Quaestiones Zosimeae [microform]

21쪽

1819

vel adein vel similis legitur structura. Sunt hi loci p. 208,

item vocabulum παρχος pro adiectiVO USurpalum St), p. 12 8:

POS προσαγαγεῖν mihi quidem lacuna esse videtur Puto enim post Verbum προσαγαγειν aut participium εγκελευ01ιενον Vel παρακε2εDύφιενο Vel Simile quoddam verbum imperandi aut Verbum Ιεῖν Xeidisse. Nam dubito, num simple inlinitivus locutione ναρ ε ζ εascis ενοι sine ullo verbo, quo Significetur neceSSitaS pendens et ipso habeat hoc loco notionem gerundii Vel gerundi vi praesertim cum Ontulerim Simile locOS, Ut p. 173,

ως ἀνδρος μεγύλου καὶ θεοπρεπους αυτ ποιξιν επισκη Ραντος. coniecturam meam confirmare mihi videntur. Accedit, quod Verbum δειν pOS προσαγαγειν propter Similitudinem et scripturaeo pronuntiationis facillime Oluit excidere. laque seribendum PutaVerim Ut . . . ναρ ὁ Θεασύμενοι προσαγαγειν ἐγκελευο- μενον Ἀερεῖα μελανα aut προσαγαγειν δειν Ἱερεῖ μελανα

ληθείη ζυγοσαι νην γέφυραν. ηνίκα μη τις βουληθείη scripSit MendetSSOhn ηνίκα se τις μὴ σουληθείη Sylburg, Reitemeter Bel ker. V habet ηνίκα ντις βουληγεῖ sine μὴ), quae lectio dummodo βουληθεῖ es in βουλ θείη contrahatur, non ideo cur Sit repudianda. Nam VOCUl μη nequaquam OPUS St, Si locus hunc sere in modum intellegitur: sibulae erreae scilicet eae parte pontiS, quae dimidia coniungebant), eum hosti aliquis et ις scit ex ulteriore ripa profectu S hunc pontem iungere et Sua e parte Xplere Volebat, Subdueebantur. Et in eo, quod hi ηνἐκ se cum Op-lativo iterativo iungitur, nulla est Ossensio, cf. . Schmid, Der Atticismus, IV, p. 20 f. et de eadem rem. an HerWerdon, ad ZOsimi historiam novam in nemosyne Ol. XVI, 188 9. 352, ubi in annot ad IV, 16, 1 legitur: ἡηνίκα se . . . cum OptatiVO)

. . I.

22쪽

fortasse ipsius Scriptoris error est . . . etc. Sed hunc errorem apud Zosimum usitatissimum fuisse docent reliqui loci, ubi ει cum plativo post coniunctionem temporalem positum est. Sunt autem hi Dei p. 143 18 Sq. . .. κω παρεῖχον vi βασιλεῖ, . . . ρὶν ἐκ δ βουληθείη, γαστωνην qui locus, quippe qui habeat simillimam constructionem, nostro quoque loco patrocinatur.

critica ad s. 2 uendeissoli eos Oeos adscripsit, ubi πειδὰν et id quidem in oratione obliqua cum plativo iunctum videmus II, 50, 2 p. 107, 7 Sq.): . . . ἐγκελευούμενος, πειδὰν ἐφιGLalἐενου

Itaque et sensus et usus ZOSi meu traditam Vati eant scripturant: ν νίκα νοις Novi i=είη Sali defendunt ut neque νomittendum Sit, ne ille ἐιi inSerendum.

