De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

11쪽

et amplificatione flexorum forma atque USU.

magna ac sublimia Serm0 ne nimis trito atque vulgari attenuantur. hinc Quintilianus X 2, 22 sua cuique proseosita leae, SuuS cuique decor eSi. nam comoedia 'non cothurnis aSSurgit, nec contra tragoedia Socculo ingreditur. ructe igitur Brunckius vocem dem. bελ ηTiou, quae in Elym.

M. 254, 15 S0ph0cli vel S0phroni tribuitur, S0phoclis esse negat; tum

croci, quo vocabulo idem Sophocles s0cundum Athenaeum XI 475' usus esse sertur, propter metrum in ClTu rescribendum ess se iam vidit Mus

agn0visse sibi videtur. atque in epicae dicti0uis tenorem peccassu dicendus foret Theocritus, si id. 23, 5 scripsisset: - Π c 7rii pa βελη ΠoTirrcii dici βαλλε i, nisi veni'. Stephanus et D. Heius ius gro TiKophia corrigendo loc0 ast to Succurrissent. neque contra dubito ibidem id. 11, 60, ubi expressum est usu iuuV, vi KOplo V, VHV uUTO0l V0V Υε μαθε0luui, cum scholiasta ut rescribatur vel di K pn vel vi κου pri suadere. Euripidis vero verba, quae citavit Dionysius Halicarnasensis vol. V p. 301 et 355 Reis h.

sermonis vocabula in tragoediam invexerit, a veteribus technicis sa 'pius

cuius vocabuli, cum vestem stragulam signiscaret s. schol. Εur. l. c. et

Arist0ph. Lus. 1188 , certe signiscatio num fuerit Euripidi deminutiva, dubitare licet. aperte vero parag0ga sunt non deminutiva ΠTOλlε09OV, κυπελλου, quod Bult mannus luxit. I p. 161 deminutivum esse dicit. Ceterarum deinceps, quibus deminutio perperam ad sigilificatur, ter minationum prop0nenda est ea quae cadit iu -ic. atque haec disputatio ordienda est ab Homero . de vocum tiTKuλibεc, Πλri Upic sive Πλημμυ-pic, λrlic, byuuic par0nymia nemo temere disceptabit, neque quisquam Tλυ Inc, de qu0 n0minum genere infra copiosius exponetur, deminutivum appellabit. plus autem dubitati0nis habent cin pic et hyηφic. illud enim in Elym. M. deminutivum v0catum in vasis culinariis habetur a Polluce lauKTpuu explicaule, quam eandem significali 0n0m et ipsi eius primitivo assignat. Galenus denique in lexico Hippocr. ait Atticis' cicci pida suis serioi μευ iKrtu CKuφη V, illum H imeri 0d. IX 223 versum subiungens. cf. Ath. Xl 499 . huius igitur voculae vis deminutiva non clare perspicitur. at magis dubia est res in voce ypri Vc, cuius ultima syllaba contra demi nutivorum modum pr0 ducitur. qu0dsi quaeritur, num de lapide, ut aiunt,

pugillari usurpatum fuerit, lusit quidem Hipp0 nux apud Ath. XV 698'4) es. Matthiae Eur. to m. IX p. 215. 5 de indumento mollium hominum apud Her. I 195, cf. Eubulus ap. Ath. XII 553'. 6 ei. Pollux X 10, qui id ex Aristophanis Holcadibus citat, et schol. Theocr. 5, 59.

12쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum dominutione

verum Herodotus Vl 109 cum c0mp0sito ψηφibos' Opou illum p0lemai clium, qui suo Suffragi 0 rei momentum attulerat, significaret, ea vocula quamvis derivata quin id temporis primitivi similem significatum habuerit, non est dubium. sed ex Homero, qui eo semel li. XXI 263 usus est de lapillis maritimis, lexico graphorum interpretatio confirmatur, ut Zonarael ex. p. 1872 oi luti pΟi λi0Oi. cf. Di 0 d. Sic. V 26. Εtym. M. s. v. hinc erg0, quamquam concedatur op0rlet, derivati cum primitivo significationem plane congruisse, de vera huius nominis deminutione aliquantum dubitari potest. et sane mirari licet, quod eiusdem sere significati0nis vocabulum λαΓsE, si ad eius potestatem spectatur, deminutivum esse videtur. at praeterquam qu0d nulla Graeci sermonis v0cula huic similem subiit hyp0corismum cs. infra , praesertim cum Apoll0nius Rhodius I 402 aliique posterioris aetatis p iotae eo non ut deminutivo usi suerint, videtur ea potius terminatio poeticus suisse mela schematismus, ut in

λi0sic pro λi0oc cs. infra . neque cκυλαξ a sch iliasta ad T lieocr. 2, 123ITTOKOpi TlKOV appellatum neque λi0 IE apud Homerum pro deminutivis haberi possunt cs. infra . lyricorum deinde tragicorumque eius modi nomina sunt undouic Εur. Rhes 506. The 0cr. 8, 38 , VOTic, 7rupinc Aesch. Eur.), K9ηVic, cuius ultima syllaba contra deminutivorum legem

apud Athenaeum XIll 601h . de quorum natura infra latius disseretur,

eaque singula hunc terminationis metas che mutismum paronymiae quae dicitur debuerunt. apertius vero deminutivorum similem apud eosdem

p 00tas habitum prae se serunt Πε9ΟVic, CTOλic, CT9Oφic, quae vulgo pro deminutivis vendi tantur. ac primum quidem Πε povic fibula' ίSoph. Tracti. 921 non dissert a primitivo suo. deinde cTOλic ' Eur. Bacch. 929

TεiVOυctu cε0ευ' cs. idem Phoen. 1515 cTOλiba κ90κοεccav. Hel. 137 2 Toλibεc υεβ pu)V ΠαμΠOlRlλol, neque recentiorum poetarum, qui in Vulgaribus lex icis laudantur, usus pro deminutiva certat signiscatione. derivata denique quae inde evasere nomina CTOλ id culuεVri Eur.ὶ, cTOλl-b TOC Xen. perspicue m0nstrant certam fuisse, qua cum primitivo sere adaequaretur, Significationem. p0Stremo CT9O pic apud Eur. Andr. 719ΠλεκToc itu au T V cT90φibac est de habenarum loramentis: cs. L0beckii proteg. p. 460. consilio autem omisimus u ic, quae vox apud Aeschylum Suppl. 842 D. admodum controversa est cs. ad h. l. HermanBUS , et pa0μic ibid. 876 adeo incertum, ut ne recipere quidem in lexi con Voluerit 'Vellauerus. praeter haec commemoranda saltem sunt duo illa Aeolicae dialecti: opTuλixoc, quod Blom seldius ad Aesch. Ag. 53 deminutivum dicit provocans ad Eustathium I l. I 753, cs. schol. The 0cr. 13, 12 et eundem 4, 20, ubi is Aeolensium fuisse dicitur hyp0c0rismus, et I uenius ad Greg. Cor. p. 233. tum apUcTlxoc, quod quidem ab Hesychio e Sophocle allegatur, huius vero fuisse poetae incompertum esse ait Ellenditus in lexico. deni-

13쪽

0t amplificatione flexorum forma atque USU.

que oppi-λα, catuli, apud Aeschylum Ag. 140 et secundum Aelianum

Η. A. VII 47 apud Euripidem non magis deminutivum est quam Ru bu-λOV iam Homero notum. cf. Hesych. KV bu λδ Tu 9 εCri Tu εV αλimVOυμε va' 'Oμη poc bε εrri χε pcui V φη CiV. nemo vero orationis tragicae ten irem a S0phocle: φυcu Tu 9 OV cluit pol clu αυλic ic επι haud dubie i0 caule violatum esse contenderit, quippe quae sabula, ubi ille versus legebatur, saturica suerit, in qua deminutiva esse potuisse per se intellegitur. cf. ex Euripidis Cyclope uu0 pumicKε, bεcΠOTicκε, Κυκλ ITIO V, alia. hae igitur qualescumque sunt voces legem, qua opici et tragici p0utae deminutiva plerumque vitaverint, vix labefactabunt.III.

