장음표시 사용
21쪽
Omnem igitur de Diana αυροστόλεν quae vocabatur doCtrinam debebat scholiasta Apollodori περ θεων operi. Eadem autem υροστολος in arce Atheniensium nomine Brauroniae colebatur ), Cui caerimoniam agebant Brauroniorum. Huius mentionem iaciunt mulieres in v. 45, ibique scholiastes unam e sabulis de origine huius cultus nobis tradidit. Dividitur autem scholium in partes has I. αρπτον μιμ με α το μυστηριον ἐξετέλουν αἱ ρκτετομεναι δε τῆν θεε κροκωτον ημφιένοντο καὶ συνετέλουν τη- σίαν si Βραυρωνίρ υρτέμιδι και τῆ Μουνυχίρ, ἐσπιλεγομεναι αρκτοι , παρθένοι - πρεσβυτεραι δέκα ἐτων - ἐλαττους τέκτε ἐπετέλουν ὁ τυ σίαν αἱ κορα ἐκμειυσσομεναι την θεον, ἐπειδη λι ιφαεριπεπτ--ιν M U/αιοι, αρκτον νιψαν αν γρηκοτες τῆ θεῆ.
III. Imως. αρκτος τις ἐδοθη εἰς το ἱερον η υρτέμιδος καὶ
ημερωθη. ποτ ουν μέ τις παρθένος παιξε προ αυτην καὶ ἐειστη
22쪽
ὁ τοι χρη ἡ τοῖς άθηναιοις ἐψηφίσαντο εχ προτερον συνε κἈζεσθαι ἀνδρὶ παρθένον, εὶ μὴ ρκτετσειεν τῆ θε l . Harum artium in quarta narratur, qua de causa irata Artemis Atheniensibus immiserit pestilentiam, cuius in prima parte mentio
fit mutantur λιμος et λοιμος, ut saepius η itaque duae hae
Partes ConiunCtae unam Componunt sabulam. A qua pars tertia differt in eo, quod aliter narrat, quomodo ursa intersecta sit. Hanc varietatem sublatam et has tres partes permiXtas invenit Suidas, qui e suo Aristophanis Xemplari exscripsit haec αρκπος η Βραυρωνίοις αφατευομεναι γυναῖκες η υρτέμιδι ἐορτὴν ἐτέλουν, κροκωτον νιφιεσμιέναι, υτ πρεσβυτεραι ι ἐτων Ουτεελώτους reos ειλισσομεναι την θεον, ἐπειδη ἄρκτος ἀγρια ἐπιφοιτωσα διέτριβεν ἐν da suci Φιλαῖδων και τημερωθε σαν αυτην τοῖς ἀνθρωποι συντροφον γενέσθαι, παρθένον δέ τινα προσπαίζειν αυτὴ καὶ ἀσελγαινουσης τυ παιδίσκης παροξυνθηναι την ρκτον καὶ κατa σαι τυ παρθένου ἐφ φ οργισθέντας τους ἀδελφοὶς
Denique pars altera Scholi prorsus aliter atque ceterae XPlicat, ἀργιτμεσθαι inde ortum esse, quod Diana in locum Iphigeniae sacrificandae posuerit ursam. Atque quantum novi scholiastarum modum, hae e eodem atque partes I, II, IU Ascripta sunt auctore, qui multa industria et doctrina de cultibus agebat Atticis. De quo quaerentibus ultro se offert sol dorus, quem iam ad V 447 scholiasta ut Xplicaret quid αυροπολος sit XScripSerat. Dianam Brauroniam etiana sub nomine αυροπολου in arce Cultam
23쪽
esse supra diκimus. Iam accedit, quod X E' ' comperimus,
Apollodoro sabulam de ursa in locum Iphigeniae posita ex manodem Atthide notam suisse, quamquam incertum est, an ApollOdorus hanc de origine mysterii sabulam manodem debuerit ). Schol. 439 νη την Πανδροσον θυγατέρες Κεκροπος Πανδροσος καὶ ωγραυλος καὶ ση. εκ τυ Ιανδροσου δε καὶ ἡ Ἀθηνα Παν-
Agitur eminerva Πανδροσεν, quo cognomine ab Atticis solis
colebatur et quantum Scio, per omnes litteras Graecas nil nisi uno hoc Lysistratae loco cognomen usurpatur Tamen inervae nomina
Cecropii filiarum cinderes Atheniensibus omnino inusitatum mon
τας παρθένους τῆ Ἀρτέμιδι τῆ Μουν δε η, Βραυρωνίq. τὰ δὲ συντείνονrre
