Quaestiones babrianae

11쪽

1I. Quae cum ita Sint cavendum mihi videtur de Babri aetato exquisituro, ne hac in re proficiScar e Serm0nis proprietate qua sunt fabula Babrianae cum tali divinandi ratione non tam de Babri aetate, quam de Graeculi illius temporibus certior fierem, qui invitis musis abri apologos compreSSit plurimasque, quae nunc extant, assabulationes adieeit. Tamen etiam in iis ap0logis, qui nobis traduntur insunt n0nnulla quae ab illo epitomatore Servata spectent ad senuinum fabularum auctorem. Cuius de aetate mirum est quantum diScrepent phil0logorum Sententiae. TyrWhittius enim et Crustus abrium fuisse aequalem Alexandri Severi imperatoris, Bergilius et Nagener floruisse aiunt saeculo ante Christum natum quarto. Cui quaesti0ni eos p0tissimum qui argumentandi initium fecerunt ab Alexandro rege, cuius filium Babrius edocere Studet tenebras obduxisse re et monet Bern-h3rd S, Cum frequentissimum sit apud Seleucidas Alexandri regis nomen ). Videamus igitur quae sint argumenta e apologis ipsis hausta quibus nitantur coniecturae de Babili aetate factae, tum qui sint scriptore recenti0r0S, qui poetae ad menti0nem egerint aut usum.

III. Itaque imprimis utrumque Babri pro0emium 110bis tractandum videtur legitur autem:

12쪽

- A Quanta dicti0nis suavitate abrius usus sit, perspicitur iam ex his versibus quibus fabulator more patris Branchum discipulum all0quitur. Poeta igitur quinque h0minum aetates enumerat, quarum prima cunetis animalibus atque rebus inanimis V0x humanae0neessa sit talique ratione verisimilius s0re audientibus abrius sperat, qu0d bestiae in fabulis utuntur h0minum sermone. Ad-h0rtatur autem puerum, ut harum fabularum unamquamque m moriae mandet, praesertim cum eas poeta suaviores reddat perversus choliambicos amaritudine vagantes, qua supel'fluebant, ut

exemplo utar Archilochi labellae. Babri igitur apologi non ad

adversario perstringendos sunt facti sed ad homines et c0rrigendoso delectandOS. IV. Legamu nune alterum pr00emium, quesinitium si libri secundi:

Qu0 fabula Πorum antiquorum dieitur inventum, Sunt, qui Babrium fuisse credant natione Syrum. Laelim annus autem in Syriae et Ciliciae confiniis abrium fabellas Alexandri filio c0m-Ρ0suisse conicit. Initium vero huius prooemii mem0rabile videtur, qu0d 0 l0e0 0niectura fit de fabulis a viris orientis s0lis ad

Graec08 translatis. Tunc autem abrius nova se musa fabulam iambicam canere confitetur:

13쪽

Ac recte quidem abrius artem suam 8S D0Vam declarat, quod primus es0pi fabulas, quibus 90stquam lyrist0rum poetarum Veterum carmina defesserunt, praecipue rat0res utebantur ad vulgi favorem sibi c0nciliandum, acerbitate antiqu0rum apol0g0rum lenitac0mposuit ch0liambis. Nec desunt, qui abrium floruisse ante Callimachum Alexandrinum sentiant, quem choliambis fecisse ap0l0g0s nemo neget. Sed iacet haec opinio, quia Callimachus fabellas non ut peculiare poesis genus tractat, sed veterum poetarum m0re carminibus innectit. E abrii autem Verbis εκ ευτερουτ υῖε εἶλου dato is sine dubi p0etam h0 opus denuo pertractatum emisisse apparet. Itaque id quidem constare mihi videtur duas a poeta ap0l0g0rum editi0ne esSe paratas, quarum pro0emia usque ad hunc diem integra supersunt. Non enim illud εκ ευτέρου et uti διἶλου θειο is spectare mihi videtur ad unum libellum iterum emendatum, sed ad t0tum Babri ap0l0gorum thesaurum, cum antea ipse pr0fiteatur: 6 411oυ δε πρωτου τῆς θυργὶς ἀυοιχθεισης

