장음표시 사용
241쪽
phonsus die, Romae Cardinales creati. Quae res Populum Rom. atque uniuersum orbem Catholicum ingenti gaudio cumulauit, cum ad Omnes
mundi partes delatum purpurae decus, &iusta laetandi, ac gratulandi ratio pertineret. A maeniorum i ita rarum stud ijs pueritiam AI-phonsus excoluit, Ario Barbosa, clari nominis ea tempestate Magistro usus, grauioribus postea disciplinis eruditus. Ioannis, hoc nomine III. Regis Lusitaniae, ipsius fratris consiliis frequenter intererat: & in ferendis ad publicam utilitatem suffragijs, cum Regni de rebus consultati nes fiebant, in praetenera aetate senilem quamdam maturitatem praese ferebat. Ecclesiastico ordini adscriptus, Sacram quamdam vivendi rationem instituit, & mores induis sanctimoniae plenos. Mox honores alij, atque alij ad eum ornandum confluxerunt ε, maior ijs visus est ; augeri eos oportuit ut pares essent, & saltem numero infantis magnitudini responderent.
Targitani primum Episcopi titulum habuit;
mox Vis sis Episcopus declaratus: Vlysippo nensis postea Archiepiscopus institutus est. Postremum Ecclesiae Eborensis perpetuus fuit Ad ministrator. Abbatiae item Alcobatiens amplis simis vectigalibus instructis, quae nonnisi Regii, sanguinis Principibus conferri solet, praepositus. Felix Contelorius Episcopum Equinatensem fuisse scribit: cuius certe Ecclesiae notitiam assequi
242쪽
non potuimus: de qua neque externi scriptores neque nostrates meminerunt: &qui singulas Alaphon si dignitates accurate recensent, illam silentio inuoluunt. Hunc in orbe Catholico Epi Dcopatum non existere , ex orto graphia Sacra, ve- AEraha
tu ita , nouaque , certum redditur. Titulum S. Luciae in Septi solio, procedente tempore, mutauit in S. Blasii. Mirabili quodam nexu & concursu virtutum Priscipis magnificentiam cum Pontificis pietate coniunxit. Moribus fuit castissimis: aequitatis &iustitiae amantissimus: perpetua in oves sibi commissas vigilantia & Pastoris affectu, melioris se culi, & antiquae probitatis Episcopum referebat. Tam effusae in pauperes liberalitatis , ut Pater pauperum vulgo diceretur. Argenteam & sericam supellectilem Saetis Basilicis, & Altaribus vestiendis munifice donabat: adeoque hs ornandis erat
intentus, ut omnes in eo curas cogitationesque consumere videretur. Horarum pensum summo
pietatis sensu persoluebat; & caetera obibat religionis officia. Singulari Deiparam studio coluit; atque in eius patrocinium, ab ineunte aetate, se receperat. Dum Preret Archiepiscopum Vlysp- ὰ...tipon. decreuit, ut haec Ecclesia Romano precan-- αι di Ritu ureretur, antiquato Sarisburiensis in Anglia Ecclesiae, quem tradiderat Gilbertus primus, Vlysipponis Antistes, postquam ab Alphonso I. Lusitanici Regni Authore, armis expugnata fuit
243쪽
Anno Salutis Humanae M. cLXVII.
Ordinarij saepe Sacerdotis & Parochi munia per
urbes exercere , infantes lustrali aqua abluere, infirmos inuisere, grauiter aegrotantes delato prOprijs manibus sacro pabulo reficere, moerentes diuinis verbis recreare, pauperes stibsidijs ad vi tam necessarijs instruere consueuit. Quibus certe Christianae caritatis documentis, omnium sibi ordinum amorem conciliauit, &.admirationem
commouit eo magis, quὁ illustriora reddebanvra regi j sanguinis claritate. Primus in Lusitania instituit, ut pueri singulis diebus, sacra catechesi in templis, destinatis ad
id horis, erudirentur: cum sibi persuaderet multum ad publicam utilitatem conferre , a teneris pueritiae annis Catholicae doctrinae praeceptioni, bus informari: nam quo tenerior est aetas, eo facilius tradita recipiti& altius impressa retinet. Qui deinde mos per uniuersam Lusitaniam, &subi ctas Lusitanorum, ultra mare ,- imperio Prouincias est propagatus. Eborensis Episcopatus statuta condidit: certatque leges sanciuit, quibus subditas sibi oues in officio contineret, ne vaga &soluta morum disciplina errantes, a recta virtutis via deflecterent. Has tamen innocentis vitae exemplis magis, quam legum seueritate coercebat. Visensis item Ecclesiae constitutiones ad Canctioris disciplinae methodum redegit. Regio quamquam sanguine clarus, obscuro loco natos contemptui
244쪽
contemptui non habebat. Communi omnes amore prosequebatur. Non opus erat alloquendi Alphon si molles captare adituS , aut opportunum tempus quaerere; quacumque ad ijsses hora,
benigne accipiebat, & comiter dimittebat. Ne minem ab ipsius colloquio tristem discedere patiebatur. Tui imperatoris more, diem qua non donabat aliquid, perditam censebat. Litterarum fuit admodum studiosus, & litteratorum Moecenas: horum patrocinium suscipere, opibus, & authoritate ijs praesto esse &cum ijldem humanissime agere solitus erat. Nonnullos, qui in alijs regionibus eruditionis laude florebant, magnis propositis praemijs in Lusitaniam euocauit, venientes benignissime recepit, fouitque, ac in suis numerauit. Multa eleganter scripsit tum soluta, tum ligata oratione , quae magna ex PRr te hominum incuria perierunt. Reliqua hinc inde collecta in unum volumen coniecit Andreas Resendrus, insignis illius aetatis Antiquarius, &Ioanni Regi Lusitaniae, typis mandata dic aula.