NOMINA IN -lON CADENTIA GENERATIM DESCRIBUNTUR.

14쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione adiectivo cogitavit, quod Hermannus ad S0ph. Ai. l. c. in ε9KεlOU cTε ac restituit. Deinde θη pio v in Elym. M. 195, 41 cum Latinorum bestia colla. tum: TUI 0ript Πapinu υμε lc0 ut ait Eustathius 1673, 17. hoc et Homeri est et rarissime tragicorum' , ut Aesch. Cho. 203, a quorum poetarum usu abhorrere dicit uermannus ad Soph. Ant. 344. primitivum eius raro invenitur apud Atticos, ut bis apud Plui. 80ph. 235 . de re publica 559'. verum non bestias solum sed quaevis animalia a citerioribus scrip toribus 0rspici vocata suisse videre licet ex Strabone ui inεC . . 0ripia dicente, h. e. animalia nihil noxia. cf. Lust. 1653, 77, qui et ipse 1055, 35 eundem usum etiam Atticis concessit: cs. Xen. Comm. I 3, 13 et Eupolis in Bel heri austed. I 26. quin etiam Antiphori sec. Εtym. M. dixisse sertur clu09Metro C Oc ΠαVT V 0'pi V 0εulbεcTuTOC TETOVE V. neque quisquam ignorat oratores Atticos hoc vocabulo usos non semel ita maledixisse adversariis suis. ergo nihil deminutionis quaeratur ex Xen. Cyr. I 6, 39 εm TOic ΠαVυ μiKpoic 0riplolc. Ages. 9, 59 0rlpita V T Voc θευε Tur M. The 0cr. 19, 16 TUT0OV 0η9iOV, idque nomen in vertam desinitamque abiisse significationem luculenter probant derivatae quae

inde ortae sunt VoceS.

Tum tui ou singulari numero usitatum a Polluce Il 39 explicatur: To bε καTOrriv lviou, bioTi oen aUTO G ut iVεc εKΠεφUKuctu. cf. Eust.216, 38. 877, 11. 1680,18. El. M. 120, 37. deS. S. v. , cuius tamen loco Plato Tim. 78 q), ut idem significaret, ad primitivum siu V) regressus

est, Homerum ut videtur secutus, qui n0n pluralem m0do ita posuerat,s0d etiam singularem iva sit. XVII 520) eodem atque alibi ivio v signi

ficatu .

Item Kptaui OV semel uomero usurpatum certam accepit significali 0-nem, ita ut inde in primitivi modum propagarentur eiusdem stirpis propagines. Eustathius per sync0pen ex Kcis uVOV K9 VOV factum existimat, pro quo acutius P0llux II 42. El. M. 534, 32 RupuVIOV unde Kpauio v. accetitus vero l0cus cum in El. M. l. c. tum in nostris libris vacillat, ut in Anth. Pal. modo κpauiOV XI 288 modo K paulo u exaratum est. ceterum UniverSe regnat pro paro xylone sis: cs. Eust. l. c. Pollux II 38. VI 51. aliter se habet sync0pe, quam suscepisse observat grammaticus quidam in El. M. 493, 13 μη pa et ciTα ex μη plu et clTiu. Horum p0rro n0minum est ΠηVlou, quam vocem Daminius in lexico Homerico ab adiectivo nescio quo repetit. μεTLIVUM C autem ita dixisse Arist0phanem culicum quoddam genus refert Athenaeus XV 66T . Harum v0 cum agmen claudit Tεixio V. 'ATTiKOi, inquit Hesychius, Tov Πεpi λου TOic x pioic. 6 dε 'Oμη9OC Tεixoc μεν TO Tnc ΠΟ- λε c, Tεlxlv bε Tu T'C Oucluc. cf. Thomas Ma g. s. v. , Ammonius de diis. verb., M0eris Atticista, ubi v. interpretes. neque vero indigemus cautione Eustathii, quo minus apud Homerum deminutivum iudicetur, obstare illic attributum με sta statuentis . namque potius per amplificati0nem, quam in

9ὶ quod fragmentum ex tragico aliquo affert Eu Sebius Praep. eV. XIII 13, aperte spurium e St.