εἰς τὸ προκείριενον εἴρηται παρα τε αλλοις καὶ κρατέριν ἔν τοις ηπὶ ρίσμασιν. - δὲ αἱ ρκτευ κεται παρθενοι αρκτοι καλουνται, υριπίδης 'Yψιπυλν, κριστοφάνης ημινίαις καὶ υσιστράτs docet, Craterias κρατίνεν codd; cf. t. B. ed. einelie epim. I. in inscriptionum corpore habebat decretum illud quod de αρκτευσαι Athenienses fecerunt. acedo certe non omisit, de origine mysterii verba facere At de hoc auctore cogitari Vetat Euphorionis versus laudatus. Aliam deinde tabulam tradidit Belikeri exicographus an Gr. 444 S. v. αρκτεῖσαι .... υσίας το ιιθιερωθῆναι προ γάμων re παρθένους τῆ Ἀρ- τέμ ιδ αρκτευειν ἔλεγε καὶ γαρ αἱ ρκτευοριεναι παρθένοι αρκτοι καλουνται, 6υς EDDιπίδης καὶ Ἀριστοφάνης καὶ λλως α τευσαι λέγεται ὁ σπερ ι ror ἀει οσιώσασθαι τῆ Ἀρτέμιιδι καὶ θυσαι. ἔρρήθη δὲ ἐκ του αρκτον ποτὲ να-νῆνιιι, υς λογος, ἐν Πειραιεῖ καὶ πολλους ἀδικεῖν, εἰτα πο νέων τινων αυτην ἀναιρεθῆναι, καὶ λοιμι ἐπιγενέσθαι χρῆσαι τε τον θειν τιμῶν τὴν Ἀρτεμιν c. θυσαι κορην τ αρκτέν των Ουν Ἀθηναίων πράττειν τον χρησμον μελετώντων, εἰς τις ἀνηρ υκ εω αυτὸς εἰπὼν καταθύσειν ἔχων δ αθα καὶ ὀνοιμάζων ταυτην θυγατέρα, ἔθυσε λάθρ*' καὶ ἔπαυσατο o πάθος ' Λατων πολιTῶν διαπι Inoυντων, φη ὁ ἀνὴρ ἐπερωταν τὸν θεον τὸν δὲ ἄν μποντα θυσαι καὶ ὁ λοιπον ουτως ποιειν φησαντος, ἐξεῖπε τὸ λάθρεὶ γεγονώς. καὶ ἀπὸ τουτου αἱ κορα πρὸ του γάμου ἀρκτευειν ούκ κνουν, ωσπερ ἀφοσιου- ριεναι τα τῆς θηρίας. Hanc autem sabulam unychiam pertinere, non Brauronem, me monuit Wilamowitz. Eadem commemoratur a Suida s. v. ἐμβαρος εἰρια, Zenobio Ath. I, 4 , Eustathio p. 32 ex Pausaniae lexico . Inter quos quae ratio sit, statuit ilamowit hoc stemmate:
24쪽
fuisse, permulti κtant testes ). Rursus autem de Attico cultu Sermo est Cumque paulo post 447 scholiasta de rebus Atticis Consuluerit Apollodorum, eundem eum ad componendum scholium 439 e cripsisse inverisimile non est. Inter duo haec scholia medium est 443 νὴ ταμ Φωσφορον:/ τω την ζάρτεμιν ἐκαλουν, ἐπεὶ δέδδουχος φαυτ' adisi Ἐκ-5. - φεστὶ καὶ τ σελήνη et αυττ. Fortasse etiam hoc ex Apollodoro originem ducit, cum de cultu Attico agat. Nam colitur in propylaei 'εκατη, non Diana'); ibi autem chorus per Φωσφόρον iurat '). Certiora proserimus de scholiis 388 et 388. Cum illo conseras schol. Av. 874:
θεός, τυχεῖν δὲ τῆς προσηγορίας ταυτης ταυτης δια τον γινομεν- περ αυFOν παρα τον γινόριενον περ αυτον θει ευασμόν. ' γαρ ευάζειν οἱ βάρβαροιασμον. ὁ γαρ ευάζειν οἱ βάρβαροι σαβά- σαβάζειν ἔλεγον.
Corrige in scholio Av. ευασμὸν pro θειασμον. Cholium M. excerptum est, id quod Duebnerus vidit, ex ' Mi περὶ ' Ηρακλείας libro secundo, unde etiam manavit doctrina in scholio
nostro. At e more scholiastarum ratiocinandum est', eam none ipso Nymphidis opere raro a grammaticis laudato scholiastam nobis servasse. Immo cogitari necesse est de locupletiore aliquo a Choliasta exscripto opere, cuius auctor e Nymphidis libro illud exscripserat. Hoc autem ad inveniendum facit schol. Lys. 338 Κορυβαντες ενιοι τους Κουρητας καὶ τους Κορυβαντας τους ac τους υπειλημ ασιν 'αν δε Λιος τροφεῖς τοι καὶ φυλακες.
