장음표시 사용
131쪽
silentium in stuporem nos rapit, qui milites in co-rebro finpit, de eorum aduentu,& patria nequaquam sollicitus. β Quod si quis putaret, inuenire idem esse quod congregare & colligere: quia valde est insolens phrasis, inuenire milites, nec in sacro codice vel semel recurrit: sciat, vocabula longe diuersa huic rei indicandae fuisse adhibita. Vt e. gr. Nphabaz congregare. I. Reg. XX, I. PN NU Eezit ρmnes copias suas. Vel 'pN, Asaph, congregare. Num XXI, 22. FN Et congregauis Sihon omnem populum suum. vel p)ΠΠ conuocare vi 2. Sam. XX, . & similia. De verbo Maga, inuenire , in colligendo exercitu nemo uspiam somniauit. Hoc dubium sicco pede etiam transiit Autor es. S. V. Propius ad id, quod offendit Simson accedamus. Inuenit m, Lecti, i. e. maxillam. At Autor Cl. vim, robur, potentiam. Significationi huic adstrue dae affirmat, H vocem Deli gaudere multiplici noti-- , & consequenter non continuo maxillam interpretandam. χ) Deriuari a n, Leach, virore, succo, & sic nun respuere suam versionem. Prius ut Con sciat ait αὶ Lechi nomen esse loci proprium ex Iud XV, 9 β) Hos XI, . designare humerum. Ita est, Lecti nominibus propriis accensetur. Quidnam auridio, nomina propria vocum significationes augent t
Δn qui Melchieteri , regem iustitiae innuit, Neletin , rex, & p Zedeli justitia, voces evadunt πολυσημι Num quod 'tu p Uriath Sepher vin
132쪽
res nanciscitur notionesὶ Vtrum m Trus, vocabu
lo eidem diae petrae alium superaddit significatum. Minime gentium. Nempe Tyrus ita denominaba tur, quod rupi erat inaedificata. Quo pacto Zuem nomen euadebat Profrium, non πολυσημον. Lecti
autem, de quo sermocinamur, ex illa Simsonis actione appellationem adsciuit, qua finito praelio maxillam proiecit. Notante videlicet Scriptura S. e xinde loco mansisse nomen 'n, ω RAMΛTH-LE CHI, i. e. proiectio maxillae Iud. XV, tr. Quod truncata priori voce degenerauit in ἡ Lge MI, ut
ib. v. s. Phili ei conuenerunt in L EcHI. Huius pocopes perquam multa digessit exempla ο πανυBoebanus in Phaleg. p. IV.-Hierozoico p. 2o . qua
lia iunt Seba, pro Bere-Seba; Sittim, pro Abe Sittim, Jemini pro Ben emini. Nemo iniiciat, memoratum esse locum Lechi ante proiectam Sim- soni maxillam. Quandoquidem Prole is ea est Au toribus usitatissima. Moses Gen. XXI, Beer Smiham nominat, originem appellationis demum V 3I. aperit. Gen. XII, 8. Bethelis mentionem facit, quae demum Cap. XXVIII, I9. exoritur. Gen. XXXI, 24. montem Glisad refert , cui postea hoc nomen legiamus inditum. v. q8. Ergo tametsi Lechi regioni cuidam sit conixibutum,non sequitur, aliam vocabulo, adiectam significationem, sed priorem potius con firmatam. Hoseam. nunc lustremus, num ille quia conferat probandae Autoris Cl. sententiae idoneum Cap. XI, . sic sciabitur: Duxi eos funibus amoris,
s fui illis insar tollentium G. tollentis) jugum super MAXILLAε eorum: vel proprie: urun, Sst Να
133쪽