15쪽

et amplis datione flexorum larma atque USU.

plerisque huius generis vocibus inesse videbimus, de parietibus et qualicumque muri alicuius ambitu et universe de propugnaculis valebat,

cabulum apud Aristophanem Vesp. 1109 Athenienses litium avidissim0s ridentem deris0sque cum vespis comparantem per examina collectis, in diversa alvearia migrantibus: cυλλεTεVTεc Top καθ' εcμου c inc πεpεi

rhythmi caussa formatum eandem secutum est analogiam atque ελ pla

ll. I 4 , Mi spici, Ρεμεiλiu, quamvis simplicior forma θεμεiλα multo sit recentior. pariter explicandum videtur εbε0λia apud Apollonium Bh. IV 530 et pust eum apud N0nnum. tum a paxutou in Εt. M. 135, T a

num in Merc. 76.

16쪽

10 L lanson: de Graeci sermonis nominum deminutione verbo up accεiu repetitum non m0do Homeri, sed etiam posteriorum scriptorum proprium Significat textum araneum, uti apud Aristotelem

ευ0υc TεV6yiεVO i. eodem tamen vocabulo deminutivi instar usus est idem Aristoteles H. A. V 27, qua in re c0mparandum videtur cum ψαλ sTiou, cuius primitivum' ) etiam de animalculo dicebatur, cuiusque sui mali 0nis ratio a paronymia, quae dicitur, petenda esse videtur. his vocibus adnumerandum esse Πεblou su0 accentu conspicuum, analogia probatur. id enim ampliorem primitivo suo nactum significationem, uta Πεbiou deminutivo distingueretur, irrationali accentu notatum esse

sertur: cs. El. M. 658, 13. ad usum qu0d attinet, TO θληθεiac Πεbiovsgurale dictum a Platone Phaedro p. 212 h idemque exscriptum ab auctore Axiochi p. 624, 13, quam late eius vocis patuerit potestas, declarat.

Proxima huius generis et ipsa paronyma post Homerum usurpata sunt: κη pio M' T V μελice V Km ΠλuKOBVTOc ε iboc secundum Hesychium.

rum copiam consilio excussimus, ut nonnullorum refelleretur error docentium derivati nominis pluralem singulari esse crebriorem. immo scriptorum qui nunc Supersunt usum respicientibus probari p0test φO9TOc singulari modo numero usitatum pluraliter dicendum alteri loco cessisse, ut apud Strabonem vol. III p. 260 Tχ sch. pro φO9Tu V emendan dum arbitremur φOpTi V: cs. Ar. Ach. 907. Herod. I 1. Demost h. c. Ph0rm. 908.

λεπTOTεia pluraliter tantum usurpatum cs. Xen. lex.) haud scio ancorruptum sit ex φελλε tu, quam ad correctionem ducit quod exstat primitivum φελλε Uc: cs. infra. 11) os. Eust. ad Il. XIII 126 p. 924. Plin. Ν. Η. XXIX 4.