unde sequitur, ut abri apol0g0rum iam primum editorum X-titerint imitatores. Quid interfuerit inter Babri exemplaria, nunc quidem satis perspici n0n 0test cum haud verisimile sit alterum nullo certo consilio, alterum litterarum ordine esse disp0Situm. Addendum est, quod abri fabula, quae servatur a gelge ), in eodice m0ntis Atho desideratur, ut ea aut ex eo thesauro, qui nune restat Sub littera I excidisse aut ex priore abri editi0ne, euius alia vestigia fere ninia evanuerunt, hauSta esSe putanda Sit.

14쪽

Qu0niam ex utroque fabularum prooemi Bubrium semper usum esse ch0liambis pernoscitur haud dubium mihi videtur quinea ap0logorum fragmenta, quae reStant iambis hexametris, elegis conscripta, abriana esse negandum sit 3 . Priamum senim fabularum Babri iambicarum n0n laudarum fragmentum ab omnibus fere edit0ribus affertur illud Suidae:

Gais1lardius ut ex iis iambis fiant h0liambi, verba ita disp0neren0 dubitavit:

Babrii igitur 110 meu 0 loco sumptum esse coniectura quadam liquet, cum Suidas nihil dicat de eius apologi auct0re. Rectius tanten Suidas illud fragmentum hausisse putandus est ex fabula-t0re quodam, qui Babrium imitatus apologos c0nseri pSerat iambis. Talique rati0u iudicandum est de fabularum hexametris c0mp0Sitarum reliquiis a nochio Eberhardio aliis abri vindicatis, quas me quidem iudici protulit Suidas ex c0rp0re quodam fabularum, quod inseriptum est Μυθικά. Neque enim Lachmannic0niectura probanda videtur, qui eas apol0g0rum reliquias, quae apud Suidani leguntur hexametris iambisque Scripta, SupereSSeputet ex illis fabulis obscura oratione compositis, quarum UetoreSa abri rituperentur his verbiS:

3 Nuperrime agmentum haud dubie ex fabella, quae erat de Tani regem petentibus, decerptum in lucem prodiit, qu0 Babrii esse conicit ellius. f. revue de eludes re eques, 890. p. 309. Sed quia perierunt versuum exitus, de fragmenti uet0re nihil p0test diiudicari.

15쪽

etianis fieri potuisse concedam, ut 110nnullae illorum abri imita-t0rum fabellae quamvis mutatae in Suidae thesauro, qui inscriptus est υθικα, servarentur. Id enim tenendum est abrium nullis aliis versibus apol0gos finxisse nisi choliambis imitatores tamen Babrii fabulas saepenumer transfudisse in versus acinie0s iambicOSque. VI. Nunc autem Babri exemplaria quibus Suidas et seriba codicis Ath0 sunt usi, accuratius nobis describenda sunt. Ac Suidam quidem Babrii libros non seorsim in uno eo die conscriptos manibus tenuisse, Sed labellarum corpus qu0ddam undique c0sseetarum iam antea dictum est. Leguntur enim apud Suidam sub articul0

Aliis tamen locis Suidas ad eundem ap0logum non heXametriS, sed iustis ch0liambis respieit velut sub voce σωρακους et Sub 00eκρ 119ου Quare haec ap0l0gi fragmenta ita dirimenda Iunt ut eo Versus, quo citaVimus, a Babri abiudicemuS, quippe quem choliambis fabulam illam de muribus c0ndidisse Ἐ0nStet, meque c0nicere dubito in Suidae thesauro utramque fuisse eiusdem ap0l0gif0rmam. Qu0dque apud Suidam abrii n0mem utrique additum invenitur, Vitio non Suidae, sed vir cuidam male sedulo vertendum eSt qui cum huius m0di argumentum fabulas inter abrianas legisset, labri n0men adscribere n0n dubitaret illis hexametris. Nunc ad aliam B brii fabulam animum c0nVertamus neque a Suida neque a codicis Ath0 librari recte apteque enarratam. Suid enim sub artigui πιθηκος referuntur hi erSUS:

