De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

3쪽

FORMA ATQUE USU

SCRIPSIT

LUDOVICUS IANSON.

IN AEDIBUS B. G. ΤΕUBNERI

7쪽

FORMA AΤQUE USU

SCRIPSIT

9쪽

Viginti quinque iam ann0s in Graecorum deminutivorum usu perscrutando operum Studiumque me posuisse minime paenitet, siquidem Durotheus Ascal0nita ) uni voci κλicio V explanandae totam vitam impendit, neque quicquam tam exiguum parvumque iudicari oportet, quin etiam summis temp0ris operaeque impendiis explicari excutique debeat. nam post laudabilem illam Spolinii curam, quam in colligendis veterum technicorum de sormis deminutivis adhibuit auctoritatibus, recentiorum grammaticorum nemo eam rem ita tractavit, ut haec artis particula absoluta sit ac persecta. Matthiaeus enim cum Fischeri ad Uelleri grammaticam vestigia temere premeret, in huius errores non semel se induci passus est. ac Butim annus, qui ut omnia, quae de singulari parte grammaticae praecipi possunt, ad artis praecepta rev0 caret l0ngissime afuit, de aliquot tantummodo nominum in -lou trisyllaborum cum deminutivis similitudinem ac commercium gerentium proprietate diligentius quaerens, quae ad universae rei naturam pertinent, plurima praetermisit. 0 perae igitur

pretium nos factur0s arbitramur, si Graecorum usum atque rationem perquirentes id agamus, ut ea maxime distinguantur nomina, quae deminutivorum speciem prae se serentia eorum carent significatione . atque

equidem etsi haud ignoro haec studia multis, qui sibi soli sapere videntur, improbatum iri, satis tamen me praemii tulisse existimab0, si ill0rum virorum, qui intellegenti0re subtilioreque iudicio excellunt, aliquam approbationem invenero. verum ne quid dissimulasse videar, n0nnulla me praecepta per L 3beckii, summi viri, eheu iam cum haec scribo vita defuncti, opera passim dispersa, ita in usum meum convertisse fateor, ut ea huic apparatui velut lumina atque insignia interposuerim.

DE VARIA DEMINUTIONIS RATIONE AC NATURA.

Duplex cogitatione fingi potest deminutio. una posita est in sententia, altera in f 0rma. illa varii maxime generis aut calumniantis est

convitiantisve, ut ioculare illud B6Taλoc ) maledictum in Dem0sthenem ab Aeschine coniectum, aut blandientis, ut pater ille apud Horatium sat. l3, 44, aut imminuentis infirmantisve alicuius hominis bona aut vitia, ut Malitia illa personata apud Xenophontem: Oi μευ εμ oi spiλol καλου citaε εx bullaOViuV, Oi bE lulco UVTεc με υΠOKOptro με Vol OVOμα-

1) cf. Spolin de extrema Odysseae parte p. 145. 2) cf. Hesychius, Harpocratio, Suidas, Elym. M., Plut. Dem. 4.

10쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione ZOυci με κcticlau. alter m0dus, qui formae est, versatur in terminatione, ut vox quae deminutione infringatur terminatione aliqua designetur. hanc rem convenientissime explanat Aris lolseles rhet. li I 2 υΠOKOpiciuo coc ελ aTTOV Π Olfii Rui TO K IKOV Km To insu0OV. Nonnulli sano technici utramque rationem deminutionem, μεl Clu 3ppellantes, ut TεKVOV, 6TTu, Trumu, lutatu, ad utriusque genoris discrimonparum videntur at tundisse. aptu ergo Priscianus lil 5, 26 deminulinum est, quod deminutionem primitivi sui absolute demonstrat: neque minus Lascaris: UT OKOplCluoc inquit OVolua ECTI TO luci victu TO0 7rpu)TOTυ- Που bηλουν ' cs. Spolin l. c. p. 115. nihilo setius tamen Schae serus ad Grog. Cor. p. 28 complura pr0 tulit in medium vocabula pro deminutivis, quast primitivis carere inveniuntur, ut ulu plo V, 349i0V, olauio V, alia, nihil illa nisi d0 minutivorum adeuntum habentia. haec enim ternarum syllabarum vocabula cum deminutivorum tenorem prae Se ferrent, magnum illum virum sesellisse videntur. illa enim lex, qua trisyllaba in -i OV desinentia deminutiva, si sint tribrach0 paria, 779ΟΠ9OE UT OV C, sin dactyli numerum prima syllaba seu positione seu natura producta habeant, Tru 9OE UT OV UIC Scribantur, cum in nonnullis obtineat nominibus, quae propter significationem in deminutivis

cuiquam dubium esse potest, quin ea, quibus vis deminutiva merito ab iudicatur, ad tenorem saltem horum anal0giam fuerint secuta. Vetere Saulem technographi hunc accentum utrum antiquitus ita acceptum tradiderint, an deminutivorum similitudine salsi hac in re erraverint, eo magis incertum est, quo inconstanti0r eius locus invenitur in libris nunc editis cs. infra . haec vero nomina cur fuerint ad deminutivorum normam scripta, caussa in eo posita videtur, quod his plerisque sunt voces, unde deminutiv0rum iustar ortum habere gignique videantur. hac autem in re quantum valeat veterum technicorum Trupud Oct C, inde perspici p0test,

latet, eandem accentus excipiebat analogiam , c intra OTKlOV, origine quidem manifestius, illam deminutivi speciem aperte deposuisse invenitur. II.

. EPICI ET TRAGICI POETAE DEMINUTIVA PLERUMQUE VITAVERUNT.

Deminutiva cum cotidiani sere suerint sermonis, cur e0IU IN USUS

abiudicatus sit poetis, qui grandibus in rebus sublime dicendi genus adhibebant, per se liquet. etenim sublimis spiritus att0llit orationem et

3) mutae cum liquida copulatio in horum nominum genere nihil

momenti habet. cf. infra.