17쪽

OUTin καλουμένη - quae eadem verba paulum mutata leguntur in El. I. 70, 21, ubi φυκὶ OV pr0 par0Xylone Scriptum est c0ntra canonem, qui ib. 451, 18 explanatur, vocibus inter se natura dissimilibus q)OpTiOV, κλεibiOV, φυκὶOV comp0 sitis: cs. Hesychius et Suida s. Homerus qui φυ-κiOεic uti λεipio εic ad dactyli rhythmum modulans usurpaverat, derivaton0n c0ncessit locum, quo primus usus est Theocritus 7, 58, tum poetae Anthologiae, inaequabili vero accentu: φυκia lX 663, φυκia VI 637 ed. Iac. eadem accentus inconstantia est apud Lucianum bis acc. 31 ed Hem St. NUKlu par0X. Signatum, q)UKlu proparox. in libro de conscr. hist. 8. porro Cuc9O0lulu, cuius paronymum uKpO0iva Pindarus 0l. 11, 19 praestat. tum TolluuiOV ab adiectivi prosectum notione esse dicendum foret, si approbaremus quae leguntur in El. M. 678, 54, id natum esse vocabulum per syncopen ex ΠOlμεVlOV, cuius adiectivi species servata est in Anth. Pal. VI 73. IX 324. frequentissimus est et primitivi et derivati usus apud tragicos solutaeque orationis scriptores. deinde q)pου pio V, quod ad deminutivorum normam scriptum legitur in Aeschinis epistula XII p. 698, scilicet pr0pterea qu0d cum luiK9 OV coniunctum est. hoc in El. M. ad verbum q)pΟUpε IV revocatur. at probabilius dicitur paronymum vocis q)pOυpti. hoc tragicorum usu nobilitatum in pedestri qui dicitur sermone crebro recurrit. e 3ndem Speciem pr3ese seri λουTpiou, qu0d Arist0phanis est Εq. 1401. Heroum s r. 3. Luciani Lex. 4. cf. Pollux I 67. X 78. Porro ulcOVTlΟV, qu0 primus usus est auctor hymni in Mercurium, postea in primitivi locum cessit, ut ilutiTlo V, WVbptiKlu, alia, de quibus infra. civ0εluvio M ab Hesychio et Suida εκλεκTOV χpυciOV explicatum apud Xenophontem de notis quae floribus similes sunt coloratis iisque in cutem incisis.

18쪽

L. lauson: de Graeci sermonis nominum deminutionex OV. recenti0rum scriptorum Strabo vol. VI p. 48. eiusdem paragogae

tata reperiantur.

Hic p0rro non sunt praetermittenda quae iam diu occupata sunt a summo viro ad Phrynichum l. c. synonyma illa in -lOV et -la significatione aut paullum disserentia, ut ε7T V Ulul OV, 0εOΠ9OΠl OV Η0m ), μα9Tυpiou' '), opi UcTuci ou Xen. , 7rupuluU0lOV, icTOplo V, KUVanilo V, KU-VηTεClOV, CKulula OV, CUCoiTiou alia, aut ita comparata, ut nomina seminina e0rum prototypa existimari nequeant. sic it OV KOλlOV, qu0 primus Herodotus usus est, quominus a βουκολia iam Hesiodo noto repetatur, impedimento sunt curro λlOV, UcpOppio V, UO post OV, c UspO9plo V, 7solluuVOplou. etenim inveniuntur quae quidem aperte suntden om in ativa, significatione tamen ab iis eo disiuncta, quod uti in re medica earum rerum quas primitiva significant, poti0nes deni tant, partim ditio graphia in codicibus conspicua, ut φα pluuictu pro Uu9μuKelu ex codd. scripsit Bel herus apud Platonem Theaet. 190, 18: cs. Hipp0- crates 1 48 F0 es. Callic ter Antii. Pal. XI 333. μελiTiou pr0 με λὶTεlOV:

19쪽

et amplificationc sexorum forma atque USu.

λαVlOV, OmoV, turl Ku VlOV, CUKlOV, UuKlOV, Olu puKlOV, quae plera que in deminutivorum numero haheri solent. Hinc facile facta est via iis quae p0r huiusmodi metaschematismum c0ncretam, ut aiunt, nacta sunt potestatem: ε Ucsso ελlo V, Obo inopi OV