16쪽

Imbrium suis ire ista Me mihi etia

17쪽

VIII. Tum a multis, quod Babrii 0men inve tur in titulis Latinis

Babrium fuisse Romanum conicitur. Sed e ea re n0 sequitur, ut abrium fuisse vernaculum R0manorum me gentile putemUS, quia fieri poterat ut a Graecis transferreti id Italos, praesertim cum Babri n0men plerumque fuisse libertini constet, sed omnino n0n usitatum, quoniam aliter Xplicari 110 0test, quomodo den0mine poetae orta Sit 0ntroversia Babriu enim dicit Avianus, Babriam TZelges utramque formam exhil Suidas, Chabrium Ap0St0lius, αἶριου Ελληυος ετραστιχα 0dec irleianus BergkiuS autem nominis originem indidem ducit, ur) αἶρα ει, id est Vociferari ). CruSius autem, quamquam lab0ri 110n percit, ut abrium fuisse Stirpe R0mana dem0nstraret, tamen id in re oleum perdidisse mihi videtur. Docet enim p0etam fuisse Romanum et floruisse terti p0st Chr. n. saecul ineuia. Quid Babrius B0nne elat anim ipse c0nfitetur:

Itaque Crusi sumendum est abrium, si uiaet rigine R0manuS,c0nsulto celare Phaedrum, ut 0ruit tem ribus Augusti, ne laudes a Babri quaesitae ab illo libertin Quintiantur, qua de re ne Bygantini quidem litterat0res hariola itur, aut abrium, Virum Romanum, cum scriberet fabulas Graec: 0manorum praeclarissimum fabulatorem sibi praetermittenditi esse putavisse quae aes laus verisimilis videtur qu0d i dubitandum St,3 cf. latonis fabulam de cicadis narra an Phaedr. p. 259. Aes fab. 399. e. Haim.). y Nec Babrium ahaedro nec Phaedrum a brio esse inSpectum facillimum est comprobar imili te dicam, e communi

audeo te ui et Aes0peos logos, intempta state conectas, non, 'datur ingenio

18쪽

Cui talia legenti io Archiloelii illud venit in mentem

Ex pedestri autem paraphrasi 0dicis Augustani, quae apud Halmium nr0 43. legitur manifestum est prima illa Babrii verba:

non vulpis esse Sed simit. Quare idem error et in c0die Ath00 et in Suidae exemplari fuisse videtur. Hemistichi0rum enim sedes ea re turbata est qu0 prima tertii VerSu parS: κερου, mi θηκω p tist male tranSposita Si in primum Stichum primaque contra primi versus pars in tertium Stichum. Ex tali autem librarii cuiusdam negligentia id quidem conici p0test, cum idem vitium et apud Suidam in et in c0die A. legatur, utriuSque textum manasse X uno eodemque arehetypo qui paulatim temporum Biquitate laede turbatus est. Babri enim fabulae in scholis multum ieetae atque explicatae usu cotidiano diseipul0rum ita terebantur, ut verba poetae bi 80lum corruptelarum 80rdibus abundarent sed etiam decurtarentur et interp0larentur. Restat, ut quam brevissime inquiramus, utrum ea, quam habuit Suidas, recensio an Athoana in abri apol0gis purgandis praeferenda sit. Id enim singulis argumenti compr0bare Supervastaneum videtur Suidam fabulas abrii 0 0 0dice tho descripsisse. Utque certum sat iudicium de fide utriusque recensionis, n0nnull0sl000 c0mparare Sat est, unde utrius legii Sit recipienda, appareat'). Legitur autem: l. apud Suidam . . lλα:

Neque negligendum est, quod Ruther ordius Suidiana non ex uno exemplari fluxisse posuit, qua de re non audeo sacere iudicium, quia deesse videtur certa firmaque norma, qua Suidae Xemplaria Babriana possint seiungi. ' cf. abr. d. Rutherlard. Iond0n. 883 p. 3.