8 cf. Wilamowitet inmema XVIII 59.
' Iurare eum per deos vicinos me monuit Wilamowitz. hoc ilamowit me monuit.
25쪽
Λιος. R. Σαβάζιον δε τον ιονυσον οἱ Θρῆκες καλουσι, καὶ Σα- βου του ἱερους αυτῶν παίzει δἐ ωσε ελεγε, βάρβαρος τις καὶ σκληρος πνος. βουκολεις δε τρέφεις λ). Vides tria haec scholia arte cohaerere et ad Communem sontem reducenda esse. Eadem autem, quae hic de Corybantibus Curetibusque comperimus, extabant in Demetrii Scepsi libro inscripto Tρωικὸς διάγοσμος. s. Strab. P. I A, IMA, I9, 2I, init. cap. o. Demetrius Scepsius in scholiis in Aristophanem conscriptis nusquam laudatur Demonstravit autem iesius Μus Rhen. XXXII 267 sqq.), illius ρωιγα διαγιόσμεν usum esse Apollodorum in καταλόγου
νεεῖν, quem Strabo per totos libros VIII-X usurpaverit. Hunc igitur ad tria illa scholia componenda excerpserunt grammatici. De cognominibus deorum agunt etiam Cholia a w3, 28 I, I 3m, quorum de sontibus nil certi enucleavi.
Quod attinet ad scholium a Κωλιάδος Ἀφροδίτης ἱεραν ἐστι
ἐν τη κέττικῆ. ὁ δε τόπος καλεῖται κωλιάς εστ γαρ ἐκκείμε- νος καὶ ομοιος ἀνθρώπου κώλε καὶ οἱ ἐνοικουντες κώλιοι. - αδστρακα κάλλιστα καὶ τ Γενουλλi δε γυναικεία θεος περὶ την Ἀφροδίτην στο της γενέσεως των παίδων νομασμέν ), fieri potest ut sumptum sit e opere geographico locuplete, in quo satis diligenter res Atticae erant descriptae tum e libro mythographico
deorum cognomina quid sibi velint atque unde orta sint accurate tractante. Cumque Circumspiciamus, perducimur primum ad Eratosthenem et Atth1dographos Istrumque, deinde ad Apollodori
libros περὶ θεων. Stephanus autem Byzantius s. v. Kωλιὰς eadem atque Schol. praebet et quantum hun novi, non scholium nostrum, sed eundem atque scholiasta exscripsit auctorem quem cum de rebus Atticis perscrutarer, inveni cum alios tum Apollodorum,
Philochorum Androtionemque tamquam sontes allatos quibus
3 verba Σαβαζιον - n. desunt in .
26쪽
cui scholium tribuam nescio, sed de his tantum atque Eratosthene cogitari posse mihi persuasi. At de hac re iudicabit is, qui quaestiones de sontibus Stephani persolverit. Idem dicendum est
de scholio 28Ι, quocum St. B. S. V. Λέδυμα Congruit. De Diana, quae cognomen habuerit χαλκιοίκου I3 in quantum scio, nil comperimus videtur igitur Choliasta errasse. IV. Pauca dicenda sunt de scholiis eis, quae de personis quos poeta cavillatur, reserunt. Viam autem praemunivit E massius Philolog. Unters. III p. 3 Sqq. , quem Promu Sequendum esse censeo, videri compluria talium scholiorum X ampliore τερ ομω--μων Pere XCerpta esse, id quod maxime intellegitur e scholio Pac. 28, ubi in universum de homonymis ema fiunt. Illius autem libri de auctore quaestio ampliori reservanda est Commentationi. Dicendum tantum est ex scholi Lysistrateis a sium recte tribuisse
679. Ποικίλη στοα 'χὶνησιν υτω λεγομένη δι την νουσαν γραφην, νθα πεποίφαν ὁ Μίκων - Ἀμαζονων τυ μάχην υ δε Φανομάχου υἱὸς Αθηηναῖος εστ δε καὶ τερος Μίκων, εἰς πενίαν κωφρδουμενος. Sed tunc minus verisimilia mihi videntur esse ea quae trecher de Lycophrone Euphronio, Eratosthene comicorum interpretibus, Gryphis . 884, p. 3 et a coniecit. Is enim scholii auctorem Putat esse Eratosthenem, cuius περὶ κωριουδίας liber octavus tractationem de Lysistrata continuerit. Namque is, qui περὶ ὁμωνυμιων Scripsit, Certe non omisit commemorare picturam illam Μiconis alterius nobilissimam. eque vero Persuadere mihi Possum,
tantum posteriorem scholi partem ἐν ὁ Φανομάχου in sqq.)desumptam esse e incerti illius opere, priorem autem e Eratosthene.
