in mini

292쪽

a omis, qua jecur inre Tiberia- est. Consi, t eisdem 34 Mi Gisus in exico Arabico ad vocen si atque

immo reg-- australem Damasci, Arabicis utoribus praeeuntibiis, appellat. Qui itaque stum Bostrorum haud morant, eos Anahitis CForo seu Garan latere non

. potest. VII' Regio Paddan-aram dicta sui ex urbe Padian, ni Batan, auehan, uti, ornia. Exempla consimilis

denominationis sunt in pronatu. Ita tractus Damasco vicinus vocatur Dammesche Aram a Sam. VIII, 6 Tractus ad

Maeeham positus appellatur mechar-sram Chron. XIX, M. Eaden ratione tractus ad Soba. I A in qua Salom condidit urbem Tadmor, vocatur Ar/m-goba &Chammath roba Chron. VII, 3. Soba autem Arabum ex testimonio essurbs inneseiu sita inter Halebumis Emesam Sylliae umbes Batan seu Betonim urbs fuit Gaditidis, eam ad boream

a Menassitide disterminans. Regio enii Gaditarum aba Ssebunte procurrit ad Ramath ammietpeis Betonini, Ibi XIII a Cum vero Ramath Hammiape sit eadem ac Ramoth in Gilaad, situs loci Betonim tunc quodammodo lan rescit in Muni nomen ei attribuit. I iis niugalis re licet en H innuus vo aer Hardiani Meda benis pag. per luine designari credat urbem Rabbath Amnon, do litide Mam. In Nat Osi Leini Augusti romni ic praes citrum Arabiae eiusque loca acinter ea Bono metrinus, Measerit, bello Ammonitico cum Din id illussciita, δε-

,em hic Baran, alias uari dictus, immo Saltus Volanior.

Baiano se Baselian ea olim exssitit regio, quae Menassitidistra ordinis; cognomen posse obtinuit Non enim est. quod Batavaeam a Basanite seu Bascha distinguamus. Miectiones, quibus id nonnullis fuit persuasum solide diluit Hadrianus elandus in a sinae Lib. I C. a pag. Mihq Numiat Bamuai, seu Baraneam, locum habitatio '

293쪽

nilais aptum non ignorariti se enim is hahet in E Alia

lanea, cur bitatu bria, quae es Batoea in mimera Iis udami Quo testimonio ruri re docemur, Bataneam reis ionem oblimitiis nomen ex loco quodam olim illustri. Λει ere lubet hoc unum, Basanitin a Iaboc ad eonfinia An, monitidis, ad Libanum. ad Iordanem usque striami tuisse. Initio quidem Padda seu Mamea fuit urbs prim ria hujus radius. Successu autem temporis Bostra ae Λ in

eaput extulerunt. Dechielis aevo excelluit Chavran, ac Λ ranitis nomen fuit exortum. Successerunt posthaee alia atque alia nomina regionis hujus , quae jam recenseri nihil attinet. obiter illud liceat aniniacivertisse, Abium vitium c Abelcramim ab Abiu Batame haudquaquam differre. quamvis secus eundo fuerit visum. Sunt qui bium de Pellam eandem putent fuisse urbem. Applauderem viris doctis qui se sentiunt nisi bila fuisset urbs Bataneae, Pella autem Peraeae ad Septentrionem extrema atque nisi Polybius dudum Pellam ae Λbilam luculente distinxisset Ue autem ea, quae huc Iuque iterunt disputata uno conspe stu intelligi, ac posthaeae judiciis aliorum promtius examinari,

odi iII. possint. bul.m Seographicam juvat ad)ungere, posterior,

bus euris enodatam ac emendatam.

HIL Rex Aramine interamnensis na exstititi illo possibiluin ysiae, inclytimini Ebraeorum Ducis, iam ,

si tu istis Uini fi haraim Dd. IIIlavio, qui Ebraeos ad moto annos sibi reddidit tributarioso emises qui ex Ἀ-

euphonen hunc G - arcissint, non sitis ad indolem regnorum aetatis pristae. nec ad Aramis interamnens: sirum, - ' elaiciunt. Iuxta Mosae inter eos egerunt reguli, mi ipsis exstitemini graves nempe Moabitidis, Ammonitio . AEgypti, Damasceves Caslativis Idumaeae Philistaeonina. Amalecitaruis Nondum mos invaluerat stabiliendi vasusio ma regna tempore ors uiriis qui ιμ-- resemiavit ac re

294쪽

paulo perit . . unquam eredibile existimabit. Jaς μ in g

295쪽

pressiti Arbitriuin t dii etate conses siuato rum Disii o bynoo le

296쪽

Ruibu inagis erat jus suadendi quam imperandi, tantum abest ut Rex unus Mesopotantiae famosiori tunc. praesederit tutiversae et per Syriam universam arma vi stricia in Ebratorum usque terras protulerit. Quis ostendet, Mesopotamiam

illam majorem unquam Sstriae z is vocabulo venisse Nisi doctores Gesesiae sene multi in hinnium GH Bethue--, ae Labin , trans Euplinistii vitam dedisse existimaLs ait, ipsis nunquani in mentem vitisset credere, abrMM-