19쪽

Aviani verba sed Lachmann fab. 21, 4.): nunc, ait, o miseri, dilecta relinquit rura, cum spem de propriis viribus ille petit. nullo fere sunt m0mento. 2. apud Suidam s. a. σπῆλυὶ et ασθμαιυυ υἰ

in codice A.

Paululuni 0nsistamus. Quae apud Suidam legitur forma υουτος est 3 0nica, quali utitur Homerus et Hesiodus. In codice A. autem haud raro formae quae propriae sunt Serm0ni I0nici, ita mutatae sunt, ut sermo vulgaris, qui dicitur, restitutus esse Videatur. Quare cum e V0ee ουτ ρ Scriptori c0dicis A. Sive librari eius exemplaris, qu0d secutus est scriptor codicis forma o σφ facienda videretur, totus versus varias metri causa perpe8Sus est mutationes' . Tamen Suidae quoque exemplar talibus in rebus minima fuisse auetoritate videmus, eum On semper formae Serventur I0nieae. In universum quidem Suidae lans meli0res praebere videtur lecti0nes Athoo, ita tamen, ut 0nnum quam rectas afferre c0dicem A. libenter congedam. Ath0um autem exemplar in Seh0larum usum emendatum esse Videtur, qu0niam hoc in c0dice fere ubique rariora vocabula frequenti0ribus expulsa SNnt, ut Eadem corruptela extat apud Semonidem s. rg. 1, 12:

ubi Dielsium sequor emendantem:

Illud θυ etu, enim haud dubie ab interprete quodam Versu non ad- Scriptum, ut explicaretur: m et . 6 60κε et: cf. Stobae cod. .: ρθε ρουI 'poetu, θυηzo,, e margine in versum decimum tertium irrepsisse Videtur, postquam e εο υρ actum est ὀ Io .

20쪽

Cui talia legenti io Archilochi illia venit in mentem

Ex pedestri autem paraphrasi 0 dicis Augustani, quae apud Halmium nr0 43. legitur, manifestum est prima illa Babrii verba:

non vulpis esse Sed simit. Quare idem error et in codie Ath00 et in Suidae exemplari fuisse videtur. Hemistichi0rum enim sedes ea re turbata est qu0 prima tertii verSu parS: κερυα, πιθηκ la* si male tranSposita Si in primum Stichum primaque c0ntra primi versus pars in tertium stichum. Ex tali autem librarii cuiusdam negligentia id quidem conici potest, cum idem vitium et apud Suidam h et in c0dice . legatur, utriusque textum manasse X uno eodemque archetyp0 qui paulatim temp0rum Biquitate laede turbatus est. Babri enim fabulae in scholis multum lectae atque explicatae usu cotidiano discipul0rum ita terebantur, ut verba p0etae tibi solum c0rruptelarum S 0rdibus abundarent, sed etiam decurtarentur et interp0larentur. Restat, ut quam brevissime inquiramus, utrum ea, quam habuit Suidas, recensi an Atho an in abri apologis purgandis praeferenda sit. Id enim singulis argumentis compr0bare Supervacaneum videtur Suidam fabulas abrii 0 e odisse tho descripsisse. Utque certum sat iudicium de fide utriusque recensionis, nonnullos l000 comparare Sat est, unde utriuilegii Sit recipienda, appareat'). Legitur autem: l. apud Suidam s. a. μα:

3 Neque negligendum est, quod Ruthersordius uidiana non ex uno exemplari fluxisse posuit, qua de re non audeo sacere iudicium, quia deesse videtur certa firmaque norma, qua Suidae Templaria Babriana possint Seiungi.' ei. abr. d. Rutherlard. London. 1883. I. 3.