instar sustollentium jugum, QUOD ERAT SUPER MAXILLAs eorum. Ellipsin quippe deprehendimus Relatiui N. Autoris Cl. haec est argumentatio: jugum non maxillis, sed collo incumbit, quomodo etiam Lutherus habet: Humeros. Ergo )n, Lecti voae est πολυσημος. Verterit D. Lutherus , humerose illius certe versio nullius est Autoritatis, nouae vocibus significationi imponendae. Ego Vero contendo maxillam hic omnino retinendam. I) Iugum Deus eleuauit delapsum ad maxillas, quia tunc boues maxime cruciat. De collo non abstulit, jugi sede propria. ain Nonnullorum est pronuntiatum interpretum, jugum olim capistro assigatum, maxillis proxime fuisse coniunctum. 33 Pluralis urun, proximam maxillis regionem designare posset, ut me di regionem eapitis, no tu regionem gutturis&c. Quare & hoc argumenti, fumi instar, evanescit & in auras abit. S. VI. . Quod si vero πολυ δηιιον existeret tri lecti, ut quidem nunquam demonstrabitur, exinde minime illud ipsum robur vel potentiam innueret. Nouo hic Autori cl. argumento opus est. Quapropter ait,
vocis Lechi radicem esse deperditam, hinc illam &posse deduci a nn, Lachah, & a nn, Lachach. Λlachach generatum esse Π, leata, i. e. succum, vir rem: cum hoc conuenire Lechi , Unde ipsi LXX. τοὐ leach pro Lechi acceperint Deut. XXXIV, 7. CO geriem hic errorum deprehendimus, quibus eliminandis paulam est temporis impendendum. ιψ Qua quam radix nominis Lecti sacris in litteris non re
134쪽
periatur amplius, errore tamen ingenti id ex nnbla- chach deducitur. Nam nomina formae 'pa Peki quale est nostrum =n, techi, omnia descendunt ex verbis quiescentibus vltima n , nunquam ex defecti-uis media radicati. Sic ='li peri fructus a n B Ρarah, )B' Iephi pulcritudo, a na' japhali, Nehi, lamentum a nna Nahah m. Ita n, a n n, Lacha, pessime a Lachach flectitur. Iam vero nomina, quae virorem & succum indicant, quae sunt lach,& n9 Leata a Lachach producuntur: sequitur iis nihil omnino intercedere assinitatis cum nostro Lechi: β) Concedamus tamen, ut nihil non faciamus, radices nn ' & nnb aliqua inter se eonuenire ratio ne, uti noI & nn , NI & Π I, quid viror, & succus conferunt ad fortitudinis, & roboris notionem. Visidisatis alia longe est idea ac virium. Milites requirebantur non virides, non succulenti, sic robu'si & praestantissimi viribus. Succi plenus robore pollere potest. Non vicissim. Quia & mulieres dantur succi plenae, sine robore: Robur in neruis non sanguine consistit. Et dum de Mose asseritur Deuti XXXIV, 7. Non aufugisse Tri, virorem eius, viruum non tam habetur ratio, quam vitae: floridamst. senectam Mosis fuisse contra consuetudinem, non eximia fortitudine eminentem. Plantae sunt viri des etiam tenuissimae & maxime fragiles. γ Err tum Autor suum Cocceio doctissimo attribuit, scri
135쪽
ri, tamen minime, per alacrisatem, virilitatem, &exponit, sed per virorem & succum.. Conferatur eius Lexicon. ἡ In LXX. vero interpretibus sanestramineum fuisum repositum est. Illi enim nonaeeumine ingenii Pindi Lechobi virorem eius cum Lechjoh maxilla eius permiserunt, sed isn
rantia oscitantia. Cuius rei exempla innumera possemus adferre. Vnum alterumue sufficiat. Esai.