Iam aggredimur ad ea nomina in -lOV quorum principia ab adiectivorum natura derivanda sunt. horum species clara est in iis vocibus, quarum integra n0tio ut percipiatur n0mine aliquo quod mente addendum est efficitur, ut UΠε9GOV sc. OlKrlluta, KUd ulta. CT9OU0lta sive

bratum, recentiorum scriptorum creberrimum invenit usum, ut KOctulo V,

Cor. 642, numero plurali ionica modo pronuntiatione pervulgatum. id non singulari tantum ut Herod. l 23. Plat. de re p. III 29 8 cet. , sed frequentius plurali numero in communem receptum est usum: cs. Ar. Eccl. 215. 16) opsopia sargentifodinae) corruptum est ex u9TU9 Ela: Cf. Xen. Comm. II 5, 2. 17) μείλiov Apoll. Rh. III 135. 18) εlpiov Hippocr. t. II p. 202, at εipia id. II p. 608 Κulin).

20쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione Ach. 1177, neque recte dicitur deminutivum nominis εἰpoc, quod in Ddyssea non semel legitur, sed potius ab adiectivi prosectum est initiis, ut inde primitivi instar orta sint εplomuλlKuic, εplos' Opoc. Porro OpMOV minus accurate a Butim anno in lexilogo II 5 tractatum apertissime est adiectivum. Singularis, quem Butim annus Homero abiudicat, semel Il. IV 158 reperitur, bis apud Pindarum D l. 11, 6 et Isthm. 4, 15, quo eodem numero Atticorum solus Thucydides VlΙ 72 usus est. in tragoediis quae adhuc superstites sunt ter invenitur plur. Aescii. Ag. 1430. Κur. Suppl. 1258. Med. 730, idemque numerus bis apud Thuc. IV 19 et 52. oratorum Atticorum nemo nisi Lysias Πολ. britu. br. 1608 Bsk., ut praeterquam Ionici uer. Ι 74) poetici sero fuerit usus. nam apud Lucianum in vitarum auctione Pythag0reus quidam OpKlu dicens ionice locutus eSt. Tum αυλiou, quod Εllendi ius in lex. Soph. αυλi OV ad deminutivorum normam scripsit, melius Passovius in lex. αυλio V ad adiectivi larinam. neque Harpocrationis scitolium uVTi TO0 Tuc μlKpac δυλuc, αυλici h0c accentu id sacere potest momenti, ut vocis perspicuitas evanuerit. nam apud Sophoclem, qui de Philoctetae caula αυλi OV posuit, nulla est deminutionis nota: cs. Aeschines c. Ctes. 70, 31. Xen. Heli. IlΙ2, 4. Suidas s. v. uUλεlu 0U9u. Tum Opio V, cui cur deminutiva vis tribuatur, quae inde derivalis nominibus με0Oplu, Tryoc Optu abiudicatur, ratio non perspicitur. haec res eo confirmatur, quod Atticorum scriptorum numerus non fuit nisi pluralis. sic apud Plat0nem de legibus VIII 842' Tnc opia. Eur. Herc. sur. 82 Talac opia. Soph. Phrixi si . 1 Opia κελευ00υ. cf. Τhuc. V 115. Plat. Menex. 240 h. Lycurgus c. Leocr. 150. Andocides T. T. μUCT. 79. Xen. singularem autem numerum apud citerioris aetatis scriptores saepius reperimus, ut apud Strabonem vol. I p. 253 TZsch. Di 0 d. Sic. XVI 32 cet. hoc vero nobis videmur observasse, Opta ab Atticis non fuisse dic

632, 32.

Deinde cTa0luia vulgo deminutivis adscriptum ad deminutivorum accentum signari solet CTu0luia. id pro rei ratione pluraliter tantum obvium, uti semel apud Lucianum vi t. auci. 27 Ti bai coi Tu CTa0luia Tauri βουλεTui; et apud schol. Piud. 0 l. 13, 17 placi bE TuUTu, επε ibit Φε id V Tic Kopiu0i Oc auit se ευμ ε μεTpa Rai cTu0luiu - adiectivum esse inde sumpsimus, quod pro eo Cephisodorus cTaclμα dixisse sertur: cs. Mei nullii fragm. Com. II p. 826. Pollux IV 132. X 126. horum analo