habet Ioν. Mihi quidem hic versus antiquitus corruptu eSSeridetur. Nam ut iam Io non habet, quo referatur, Ut Vel οων, quod habet V et quod ad pronomen σε in p. 94, S. 1 reserri potest, melius videatur, ita hoc mihi inprimis scrupulum iniecit, quod in s. 1 Oraculi ves, in s. 2 leo, in S. 6 caneSet in s. 7 lupi Occurrunt. Non credo a principio de tam multis bestii oraculum egisse. Propterea ego pro ἡ κυνες' conieci: ἡ κίονες et pro . oIoιμ - ους hoc sere sensu: . Dico te brevi expulsum iri e solio, quod columnae circumdant f. Patrocinenturi huic meae coniecturae Homeri OdySSea ,

et in ipsis orae Sibyll. II, 239, Sq.:

haud procul ab sest Odyss libri III locis describitur, quomodo in homerica domo Olia poni sint solita. Itaque etiarn in iis tabulis, quibus domus illa interior Xprimitur, θρονοι reperiuntur Stante inter duas columnas, velut in Autenrieth, Orter-buch u de Hom0riselion sedi chisen, pipZig, Teubner 1887,Τase XVI. o. 104, p. 362. oeula υς quae post ,, κίονες in , ,κυνες' depravatum non iam in Versum eonveniebat, deinde a librarii in . . OIo, ' vel , OIoc sals mulata esSe mihi VidetUr. Cf. VerSionem meam Germani ram Otius huius oraculi in p. 25Sq. huius lib0lli). XIV. p. 94, S. 5 Orae. S. S):oDδ' Hλονιι γὰρ εἷσω π ζυγον υ ν iri σει

23쪽

ne illi quidem, qui victor civitatem intrauserit, se summittet). Quae conieelura quamVi Speciosa et probabilis videatur, tamen ego tradita verba retinuerim, dummodo ne, ut HerWerden, ea interpreteris: ne Olenti quidem se summittet scit lupus),ssed: se nol0nli scit tibi cervieses geli luas sub iugum mittet. 'ΕΩ ελον ta se ii sol mihi videtur esse dativus incommodi, ut etiam in oraculis Sibyllinis XIV, vs. 30 sq. legimus: Toia a dii μυλειον πο υγον υ ν λ σει

ubi: τοῖς dativum incommodi esse apparet dem locus autem demonstrat Verba: ab υγον αυχεν Θησει non isse Summittet Significare, Sed D , iugum scit aliis imponet. Quamquam non ignor haereri posse in Verbis εἴσω ποζυγον . . . TL Sed fortasSe Si ea possumus interpretari:

Uniser a Joel hinein . Nihil igitur in hoc versu mihi quidem

ad aliquem transit - quamquam ipse Zosimus in is p. 95, vs. 10 sq. ita interpretatus sit - et, ut diei possit, Verba VS. 14 oraculi):ῆν λυκος αἰνολυκος ἔτηξε κρατερῆς π Ἀνὰγκης, lupum illum ByZantiis quoqu0 exilium minatum AESse doceant;

denique in ταχυ vitium metricum esse. laque MendetSSOh proclρχη coniecit 'Aρης, quod proban Naue ταχυς pro ταχυconiecit. D verbis ἐπιβῆσεται ρχη τινι et de vitio metrie in crχυ ego quoque MendetSSOhni asSentior. Nam etiamsi ἐπιβαίνω eum dativo sequente dici potest, s. p. 125 5 q. ubi lem in Oracul logitur: Παρθενικῆς δε ρονος μοιρὶ βαίνη ἐπι πεντε

set in ipsius Osimi verbis p. 168 6 Sq. . . . Toῖς Ρωμαίων ἐπιβαίνειν ὁρίοις, quod contra ἐπιμαίνω cum genitivo iunetum legimus in orae Sibyll. V vs. 12T: ποντος π αυlos To ἐπιβὰς χῶρης λεγεινῆς . . . κτλ , tamen sensus: Die Herrsellast ird relen aias di Bygantior mihi non placet. Et in Oeabulo raχυ Viliam metricum ineSSe, ut iam Zach recte agnovit, demonStratur etiam Oeabuli τρηχυ p. 95, A. 5 et ταχυ ibid. s. ), ubi littera υ reel breviter