VII, Ir. CeebhMusch, i. e. dolor letha ii ; At LXX. legerunt: ias πατήρ άνθρωπ.ων, i. e. U-Ceabh Enosin. An quia hoc fecerunt LXX. quaedam est inter zm Ceebh dolorem, & PUCesth siaut pater, affinitas. Sic. Es XXIV. vlt. v.
n Chamma, solem vertunt murum P t . Quid vero muro cum sole est conuenientiae S. VIL. ostendimus ratiocinia Autoris cl. pro asserenda significatione roboris voci ν pondere & fundamen- ito destitui. Nunc, ne lectoribua ulla remaneatha sitandi occasio, praecisam vocis Lechi notionem luci imponamu . α) Quotiescunque sacris in monu- imentis obuenit, tam aperte maxillam innuit, ut ne- lmo contra Hicere possit. Producamus exempla. imui. XVUI, 3. Hoc erit jus sacerdotum, is accipi-
136쪽
de sim soniana Asini maxillo 3Jue
peremienti se MA ILLAM. Haec cum sint loca omnia, quae vocem n, Lechi contineant, in quibus nullam significationis reperimus diserepantiam, cum praeterea locum ex Hosea allegatum nostris a parti bus stare, jam supra monstrauimus, immenso argu mento docemur, LEcHI nihil aliud aut denotare,
aut posse denotare, quam maxillam. sv Nobis,
cum sentiunt versiones. Chaldaeus habet εις, , mandibulam, maxillam Iud. I . LXX. Aquila, Theo do tion, itemque Iosephus subi eandem commemo- eat historiam) adhibent vocem σωκγονα, maxillam. &e. Denique idem vocabulum lechi Arabibuι nihil se liud indicat, quam maxillam, mandibulam, locum equo barba enascitur. Cui addatur 3 neminem unquam
scriptorum, interpretum, commentatorum vel leuis
137쪽
Maxilla ad speciem erat reducenda suam. Sim- sonis oculis obiiciebatur )cri techi Chamor xilia asini. Imri Chamor punctatum cum Cateph-patach & Cholent, solum & semper tardum illud ac lasium animans innuit. Autor tamen es. aceruum hic
s. R. Bechai scribit Gen. a. Sic dici a nun Ch mer, i. e. modiis re aceruis frumenti portandis. Item A CERvus. Iud. XV, IJ. unb mas brauten
het eben has Mori cHAMOR. Pauca haec non exiguis Contaminantur erroribus: α Prorumpit Autor cl. Lexicographos testari unanimiter, Nun aceruum designare. Quinam illi Lexicographit Neminem videbis comparere, praeter unicum Bunosum. Qui tamen ipse nullum comma citat, pro statuendo . ceruo, praeter Simsonis triumphantis exclamationem: ci=r uri Tun Chamor Chamorathasim, quod vertunt: Aceruum, aceruos duos. Vel: Da liegen sie be* Oaugen: Verum falluntur, quotquot huic trans lationi insistunt, ut suo tempore videbimus. Ubtur si omnes omnium gentium Lexicographos. in au-
138쪽
de S sentana Asini maxilla. I3s
xilium vocaret, citius ex pumice Oleum exprimeret, quam ex vocabulo ' uri Chamor acerua notionem extunderet. Exod.VIII, IO. scribitur, ranas abAegyptiis collectas esse cimn d un chomarim aceruos, aceruox, aceruatim. Chomarim in singulari format 'urn erio-ΜER, nequaquam Chamor, quae sane nomina haut parum inter se distant. Nam uti cHOMER ceruus nunquam in asini, ita e HAMOR Unuae ma
puam in acerui vicem substituitur. Nec β)juvat Λutorem aliquid quod R. Bechai Chamis derivet a Gomer, quasi animal aceruis frumenti portandis adhibeatur. Sit ital Num inde confecit, amor etiam cumulo designando usurpari t Errauit vero Rabbinus in originatione. Quandoquidem Asinus a rufo colore, quo praediti stat in Oriente, nomen habuit, ut luculenter ostendit Bochartus. ω Quid vero dicemus, quando Lexicographos frustra aduocat Autores. quasi scripserint, Chamor fignificare non solum aceruum, sed & Cohortem, Turmam,
e in 'trupp, ein sed reabron. Quisnam Lexicographus talia scripsit Producantur in lucem, si placet.