Haec virtutum ac doctrinarum Ornamenta a nobis hactenus commemorata ad rem publicam pertinebant: Privatis vero virtutibus Alphon sii Αula ad religionem composita videbatur. Magno nobilium numero eius constabat familia, e Lusi ranae nobilitatis flore collecta. Frequens inter
Aulicos Confessionis & Eucharistiae usus; assidua precandi consuetudo. Accedebant idoneae ad piς-
245쪽
tatis studium domesticae conciones. Caeteris Alia phonias uti eminebat maiestate , ita praeibat exemplo. Sed in medio rerum cursu , florenti aetate, ac virtute PrincepS immatura morte praereptus est ; quae non Lusitaniam tantum , sed uniuersum orbem Catholicum graui vulnere, ac dolore affecit. Obijt vlysippone, anno M. DxL. die Σ1. Aprilis, sedente Paulo II l. lmper. Carolo V. Regnante in Lusitania Ioanne III. Panu inius, Ciaconius, & Sammarthani male reijciunt Αlphonsi obitum in an. M. Dxxxv II. Corpus maximo totius urbis concursu in Bethleem deporta iatum, Amplum id , ac plane regium Coenobium est, quod Eremitae S. Hieronymi incolunt, tertio fere ab Vlysi pone lapide, amoeno admodum loco situm qua Tagus in mare influit ex veteris A rchitecturae praeceptis ab Emmanuele Rege magnificentissime aedincatum; & diuit ijs ex Oriente aduectis elegantissime ornatum. In augustissimo illius templo Lusitanos Reges, ac Regiae fa miliae Principes sepelire mos est. Marmoreo Sepulchro illatum Alphon si cadauer, idonea apposita inscriptione , quae illius nomen ac memoriam ab obliuione tueretur.
De Alphonso C. scripserunt Panuinius, Cia conius, in Leone X. & Paulo ili. Seuerinus de Faria, lib. de Card. Lus. g. 11. Victorellus in Elogio Alphon si Cardin. Abraham. BZouius anno isi . Αuberyus in Hist. gener. Car-
246쪽
din. 3. parte a pag. 3i8 Terdin. Ughellus p. ι,8o. Hieron. Olorius, de Rebus Eman. lib. 6. pag. 2o2. Garibay lib. 31. cap. 3 o. & 3i. Masscius; in Hist. Rer. Indi c. l. ao. pag. 418. Ionge linus, Abbas Dirinberg. in Purpura D. Bem. pag. 49.& so. Cabrera Author Hispan. Felix Conteior. 1. p. Elench. sub Leone X. Damianus de Goea , in Chron. Emmanuel. ReS. Lus. p. 2. c. 42. DO- minus Rodericus da Cunna, in Histor. Eccles. Vlysipp. p. 2. c. 2 n. s. Eduardus Nunes a Leone
Elog. Alphon si, Emmanuel de Faria Sousa in
Epit. Hiit. Lustr. p. 3. cap. 11. loannes Franco Barreto, in Bibliotheca Lusitana: Antonius deSousa Macedo, in Excell. Lusit. cap. 23 excell. 3. Antonius de Vasconcellos. In Elog. Reg. Emanuel. Petrus a S. Romualdo in Thesauro Histor. & Chronolog. tom. 3. anno M DxVII. Ga par Morellus in sua Historia, citatu, a Iongelino. Spondanus ad an. Isi . n. v. Cardinalis Bem bus datis ad Alphon sum litteris , nonis Aprilis an . M. Dx Lix. Maximi Regi. fratrem eum appellat , doctrina Se virtutibus perornatum ε, rogatque . ut de suo in vinem aduentu tandem cogitet, cum in senatum Cardinalium adscitus vi ginti iam annis absens fuisset: P. P. enim Max.& Cardinales eum videre, &lecti summopere cupiebant. Nemo tamen breuius, & elegantius de
Alphonso scripsit, quam Ludovicus & Scaevola Sammarthani fratres gemini , Regum Gallia:
247쪽
Historici, tomo L. de Hili. Geneat. Franc. lib.'43. pag. 873. In Chron. Emmanuelis, & Ioannis III. Regum Lusitan. multa scitu digna de Alphon se traduntur. Singulare Alphon sus Symbolum sibi desumpsit, Baculum viatorium in maris littore defixum: hoc lemmate: Vt nihil iuvat: cuius sensum assequi vix possumus : consulat curiosus lector Iacobum Typotium in Symbolis to m. Σ.