suisse, id neque uendeisso ini nequo auehi crediderim. MendeissOhn enim vocabulum πτηξει p. 94 s. 11 non recte pro transitivo verbo: terrere, in Sehrecken selgen) intellexisse videtur; sed hoc orbum Oe Oe notionem intransiliVam heX- horroseere steli surchlen vor, steli cluehen Or)' habere, UOSenSU πτησσω etiam cum accusativo sequente iungi potest, ete eiS, quae nisecedunt, essistitur, et docent Orac Sibyll. ΙΙ, VS. 19 sq. Secundum Rgaelii editionem):αυτος γαρ ιεγύθυμος ριστευσε πολέμοισιν.δν ρ, κη πτηξε καὶ Σικελίη, ιετα MEU ι . . . LL, et a Xempla, quae apud PasSOw, HandwOrlerbuch de gr. pr. V. πτησσω leguntur. Quod autem VS. 18 sqq. Oraculi Bygantiis magna mala praedicuntur, non obstat meae interpretationi, Si quidem Vera est uend0lssolini senisentia, qui s. 5 alterius Oraculi initium esse putat. Ex eo aulsem, quod Byganti ter beati dicuntur cf. p. 94, vs. 9 et quod lupus caput demittat neceSSeesse dieitur ante moenia Byganlii, quod igitur Bygantiis victoria

24쪽

et imperium praedicitur, effici pot0rit in s. 7 vocabulum αρχηutique esse retinendum, nisi quod pro ἐπιβλὶσεται aptius aliquod Verbum desideratur. Ego proposuerim ἐπιπεσ σ)εται Vide Veitch, V. πίπτω), quae forma futuri saepissime occurrit in Oraculis Sibyllinis, sella III 83 GV 82, 7 XI, 143, XII, 175, 185,239, 288, ΙΙΙ, 20, 80 pro ταχυ sine dubio corrupto ego Seri

Ill corrupto et mutilo S. 4 Orae. S. 19 habet Vi σπειραι, V σπειραι editores inde a Gilli scripserunt πειρα. MendetS- sol, deSidera pro σπειραι vocabulum pariendi, non gignendi. Pro φερουσαν denique, quod habent V set Gillius Mend0lssotin hoc loco erravit), editores Scripserunt φερουσα. Ego Pro G. ειραι Scribendum pulo: σπεῖραν ' Serpentem Sehlange), quam notionem G2ιειρα etiam habet in Apollonii Rhodii Argonauticis ,151 ubi legitur sus. 149-151):

επειναισεται sine aec. habet i stel), ἐπιναίσεται δ, ἐπαίσεται Gillius, ἐπινείσεται . Mendeissoli requirit verbum urgendi, Unde ἐπανίσταται coniecit, ita tamen, ut fortasse rarius aliquod Verbum latere concedat; ἐπινείσεται certe nullo modo ferri pOSSe. Ego autem suturum ἐπιναίσεται nullo modo ferri posse dixerim; nam alo habet futurum νύσσομαι nullam aliam Ormam, LΚuliner-Blas Ι, v. alcis p. 489 sq. et Veitch V. ναίω Contra forma ἐπινείσεται, quam legit , mihi quidem non prorSu repudianda videtur, dummodo suturum verbi ἐπινίσ- μαι intollegatur es illinor-Blas Ι, V. νίσοφιαι P. 49 is Veitch v. νίσσομαι). Ego conieci: πινίσεται ' futurum verbi ἐπινίσσομαι): Superveniet oris ole. ἐπινίσσομαι enim habet 1 notionem: da- ruber ingehen', c. Genit. 2 notionem: ankOmmen, duZu-kOmmen, clam accusativo sequente, es Apoll. Rhod. Argon.

. . . clsθη ' καὶ γὰρ T θ εους ἐπινίσσεται Tη. ILHoc loco Apollorii Dolus haud seio, an etiam Ostro loco p. 95 S. 5 ἡ παρ' in γαρ' sit Orrigendum, quo uel etiam coniunctio huius versus eum versu praegresso semieitur Olum igitur versum sic seribendum SSe puto: τρηχυ γαρ ηπείρου πλευρα ἐπινί GETa Eλκος.