Deinde scholi 49 et 8ΟΙ. Hoc quod ad Ecclesiaetusas V. O3, quo uno sabulae loco Μyronidis nomen adsertur pertinet, non iam
27쪽
Scimus autem catalogos extitisse personarum in comoediis illusorum, qualis sui Herodici Cratete liber περὶ κωμοδουμενων. Ex tali etiam scholia nostra exscripta sunt. Videtur autem auCtor eius solum e Comoediis, non ero e rerum Criptoribus hausisse. Exempli gratia inspice de Clisthene scholia Ach. II 8 Equ. 374, Nub. 333, VeSP. II 87, M. 83I, Thesm. 235 etC. quo loco Cum contuleris cum Aristophanis, videbis nil in scholiis de viro illo effeminato numerari, quod non poeta ipse luserit. Confirmant autem opinionem nostram scholia Lysistrate haec 62 I. ulieres in domum Clisthenis Convenire narrantur idem poeta dicit . O92. momen patris sumpsit X ACh. II 8. Io3. aec de Eucrate unde fluXerint, e VOC RO sic δεῖται patet. 27Ο. Rhodiae nomen Aristophanes non attulit; attulerunt autem Certe cum alii comici, tum Eupolis ἐν Φίλοις cs schol. Ρlat. p. 332 k. r. 27 Kock. . 397 Demostratum e gente Buzygum ortum esse, Eupolis loco
838. inestae dithyrambi saepissime ab Aristophane illuduntur
υκαληφα δἐ λέγουσι μεν καὶ τα θαλασσίας, λέγουσι di καὶ τας χερσαίας κνίδας -τικοί. καὶ κνίδη μἐν σον παλλὶ στεν, ἐπαν δ πῆ τας μητερας, τουτέστι τας του σπερματος σφαίρας, σκαληφη λέγεται. ακαληφας υν τας γραίας ἐκάλεσεν, ἐπειδη στερ- ραὶ 'αν καὶ δριμεῖαι. καὶ γαρ τὸ φυταριον - νει ἐπεὶ Ου ειπετηθων, ειπε μηὶ τριδίων μητριδία δἐ λέγουσι τας ἐχουσα et σπέρμα τῆς βοτανης τῆς ἀκαληφης' δάκνουσι δἐ αυται. Eadem de unica agitur in schol Vesp. 884, unde de auctore nil comperimus. Deinde in schol. qu. 422 Aristotelis historia animalium IV 3 adsertur, quem librum qui inspexerit, e Aristotele notitiam illam non fluxisse videbit eque ex iis quos in editione
28쪽
De Aristotele locuti sumus restat Theophrastus. Hunc om- perimus in libro septimo Φυτικων, i. e. περὶ ν των ἱστοριων Commemorasse σκαληφην θαλασσίαν urticam marinam; at librum illum si evolveris, urticae omnino vi fieri mentionem invenies, nedum generis marinarum atque hic Suidae locus tribuendus est numero
Permultorum eorum cum Suidae, tum Athenaei qui II 6 E. III in de eadem loquitur urtica), tum aliorum, qui in Theophrasto
quem nos tenemus non iam leguntur atque docent, temporibus scholiastarum alteram Theophrasti Xstitisse recensionem et eam multo locupletiorem nostra. E locupletissimo autem libro, in quo diligenter atque acute agebatur de natura generibusque Plantarum, eXSCripta Sunt ea, quae in schol. Lys. de κνίδη, καληφῖ, μητριδίc legimus. An leXico- graphi esse censeas Immo hominis sunt, qui perscrutandis plantis summam dabat operam alium autem, de quo scholiast illa sumpserit, nescio nisi Theophrastum. Cuius de plantis opera ab Aristophanis commentatoribus omnino adhibita esse apparet e scholl. an. 244, Pac. 68, 99, aliis. Confirmatur autem Coniectura nostra eo quod etiam schol. lui. 72 vir ille Aristotelicus citatur, quem locum in nostris non iam legis editionibus. Repeto me nil nisi coniecturam proserre voluisse; namque nondum tempus est certius de his rebus dicendi. Dicet autem is, qui accuratius et maiore cum doctrina tractaverit locos apud Suidam et Athenaeum heophrasteos qui laudantur. De Athenaeo addo, Pamphilum, cui illa quam supra citavi deipnosophistarum pars debetur, ortasse eundem atque scholiastam inspexisse de plantis
Variorum quae Symmachus compilavit commentariorum vestigia in scholiis in Lysistratam sere evanuerunt, ut supra diκimus.