φράni Disse I ais, ' Σηλ trajecto istimuis Emphrate. Nomen mitin hoc vel a regione, es ab se deflu- uti Testa indolem viviis Eli di s analogiam Regio -- transi dante sinpliciter vocata sit ' v. o , sin 'ro

M. in Isaran olim exerceri selita, videlicet a re ne illa tranqordanica, quas transvordanisum dicerennis mr Ebraeus vel Ebraei dieii haud sunt Posteros Satiminis sis audivit diei Suismo, ii potius posui seris dicerentur 'ram in filii serit Et cur pater aviisque Abra amihaud vocati sierint Graii: Izv, si origo vocis ab sera profluxit Verum haud intercedimus, quo minus hie qui que suo ingenio abundeti viae muni per sese ad scopum

nostrum haud sediunt vel juvandum, vel elidendum. IX. Sed quem ob usum ad hane minutissimanam rerum investigationem descendimus inlinam inde sperandi sunt fruetus merito quaestionem instituimus, ac, quid ad eam sit respondendum subjiciendum judicanaus. Primo quidem

nulla est vox nullum verbum Codicis sacri, a quo curam nostra in resilire ac averti deceat. Verba enim sunt rerum signa Quo igitur luculentior nobis est sensus ille, quem singulae voces fundunt eo clarior evidentior ipsa nobis erit propositio, ex eis conflata ac costi paginata. Secundo usus ille Iron est exiguus, qui ex investigatione hac ad difficultatem Geographicam quandam majoris sane momenti, tollendam pertinet. Quis enim, rerum Geographicarii mr vlo peritior, unquam credibile existimabit. Jacobum intra decedi

297쪽

ας NOVA ACTA ERUDITORUM

deeem dies viginti fere milliaria Germanica per itinera obli. qua confecisse, ita, ut nihilo secius ex Mesopotamia transe phraten ad confinia Iaboci prope montem Gilaad dc locunt Machanaim pervenerit intra decendium illuda inter testiuuprofecto gestari S ad am nimian Geminium, si ad obli. quoi itineris commodi ostiictus proficiscentium attenderis. protensum. La in autem die septinia idem iter, quos i Di glans secerat, perserit o viatorem volucrem vento mobiliorem, qui milliaria Gemiante diebus se pleni pedibus. vel uno invectus emetiri valuit Et hace ipsa est gravis illa dissicultas, quam mihi praeter alias obie 'ctiones in itinere homo missa exseruendam tradidit, ratus.

in potius veritatem oraculorum sacri Codicis deserturum. quam dubium illud suum inextricabile dissoluturum esse. sed illi disiacultati removendae me adline sincere vidi, nee reliquas objectiones, minoris certe momenti, reformidavi. tantum abest, ut oracula diviniorum literarum ullis veris contradictionibus, vel nodis prorsus indis lubilibu laborare credam. Non potui quidem Deista tela ex communi Coi mentatorum opinione retundere. Vulgarem sententiam inextri rabili nodo implicatam, fateor aperie. t apropter

eausam veritatis coelestis nondum pro deserta reputare jus est. Ressant enim passim in sacris literis momenta historica, e graphica, chronologica, quibus remedia interpretationis aptiora sunt asserenda, licet de cetero seopusin finis sacri Codiei satis constet, nec in eis, quae ad pietatem rectosque

mores faciunt, ulla sit caligo vel expositionis dissicultas. DELLA NOVELLAE POESIA CIO DE Utaro genere e particolari belle et Ze delia Poesia Italiana Libri te,

DE RECENTIORI ARIE POETICA, HOC

est de vero si Nere infligkLaribus Poetices Italicine antiis Libri ta eI.

Vero Disiligo b Co dile

298쪽

Pactationis hujus M arte poetica utor est l. iniu far Bacelli civis Veronensis, qui, typographi re laua inductus, quo ininus ea ederetur, tandem haud -- pedivit. ibro primo exposuit de Carminibus Italicis ad modun Latinorum' Graecoruin adornatis, de Mnvenies tia re disconvenientia Iloruimum Italicis, de C mine Mao tragico comico lyricoque, ad quod resem Blem Od Anacreontici versus, Eclogae, Satirae, pistolae, 'pite ultuno, seu septimo disserit de Panegyrici ub undisin uenethliacis Naenais, Epigramma si a M. es 4 com mentatur de fornia Poetices vim iudicae, ac diem a mxum divina, seu hymnos nominatim commii in Dant eu Maognominatam Poematiam prosinis admodum anteponit. Carminis turici, tam saeri, tum re amatoria pleni, quo tali utuntur elegantiam eredit in majoremGraeeorum c Latinorum vel muri Poematum ex it, sive ad castitatem, sive ad emusiam. respexeris Potinati Roma inprimis elabrost, epictiquo Helladi -mim tum are existimavis, adeo, ut etiam eos, qua dissen-Hunt operose relatavinc Addidit exemea, ut res arior

versis, qui voeantur fabulae pastorales, piscatO- πα-mstoriae, ab Itidis tradidit inventos eosque credidi 'bisue abludereas comm fabula satirica, narratione μζ. . e s c um tragio, tum comica. Quod ipsum quoque, qui dissentiunt, persuadeat, nil tentatum