Figmentum hoc est vanissimum, quo dc suae praestatem opinionis agnoscere debuisset Autor es. & illam ipse quasi venenato telo perimit, & inconsiderantiae labem Lexicorum contextoribus aspergit singulis. Permittamus nimirum paulisper Chamor hic esse aceruum. Quid indeὶ Simson utrum acertium militum collegit i Quae barbaries, A cERuus MILI Tural Ace uin inanimatis adplicatur; posset ferri phrasis de ca sis Philistaeis: Aceruat jacent. Intoleranda est prorsus, aceruus militum, pro turma vel cohorte. VOX
139쪽
Germanica ambiguitate assicitur. Dicimus probe:
absurdissime: Aceruiu militum. Neg. Chomer, vel, si libet, Chamor aliter usurpatur. S. IX. Maxilla erat Π 'U , Recens. D. Lutherus transfert: Diis j putrida. Ea expressio minus apta visa philo logis, eo quod maxilla putredine corrupta statim in frusta dissiluisset. Quapropter Autor es. ex commentatoribus aliquos affert, qui per recens interpretantur. Et quidem exactissime Latinum R E c E N s x 1pondet Bis tantum in sacro Codice O currit. Hic, & Ies. I. u ndiu i. e. Vulnuy REcEN s. Arabibus perpetuo notat recentem esse radix , vitai rum recens, Tu r)a ouum recens. Imprimis de carne piscium adhibetur: quia recens capti consumendi. Hinc in Corano saepius e. g Sur. XVI, i . Ipse meus) subdidit vobis mare, ut comedatis exinde carnem RECENTEM. i. e. pia sces. Quaeritur, Π B, an ad ναὶ vel muri refera tur. In sensu perinde esse videtur. Sed difficuutatem mouent interpretest quod non sit foem, ninum. Fallit vero regula: nam capite nostro foeminino genere usurpatur: na 'rpercussis G maxilla. Quapropter nulli dubitamus quin ni P pertineat ad , Τ lecti maxillam. Quid vero Autores. Primo per peram connectit nota cum Nun: postea n la exponit vernaculo Nec male: quod tamen, ut ambiguum, clarius dilucidat per irruntet, ein nurns terer i. Cohora militaris alacris. Quid
140쪽
de Si oniana Asini maxilla. io
vero hoc aliud est, quam incautos, & linguae s. in gnaros lectores ambiguitatis fallacia decipere. Sa ne si vernaculum fri fui, dc recentem innuit, dc ala
crem, aliud omne n ta Hebraicum Latinorumque recens determinat. Recens ouum appellamus nuperpositum: imo recentem hominem, i. e. novum, Smilitem recentPm, nuper albo inscriptum. At qui militem robore dc agilitate praestantem retentem muncupare audeat, nae is uniuerse orbi ludibrium jure deberet. Profecto Simisn non recenter natos, aut nuper albo adsci iptos, aut putridos milites .seligere debuisset: sed validos & veteranos. Postremum, utut Hebr. De Teriist, Latino re πι respondeat, tam late tamen non extenditur: sed inter inanimata subsistiti Immanis haec est Autoris Eb Parermeneia, nullatenus ex finda.
Saparatim verba considerauimus: nunc integram phrasin paulisper lustremus. Ad summum, si omniabus tormentorum generibus utamur, eX Verbis nostis, secundum Autoris ch mentem, hunC sensum exto quere possemus: Et inuenit; on V RIDITATEM A C E R v I recentis. quippe si ad m, reducatur m Forem indicabit, mn aceruum, &ra m recenae. Quid vero est viriditas ac uii Ego profecto non inte9,gci. Si velimus Hebraisimum negligere , reddenda Phrasis : I erit aceru- viridem re ruis, vel recent m. Quo parui tamen maiori inuoluetur obscuriatate. Viror acori, aut viridis incer ae, aut aceruin cens &c. eiusmodi simi res, quac humanum captum superant. Dices , ad tropos esse oonfugiendum. A