Cum autem hunc in modum se singulis partibus Oraculi dissicillimi gerim eisque, quantum in m est, aliquid uel asterre Studuerim, haud alienum mihi videtur, nunc Versionem Germani- eam totius Oraeus exporiri. Quod iam Hermann tristi, Pro- gramin de Furstbisehoilichen Privatgymnasium in BriXen 1893. p. 12 ante me Deit, sed nimis mihi videtur inserviisse traditis Verbi traditisque - 0rroribus. Ego igitur iam sic fere interpretari voluerint Oe Oraculum: ἡO Oni de Thrak0r, vertassen irsi dii di Stadi Naueh: ZUruchlassen irs dii di Stad gur W0id fur di Schalai. Unter den chasen abs wirs dii grossZiehen denae alligenteUen. denorum mkralligon, ehrecklichen, de pins rauben ird des Helmatiandos l0inodien das an aber ir er innelimen Sonder fili0n in nicht a tangs sago ich, Wirsi dii dich

25쪽

-USque quaque ' ειξαντος ω πυρὶ . . . TL Sed ne sic quidem locus mihi expeditus videtur, cum MendetSSOh etiam pro plurali numero Opt. Or. ἀναπετασαιεν, quem habet , Singularem numerum νa πετὰ σαι Vel ναπετὰ σειεν seribere debuerit, praeterquam quod Verba δαπανηθεντο πυρὶ retinenda SSe supra demonstravi. Ego quidem nihil mutaverim, nisi quod verba ἡ τὰ ξίλα inter verba se se et του καλυπτονlo collocare Velim. Sic enim ossicitur senSUS: ut ligna, eonsumpto erro legente. igni edentia aditum exercitui in urbem aperirent. In eo, Uod verbum ναπεχύσαιεν pluralem habet numerum, quamquam Tu υλ subiectum S enuntiali, nulla est Offensio, e Gilliner-GerihII, 1 g 365, b, p. 5 sq. et ceteros locos, ubi Osimus habet

Loeus igitur sic mihi videtur redintegrandus o se τὰ

ησυχα ον Omnes oditores Seripserunt inde a Sylburgio; habet ησυχci ειν. Reilem uiser o loco dixit in sua editione:

ἡ Structurae ac Sententiae ratione postulante, e consilio Sytb. rescripsi h συχα ον. Ego autem mihi persuasi illos doctos viros non rescripsi SSegenuinam Vaticani lectionem, sed depravavisse. Nam infinitivus ησυχὰ ειν mihi quidem a genuin verbo inito: δει pendere Videtur, quod propter seripturae similitudinem ante Oeabulum Vει librariorum neglegentia saeillim potuit sexeidere. Quod nuntiatum a me redintegratum: ε καὶ προτερον ησυχά ειν δει δεει

26쪽

29 μη . . . et L . accusatiVO Subiecti caret, non mihi scrupulum inicit, quod et ex vocabulo Περσας praecedente subiectum acile colligi potest, set nonnulli alii loci ZOsime eandem exhibent On

χρὴ a Stephan recte addito es asclike, Berline Philol. Wochenschris X, 1890 p. 26 ad 103, 134.

notio multo minus apta mihi videtur quam tradita scriptura. Praeterea structura nostrae simillima legitur in p. 174, 20 sqq.:

participio permeli passivi iunctum idemUS in p. 260 4 . . . σύρβαροι τὰ προτερον αυτοῖς ἐσκεμμενα κρατειν ἐθέλοντες . . . TL, et cum participio Oristi passivi iunctum in P. 146 6 q. . . . clU. κῶ τὰ προτερον 1περαιωθεντ δυο πλοῖα καταλαβοντες. . . et L Haec omnia traditae scripturae patroeinantur. Si denique, ne quid Serupuli relinquatur, etiam Versionem Germanieam lolius huius nuntiati adscripsero: Νaclidem sicli legem aberaueh andere Rauber angeSehlosse hullen undisinZel ZUSammen-