29쪽
Quaedam tamen adhuc inant in glossis atque ad certos auctores glossae referri possunt hae 722. manavit X Eratosthenis commentario, ut docet Hesychius, qui s. v. κατειλυσπωμενην haec: Ἐρατοσθένης δε . . . . συγκεῖσθαι την λέξιν εκ του εἰλεis καὶ σπασθαι. s. trecher.
propter salsam etymologiam Lycophroni esse censuit. Quae lege-hantur: ἰσχαδοπωλιν ἰσχυν μὴ ἐχουσαν, Atant nonnisi in cod. , idque sine lemmate ut glossa interlinearis. Haec autem duplicem continere errorem, Colligimus ex cod. R Primum ἰσχυν corruptum est ex is , deinde a scriba indocto adscripta sunt ad vocem ἰσχαδοπ 0Lν, pertinent autem ad πέλτη. In editione igitur dedilectionem codicis' addo, Aristotelem aliquo in loco πολιτείας θεσσαμ dixisse, πέλ- esse ασπίδα, - μη χουσαν *s Schol.
Plat lem VII p. I 3), et fieri posse, ut e illo Stagiritae opere
Neque Eratosthenis de σι ec glossa est ea, ut inde schol. Lys. 933 originem ducere potuerit. Ad schol. 483 confer schol. an. 78 et arP. S. V. διεκωδωνισε. schol. Lys. os schol. an. 78:ακωδωνιστον es ἀπείραστον αβασάνι-- et μεταφορα απο τῶν πων τῶν κω--ον κωδωνίσαι γαρ TO διαπειραθῆναι. stren δοκιμιαζομένων ε ρυβον πο- μετῆκται δὲ ἀπ τῶν περιπολούντων μένειν χύνωνται Aημήτριος δὲ καὶ κωδωσι διαπειρωμένων, εἰ γρη προσλαμβανε καὶ τι κατὰ τὰς φυλαγορασιν - ἐπὶ ταις φυλακαῖς τεταγ- ὰς ε ἐγρηγορασι κωδωσι διεσήMαινον, μένοι. πως ἄν φθέγγωνται. οἱ δὲ ποώνηματιστα ἀπο των δ' Harp. V. διεκωδωνισε δὲ με- τύγων φασὶ ριετῆχθαι την λων. οὐ ταφορὰ ἡτοι ἀπο - περιπολουντων γαρ πομείναντας τὸν ἰχ- οὐ κώλ συν κώδωσι νυκτος τὰς φυλακάς. υριτος ἐπιτηδείως ἔχειν προς μάχην ἔνιοι πίδης Παλαμωει ἀπ τῶν δοκιμα- δέ φασι καὶ τους ππους κωδωσιν ἐξ- οντων του μαχίμους ορτυγας λειφετάζεσθαι του κωδωνος, ως Ἀρίσταρχος. schol. lat. p. 466 Bh - r. Ias trecher Σισυραν Ἐρατοσθένης σισυραν φησὶ στοαστρον ἐλαθείων δερμάτων τετριχωμένων, σίσυρνα, δι το ἐκ των κωδίων απτόμενον ἀμπεχόνιον, o ου-- φασί.
30쪽
Demetrium illum esse Ixionem, vidit Sta che de Demetri, Ixione gr. Halis Sin. 883, p. 28, cuius in Aristophanem Commentario usus est scholiastes Frustulum autem Aristarchi manisest iidem debetur Demetrio, quem multum de eo et adVersuSeum scripsisse notum St.
Ad schol. II 64 dico, in schol. v. 3 μμάζειν item X-plicari et legi αλλίστρατος - του ψηλαφαν Callistrastigitur commentario Symmachus usus St. In scholio 477 etymologia vocis κνωδαλον congruit cum Apionis, quem κscripsit Apollonius Sophista p. ΙΟΙ, I BM; etenim
Ηan etymologiam utrum Apion invenerit, nescimus Scholiasta partem glossae servavit totam autem eum novisse, docet schoLVeSp. 4: κυριευς ἐπὶ του Θααντίου θηρίου ἀρηται δἐ καὶ ἐπὶ του χερ ναίου κνωδαλον, παρα το κυσὶν λίσκεσθαι, quocum Comgruunt Μ 322, 38 schol si 3I7, Schol. Aesch. Ρrom. 462 om. .)