248쪽
Sacri Collegij Decanus & Episcopus Ostiensis. ET Rus Aloisus, Parmae & Placentiae Dux , ex Hieronyma Vrsina, clarissimi sanguinis coniuge, Alexandrum filium suscepit VI l. Octobris, anno a partu Virginis M. Dxx. iae flore a parentum complexu auul sus, & Bononiam, studiorum causa missus est. Ea in urbe, optimarum artium stud ijs celebri, prima litterarum rudimenta posuit, vixitque secunda pietatis, ac doctrinae fama Dum versaretur in Scholis, a Clemente VlI. P. P. Max. Gentis Farnesiae studioso, Episcopus Parmae designatus est admodum iuuenis , sed iam tum in eo senilis quaedam maturitas apparebat. Α Ρaulo Ill. ipsius auo, qui demortuo Clementi successit, in Sacrum Cardinalium Collegium cooptatus die i8. Decembris, anno M. Dxxxiv. Titulum desumpsta S. Angelo in foro Piscario. Mox in Alexandrum aliae ,
249쪽
atque aliae dignitates, ut illum ornarent, suscepto veluti studio, confluxerunt, & per uniuersi orbis Catholici Prouincias, Episcopatus administrauit, ut solis instar, omnes suarum virtutum
splendoribus illustraret. In Gallia, Archiepiscopus fuit Auenionensis ; Massanensis & Spoletinus Episcopus in Italia ; in Hispania Giennensis; Vi- sensis in Lusitania, in Sicilia, Montisregalis Archipraesul; Praepositus Herbipotensis in Germania ; Patriarcha Hierosolymitanus in Oriente. In urbe , vero Archipresbyter primum S. Mariae Maioris; postea S. Petri S. R. Ε. Vicecancellarius. Presbyterorum Cardinalium Princeps Priorem Romano ritu appellant suis deinde temporum interuallis, diuersos Ecclesiarum titulos optauit. Episcopatus item Sabinensem , Tusculanum, Portuensem, & Ostiensem gessit. Sacri tandem Collegij Decanus extitit. Id proprium Alexandri fuit, Vt quo altius per honorum gradus ascenderet, eo magis Virtutibus emineret; & nouas semper explicarer dotes , cum ad noua munia eligeretur. Anno humanae salutis M. Dxxx Ix. Legatus in
Galliam a Paulo III. missiis est , ut Carolum U. Imper. & Franciscum Regem , qui depositis in speciem odijs, & bellandi studijs, Parisiis ineunte
Anno II4o. conuenerunt, Pontificis nomine salutaret ; gratulareturque de firmata eo in congressu concordia. Agebat tum Alexander annum
250쪽
nonum supra decimum; sed excelsa indole, maturo iudicio, vitae integritate, maiorem prae se ferebat aetatem. Itaque in eo celeberrimo totius orbis theatro, magnam sui admirationem omnibus commouit, & Pontifici j Legati personam egregie sustinuit. Euntem in Belgium Caesarem ad sedandas Gandauensium turbas, comitatus est, publicae conficiendae pacis spe erectus : ibique mensibus aliquot, nullo fere operae pretio, consumptis, Galliae, & Italiae se reddidit. Altera ad Caesarem Legatione functus est anno M. DXLm. is ea mente ex Hispania, Genuam
mense Maio appulerat, ut collectis ex Italia , ac Germania militum copijs, Belgium peteret, &infestis armis inuaderet Ducem Cliuiae& Iuliaci, parta de Caesarianis victoria elatum: circumactinque illo iam debellato, armis, in Galliam impetum belli verteret. Carolo, &Francisco turpi inter se bello implicitis, Paulus P. P. vi Soli manum innumeris Turcarum copijs Hungariae imminentem auerteret, ad componendas inter illos Principes discordias toto pectore incubuit. Alexandrum in id summae aut horitatis Legatum ad Caesarem destinauit. Is tantum oratione, & constantia valuit, ut renitentem quamuis, & moras
nectentem ad obsequium flexerit; & Bussetum oppidum id tum erat Pallavicinae Gentis, Parmam inter & Placentiam 3 ad colloquium cum Pontifice venire persuaserit. Caeterum altius in