27쪽

quibus Osinius thematica illa coniugatione utitur in iis verbis flectendis, quae habent usu terminationem. Cuncti reliqui Slocis Seriptor Allieorum normam seeutus est in liae Q. Sunt autem hi loci: l. ili Aeti VO: ναδείκνυσι p. 9, 14 9. 0 2, 13, P. 112, 16 p. 159, 2, p. 211, 20, p. 215, 18 q. p. 287, 25 δείκνυσιν p. 39, T. p. 121, 20 ἐνδεικνυναι p. 72, 3; νεικνυναι p. 125 2: ευγνυναι p. 79, 20 ἐμή γνυναι P. 108, 24οῦ δεικνυς p. 100 19: prι δεικνυντες p. 167, 29; μι-κνυν Tες 9. 215, 6 δεικνυν et p. 226 14; να ευγνυντα P. 45 17 Iro I. λυντων p. 72, 5; aris βεννυντων p. 107, 2; ἐδεικνυ p. 120 2l, p. 201, 23, p. 254 5; πεδείκνυ p. 167,9 cos νυ p. 230. 13, ubi exhibent ομνυε. 2. in Medio et Passivo: να δείκνυ a P. 8, 4, p. 77, 14, p. 151 1 ἐπιδεικνυ/ιενοι p. 114, 17, p. 21ου, 5 πηγνυαενα Ii. 140, 26; ἐπομνυμενος P. 10, 23; ναμιγνυ - μενοι p. 232, 4: νιαρρηγνυσζ a p. 143, 19; ἐζευγνυτο P. 2. 2l: ἐπηγνυτο p. 72, 26; ἐδείκνυε p. 132, 3; νε- δείκνυ iis p. 208, 30 διερρηγνυν iis p. 37, 9; νε ιιίγνυντο p. 184, 31 p. 72, 13 ἐπηγνυντ p. 72, 11. Hi loci semonstrant prinium id quod iam uliner-BlaSs,

quaSdam activi, nunquam autem medii vel passivi generis orbi thematicam illam coniugationem admisisse, et ea quidem solum formaS, quae in longum Oealem aut diphthongum clν ad ει κνυει Vel in Vel οὐ cos ινυε. ἐζευγνυε. πωλλυον,

Sunt aut0m illae formae: φῆκαν in p. 40, 16 p. 86, 24 Sq. p. 187, 2, p. 198, 11, p. 233, 24 δια ωκαν p. 157, 14; παρῆκαν p. 40, 23, p. 70, 14; νῆκαν p. 234, 19; ἐπεθηκαν p. 104, 20 εδωκαν p. 186, 28; ἐνέδωκαν p. 285, 3 παρέδωκαν p. 163, 3. Huc accedit etiam Orma ηνεγκαν in p. 158, 3, de qua conseratur Volteii, V. ἐρω et illiner-BlassI 2, g 343 V. φερω p. 559 et . FritZ, SyneS. r. P.

52 sq.

28쪽

SyneS. r. p. 60 SUPPR. Praeterea legitur apud ZOsimum unica forma μεινοι prora. perS. Sing. pl. ROP. et in p. 66, 21, qua forma barbara num

W. FritZ, Synes. r. p. 51 Sq. et Veitch, . clyco ναο Maι qui cirωνlsoum non nisi quattuor locis apud posteriores Seriptores repperit.