: Ii Ih in trinia,Ora Disserit porro de Poematibus M .

zζει italorum. . inuiue sontibus qui a Graecorum Ro- rumque arminibuοῦ. oe eonciliatoribus sint diversi.

Tum de Poesi dialectis Italiae incomtis culta, commenta a tuis Summa tractationis Libri imi in eo consistit, ut 6 po iam de lingua versu. rhythmo Italico, nec non de

illa, qua Itali ruetis cogitant.' coxit te .

299쪽

senuit. Eam a Poes Latinorimi. minorum, d Elmeorum, immo Galloriun Hispaliminio Anserum, aditu dum disine existimat Noster, adjungens ii nihil de v r, riis eoin litionibus poeticis quas Itali invenerunt operae pretium duxit, de linguae Italicae natalibus de prosa ac po

tica oratione, re utriusque dulcedine singulari, nonnulla im M. texere de variis Italiae linguis vulgaribus ac carmine eis pangi solito, disserere adves Bembum demonstrare, veris 1us Italici rationem nec a Latinis, nec a provincialibus, sed Ma ab ipsis Italis natam esse di excultam de poesi, a Provin- cialibus inventa, exponere, Siculosque qui inter eos priini Catara in eo inponendo animum appulerent ad indagandos Poeteos u. annale ex tortari. Genus carminis, quod appellatur Sonet ιο, lopius contemplatur, ejusque artifici uin Dr praestabile ac leges expendit. subj tingit deinceps commemorationem de cantione, quam Itali appellant tam M. Clanetoneti, WFrotiola, eamque in sacram heroicam, amatori na, ac moralem, distribuit Dijudicat Petrarcha

n ad V sacram Cantionem. iri reditur H commen' tandum de Milutio octavo tertioque ae a vers&- Iutis, hos, credenς, cuivis materiae posse acco nodari Quaerat adhaec, utrum satius si seribere Tragoresain aera ,sa moedian oratione pedestri, an ad memini adstricta. Ipse vero, utramque poetice esse scribendani pronuntiat ae defi- si nit. Adjicit tandem anaopliataeosin, α invisit, an pub. hritudo Meseos Italicae posui erescere di quibus aereison bu, ipsa ditari possit. Exemplis singulis fias enuntiatione, s sorte fuerit necessum, illustrat, ita tamen ut orthographiam, in manuscriptis dolibri, adii sitam, ubique fluvii . in retinere. DELLA POESIA ITALIANA LIBRI DUE DI GIUS EPPE MARI ANDRU CCI, χαhoc est,

DE POESI ITALICA LIBRI DUO MEPHI

300쪽

tractatur de versu, tum per Iese con stato, Us ctato in relatione, quam habere potes cum rebuslatiis. fecundo autem exponitur de diversis compositioniιήνη

Venetus typis Christophori Maxis, πη Alph. et plag. i. Ui Mistoribui de scopo ac sumina tractationis consset, ea piis potiora quain licet brevitainis enaroibunus Exodi lium Chauior de suini ex eo, duod versus sit rei poeticae de . . inritu insiliumentum ostendit deinde,quido versen i

quot snt ejus genera, ct quomodo construatur Libri in Iλόν - βω- ωi mei in Capita, Capita in Pisi- , tur Petiram praecipue accentus, omnique effectus Moras si ilalairuin pronuntiandarum, seu tempora, expendit ver i in Italicum magis esse harmonicum, quam Latinum atque 'Graecum, sibi persuadet. Ostendit, sermonem Italicum non η essem pacem versuum Graecorum re catinorum. Inquirit, in quasnam syllabas vocum Italicarum accentus deflectat, uomodo id ipsum ognoscere valeamus. Versum desinit per congeriemoliabarum cum accentitus, qui certis determ

uisti locis sum colocati, quorum mensura fariis possit observari. Improbat varia versuum genera plus quam undecliu syllabarum, a diversis Autoribus inventa. Dividit versus M.

Porro in integros ac truncatos, postea in planos, lubricos. ac tumidos, de eotati disterentia exponit, ac, quo species inde teneat vulgaris Poetice, enumerat. Explicat deinde syllabas, versuum materiam. Excutitis explana earΗm s. accidentia, collisionem pronmitiationem conjunctam, rem rionem, seli risIunctionem. Addit nonnulla de licentia qua in quanti late syllabarum mutanda utuntur, eamque aestimat