Ut uisem perficiatur haec de inusitatis verborum Ormis quaestio hoc quoque Osimus habet, ut 3 locis pro genitivo numeri phiralis participii feminini Oristi saetivi se passivi stpersecti velivi usurpet missi e ud iam Ormam in p. 81 14 Sq.:

Sylburg pro is foρcd coniecit: Iύρων es. Bekker hoc loco in p. 206, 13 suae editionis), qui et hos locos iam adscripsit et

nonnulla exempla ex Pholi bibl. attulit. Manisost Zosimus

forma μεινασον, ἐπιTε Θεισῖν. πεγνωκυιων vitavit es etiam Mend. annot ad p. 106, 29 ειξαντα ..ειξasa e Onieeit Reitemeter, participium ad πυλας referens; at tales Ormas Osimus Vital. i. De masculina Orma participii eoniuncta eum nomine feminini generis es. . rumbacher Studien Zu Romanos, p. 222 ad VS. 90, et p. 224, ad s. 71, et libros superiore Oe allatos. In ceteris aulsem asibus participii usitatae formae reperiuntur, Sicut in p. 255, 23 Βονωνί τῆ πύλει μια τῆς Il υλέας Ουσζ, διεστηκυία D. . . TL, et p. 200, 24 συνοικησασα

stantivi aut participii, ad quod sertinet, et eum Signisleat, qui aut patitur primus aliquid aut adit adiuelivum attributivum Vel praedicativum). Sunt autem hi loci p. 6, 11 ...' λύδου

29쪽

NOii uidi Betivunt attributi via in se praedicativum. Sed d- Verbi u II πρ seroa legitur 6 vel T locis, in p. 98, 5 Sqq. και

Dubium mihi sest utrum in p. 194, 28 Sqq. Πρῖιον vinere advorbi an adiectivi praedicativi fungatur οἱ se oυν siclo Iacoι

XXIV. Simillim s habet res in p. 20 9 sq. . . . ἐπίὶει τοῖς f ρεθεῖσιν ἐκεισε βαρδύροις προσδοκητως, et in p. 135, 10 sq. ἐπίει κατὰ νωτου τοῖς πολεμίοις προσδοκητως quibuStoeis Menduissolin pro advorbio προσδοκητως coniecit dativum adiectivi προσδοκητοις et recte quidem hi quoque Oeis meae Sententia, cum alia forma προσδοκητως nUSquam reperiatUr, sed omnibus locis praeter unum in p. 80 2, ubi δοκητος habet casum Subiecti, προσδύκ reto aut δοκητος cum dativo obiecti a verbo aliquo pendente congruat. Sunt autem hi loci p. 31, 13 διὰ IhἈτριπτων αυτοῖς δων προσδοκητοις

XXV. Ad p. 148, 13. umerale Oo Osimus 4 locis deelinavit, s locis non se navit ita quidem, ut Iυ 12 locis

30쪽

Indeclinata forma δυο quater pro genitivo usurpata Si in p. 89 14 sq. δυο γαρ τῆς αὐλῆς δντων et πύρχων . . . κτλ. P. b0,

τὰ a ario nihil aliud significare nisi quod aliis locis simplici

Mira denique illa positio, qua τὰ ag -ον inter τινὶ ei μηχανῆ includitur, fuga hiatus orta videtur. Neque enim Osimu dicere potuit συνταραβλὶ amo τινι ριηχανῆ propter hiatum συνταρὰ si αυτον), neque συνταρὰ I τινι αυτον μηχανὴ quod etiam Verba τινι amo hiatum efficiunt). Propterea scripsit τινὶ τὰ καταυτον μηχανῆ Veritus ne ille se vel sua aliquo modo turbaret),

Hς cum apographo uno Reilemeter et ekker miserunt, non recte MendeissOhnii ex sententia, recte mea. Nam ego et ipse ut cum Reilometor duplex i librarii errori esse ribuendum, cum propter dualem praecedentem To-οιν, tum propterea potiSSimum, quod eleris locis similibus deest Iς, velut in p. 25, 4 sqq. καὶ ο μεν ν jῆρητο τῆς δεξιὰς ο δε λὶν τεραν

XXVIII. Ad p. 240 25 sq. ὁ ε Γαίνης ἐκμιασύμενος

τὴν διὰ του μακρου τείχους ἐπὶ τὴν περρονησον Et Godo . . . Ti. .